Superbibliotecas

Aquí vos deixo 3 superbibliotecas para perderse un pouco. Supoño que xa o sabedes, pero son hiperfotos. Non deixedes de aproximarvos aos detalles (pinchando enriba de cada foto e xirando a rodiña do rato), vale a pena.

Para velas, pincha aquí: http://www.rauzier-hyperphoto.com/bibliotheques-idealesbibliotheques-ideales/

Ritmo, ritmo!!

Hai que ver o que costa voltar recuperar o ritmo de traballo tras o Nadal, tanto para profes como para alumn@s. Non obstante, Xaneiro foi un mes cargado de actividades e novos proxectos como estes que comentamos a continuación:

- 4º ESO foi de visita a A Coruña, organizada polo Departamento de Lingua e Literatura castelá facendo un percorrido que comezou na Casa Museo de Emilia Pardo Bazán, que é tamén sede da Real Academia Galega. Tratáronos moi moi ben, aprendemos moito e disfrutamos coa visita. Logo de parar a tomar un cafetito, cola-cao, manzanilla... pasamos tamén pola Casa Museo de Mª Pita, e digo pasamos porque foi unha visita moi moi rápida. Rematamos as visitas no Museo de Belas Artes co programa guiado "As mulleres no museo". Como vedes, a cousa ía de mulleres totalmente. Logo de comer, repoñer forzas e descansar un pouco, emprendemos o camiño de volta.

- 2º, 3º e 4º saíron tamén a Compostela, por dous días: asistiron ao teatro coa profe de Francés e asistiron a un concerto didáctico no Auditorio co profe de Música.

- Toda a ESO participa na actualidade nun plan de Prevención de drogodependencias, organizado polo Departamento de Orientación.

- O club de Lectura está en "efervescencia" e iso e algo que nos ten ben ben content@s: novas lecturas para 1º e 2º da ESO, Relato de un náufrago de Gabriel García Márquez e Fortunato de Trasmundi de Darío Xohán Cabana, nova lectura para 4º de ESO e 3ºESO, alumnos de 3º por fin se decidiron, Maus de Art Spiegelman. Se queredes saber máis sobre as lecturas, pinchade na portada dos libros, nos gadgetes da dereita. Tamén o club de adult@s "ferve": máis compoñentes e máis lecturas, Madame Bovary de Gustave Flaubert, xa rematada, e Las uvas de la ira de John Steinbeck.

Como podedes comprobar, imos a bo ritmo, aínda que non sei se tanto como os nosos compañeiros do IES Maruxa Mallo de Ordes, que se curraron un lip dub ( http://es.wikipedia.org/wiki/Lipdub ) realmente espectacular. Non podedes deixar de velo, aquí: http://www.youtube.com/watch?v=7FrGa78yRh4 Hai que ver canta animación hai na nosa comarca!!

Bo Nadal

Abre, mira e escoita:

http://www.youtube.com/watch?v=lqcrXaIzai8

Entrevistando a ex-alumn@s : Chefa

Por Juan Bodelo, Samara Fraga e Esther Iglesias (4º ESO)


Parécenos ben interesante ir sabendo que foi daquel@s que se foron, que están a facer e que recordos gardan do centro, e dos libros que aquí leron.
Hoxe a entrevistada é María Josefa Gándara Ferreira. . O seu libro favorito é El principito, de Antoine De Saint Exupéry.

1. Que libro che gustaba ler de pequena? Por que?

El pirata garrapata.

Porque era moi aventureiro, e moi divertido.

2. Cal era o teu libro favorito?

El principito.

3. Un libro que che gustara da escola? E o que menos che gustou?

O que mais, Cartas de inverno. O que menos, El pirata en el tejado.

4. Cales son os recordos mais agradables da escola? E os que menos?

A miña etapa en diversificación (PDC), e a que menos a etapa de 1º e 2º.

5. Como era a tua relación cos profesores? E cos compañeiros?

Cos profesores moi boa, e cos compañeiros ESTUPENDA.

6. En que ano marchaches?

No 2008.

7. Que fas agora?

Prácticas para peluquería.

