Crónicas da visita didáctica á Casa da Matanza (Fundación Rosalía de Castro) en Padrón e a Casa Museo Manuel Antonio e o Museo do Mar en Rianxo

A pasada semana todo o alumnado de 3º e 4º da ESO e de 4º de PDC realizou unha saída didáctica para visitar a Casa da Matanza (Fundación Rosalía de Castro) en Padrón e a Casa Museo Manuel Antonio e o Museo do Mar en Rianxo.

Publicamos as mellores crónicas sobre a visita.

Casa da Matanza (Fundación Rosalía de Castro)

É o que máis me gustou, porque había cousas moi interesantes e incribles como a coroza e os zocos que se poñían antes para saír fóra os días nos que chovía e había que traballar.

As roupas tamén me chamarón a atención porque mirando ben non son tan diferentes ás de agora, xa que se volven a levar a puntilla,camisetas curtas e saias máis longas,é moi semellante ás roupas dos grupos galegos de música tradicional.

Tamén me gustou moito como se reparou por fóra, é un sitio totalmente acolledor no que parece que dá tranquilidade nos días máis atormentados.

Tamén os escritorios tanto de Rosalía coma o de Murguía estaban moi ben situados, xa que estaban en lugares onde había boa luz, polo que tiñan moi bo lugar de traballo.

En xeral gustoume todo e a visita foi a máis entretida.

Alba Docampo Noya (4º PDC)

O museo que máis me gustou foi o de Rosalía de Castro. 

Cando chegamos, o primeiro que vin foi unha casa das antigas cun enorme xardín. 

Despois entramos para adentro e unha muller foinos explicando toda a súa vida, ao tempo que viamos fotos personais de Rosalía, documentos importantes, como o seu rexistro de nacemento. 

Noutra das salas había cousas relacionadas coa súa morte, como unha esquela ou coroas que lle mandaron.

Logo subimos á pranta superior, onde puidemos ver o seu dormitorio, un salón, o comedor e tamén unha especie de biblioteca. E tamén había instrumentos de cociña antigos.

Finalmente marchamos, pero antes fomos a unha minitenda, por se queríamos comprar algo.

Jennifer López Becerra (3º ESO)

Museo do Mar (Rianxo) 

A min o museo que máis me gustou foi o “ Museo do Mar” porque entre as miñas afeccións está a pesca.

No museo vimos unha chea de cousas. En primer lugar vimos as redes de arrastre e de deriva, tamén vimos algunhas técnicas de pesca como as nasas.

Máis tarde fomos a outra sala na que vimos como se facían os barcos dende que recollían a madeira ata que lle daban unha capa de pintura. 

E por último vimos a evolución dos barcos (cando se iniciaron os barcos a motor).

Tamén vimos os instrumentos que utilizaban para facer os barcos. Incluso nos contou a anécdota de que debaixo dunha pedra no soto do local había unha chea de moedas de ouro

Iván Señarís Veiras (3º ESO)

A min o museo que máis me gustou foi o Museo do Mar porque a explicación que nos deron foi a máis complexa dos tres museos e foi bastante fácil de comprender.

Ademais, o tempo que estivemos en cada sala foi máis ou menos o mesmo (non foi desquilibrado). Comparando este museo cos outros foi no que máis cuidemos participar.

Neste museo vimos un lote de cousas. Primeiro, comezamos situando a Rianxo e falando da pesca onde vimos un gran mapa no chan. Tamén vimos técnicas de pesca que estiveron moi ben representadas cos barcos nas vitrinas. 

Por último fomos vendo o proceso de contrición dos barcos e a súa evolución.

Marta Veiras Noya (3º ESO)

De choiva e literatura

Libros da biblioteca flotan na rúa durante a gran inundación de París de 1910, cando as augas do Sena desbordaron e inundaron as rúas a través dos túneles, sumidoiros y drenaxes, despois de meses de moita choiva

Fonte: http://www.cultofweird.com/nature/paris-flood-1910/

O que hai que ver...!!!

