Contacta connosco no mail bibliotecatrazo@yahoo.es



luns, 10 de outubro de 2011

O poeta sueco Tomas Tranströmer Premio Nobel de literatura 2011



O poeta sueco Tomas Tranströmer vén de acadar o Premio Nobel de literatura 2011 "porque, através das súas imaxes condensadas e translúcidas, dános un acceso fresco á realidade", segundo o ditame da Academia sueca.

Ten dous libros traducidos ao castelán El cielo a medio hacer e Deshielo a mediodía, publicados por Nórdica. Aquí tedes un poema moi musical.

Poema 'Allegro'
Toco Haydn después de un día negro
y siento un sencillo calor en las manos.
Las teclas quieren. Golpean suaves martillos.
El tono es verde, vivaz y calmo.
El tono dice que hay libertad
y que alguien no paga impuesto al César.
Meto las manos en mis bolsillos Haydn
y finjo ser alguien que ve tranquilamente el mundo.
Izo la bandera Haydn -significa.
"No nos rendimos. Pero queremos paz".
La música es una casa de cristal en la ladera donde vuelan las piedras, donde las piedras ruedan.
Y ruedan las piedras y la atraviesan
pero cada ventana queda intacta.

Del libro El cielo a medio hacer (1962), incluido en la antología Deshielo a mediodía (Editorial Nórdica). Tradución de Roberto Mascaró.

A presión d@s demais nos grupos de adolescentes

Vémolos medrar día tras día.

Parecen felices, ou non, semellan divertirse, disfrutar, aprender...pero hai conflictos agochados en moitos e moitas adolescentes: desprezo, incomprensión, soidade, illamento.

O certo é que nesta idade, como en todas, os medos e as inseguridades marcan as decisións que van configurando o futuro destino.

Velaquí un exemplo do duro que é ser adolescente:

http://www.eduardpunset.es/14524/apoyo-psicologico/presion-social-en-la-adolescencia


Visto en http://www.eduardpunset.es/
Enlace

venres, 7 de outubro de 2011

Ler...bicar...



Ler é como bicar, a quen non o fai frecuentemente, nótaselle na lingua

(Pois xa sabedes, a practicar moito durante esta fin de semana!)

