Unha nova entrega no noso recuncho de realización youtubeira, velaquí o Book tráiler da novela Xelís, o guieiro das botellas de mar, de Rosa Aneiros, con ilustracións de Andrés Meixide (col. Merlín, Xerais, 2019). Realización youtubeira: Lucía Viqueira Vieites, 1º ESO, CPI Viaño Pequeno (Trazo)
Unha nova entrega no noso recuncho de realización youtubeira, velaquí o Book tráiler da novela Plan de rescate, de Antía Yáñez, con ilustracións de Xiana Teimoy (Xerais, 2020). Realización youtubeira: Lucía Viqueira Vieites, 1º ESO, CPI Viaño Pequeno (Trazo)
Unha nova entrega no noso recuncho de realización youtubeira, velaquí o Book tráiler da novela Reo, de Xesús Fraga (col. Costa Oeste. Galaxia, 2012). Realización youtubeira: Laura Rodríguez Seoane, 3º ESO, CPI Viaño Pequeno (Trazo)
Unha nova entrega no noso recuncho de realización youtubeira, velaquí o Book tráiler da novela Iridium, de Francisco Castro (col. Costa Oeste. Galaxia, 2018). Realización youtubeira: Lucía Rey Martínez, 3º ESO, CPI Viaño Pequeno (Trazo)
Unha nova entrega no noso recuncho de realización youtubeira, velaquí o Book tráiler da novela Iridium, de Francisco Castro (col. Costa Oeste. Galaxia, 2018). Realización youtubeira: Cristina García Regueiro, 3º ESO, CPI Viaño Pequeno (Trazo)
Atranco no banco. Manuel Núñez Singala. Galaxia
O personaxe que máis me gusta é Lois. Ademais da súa capacidade de improvisación en situacións complicadas, as súas bromas e chistes proporcionan un ton agradable e desenfadado á narración.
O meu personaxe que menos me gusta é probablemente o director do banco, que moitas veces parece encarnar o estereotipo do banqueiro cobizoso e egoísta, sen mostrar moito desenvolvemento máis aló diso.
Os momentos que me parecen máis interesantes son:
- Tanto o proceso de preparación como a realización do roubo son momentos fascinantes, cheos de tensión e comedia. As estratexias e plans manteñen o lector en suspenso.
- Ademais, resulta especialmente significativo cando se revelan os motivos reais do roubo e como afectan aos personaxes implicados, proporcionando así unha maior complexidade emocional á historia.
Se tivese que facer algún cambio, quizais investiría máis tempo en desenvolver algúns personaxes secundarios. É doado entender o vocabulario do libro. A escrita caracterízase por ser clara e directa, cun ton coloquial que facilita a comprensión na historia.
Ainoha González Iglesias (4º ESO)
Este libro é un libro moi entretido, xa que é unha obra de acción e de roubos, pero implicando tamén un toque cómico o cal fai que a lectura sexa máis entretida aínda. Na trama aparecen varias escenas nas que os protagonistas teñen perigo de ser descubertos, o que ao momento de ler o libro xera un suspense por saber cando serán descubertos, aínda que, ao suceder iso varias veces na obra, pode chegar a facerse monótono de ler ao repetirse o mesmo.
O meu personaxe favorito é Lois, xa que é un personaxe que interrompe moito no labor do atraco, e non fai ningún dos traballos que lle mandan facer ben, fainos ao revés de como lle indican, estorbando para facer rabialos, e polos seus chistes e actuación cómicas que lle dan o toque humorístico.
Para min o momento favorito do libro foi cando están intentando roubar o banco e senten os ruídos da policía dende fóra, xa que mete aos protagonistas nunha situación de perigo, e teñen que apurar a roubar os cartos.
Aarón Gómez Álvarez (4º ESO)
Ola, eu son Nerea Sánchez Castro e hoxe vou vos dar a miña opinión completamente sincera do libro Atranco no banco. A min persoalmente encantoume esta obra de teatro porque tiña unha historia moi entretida, porque ao longo do que vas lendo dáste conta de que son catro persoas para atracar un mesmo banco e con ideas diferentes, e iso é o que o fai un libro entretido.
