A partir de hoxe podedes acceder á prensa autonómica, El Correo Gallego e La Voz de Galicia, a prensa española, El País, e á prensa deportiva, Marca e o diario Sport, dende os enlaces do blog, abaixo á dereita da páxina. Toda a información a un click. Esperamos que vos guste o cambio.Esta historia vio la luz en 1985 pero recientemente ha sido llevada a la gran pantalla interpretada por Javier Bardem. El relato se sitúa en un pueblo portuario del Caribe. Florentino Ariza se enamora de Fermina Daza en su juventud y no la olvida jamás. El destino les ha preparado vidas diferentes pero la obsesión (sinónimo de amor en este caso) de Florentino y su persistencia marcarán su infelicidad pero también le harán conseguir lo que más desea en la vida.
Es un bestseller que como cualquier historia llevada al cine ...vale la pena leer primero.
Amarse con los Ojos Abiertos es una novela escrita en el año 2000, pero su temática no pasa de moda, cualquiera que la lea podrá encontrarse reflejado en muchas de sus ideas y reflexiones. En este libro escrito por Jorge Bucay y Silvia Salinas se narran las experiencias de un hombre y una mujer que por un error informático en el envío de un correo electrónico, comienzan una relación y se convierte en una historia que nos hace reflexionar sobre el sentido de la pareja.
La idea se escribir este libro surgió a raíz de una frase de la también escritora Marguerite Yourcenar; “Amarte con los ojos cerrados es amarte ciegamente, amarte mirándote a los ojos y viéndote tal cual eres sería una locura y, sin embargo, yo prefiero que me ames con locura”.
Lo que podemos extraer de este libro es que para poder llegar amar a nuestra pareja necesitamos que la fase del enamoramiento ciego nos permita ver al objeto de nuestro amor tal cual es sin ser idealizado, conseguir querer a nuestra pareja con sus defectos y virtudes, amarlo sin estar ciego, amarlo sabiendo que no lo ves como un reflejo de tu ideal.
Las parejas más conocidas y sus historias más sonadas. Las intimidades de 30 parejas que algún día vivieron el amor en estado puro como Cleopatra y Marco Antonio y otras que vivieron el desamor como Lady Di y el Príncipe Carlos.
La mayoría de estas historias tienen un final trágico pero algunas, guardan un encanto especial y unas historias hermosas que las llevaron a dar la vuelta al mundo.
En este libro leerás los líos de alcoba de Juana la Loca y Felipe el Hermoso, de Isabel I (la reina virgen) y el duque de Alençon, Josefina y Napoleón, Sisí y Francisco José, Eva Braun y Adolf Hitler, Maria Callas y Aristóteles Onasis, entre otros.
Si existiera la asignatura de Historia del Amor este podría ser un buen libro de texto. Relatado de forma amena, casi como un cuento, viajamos por la vida de estas parejas.
El pirata garrapata.
Porque era moi aventureiro, e moi divertido.
El principito.
O que mais, Cartas de inverno. O que menos, El pirata en el tejado.
A miña etapa en diversificación (PDC), e a que menos a etapa de 1º e 2º.
Cos profesores moi boa, e cos compañeiros ESTUPENDA.
No 2008.
Prácticas para peluquería.
A finais do ano 1979, por iniciativa municipal, fórmase en Trazo unha escola de gaitas. Meses máis tarde empézanse a dar clases de baile tradicional. Este é o comenzo do que hoxe é a asociación cultural “Os xeitosos de Trazo”.
Na actualidade a asociación reparte a súa actividade en escola de baile, escola de gaitas e escola de pandereteiras. No seo da asociación tamén se están dando cursos de acordeón e de baile para maiores. No ano 2008 presentaron o seu primeiro disco chamado “Con moito xeito” no que recollen unha parte do repertorio da banda de gaitas e das pandereteiras.
“ Os xeitosos” contan no seu currículum ao longo destes trinta anos de vida con numerosos premios acadados en concursos de baile tradicional e pandeireta, actuacións en boa parte da comunidade, intercambios con grupos do resto do país (León, Salamanca, Valladolid, Asturias, País Vasco…) e en Portugal. No ano 2009 participaron no Festival “Intercelticu Beltaine” en Avilés e no “Intercéltico de Saint-Loup” na Bretaña francesa.