mércores, 5 de outubro de 2011

Ler cambia o noso cerebro, moito máis do que pensamos


Corre por ahí el bulo de que leer no es para tanto. Que ya existe la televisión, que vivimos en un mundo audiovisual, y que por tanto la lectura es una actividad como cualquier otra, casi un hobbie, algo marginal que irá retrocediendo con el tiempo. Pero no es así.
La lectura de libros o de textos que requieran concentración y tiempo nos permite llegar a lugares a los que otras tecnologías tienen vedado el paso. No sólo se profundiza en asuntos complejos sino incluso en emociones complejas.
Una buena prueba de ello es cómo piensa un lector respecto a un analfabeto. Los cerebros lectores entienden de otra manera el lenguaje, procesan de manera diferente las señales visuales; incluso razonan y forman los recuerdos de otra manera, tal y como señala la psicóloga mexicana Feggy Ostrosky-Solís.
Los cerebros de los lectores incluso difieren entre sí según qué lecturas tengan por bagaje. Y no sólo estoy hablando de leer Dostoievsky o Pablo Coelho, sino que influye incluso el idioma en el que leemos.
Los lectores de inglés, por ejemplo, elaboran más las áreas del cerebro asociadas con descifrar las formas visuales que los lectores en lengua italiana. Según se cree, la diferencia radica en el hecho de que las palabras inglesas presentan con más frecuencia una forma que no hace evidente la pronunciación. ¿No habéis visto en las películas que a menudo las personas deben deletrear su nombre para que la otra persona sepa cómo se escribe? Por el contrario, las palabras italianas, así como las españolas, suelen escribirse exactamente como se pronuncian.
Por esa razón, también, los vocabularios de las culturas que aprendían a leer incrementaban sus recursos lingüísticos. Por ejemplo, el vocabulario inglés, limitado a unos pocos miles de palabras, se amplió hasta más de un millón con la proliferación de los libros.
Pero ¿qué pasa exactamente, en tiempo real, en el cerebro de una persona que lee y entiende lo que lee, a diferencia de una persona que simplemente mira las imágenes en una pantalla o escucha las palabras de un cuentista?
En 2009, la revista Psychological Science publicó un estudio al respecto, llevado a cabo en el Laboratorio de Cognición Dinámica de la Universidad de Washington, cuya principal investigadora fue Nicole Speer.
Los lectores simulan mentalmente cada nueva situación que se encuentran en una narración. Los detalles de las acciones y sensaciones registrados en el texto se integran en el conocimiento personal de las experiencias pasadas. Las regiones del cerebro que se activan a menudo son similares a las que se activan cuando la gente realiza, imagina u observa actividades similares en el mundo real.
Y todo esto es así porque leer es una actividad muy poco natural. Imaginaos: ¿acaso nuestros antepasados podían concebir permanecer sentados durante mucho tiempo, sin moverse, con la vista fija en un punto estático en la que no está pasando nada? Es decir: mirando pulpa de árbol prensada manchada con lo que parecen insectos aplastados. Más que un ser humano eso parecería una estatua. Un observador analfabeto no entendería qué mira tanto esa criatura porque todo pasa en su cabeza. De algún modo, el humano lector es casi una nueva especie.
El estado natural del cerebro humano, así como el de la mayoría de los primates, tiende a la distracción. Basta con que aparezca cualquier estímulo interesante, y nuestro cerebro sentirás interés por él, olvidándose de lo que estaba haciendo. Sin embargo, leer un libro requiere de una capacidad de concentración intensa durante un largo periodo de tiempo.
Esta tendencia a distraernos con nuevos estímulos, según la psicología evolutiva, tiene mucho sentido. Nuestros ancestros debían tener cerebros hambrientos de novedades y dispuestos a captar cualquier irregularidad: los objetos estacionarios o invariables forman parte del paisaje y mayormente no se perciben. Los ancestros que no tenían esta capacidad, seguramente tenían mayor probabilidad de morir (por ejemplo, un depredador que acecha) o menor probabilidad de fijarse en una oportunidad (por ejemplo, una fuente cercana de alimentos, lo cual también se traducía en una muerte prematura). Y un ancestro muerto es un ancestro que no se reproduce y que no deja en herencia a su prole sus genes, es decir, rasgos como un cerebro que no tiende a la distracción.
Todos los que en el pasado tenían cerebros predispuestos para la concentración y la linealidad, por tanto, se extinguieron. Nosotros somos descendientes de no lectores. Compartimos sus vetas genéticas. Tal y como señala Nicholas Carr:
Leer un libro significaba practicar un proceso antinatural de pensamiento que exigía atención sostenida, ininterrumpida, a un solo objeto estático. Exigía que los lectores se situaran en lo que el T. S. Eliot de los Cuatro cuartetos llamaba “punto de quietud en un mundo que gira”. Tuvieron que entrenar su cerebro para que hiciese caso omiso de todo cuanto sucedía a su alrededor, resistir la tentación de permitir que su enfoque pasara de una señal sensorial a otra. Tuvieron que forjar o reforzar los enlaces neuronales necesarios para contrarrestar su distracción instintiva, aplicando un mayor “control de arriba abajo” sobre su atención. “La capacidad de concentrarse en una sola tarea relativamente sin interrupciones”, escribe Vaughan Bell, psicólogo del King´s College de Londres, representa “una anomalía en la historia de nuestro desarrollo psicológico.
Los libros son el equivalente intelectual de los antibióticos, los aditivos o el aire acondicionado. Son una tecnología capaz de diluir un poco más nuestra humanidad de serie y moldear nuestro cerebro para alcanzar finisterres que hace apenas unos siglos eran inalcanzables. Son una tecnología diferente a Internet, la telvisión o el teléfono móvil, así que vale la pena que no la perdamos.
Ni que decir tiene que mucha gente había cultivado una capacidad de atención sostenida mucho antes de que llegara el libro e incluso el alfabeto. El cazador, el artesano, el asceta, todos tenían que entrenar su cerebro para controlar y concentrar su atención. Lo notable respecto de la lectura de libros es que en esta tarea la concentración profunda se combinaba con un desciframiento del texto e interpretación de su significado que implicaban una actividad y una eficiencia de orden mental muy considerables. La lectura de una secuencia de páginas impresas era valiosa no sólo por el conocimiento que los lectores adquirían a través de las palabras del autor, sino por la forma en que esas palabras activaban vibraciones intelectuales dentro de sus propias mentes.
Así, lectores del mundo, antinaturales todos, si pensáis más profundamente es porque leéis más profundamente. Porque, en ocasiones, ser antinatural es lo más de lo más.