Unha das cousas boas que ten esta obra é que ten un vocabulario moi axeitado para a nosa idade e iso é o que fai que sexa un libro moi fácil de ler.
O meu momento favorito da historia é o final porque non sabes se os van encarcerar ou non por estar facendo o roubo no banco.
E o meu personaxe favorito de toda a historia é Olga que é a alcaldesa, a muller do director do banco (un dos que estaban roubando) e irmá de Lois (outro dos que estaban roubando), é o meu personaxe favorito porque a pesar de que seu home lle dixera que non levara a policía ao banco ela levounos igual porque ela sabía que estaba pasando algo raro.
Nerea Sánchez Castro (4º ESO)
Rastros. Roberto Vidal Bolaño. Positivas
Rastros é unha obra de Roberto Vidal Bolaño que nos ensina os rastros que deixa Esther, na vida de tres dos seus grandes amigos. Esther intenta acabar coa súa vida, nun intento de suicidio e mentres os tres homes esperan unha resposta no hospital estes mesmos reflexionan en conxunto sobre todos os recordos que comparten con ela. Danse de conta de que co tempo todas estas lembranzas adquiren máis valor sentimental, e que ata os pequenos detalles son dignos de recordar, xa que finalmente o único que queda de nós despois da vida é o recordo de todas as vivencias que compartimos coas persoas da nosa contorna.
E por iso considero que o título da obra está moi ben escollido, xa que recolle de forma precisa o que esta intenta transmitir. O rastro dunha persoa é o único que queda cando esta xa non está. Pero cal é o rastro que un deixa? Podemos decidilo? Ou vese influenciado polas normas impostas dunha
sociedade? Con estas preguntas, reflexiono e chego á conclusión da importancia da liberdade, neste libro coma na vida real. A liberdade das túas propias decisións. A liberdade de vivir como nós realmente queremos. A liberdade de existir baixo os nosos ideais. Tantas liberdades que deberíamos ter e que non se acaban cumprindo. A túa “propia” vida vese influenciada polas decisións e opinións dos demais, polas circunstancias que vives e pola sociedade en xeral. E esta, acaba sendo menos propia do que pensabamos.
Todas estas razóns, sen darte de conta, acaban facendo que vivas da maneira que che impoñen e non da que desexas. E así deixando un rastro xa decidido por externos e non completamente noso. Este libro reflicte moi ben todas estas reflexións, amosándonos unha protagonista cunha personalidade moi forte, con moitos soños e metas e sobre todo con ganas de ser libre. Todos estes desexos vense opacados pola sociedade que finalmente impulsate a tomar duras decisións, como a que tomou a nosa protagonista Esther.
Como conclusión gustaríame, ademais de recomendar moito esta gran obra, que se a les, mires máis alá do que parece unha simple conversa entre tres homes sobre unha muller, senón que reflexiones e que busques o teu propio enfoque sobre a trama da obra. Finalizo dicindo que ao meu parecer é simplemente excelente.
Victoria Domínguez Marinho (4º ESO)
Os vellos non deben de namorarse. Castelao. Galaxia
Este libro está dividido en tres lances, e en cada un conta unha historia diferente pero que teñen algún tipo de relación. E no epílogo da obra reúnense todos os personaxes que están mortos, e ao señor Fuco tíranlle outro morto enriba del, que é a sua sogra.
A relación é que en todos os lances un señor maior se namora dunha rapaza moito máis nova ca el, e claro a rapaza non lle fai caso e eles pásano mal.
No segundo lance, que é o que máis me gustou, o meu personaxe preferido son os pais de Ramón, xa que miran o mellor para el, e danlle moi bos consellos, que se queres sabelos tes que ler a obra.
A verdade é que recomendo moito ler este libro, xa que ao ter tres historias diferentes na miña opinión faise moito máis interesante e menos pesado, pero tamén ten unha parte mala (polo menos para min), que cando acabas de ler o terceiro lance xa non te acordas de todo o que pasou no primeiro, e como son historias bastante semellantes ao mellor confúndeste.