Terceiro e divertidísimo conto destacado no concurso "Vellos contos, novos finais"

Por Leandro Fernández (2º ESO)


Érase unha vez tres porquiños que vivían nunha aldea. Un día os tres porquiños estaban na súa casa coa súa nai, e ela díxolles que xa eran maiorciños e que fixeran cada un a súa casa para vivir nela.
Un día estaba un cochiño na súa casa de ladrillo e veu o lobo que quería comelo. E o lobo tanto soprou que acabou tirando a casa de ladrillo e o cohiño foi a casa do seu irmán que tiña unha casa de madeira. O lobo foi a esa casa e tanto soprou que acabou derribando a casa e os dous cochiños foron a casa do seu irmán que tiña unha casa de palla. Entón, o lobo foi para a súa casa e mentres que o lobo durmía, os cochiños derribaron a súa casa e chamaron a un cazador para que viñera cazalo. Pero non foi un cazador o que os axudou senón Cincenta, que o escarmentou dandolle co zapato de cristal na cabeza. E o lobo xamais volveu poñer zapatos de cristal.

Sobre a Asociación "Os xeitosos de Trazo"

Xa tod@s coñecemos a@s artistas que conforman este afamado grupo con tanto xeito, que bailan, tocan e fan festa alí onde se lles deixe, como tivemos ocasión de comprobar no pasado Magosto.

Para saber máis sobre el@s, pedímoslle a Adrián Paz (3º ESO), quen forma parte do grupo, que nos fixera chegar unha reseña sobre a asociación, contando un pouco a súa historia.

Este foi o documento que nos fixeron chegar hoxe "Os xeitosos" (e xeitosas, ou non?)

A finais do ano 1979, por iniciativa municipal, fórmase en Trazo unha escola de gaitas. Meses máis tarde empézanse a dar clases de baile tradicional. Este é o comenzo do que hoxe é a asociación cultural “Os xeitosos de Trazo”.

Na actualidade a asociación reparte a súa actividade en escola de baile, escola de gaitas e escola de pandereteiras. No seo da asociación tamén se están dando cursos de acordeón e de baile para maiores. No ano 2008 presentaron o seu primeiro disco chamado “Con moito xeito” no que recollen unha parte do repertorio da banda de gaitas e das pandereteiras.

“ Os xeitosos” contan no seu currículum ao longo destes trinta anos de vida con numerosos premios acadados en concursos de baile tradicional e pandeireta, actuacións en boa parte da comunidade, intercambios con grupos do resto do país (León, Salamanca, Valladolid, Asturias, País Vasco…) e en Portugal. No ano 2009 participaron no Festival “Intercelticu Beltaine” en Avilés e no “Intercéltico de Saint-Loup” na Bretaña francesa.

Segundo conto destacado do concurso "Vellos contos, novos finais"

Por Cristina Deus (1º ESO)

Bríncameles

Silvia era una nena mi guapa e coqueta e ademáis chamábanlle Brancaneves, pois encantáballe a neve. Vivía en Trazo e sempre quería ser a mellor arreglada e a mellor vestida da clase,pois quería chulearse diante das súas amigas.

Un día, no autobús escolar cara o colexioViaño Pequeno, quedou durmida, pois a noite anterior estivera vendo ata moi tarde a súa serie favorita, Hannah Montana. De repente sentiu algo nasúa boca… Era Xabier, un neno da escola que estaba por ela e que aproveitara o momento para bicala. Brancaneves, ao sabelo, enfadouse de tal modo que ata lle deu un sopapo en toda a cara.

Pouco despois chegaron ao colexio e como a mestra viu que Xabier chegara chorando por culpa de Brancaneves berroulle moito a ela, pero non lle importou. Todas as rapazas da clase envexaran sempre a roupa coa que vestía Brancaneves e o seus peiteados, ata que un día chegou unha rapaza nova, chamada María.

María era moi boa nena, moi humilde, todo o contrario que Brancaneves. Por iso desde aquela as rapazas empezaron a deixar a Brancaneves de lado e empezaron a estar con María. Daquela Brancaneves empezou a terlle moitos ciumes, tanto que un día deulle a María unha crema perxudicial para a pel, dicíndolle que era moi boa e que lle faría ter unha pel sen grans e moito máis suave. María, como era moi confiada, aceptouna e inmediatamente boutona na cara. Cando se deu conta tiña a pel chea de grans e de manchas.

Brancaneves, ao ver que o engano lle funcionara, foille preguntar ás rapazas da súa clase se aínda querían seguir sendo amigas de María. Elas respondéronlle que si, porque non lles importaba como fose María por fóra, senón que lles importaba como era por dentro e aí era mellor ca ela.