Visto en http://www.xatakaciencia.com/Enlace

martes, 4 de outubro de 2011

Sorteo do interesante libro de Rocío Carmona


La gramática del amor é o interesante título do libro que o blog "Las hadas del bosque lector" vai sortear proximamente. Este libro xa foi comentado aquí o 8 de Febreiro, co motivo da escolla de libros para celebrar o San Valentín: http://bibliotrazo.blogspot.com/2011/02/la-gramatica-del-amor-de-rocio-carmona.html

Invitámosvos a todos a participar e a botarlle un ollo ao blog destas tres fadas.

Aquí tedes as bases para participar:


Cabana de Balieiros, novela gráfica de Tokio




Velaquí un book-trailer ou video promocional da novela gráfica Cabana de Balieiros, do autor Tokio (pseudónimo de Alfredo López), publicada por Demo editorial. No trailer as ilustracións aparecen con música de Manel Cráneo. Non debería faltar en ningún andel de libros e en ningún centro de ensino esta novela gráfica que conta unha historia de acción e aventuras ambientada na Costa da Morte durante o século XIX. Os trazos de Tokio son espléndidos, non o imos descubrir agora, e o guión está moi ben documentado, mesmo con referencias a acontecementos históricos como a traxedia do buque Serpent a carón do cabo Vilán (Camariñas)

luns, 3 de outubro de 2011

Por que/para que ler?


'(...) Los libros nos ayudan a derrotar los prejuicios racistas, étnicos, religiosos e ideológicos entre los pueblos y las personas y a descubrir que, por encima o por debajo de las fronteras regionales y nacionales, somos iguales en el fondo, que los "otros" somos en verdad "nosotros" mismos. Gracias a los libros viajamos en el espacio y en el tiempo, como hizo Julio Cortázar en La vuelta al día en ochenta mundos sin salir de su biblioteca, y comprobamos que, con todos sus matices y variantes, la humanidad es una sola y compartida.'

'(...) La vida de los libros nos enriquece y nos transforma. Nos hace más sensibles, más imaginativos y, sobre todo, más libres. Más críticos del mundo tal como es y más empeñados en que cambie también él y se vaya acercando a los mundos que inventamos a imagen y semejanza de nuestros deseos y sueños.
Por eso, los libros son un testimonio inapelable de las carencias y deficiencias de la vida, aquellas que incitan a los seres humanos a crear mundos de fantasías y a volcarlos en ficciones para poder tener aquello que la vida que vivimos no nos da.'

'(...) Leer nos hace libres, a condición, claro está, de que podamos elegir los libros que queremos leer, y que los libros puedan escribirse e imprimirse sin inquisidores ni comisarios que los mutilen para que encajen dentro de las estrechas orejeras con que ellos aprisionan la vida. Defender el derecho de los libros a ser libres es defender nuestra libertad de ciudadanos, el precioso fuego que la atiza, mantiene y renueva.'

