Las mejores peores traducciones entre el español y el inglés.
Es un mundo inagotable. Leed el artículo completo aquí y no os perdais los enlaces a Spanish sayings y a Flickr
Foto vista en Facebook.com/SpanishSayings
luns, 4 de marzo de 2013
sábado, 2 de marzo de 2013
venres, 1 de marzo de 2013
Qué hambre dan Los Juegos
- Apaga a luz que é moi tarde.
- Xa vou!
(Ji, ji, ji)
Foto vista en Facebook (El placer de la lectura)
- Xa vou!
Foto vista en Facebook (El placer de la lectura)
O virus dos libros está a infectar Viaño Pequeno
...ou iso comentan por aquí, especialmente dende a lectura no Clube de Los Juegos del Hambre. Lonxe de preocuparnos, @s afectad@s estamos encantad@s.
Se queres saber máis sobre este virus...pincha aquí
Se queres saber máis sobre este virus...pincha aquí
xoves, 28 de febreiro de 2013
mércores, 27 de febreiro de 2013
Facebook e Twitter aumentan a ansiedade e reducen a autoestima
"Muchos de los encuestados dijeron sentir menos confianza en sí mismos al comparar sus logros con los de sus amigos en las redes sociales, o que 2 de cada 3 aceptaron tener problemas para dormir inmediatamente después de haber estado en estos sitios; y 1 de cada 4 tuvieron dificultades en sus relaciones sociales como consecuencia de un conflicto sostenido en Internet."
Aquí o artigo completo
E vós que opinades...?
martes, 26 de febreiro de 2013
Relatos de misterio (I): A IGREXA QUE PON MEDO DE NOITE, por Margarita Pombo Castro
A IGREXA QUE PON MEDO DE NOITE
Había unha vez uns homes que estaban sempre argallando trasnadas. De noite paseaban e de día dormían.
Un día colleron e foron á igrexa, e empezaron a andar arredor da igrexa ata que se lles ocorreu ir e facer un furado nunca tumba.
Van e colleron e foron a casa, colleron unhas pas e empezaron a cavar, pero pronto chegaba o día e tiveron que cubrir todo outra vez para que ninguén os vira.
Foron cada un para a súa casa e durmían de día. Colleron outra noite e foron cavar, desta vez xa levaban as pas. Empezaron a facer o furado pero só que era moi fondo e non chegaban abaixo e tiveron que volver a tapar a lápida do morto.
Volveron outro día e como xa foran outros días xa estaba mellor de cavar a terra, e xa sabían de que profundidade era e esa noite si terminaron de facer o furado.
Ergueron a lápida e viron un cadáver pero viron que algo se movía. Co susto eles taparon o furado e puxeron a lápida porque levaran un susto tremendo. Pero despois non sabían se ir o outro día ou non, pero foron valentes e foron e viron que había un morto e que onda o morto había outra persoa que estaba viva.
O vivo falou para meterlle un susto pero eles non levaron susto ningún porque xa o levaran o día antes e xa ían concienciados de que algo había porque algo xa viran. Empezaron a facerlle preguntas ao vivo :
-¿E que fas aquí?
-¿E quen te meteu aquí?
-¿Cómo chegaches ata aquí, e estás aí dentro?
O vivo que apareceu dentro da lápida non sabía como empezar a responder as preguntas de tantas que lle facían.
Pero o vivo empezou a contarlle unha historia na que eran tres amigos contando a el, e que empezaron a facer trasnadas e un día coincidiu no que pensaron, en ir á igrexa abrir unha lápida e así o fixeron. Pero o vivo non sabía que os outros dous amigos lle estaban argallando unha trampa.
Chegou o día e foron facer o furado e logo como era tan fondo empuxárono e logo non daba saído cara fóra pero estaba xa chegando o día e para facer a broma deixárono alí dentro. Taparon rápido e alí quedou ata hoxe, que eles foron esa noite a abrir a lápida e deron con el pero como estaba tan cambiado ningún dos vivos o recoñeceu e eran os seus amigos que o deixaran alí dentro.
Eles xa non se recordaban que esa era a tumba na que o seu amigo estaba alí, delgaducho, feo, etc , todo cambiado que non se recoñecían uns aos outros.