A pesar de ter tres lances (tres tramas distintas), é un libro moi curto e que se le moi rápido, xa que tamén é moi fácil de entender.
Zaira Antelo Iglesias (4º ESO)
Este libro de teatro de Castelao gustoume moito xa que é moi sinxelo de ler e moi curto pero o que máis me gustou é o entretido que é.
Neste libro hai varias personaxes e a que máis me gustou foi a do señor Fuco xa que me daba pena que só se quixeran aproveitar do diñeiro que tiña, aínda así tamén me deu pena Pimpinela, a moza da que estaba namorada, xa que ela só casou co señor Fuco para facerlle un favor aos seus pais e que estiveran contentos con ela, por iso me deron pena os dous.
As personaxes que menos me gustaron foron Micaela e o portugués porque tamén se aproveitaron moito de Don Ramón, que a cambio dun bico dáballe unha leira, por iso o seu mozo portugués e Micaela fixeron ese trato para facerse con todas as terras de Don Ramón.
O momento deste libro que máis me gustou foi cando os tres vellos se atoparon no cemiterio, xa que aí decataronse de que a morte tiña razón e que non debían namorarse cando eran vellos, tamén porque se decataron do que querían realmente as mozas, que era quedarse co seu diñeiro.
Valeria Grela Bello (4º ESO)
Os vellos non deben de namorarase é moi interesante, e sobre todo entretido xa que sempre tes esa curiosidade sobre o que vai acontencer. En xeral é moi fácil de ler ademais lese moi rápido xa que son lances curtos.
Para min o momento máis importante foi cando o boticario se namorou cando era vello. Tamén me parece moi importante cando se reencontran o señor Fuco, o boticario e don Ramón e se contan as novidades.
O meu personaxe favorito foi Pimpinela, xa que me dá moita mágoaa porque ten que facer o que os seus pais queren e non o que ela realmente sente. Tamén me gustou moito o boticario xa que me parece moi boa persoa e dáme pena que se namorara sendo tan maior e o que acabou facendo.
O personaxe que menos me gustou foi Micaela xa que me parece moi mala persoa e moi egoísta xa que se aproveitaba sempre de Ramón.
Nuria Recouso Pena (4º ESO)
Este libro titúlase Os vellos non deben de namorarse de Castelao. É unha obra de teatro que me pareceu moi interesante e sinxela, lévate a reflexionar sobre o que acontece, que é que uns señores bastante vellos se namoran dunhas rapazas novas, de aí o título, xa que non é normal iso, que un señor se interese por alguén que podería ser a súa neta.
E hai outro personaxe chamado “A Morte”, que non se sabe se é home, muller ou calquera outro ser, o único que coñecemos son os seus actos, non quero dicir o que fai exactamente pero digamos que é algo moi prexudicial para eses vellos.
Os personaxes máis importantes son os tres vellos da historia, con cadansúa rapaza nova e os amantes por así dicilo de cada unha delas.
O xénero do libro é o teatro, un xénero que a min non me apaixona moito pero merece a pena intentar lelo para ver que cada vez vai mellorando a trama. Non foi para nada difícil de ler e animo a todo o mundo a lelo para descubrir con máis profundidade o que vai ocorrendo, non vos ides arrepentir.
Carla Lema Domínguez
O achado do castro. Manuel Núñez Singala. Galaxia
A min paréceme un libro moi interesante, entretido e moi fácil de leer. Recomendo moito lelo, tamén é bastante curto. Ten un final feliz para todos e que me parece moi axeitado para a obra, e que non me esperaba para nada.
O momento máis importante é cando están os catro discutindo xa que finalmente chegan a unha conclusión boa para todos. É a miña parte preferida da obra xa que todo acaba ben.