Primeiro conto destacado do concurso "Vellos contos, novos finais"

Por Tamara Muíño (2º ESO)

Fermosa

Érase unha vez un home que tiña tres fillas, dúas delas eran guapísimas. A máis pequena non era moi guapa, pero si que era unha gran persoa.O cal facía que as irmás se riran dela.

Un día o comerciante tivo que facer un viaxe de negocios, as irmás máis grandes pedíronlle roupa para que a trouxese cando volvera da viaxe, mentres que María –así se chamába a filla menor do comerciante- só lle pediu unha rosa.

No camiño de volta, unha nevarada pillou por sorpresa ao comerciante.Cando cría que xa ía morrer ,viu ao lonxe unha luz, acelerou o paso e atopouse cunha fogueira e unha tenda de campaña. Seguiu mirando dentro da tenda , encontrou un saco de durmir e quedouse durmido dentro del.

Cando ía polo cabalo para marchar, viu unha roseira que lle recordou a María. Cortou unha rosa cando se oíu un ruído, e viu un home fermoso que lle preguntou:

-Porque colles as miñas rosas sen permiso?

-Perdoe señor, eu pensei que a roseira era do bosque, era para levarlle unha rosa que me pediu a miña filla.

-Unha das súas fillas pediulle unha rosa?

-Si, só me pediu eso e quería levarlla.

-Pode vostede lévalle a rosa a súa , pero cunha condición, que ma traía aquí e ma presente.

O comerciante colleu a rosa e prometeulle que traería a súa filla para que a coñecese. Cando levou a súa filla, a rapaza namorouse do rapaz, que se chamaba Adrián, pero ao rapaz non lle gustaba moito María, porque non era moi fermosa.

María pasou con Adrián tres meses, os dous fóronse coñecendo mellor ata que un día o comerciante enfermou e ela foino coidar, pero prometeulle a Adrián que volvería.Cando marchou , Adrián decatouse de que estaba namorado dela, porque como di o refrán “non sabes o que tes ata que o perdes”. A rapaza foi coidar ao seu pai pero regresou de contado porque o seu pai morreu.

Cando xa pasara un tempo despois de que o pai de María morrera , o rapaz decidiu que xa era hora de pedirlle a María que casase con el, e preguntoulle:

-María , quéres casar comigo?

A rapaza non sabía que contestarlle , pero pensouno mellor e dixo:

-Non quero casar contigo.

-Por que?

-Porque ti xulgas polas aparencias e as aparencias enganan.

E así María volveu para a casa de seu pai , aínda amando a Adrián como o amaba. E Adrián aprendeu a non xulgar polas aparencias, e xurou volver a estar con María.

Suspensión de clases. Ollo coas placas de xeo!!

Agardamos neve nas próximas horiñas...

Pincha aquí...

http://www.youtube.com/watch?v=mN7LW0Y00kE

Os máis destacad@s do concurso!!

Hoxe reunímonos na biblioteca no recreo da mañá para agradecer aos alumnos e alumnas a participación no concurso "Vellos contos, novos finais". Ademais, quixemos destacar algúns dos traballos elaborados.

Pola súa sensibilidade e capacidade para plasmar no conto o obxectivo do concurso, creando unha protagonista decidida e que sabe o que quere, destacamos o conto de Tamara Muíño (2º ESO)

Pola súa creatividade e inventiva, dándolle vida e modernidade a un personaxe clásico e refacendo totalmente a súa historia, destacamos o conto de Cristina Deus (1º ESO).

Polo seu sentido do humor e o divertido enredo no que mete aos seus personaxes, pola capacidade de relacionar diversos contos e crear un sorprendente final, destacamos o conto de Leandro Fernández (2º ESO).

Nos próximos días iremos colgando estes tres contos, e nos seguintes algúns máis, para que tod@s podamos lelos, pasar un bo rato, e felicitar aos seus autor@s e/ou opinar sobre as súas creacións.

Estate ao loro, que o seguinte conto que apareza no blog, pode ser o teu !!!

E se nos animamos a participar?