Ata que ese día levaran unhas pas e un foi por unha corda e el agarrouse a ela e así foi saíndo cara fóra.
Cada un foi cara á súa casa pero un levou ao amigo para a súa casa e alí o escondeu para que os da familia non levaran unha sorpresa moi grande para eles porque xa había moitos días nos que xa buscaran por el, pero os amigos xa o sabían pero calaron por medo.
Chegou o día e levárono á súa casa e comentaron a verdade xa aos da familia porque era moita sorpresa xunta a volvelo a ver a el e saber a verdade do sucedido.
Desde ese día xa non volveron facer outras trasnadas, porque pensaron que por culpa dese chiste moitas persoas sufriron, pero logo recuperaron a felicidade.
Todos volveron a ser amigos outra vez como se nada pasara.
Margarita Pombo Castro (3º PDC)
luns, 25 de febreiro de 2013
O Sol e o Vento
Este é un conto do escritor ruso León Tolstoi traducido ao portugués.
“
O sol e o vento discutiam sobre qual dos
dois era mais forte.
O vento disse:
- Provarei q sou o mais forte.
Vê aquela mulher q vem lá embaixo com um lenço azul no pescoço?
Aposto como posso fazer com q ela tire o lenço mais depressa do q vc.
O sol aceitou a aposta e recolheu-se atrás de uma nuvem.
O vento começou a soprar até quase se tornar um furacão, mas quanto mais ele
soprava, mais a mulher segurava o lenço junto a si.
Finalmente, o vento acalmou-se e desistiu de soprar.
Logo após, o sol saiu de trás da nuvem e sorriu bondosamente p/a mulher.
Imediatamente ela esfregou o rosto e tirou o lenço do pescoço.
O sol disse, então, ao vento:
- Lembre-se disso:
“A gentileza e a amizade são sempre mais fortes q a fúria e a força.
“
Películas gañadoras nos Óscar de Hollywood
Esta noite pasada entregáronse os Oscar de Hollywood, lembramos hoxe as películas premiadas dende os inicios destes premios (moitas baseadas en libros dos que temos lido algún no Club de lectura, todo hai que dicilo)
Vídeo visto no Youtube
Vídeo visto no Youtube
domingo, 24 de febreiro de 2013
Tal día coma hoxe...
![]() |
| www.fuertesdelmar.blogspot.com |
Celébrase hoxe o aniversario do nacemento de
Rosalía de Castro (24 de
febreiro de 1837).
O festexo ten este ano un engadido porque neste 2013 cúmprense os 150 anos da publicación do primeiro libro monolingüe
contemporáneo en galego, Cantares Gallegos.
E ti...canto sabes sobre Rosalía...? Xoga connosco aquí
E aquí escoitamos a Rosalía na voz duns intérpretes ben orixinais
en Fornelos de Montes (Pontevedra) que nos cautivaron
sábado, 23 de febreiro de 2013
Era una bestia negra, de mandíbula grande, dientes muy afilados...
Por Belén García Lijó (3º ESO)
El perro de los barskerville de Sir Arthur Conan Doyle
En esta novela, los personajes principales
son:
- Sherlock
Holmes: el que tiene el papel decisivo en esta novela. Un detective inglés
de gran astucia. Generalmente se levanta muy tarde y, según su compañero
Watson, es alto, delgado y de complexión atlética, a pesar de que fuma mucho.
- Doctor
Watson: el narrador de esta novela. Se hacen pocas descripciones de él en la
novela. Por lo que dice Holmes de él, se deduce que es una persona muy activa e
impulsiva.
- Sir
Henry Baskerville: hombre bajo de acento norteamericano; es un verdadero
caballero y sobrino de Sir Charles Baskerville, es el único heredero de su
fortuna.
- El
Doctor Mortimer: hombre joven, alto
y delgado. Era doctor y médico de cabecera del Sir Charles Baskerville y
también un gran amigo.
- Jack
Stapleton: hombre de talla baja y delgado, con
pensamientos sin escrúpulos para conseguir la fortuna de los Baskerville. Éste y
su esposa, Beryl Stapleton, se hicieron
pasar por hermanos al llegar al páramo.
Entre los personajes secundarios, que no son
tan importantes, pero sí esenciales, se encuentran:
- El
mayordomo Jonh Barrymore: hombre de aspecto digno, alto y elegante.