A aposta dun instituto para manter viva a clase de Francés

Confirmado: a lectura estimula globalmente o noso cerebro

Máis que o libro que estamos a ler, a clave está no tipo de persoa que le, os seus gustos, as súas aficións... Cando lemos sobre o que nos motiva, a actividade cerebral é maior, e perdura no tempo.  Por exemplo, cando lemos sobre un partido de fútbol que se está a xogar, a actividade cerebral é real nas áreas cerebrais onde están representadas as pernas, aínda q loxicamente, máis leve que cando xogamos realmente ao fútbol.

Podes escoitar aquí  as explicacións, prácticas, sinxelas e breves, sobre o proceso desa estimulación  cerebral

Dúbidas sobre situacións, experiencias...? Isto que vivo/vexo é machista?

Como cada xoves, propoñemos unha reflexión sobre a igualdade de xénero, as inxustizas e incomodidades do sexismo. Hoxe querémosvos presentar unha iniciativa nova onde podemos comentar e reflexionar sobre as nosas dúbidas ante feitos aparentemente machistas...ou non? Estaremos esaxerando...?

" Micromachismos quiere ser un espacio para rastrear, denunciar y desmontar los machismos cotidianos que tantas veces pasan desapercibidos pero que tanto condicionan nuestra vida. Nos inspiramos en otras iniciativas que ya llevan tiempo funcionando, como EverydaySexism, Sexismo Cotidiano, End Online Misogyny, y Occupy Sexism.

"No exageréis", suelen decirle a las mujeres. Muchas veces son las mismas mujeres las que tratan de quitarle importancia a hechos que viven. Por un lado, porque se hace más fácil convivir con la sensación de que lo que les sucedió no fue para tanto; por otro, porque temen la reacción de los demás, ese típico "no exageres", "eres una histérica".(...)

EverydaySexism ha logrado no solo poner en evidencia los machismos diarios, sino también frenar algunas de las campañas que ha denunciado. El último caso, hace poco, cuando denunció una aplicación de móvil para que las niñas jugaran a hacer liposucciones a las muñecas que aparecían y que, según el juego, tenían "sobrepeso". La aplicación ha sido retirada de iTunes y Google Play.

Micromachismos es un espacio en el que está implicada toda la redacción de eldiario.es con la coordinación de Ana Requena. Si quieres compartir alguna denuncia o contar una experiencia personal puedes escribirnos a micromachismos@eldiario.es o hacerlo mencionando nuestra cuenta @micromachismos_ en Twitter"

Podes ler aquí o artigo completo 

O monstruo das galletas visita a biblioteca

Adict@s á lectura

Visto en Facebook (Librería Dinova)

De cervexa e literatura

Hoxe todo o instituto cheiraba raro. Ao final da mañá enterámonos de que era un experimento que elaboraban no laboratorio os de 4º de ESO. Estaban a fabricar cervexa !!!!

Non sabemos se se poderá probar ou que, mañá tentaremos investigar algo máis sobre o asunto...

Mentres tanto, déixovos cun artigo buscado para a ocasión sobre "cervexa e literatura"...

"Dejando al margen alcohólicos reconocidos como Bukowski (“la cerveza es sangre continua, una amante continua”), William Shakespeare ya dijo que “la mejor cerveza está donde van a beber los monjes”. (...)

 “¿Has probado alguna vez la cerveza?”, pregunta Charles Dickens por boca de Mr. Swiveller a su sirvienta en The Old Curiosity Shop. “Una vez probé un sorbo”, contesta esta, para asombro de Swiveller, que le replica que “Nunca la has probado, no puede ser probada de un sorbo”. Y encarga un plato de carne “y una gran jarra, llena con un oloroso compuesto que despedía un agradecido vapor, hecho según una receta particular”. (...)

Hasta japoneses como Haruki Murakami saben, según cuenta en The Wind-Up Bird Chronicle que “una cerveza fría al final del día es la mejor cosa que la vida puede ofrecer. Alguna gente dirá que si está muy fría no sabe bien, pero no podría estar más en desacuerdo. La primera debe estar tan fría que no la sientas. La segunda puede estar un poco más caliente, pero la primera debe estar como el hielo”.