(Mario Vargas Llosa, La libertad y los libros, Feria del Libro de Buenos Aires)

Visto en http://menosquemarx.blogspot.com/Enlace

sábado, 1 de outubro de 2011

Hoxe: clase de blues



Pensamos que unha das mellores maneiras para ir entendendo que é iso do blues, ou para empezar a disfrutalo, é escoitar a este rapaz. Fixádevos como o dono da tenda lle manda parar de cantar para grabalo dende o principio. Nós fariamos o mesmo.

Visto en http://www.youtube.com/

venres, 30 de setembro de 2011

Información interesante para nais e pais


Infórmanos un membro de Surgapa deste CURSO GRATUITO, ben interesante, dirixido ás nais e pais, especialmente a aquel@s con fill@s adolescentes. Falarase dos seus problemas de relación e comunicación, os seus cambios que tanto nos costa comprender e que tantos dores de cabeza e preocupación nos causan. Cóntanme que os ponentes son moi bos. Terá lugar en Vigo, os días 14,15 e 16 de Outubro.

Se vos interesa, enviade os datos persoais (nome, dirección, teléfono, dni) para confirmar a vosa asistencia e tramitarvos un diploma de asistencia a esta dirección santiago@concapa.org







Fonte: Surgapa

mércores, 28 de setembro de 2011

Tal día coma hoxe...



Hai 20 anos deixábanos Miles Davis. Que? Que quen era Miles Davis?

Dalle ao play no vídeo do youtube e escoita a súa maxestuosidade mentras les un artigo publicado hoxe no blog do Faro de Vigo, destacando o seu traballo no mundo da música.

Aquí:
Enlacehttp://blog.farodevigo.es/placeresculpables/2011/09/28/miles-davis/

Visto en http://www.youtube.com/ e http://www.farodevigo.es/

Parabéns ao poeta Bernardino Graña

Neste video da AELG (Asociación de Escritores/as en Lingua Galega) Bernardino dá resposta á pregunta: Por que empecei a escribir?

Os nosos parabéns a Bernardino Graña, que vén de facer 79 anos pois naceu tal día coma onte. Bernardino Graña Villar naceu en Cangas do Morrazo, no ano 1932. Fillo dun mestre nacional, coma tamén o eran os seus compañeiros de xeración Alexandre Cribeiro, Gustavo Docampo, X. L. Méndez Ferrín e Gonzalo Mourullo, foi seu pai, moi afeccionado ás letras quen o introduciu no mundo da literatura. E así, o primeiro libro en galego que leu foi Cantares Gallegos de Rosalía de Castro. Na súa familia sempre houbo unha experiencia de mar, seus avós eran mariñeiros e o propio Bernardino foi moitas veces ao mar co seu tío Emilio, un mariñeiro de baixura. Nunha entrevista explicaba: “Meu tío Emilio morreu hai pouco como mariñeiro, e parecía que me pedía sen pedirmo que cantase o mar, e cantase esa epopeia diaria. Sobre todo naqueles tempos, nos que con dous remos de madeira estaban a xogarse a vida”. E aquí o seu poema "Un gato na tasca mariñeira"
O gato da tasca mariñeira

Aquí non hai silencio porque hai homes
falan os homes falan
aquí non pasa o vento esa fantasma
os homes falan falan
e fórmase outro vento outro rebumbio
unha fantasma feita deste fume
este fumar sen tino estas palabras
e pasa un suave gato que é da casa.

Beben viño coñac
berran discuten contan chistes mascan
un pouco de xamón tal vez chourizo
o gato ulisca cheira mira agarda
vai á cociña ven ao mostrador quixera
un anaquiño de boa carne un chisco
de tenrura algún queixo unha migalla.

Aquí non hai vagadas nin roncallos
non se ven os cabezos nin as praias
o taberneiro bole saúda cobra serve fala
cambea mil pesetas chama á muller a berros
e contesta ao teléfono ás chamadas
e os homes berran moito cheos de ira
e rin e danse a man e nada pasa.