Sirviente de la familia Baskerville durante años, fue él quien encontró el
cadaver de Sir Charles en el camino de los tejos.
- Eliza
Barrymore, su esposa: Mujer corpulenta, impasible y con una expresión de
firmeza y seguridad en la boca.
-Beryl
Stapleton: una mujer hermosa, delgada, alta y elegante. Posee algo exótico
y tropical, que forma un contraste singular con la frialdad y la falta de
emotividad de su esposo.
- Sir
Charles Baskerville: murió hace dos o tres meses antes de la acción que
desarrolla la historia. Era un hombre firme, sagaz, práctico y poco dado a las
fantasías. Era el dueño de la fortuna Baskerville.
- Laura
Lyons: de extraordinaria belleza, pero en su rostro había algo, aunque
sutil, que no encajaba; cierta vulgaridad en la expresión, dureza en sus ojos y
cierta facidez de los labios, que estropeaban su perfecta belleza.
- Sr. Frankland, su padre: un anciano colérico, de rostro enrojecido y pelo
blanco. Su pasión es el derecho británico y ha gastado una fortuna en juícios.
- Cartwright, amigo de Sherlock Holmes: es un joven de catorce años que fue el
encargado de hacerle llegar comida al detective cuando se encontraba escondido
en el páramo y quien le ayudó al principio de la investigación buscando en las
papeleras de varios hoteles un periódico recortado.
-Perkins,
un hombre de corta estatura y rostro duro, es el cochero de la familia
Baskerville, quien transporta a algunos de los personajes de la novela cuando
se mueven por el páramo o hacia la estación de tren
- Selden: es el preso fugado de la prisión de Pricetown, hermano de Eliza Barrymore.
Sobrevive escondido en el páramo gracias a las ayudas que recibe del
matrimonio.
- Lestrade: es un amigo y compañero de Holmes, de corta estatura, fuerte y con aspecto de
mastín. Ayudó al detective al final de la investigación.
- El
perro de los Baskerville: un sabueso comprado por Stapleton en Londres,
para simular que es el verdadero sabueso de la leyenda. Era una bestia negra,
de mandíbula grande, dientes muy afilados, que parecía que echaba fuego por la boca. Su
dueño lo pintaba con fósforo para que se pareciera más a una bestia diabólica.
Desde mi punto de vista, todos los personajes
principales son redondos, porque a lo largo de la historia van descubriendo
cosas interesantes y aprendiendo de los errores que cometieron. Un caso claro es
el Doctor Watson, que al principio era una persona muy impulsiva, ya que se
lanzaba a hacer conclusiones sin tener los datos necesarios. Cosa que fue
corrigiendo a lo largo de esta misteriosa historia con la ayuda de Sherlock
Holmes. En cambio los personajes secundarios, no evolucionan, aunque tampoco
los describe mucho, porque no actúan lo suficiente como para eso.
Los personajes tienen carácter individual, se
ayudan mutuamente pero viven independientemente. No dependen unos de otros.
El punto de vista del narrador es interno, en
primera persona. Es el Doctor Watson, un personaje que intenta resolver, junto a Sherlock
Holmes, un caso muy extraño pero interesante. Interviene en los
aconteccimientos transcurridos a lo largo de la historia. No es el protagonista,
pero se encuentra entre los personajes principales.
La novela se desarrolla en un espacio real.
Está principalmente ambientada en Dartmoor, en Devon en el Condado Oeste de
Inglaterra. Las ubicaciones principales también son:
- Baker Street, es la calle donde viven Holmes
y Watson en una casa.
- Merripit House: es donde vive el matrimonio
Stapleton
- Coombey Tracey, es el lugar donde vive Laura
Lyons y donde se encuentra la estación de tren.
El tiempo externo se corresponde al siglo XIX.
El tiempo interno son un par de meses en los que solo se dedicaron a investigar
la misteriosa pero interesante historia de la familia Baskerville, que
finalmente, resolvieron como verdaderos detectives británicos de aquellos
tiempos.