Por Cristina Deus (1º ESO)
Bríncameles
Silvia era una nena mi guapa e coqueta e ademáis chamábanlle Brancaneves, pois encantáballe a neve. Vivía en Trazo e sempre quería ser a mellor arreglada e a mellor vestida da clase,pois quería chulearse diante das súas amigas.
Un día, no autobús escolar cara o colexioViaño Pequeno, quedou durmida, pois a noite anterior estivera vendo ata moi tarde a súa serie favorita, Hannah Montana. De repente sentiu algo nasúa boca… Era Xabier, un neno da escola que estaba por ela e que aproveitara o momento para bicala. Brancaneves, ao sabelo, enfadouse de tal modo que ata lle deu un sopapo en toda a cara.
Pouco despois chegaron ao colexio e como a mestra viu que Xabier chegara chorando por culpa de Brancaneves berroulle moito a ela, pero non lle importou. Todas as rapazas da clase envexaran sempre a roupa coa que vestía Brancaneves e o seus peiteados, ata que un día chegou unha rapaza nova, chamada María.
María era moi boa nena, moi humilde, todo o contrario que Brancaneves. Por iso desde aquela as rapazas empezaron a deixar a Brancaneves de lado e empezaron a estar con María. Daquela Brancaneves empezou a terlle moitos ciumes, tanto que un día deulle a María unha crema perxudicial para a pel, dicíndolle que era moi boa e que lle faría ter unha pel sen grans e moito máis suave. María, como era moi confiada, aceptouna e inmediatamente boutona na cara. Cando se deu conta tiña a pel chea de grans e de manchas.
Brancaneves, ao ver que o engano lle funcionara, foille preguntar ás rapazas da súa clase se aínda querían seguir sendo amigas de María. Elas respondéronlle que si, porque non lles importaba como fose María por fóra, senón que lles importaba como era por dentro e aí era mellor ca ela.
Érase unha vez un home que tiña tres fillas, dúas delas eran guapísimas. A máis pequena non era moi guapa, pero si que era unha gran persoa.O cal facía que as irmás se riran dela.
Un día o comerciante tivo que facer un viaxe de negocios, as irmás máis grandes pedíronlle roupa para que a trouxese cando volvera da viaxe, mentres que María –así se chamába a filla menor do comerciante- só lle pediu unha rosa.
No camiño de volta, unha nevarada pillou por sorpresa ao comerciante.Cando cría que xa ía morrer ,viu ao lonxe unha luz, acelerou o paso e atopouse cunha fogueira e unha tenda de campaña. Seguiu mirando dentro da tenda , encontrou un saco de durmir e quedouse durmido dentro del.
Cando ía polo cabalo para marchar, viu unha roseira que lle recordou a María. Cortou unha rosa cando se oíu un ruído, e viu un home fermoso que lle preguntou:
-Porque colles as miñas rosas sen permiso?
-Perdoe señor, eu pensei que a roseira era do bosque, era para levarlle unha rosa que me pediu a miña filla.
-Unha das súas fillas pediulle unha rosa?
-Si, só me pediu eso e quería levarlla.
-Pode vostede lévalle a rosa a súa , pero cunha condición, que ma traía aquí e ma presente.
O comerciante colleu a rosa e prometeulle que traería a súa filla para que a coñecese. Cando levou a súa filla, a rapaza namorouse do rapaz, que se chamaba Adrián, pero ao rapaz non lle gustaba moito María, porque non era moi fermosa.
María pasou con Adrián tres meses, os dous fóronse coñecendo mellor ata que un día o comerciante enfermou e ela foino coidar, pero prometeulle a Adrián que volvería.Cando marchou , Adrián decatouse de que estaba namorado dela, porque como di o refrán “non sabes o que tes ata que o perdes”. A rapaza foi coidar ao seu pai pero regresou de contado porque o seu pai morreu.
Cando xa pasara un tempo despois de que o pai de María morrera , o rapaz decidiu que xa era hora de pedirlle a María que casase con el, e preguntoulle:
-María , quéres casar comigo?
A rapaza non sabía que contestarlle , pero pensouno mellor e dixo:
-Non quero casar contigo.
-Por que?
-Porque ti xulgas polas aparencias e as aparencias enganan.
E así María volveu para a casa de seu pai , aínda amando a Adrián como o amaba. E Adrián aprendeu a non xulgar polas aparencias, e xurou volver a estar con María.