O gato calandiño ergue as orellas
ten maino tan suavísimo sen gana
cruza por entre as pernas entre as botas
altas botas de caucho contra as augas co seu rabo
arrequichado e duro e tan en calma
e aquí non hai silencio que hai vinte homes
e están ben lonxe os mares que arrebatan.

Se acaso o gato mira os ollos do home
guicha en suspenso escoita en paz agacha
unha orelliña aguda e indiferente
lambe teimudo e calmo unha das patas
e se acaso durmiña e abre un ollo
e ve que os homes beben fuman discuten moito non se cansan
de ensaladilla callos mexilóns anchoas
e viño e viño e viño tinto e branco en tantas tazas
e esgarran cospen entran saen empuxan brindan cantan
e a radio está acendida e óese música
e o gato pasa indemne comprendendo ten costume son os homes
non se espanta.
Bernardino Graña, de Profecía do mar (1966)

domingo, 25 de setembro de 2011

Sorteo

No blog "Cazando estrellas" sortean un best-seller
  • Un ejemplar de "Todo lo que podríamos haber sido tú y yo si no fuéramos Tú y yo", de Albert Espinosa.
e algunhas cousiñas máis, variaditas.

Se @s lector@s máis animos@s queredes participar, aquí tedes toda a información

http://cazandoestrellas.blogspot.com/2011/09/sorteo-100-seguidores.html


Visto en http://cazandoestrellas.blogspot.com/

xoves, 22 de setembro de 2011

Tal día coma hoxe...


O poeta chileno Ricardo Eliécer Reyes Basoalto, máis coñecido como Pablo Neruda, morreu o 23 de setembro de 1973.

Escollemos as palabras dunha "fan" total da súa poesía para falarvos de él, no aniversario do seu pasamento:

Sobre la poesía de Pablo Neruda


“Veinte poemas de amor y una canción desesperada” y “Odas elementales” pueden ser un buen inicio para quien desee aproximarse a la poesía. Éstos fueron algunos de mis primerísimos poemarios. Quizás poco objetiva, reconozco que el primer atractivo lo hallé en sus títulos -método que con frecuencia utilizo para elegir música, libros o películas. En ellos descubrí dos de las innumerables facetas de la creación poética: el texto apasionado y febril de un jovencísimo Pablo Neruda y la sencilla alabanza de todos los pequeños objetos y sucesos que llamamos vida, hecha por un hombre maduro, que ya conoce el valor de cada minúsculo detalle.

Como el agua del mar, de la tempestad a la orilla de la playa, la poesía es una experiencia íntima del frágil ser humano en [valiente] busca del secreto de la vida. Y Pablo Neruda fue, lo dijo el mismo en su libro de memorias -Confieso que he vivido-, un poeta entregado a la vida con intensidad. Una de tantas experiencias posibles del poeta, y también del lector de poesía siguiendo su rastro: la exaltación de las experiencias del ser, la sorpresa continua por el transcurrir de la vida, un fenómeno vibrante y desconcertante, que nos invita a participar en ella como en un parque de atracciones, sin que podamos evitar, de cuando en cuando, sufrir la angustia existencial que de forma tan bella recogen algunos poemas.

Pablo Neruda, poeta de la vida, de la perplejidad ante el destino terrible del hombre precedido de miles de millones de detalles simples que, contemplados desde ese destino, resultan grandiosos.

Pablo Neruda, poeta idóneo para los no iniciados, parece contarnos que la poesía es todo menos artificio e impostación. Es, simple y llanamente, vida cualquiera: así de hermosa.


Visto en http://www.literaturate.com/

De sabi@s é rectificar...MAÑÁ SI



Tal e como ben nos fixeron ver os compañeiros profes novos de Secundaria (veñen pisando forte) o outono comeza mañá. Podemos dicir entón que aquí en Trazo disfrutamos dun pequeno milagre, conseguindo que o outono se "retrasara" tres días.
Logo entón...disfrutade da derradeira noite deste verán. Mañá as 11.05 entramos no tempo das castañas e os magostos, que tampouco está nada mal...