Imaxes vistas en http://www.komic.es
venres, 22 de febreiro de 2013
"Fagamos que o fútbol axude a romper barreiras"
Verónica Boquete, a futbolista galega do Tyresö sueco e da Liga profesional norteamericana pide a EA Sports que inclúa xogadoras no FIFA pola igualdade no deporte» e reúne 20.000 firmas en 24 horas.
Vero quere contribuír a erradicar a discriminación sexista do fútbol. A deportista galega acaba de lanzar unha proposta a través da plataforma Change.org para que o FIFA, un dos videoxogos máis vendidos do mundo, inclúa mulleres xogadoras e equipos femininos.
Todo o mundo coñece o famosísimo e espectacular videoxogo FIFA, con todas as innovacións imaxinables. Pero… ten una inexplicable omisión: a do fútbol feminino, practicado por máis de 30 millóns de mulleres no mundo.Por iso, Boquete non dubidou nin un instante en enviar unha petición as altas esferas da EA norteamericana cunha solicitude directa: “Rogo inclúan xogadoras de fútbol na próxima edición do seu videoxogo FIFA”.
Os argumentos da santiaguesa: “Son muller e futbolista. De pequena entrenaba cos meus compañeiros, pero nos partidos deixábanme no barquillo por ser rapaza. Nestes anos teño visto como a moitas freáronlles soños e ilusións ao non ter oportunidade de xogar. Simplemente por ser chica. Creo que é un problema de base, de educación. E que podemos facer moito para avanzar en igualdade por medio do deporte. Eu quero contribuír con esta petición. Por iso pídolle a EA Sports contribúa con a igualdade no deporte e inclúa a mulleres xogadoras no su videoxogo FIFA”.
«¿Por qué non se representa tamén ao fútbol femenino no xogo máis famoso de fútbol?», pregúntase. «Fagamos que o fútbol axude a romper barreiras», remata.
A iniciativa de Vero Boquete calou fondo e en menos de 24 horas rexistráronse máis de 20.000 mil firmas virtuais no enlace da petición.
«Dende sempre, parece que hai unhas cousas para rapaces e outras para rapazas, non entendo por que un neno pode escoller o su equipo ou o seu xogador preferido e unha nena nin sequera pode ter a posibilidade de ilusionarse nun xogo. Trátase de igualdade, de xustiza, de cambio de mentalidade, de igualdade de oportunidades e de fomentar a ilusión. Igualdade mediante deporte, non pode haber mellor forma», engadíu onte a La Voz de Galicia, ao tempo que insistía: «É unha petición amable».
«Parece unha tontería, pero non o é. Incluír xogadoras no FIFA animaría as rapazas que, como eu, amamos o fútbol a desarrollar a súa paixón».
A futbolista pide a @s internautas que, co seu voto, contribúan a «facer que o fútbol axude a romper barreiras».
QUERES ASINAR A PETICIÓN? Vai a este enlace:
https://www.change.org/es/peticiones/ea-sports-incluyan-jugadoras-en-su-videojuego-de-f%C3%BAtbol-fifa?alert_id=mkYiFgyUju_gkrxQAmPma&utm_campaign=18677&utm_medium=email&utm_source=action_alert
A Voz de Galicia, 22 de febreiro, 2013
Tal día coma hoxe....
El día 22 de febrero de 1943, muere Sophia Magdalena Scholl,
más conocida como Sophie Scholl, fue una dirigente y activista del movimiento
de Resistencia Rosa Blanca en la Alemania nazi.
Con su apariencia inofensiva y discreto atractivo, Sophie se
encargó de trasladar a otras ciudades propaganda del movimiento y ayudar a
conformar células a nivel nacional.
La Gestapo colocó a una prisionera política alemana de
nombre Elsa Gebel a espiar a Sophie con la intención de obtener más nombres de
miembros del grupo; sin embargo, Elsa fue captada por el movimiento y cambió
sus convicciones ante la dictadura, a quienes no proporcionó información
alguna. Tras la guerra, dirigió una carta a los padres de Sophie, a quienes
hizo saber que, durante los últimos cinco días de la vida de su hija, le había
cambiado toda su forma de pensar y marcado para siempre.
Imaxe e texto visto en Facebook- Tiempo de mujeres
Aquí podes ver unha película que reflicte o interrogatorio e o xuicio que sufriu.
Subscribirse a:
Publicacións (Atom)