Pincha aquí para ler o artigo completo

Para fans de Harry Potter

Daniel Castro Álvarez, de 2º de ESO, proponnos que a modo de "sombrero seleccionador" de HarryPotter, que decidía a que casa enviaba a cada nov@ alumn@, fagamos  este test para sabermos a que casa iríamos cada un de nós. 

Por que ler?

E ti...por que les?

Que libro che fixo sentir esas emocións das que fala o vídeo?

A xustiza actuando contra a desigualdade

Os xoves é o día no que colgamos entradas para denunciar a desigualdade por cuestións de xénero. Hoxe queremos compartir unha boa nova, dentro dunha mala, como é a discriminación por cuestións de opción sexual. Agardamos que se faga xustiza.

Colgamos a continuación o titular e a entradilla da noticia, podes pinchar aquí para ler o artigo completo.

Imputado el director de un colegio por rechazar al hijo de una pareja gay

La Inspección educativa apreció discriminación en la actitud del centro privado

Desafío entre profesor e alumno

Hoxe celébrase o Día Escolar da Non - violencia e da Paz, coincidindo co día en que foi asasinado Gandhi líder nacional e espiritual da India, asasinado a tiros en 1948 por un integrista hindú.,  (pincha aquí para saber máis).

Sabemos que Gandhi tivo unha relación "especial" con algún dos seus profesores, como recolle a páxina de Facebook Solo crecía hipocresía na entrada que reproducimos a continuación: 

"Cuando Gandhi estudiaba Derecho en la College University de Londres, un profesor racista, de apellido Peters, buscaba siempre la menor oportunidad para expresarle su gran animadversión. Pero Gandhi nunca bajó la cabeza y eran muy comunes sus mutuos desencuentros:

Un día, el profesor Peters estaba almorzando en el comedor de la universidad, Gandhi vino con su bandeja y se sentó al lado del catedrático. 

El profesor, en tono altanero y burlón, le dijo:

- Señor Gandhi, no sabía usted que un puerco y un pájaro no pueden sentarse nunca a comer juntos.

A lo que Gandhi contestó:

- Esté usted tranquilo profesor, que ya me voy volando. Y se cambió de mesa.

El señor Peters, verde de rabia, decidió vengarse en el próximo examen, pero Gandhi respondió con brillantez a todas las preguntas.

Entonces, el profesor le hizo la siguiente pregunta:

- Señor Gandhi, Ud. va caminando por la calle y se encuentra con una bolsa, dentro de ella está la sabiduría y mucho dinero, ¿cuál de los dos escogería?

Gandhi respondió sin titubear:

- ¡Naturalmente que el dinero profesor!

El profesor Peters, sonriendo, le dijo:

- Pues yo, en su lugar, hubiera preferido la sabiduría, ¿no le parece?

Gandhi respondió:

- Profesor, cada uno toma lo que no tiene.

El profesor Peters, histérico ya y fuera de sí, escribió en la hoja del examen: ¡IDIOTA! y se la devolvió al joven Gandhi. 

Gandhi tomó la hoja y se sentó. Al cabo de unos minutos se dirigió nuevamente al profesor y le dijo:

- Profesor Peters, usted me firmó la hoja pero no me puso la nota..."

Carta dun alumno agradecido

Albert Camus, premio Nobel de literatura en 1957, relacionado coa nosa terra por causa dunha muller (pincha aquí para saber máis) foi un alumno agradecido. 

Esta é a carta que enviou ao seu mestre de Primaria tras recibir os honores do premio máis afamado.

Visto en Facebook (Literatura + 1)

Microrrelatos

Le escondía notas por todas partes. La última apareció al volver de su entierro. "Te esperaré eternamente. Pero no tengo prisa"

Autor: Xurxo Barcala -   Visto en Twitter


* Microrrelatos: Tamén chamados minicontos ou hiperbreves, son textos que narran historias de forma condensada.