Os catro personaxes principais son: Mariñae e Manolitus, e mais o emperador (o pai de Mariñae), e Arpexia (a nai de Manolitus). Arpexia e o emperador están os dous viúvos. O meu personaxe favorito é Manolitus xa que me parece o que máis bondade ten, e o único que quere é poder estar toda a vida con Mariñae, mentras que os pais polo único que miraban eran polos cartos e non pola felicidade. Tamén hai outros personaxes que son dous ladróns, un parvo e outro listo, que a pesar de que son ladróns fan un papel moi gracioso e que lle dá moita vida á obra, de feito cando están os dous sos tamen é unha parte das que máis me gustan da obra. E o personaxe que menos me gustou de todos foi o emperador, xa que me parece un home moi cruel, porque meteu a súa filla no cárcere sen pensalo e porque fixo moitas cousas que non me gustaron personalmente.
Zaira Antelo Iglesias (4º ESO)
Esta obra conta a unha historia de amor entre unha muller chamada Carmiñae e un home chamado Manolitus. Estes dous persoaxes comezan a súa historia de amor en Nápoles e logo séguena en Roma, aínda que ás agachadas, ata que os pillan a nai de Manolitus e o pai de Carmiñae, ambos viúvos.
Este libro sitúase na época do imperio romano, aínda que mestura elementos desa época con elementos da actualidade, o cal o fai máis entretido baixo o meu punto de vista.
A escena do libro que máis me gustou foi cando Caleno se facía pasar polo Citrón e líalle os epigramas mal traducidos ao Emperador.
A miña persoaxe preferida foi Carmiñae, xa que loita en todo momento por ser libre. E o personaxe que menos me gustou foi o emperador, xa que encarcera a súa filla e non a deixa ser feliz coa súa parella. Outros persoaxes que non me gustaron foron Catulo e Caleno, xa que intentaron roubar.
A verdade é que este libro gustoume bastante, foi entretido. Con respecto ao vocabulario, houbo algunhas palabras que non coñecía, pero en xeral entendín todo bastante ben.
Samuel Grela Seoane (4º ESO)
O libro trata sobre dous ladróns que lle queren roubar ao emperador César mentres que el intenta que a súa filla non case co fillo da comercianta máis rica de toda Roma, Arpexia, pero ao final acábanse namorando Arpexia mais Cesar e propóñense casar, o que os pon moi contentos e déixanlle roubar aos landróns e mais deixan casar aos fillos xuntos.
Esta obra de teatro gustoume porque foi bastante graciosoanalguns intres aínda que noutros moi aburrido. Tamén me gustou que fose dunha temática antiga e non moderna xa que facía o libro máis vistoso como cando di que o castigo era botar a persoa que fixera mal para a fosa dos crocodilos e que a comeran ou outro castigo que había era cortarlle unha extremidade (un bo exemplo é o soldado ao cal lle querían cortar a perna por un comentario en mal momento).
O meu personaxe favorito foi Catulo porque non sabía facer de sabio e aínda así amañábase para conseguir compracer ao Emperador, outro que tamén me gustou foi Manolitous polo simple feito de que como se mexaba intentaba marchar todo o tempo ata que nun momento de emoción acabouse mexando.
O título ao comezo non entendía porque empezara directamente no primeiro capítulo sen mirar antes o anterior pero unha vez que o lin deime de conta de que si que ten sentido polo mero feito de que foi un descubrimento (achado) nun castro, hai moitos anos e logo unironse as partes e creouse o libro aínda que non se atoparon todas as partes.
Anxo Domínguez Martínez (4º ESO)
Unha nova entrega no noso recuncho de realización youtubeira, velaquí o Book tráiler do libro Déixao medrar, de Silvestre Gómez Xurxo, ilustracións de Creus Dalgá (col. Merlín. Xerais, 2001). Realización youtubeira: Fernando Muíño Couto, 1º ESO B, CPI Viaño Pequeno (Trazo)
Servicio de urxencias. Suso de Toro. Xerais
A min este libro gustoume moito. Aínda que non adoito ler libros de teatro e de comedia, esta obra sorprendeume e superou as miñas expectativas. Trata dun hospital un pouco distinto dos hospitais aos que adoitamos acudir porque os médicos teñen unha maneira de atender os doentes un pouco peculiar. Contén unha serie de historias entrelazadas que fan referencia a cada quenda de noite que pasaban.
Non son moitos os personaxes, pero entre eles temos un par de doutores, unha enfermeira, un celador e un xerente. Todos eles son personas que seguro che fan rir.