Vídeo visto en http://www.youtube.com/

martes, 20 de setembro de 2011

Mañá comeza o outono



No youtube algúns din que o outono vive aquí, na Selva de Irati, mais pensamos que tamén podería andar por Trazo. Se o vedes, dicídelle que non temos presa porque nos visite.

Déixovos un comentario de Ramón Otero Pedrayo sobre este cambio de estación. A aldea, o outono, os labregos: o noso.

Xa os derradeiros días de sol amañeceron
unhas mancholas cor de cobre nas ponlas
máis valentes dos vellos negrillos da estrada.
Os amieiros musicais afeitos a seguir a carreira das
augas tamén adquiren unha mística pureza de ouro
melancólico sobre o lucir da alba. As campás do val
rachan as xordas néboas. No serán locen feixes de
rosas murchas nas montañas do poente. O outono.
“¡Que triste está a aldea!” din os cidadáns
maxinando os camiños lamigosos, as casas afumadas,
os espellos da auga encorada nos sucos do
centeo, o trecolear dos zocos nas costas pedregullentas.
O vivir parece que detén o seu ritmo ó
compás do crecemento das noites e do medoñento
caer das follas e dos ourizos nos soutos seculares. Xa
non estoupan os foguetes da festa nin se ergue o
alalá das escascas coma nas doces noites setembrinas.
O cidadán pensa que a aldea morre
agardando coa paciencia dos penedos a que volte o
ledo rexurdir primaveral. Mais chegádevos a unha
verdadeira parroquia campesía, ollade prós terreos,
entrade nos curros e veredes que a vida lonxe de se
deter, corre máis axiña e loce máis luminosa igual
que a lapa petrucial da lareira.
O labrego ergueu a colleita. O millo está nos
cabaceiros, a pinga nas pipas, o feno ben gardado
das chuvias. Os eidos quedaron espidos. E por certo
que este ano os labregos non tiveron que se matar
na angueira. Xa o ferrado de centeo sube de trinta
reás, a horta esgotouse coas calores, o millo nin
palla rendeu nas herdades. A irmá Fame entrouse
polas portas da aldea. Soio medrou a contribución
neste ano de gracia.
A vosa sorpresa será grande cando vos deades
conta dunha cousa insospeitada: o labrego, a pesar
de tantas calamidades, non está demasiado queixoso.
¿Sabedes a razón? Pois é ben sinxela: porque xa
vive no ano que vén. Xa latexa na esperanza.
A esperanza endexamais morre na aldea galega.
Nin despois dos pedrazos, nin cando cos grandes
traballos se recolle un pouco de herba pró gando,
nin cando decreban as feiras e o diñeiro procura
outros camiños que os da aldea. Agora as chuvias
caroais ameazan con afogar a semente do centeo fai
pouco depositada amorosiñamente nos sucos
tenros. Non importa. Ó correr do ano unha
esperanza inmorredoira corre nas conversas das
bodegas e das lareiras, nas escascas e nas rozas, e
loce no ollar dos paisanos cando nos seráns das
festas se demoran paseando quediñamente polos
eidos amados.
Na terra verdecente do adro dormen os ósos dos
que tamén traballaron, sufriron e agardaron. Un
misterioso sentimento de comunidade xunta os
vivos cos difuntiños. Das lousas gastadas do
cemiterio sae un consello grave e amigo. Tamén eles
pasaron por moitas calamidades mais se voltaran ó
mundo, outrora collerían a aixada e marcharían
ledos cara ó torrón labrego.
Apenas morta unha esperanza xurde outra
esperanza nova na primeira alborada. Os que veñen
da América renegan do traballo do agro e teñen
lástima irónica dos pais —os vilegos como eles din—
ó velos apegados ó rabo da aixada. Non pensan que
latexa na aldea unha forza que non se pode
conquerir nas grandes vilas, afumadas e resplandecentes,
do estranxeiro.

Novembro 1926

Ramón Otero Pedrayo


OUTONO

Visto en http://www.youtube.com/
Visto en http://alvarellos.info/index.asp