O meu personaxe favorito é Paulino, un dos doutores. Paréceme o máis simpático de todos e faime moita gracia cando saca a súa tarteira para comer a calquera hora da noite. Sen importarlle se son as dez, as dúas ou as seis da mañá, el sempre terá unha probiña dos callos milagreiros de súa nai á túa disposición.
Recoméndovos ler este libro xa que, como está escrito nun rexistro bastante coloquial, ten un vocabulario bastante sinxelo e fácil de entender que ameniza a lectura.
Uxía Mariño Parafita (4º ESO)
Persoalmente a miña opinión sobre o libro Servicio de Urxencias é que me parece unha obra de teatro moi doada de ler, non ten un vocabulario difícil e enténdese moi rápido. Calquera persoa da miña idade é capaz de entendelo e de que lle guste tanto como a min.
Para min este libro tivo momentos moi icónicos e graciosos pero creo que o máis interesante sería cando o exmozo de Chus se disfraza de vella para poder ir ver a súa amada.
Nesta obra trátanse temas moi diversos, como por exemplo, o amor dunha nai (cando a nai de Cipri lle trae comida), o amor nunha parella (represéntao moi ben a exparella de Chus) ou tamén a situación real que ocorre nos hospitais diariamente.
Fai unha mestura de moitos temas, pero non hai un que me pareza mellor que os outros, son todos moi interesantes e importantes a tratar e a dar a ver.
Falando do final ten un desenvolvemento bastante aberto, aí sí que faría algún cambio para que tivese un final pechado, xa que en toda a obra son historias soltas de urxencias que hai os sábados ás noites.
Este libro gustoume moito, e paréceme que todos os personaxes levan unha historia que contar ás súas costas.
Antía Bello Liñares (4º ESO)
O cero escuro. An Alfaya. Tambre - Edelvives
O cero escuro é un libro escrito por An Alfaya, penso que conta unha historia moi interesante e moi entretida, trata sobre un tema moi importante, as redes socias e os perigos escondidos nelas, lanza unha mensaxe a todos os adolescentes para que non se fían da xente que hai tras a pantalla, xa que son uns descoñecidos e en moitos casos non son boas persoas nin teñen boas intencións.
O meu personaxe favorito é Nadia, penso que é unha rapaza moi boa que busca o benestar da xente que a quere e que daría a vida polos seus amigos. Á parte diso penso que é moi sincera, que dá unsconsellos moi bos para a sua curta idade. Outro personaxe que destaca é Aurora, penso que é unha rapaza moi fráxil que se esforza por aparentar que é moi forte pero a realidade é que non é así. Os profesores que se describen no libro son moi boas persoas, preocúpanse moito polos seus alumnos.
Os lugares están moi ben descritos, é doado imaxinarse como son, penso que son os adecuados para cada situación.
Este libro, na miña opinión, é para todas as idades, en especial para os adolescentes que confían de todo en xente que se atopan tras a pantalla, e que son tan inocentes que pensan que todo o mundo é bo, cando en realidade hai xente boa, pero tamén mala.
Cristina García Regueiro (3º ESO)
Unha nova entrega no noso recuncho de realización youtubeira, velaquí o Book tráiler do relato A canción de Sálvora, do libro Acordes náufragos, de Antón Riveiro Coello (Galaxia, 2014). Realización youtubeira: Ariadna Hernández Bautis, 2º ESO, CPI Viaño Pequeno (Trazo)
Unha nova entrega no noso recuncho de realización youtubeira, velaquí o Book tráiler da novela O diario violeta de Carlota, de Gemma Lienas (col. Costa Oeste. Galaxia, 2012). Realización youtubeira: Sofía Dafonte Pazos, 2º ESO, CPI Viaño Pequeno (Trazo)
Unha nova entrega no noso recuncho de realización youtubeira, velaquí o Book tráiler da novela Plan de rescate, de Antía Yáñez, con ilustracións de Xiana Teimoy (Xerais, 2020). Realización youtubeira: Fernando García Regueiro, 1º ESO, CPI Viaño Pequeno (Trazo)