Aquí vos deixo información sobre dúas convocatorias de concursos, un de contos e outro de fotografía. Aquel@s que participastes o ano pasado no I obradoiro de fotografía que organizamos dende a biblioteca, podedes amosar agora as vosas dotes artísticas. E aquel@s que estades descubrindo as vosas dotes de escritor@s, podedes seguir a cultivalas. (Se vos animades e precisades axuda, pasádevos pola biblio e falade con Asun)

Concurso de relatos breves Minicontos De Luns a Venres

1.200 caracteres sen contar espazos. Cada autor pode enviar máximo tres contos. Hai que mandar aos dous correos electrónicos, o do PEN e o de LV: Consulta as bases íntegras ao pé da páxina 13 da ligazón adxunta.

- Convocan:
Centro PEN de Galicia
Xornal L-V De luns a venres
Dotación: 1º 600 €, 2º 300 €, 3º 100
Máis información

VI Concurso de Fotografía `O meu camiño a Santiago´

Tres categorías: participantes ata 13 anos, de 14 a 30 anos, e de máis de 30 anos. Tamaño de fotografía mínimo: 20x25 cm se é analóxica, 20x30 cm se é dixital; montada nun soporte de 30X40 cm. Cada participante poderá presentar cantas fotografías considere. Todas as fotografías presentadas amosaranse nunha exposición itinerante. Máis información na ligazón.

- Convoca / enviar a:
Federación de Centros Xuvenís Don Bosco de Galicia
Rúa de Belvís, 2.
15703 Santiago de Compostela
Dotación: 90€ 1ª categoría, 180€ 2ª categoría, 150€ 3ª categoría
Máis información
fed.galicia@confedonbosco.org

Sobre o concurso "Vellos contos, novos finais"

O próximo martes 30 esperámosvos a tod@s na biblioteca para darvos as grazas pola vosa participación, que premiaremos cun pequeno agasallo.

Ademais queremos destacar tres, entre todos os contos entregados, que nos chamaron a atención pola súa sensibilidade co tema, a súa creatividade e o seu sentido do humor. Está a ser difícil seleccionar só tres!!

Todo isto o martes 30 no recreo da mañá na biblioteca (só vos imos roubar dez minutiños do recreo, e co frío que vai estes días, aquí estase ao quentiño!!)

Ana María Matute gaña POR FIN o Premio Cervantes

Por Natalia Sanguino

La escritora española Ana María Matute ganó este miércoles el Premio Cervantes 2010, que ha reconocido así a una autora maestra en el arte de contar cuentos, ajena a modas literarias y amante del bosque, lo medieval y la mirada infantil.

Ana María Matute, de 85 años de edad, se convierte así en la tercera mujer en recibir el premio, considerado el Nobel de las letras hispanas, tras la española María Zambrano (1988) y la poetisa cubana Dulce María Loynaz (1992), como destacó la ministra de Cultura, Ángeles González-Sinde, al anunciar su nombre.

La escritora acaba de publicar un recopilatorio de su narrativa breve, incluyendo sus famosos cuentos y artículos periodísticos, bajo el título de 'La puerta de la luna', y prepara una nueva novela.

El premio Cervantes, dotado con 125.000 euros, ha cumplido con la norma no escrita de ser entregado alternativamente a escritores españoles y latinoamericanos, ya que en 2009 fue a parar al mexicano José Emilio Pacheco.

Un jurado de once personas, en el que participó el ganador del Cervantes en 2008, el español Juan Marsé, seleccionó, en seis votaciones y por mayoría, el nombre de Matute, que en los últimos días sonaba con fuerza para hacerse con el galardón.

En una reciente entrevista con el diario El País a propósito de la publicación de 'La puerta de la luna', Matute afirmó que si le daban el premio "daría saltos de alegría", aunque no mostraba en sus declaraciones gran esperanza en recibirlo, tras llevar años sonando como posible ganadora.

"No escribo para ganar premios, gano premios porque he escrito libros", afirmó entonces.

Sin embargo, Ana María Matute ha ganado muchos galardones en su extensa carrera literaria, incluyendo el Premio Planeta en 1954 por 'Pequeño Teatro' y el Nacional de Literatura 1959 por 'Los hijos muertos'. Finalista del premio Nadal en 1947 por 'Los Abel', lo ganó en 1959 con 'Primera Memoria'. También ha obtenido el Premio Nacional de Literatura Infantil y Juvenil por 'Solo un pie descalzo', en 1984.

En 1998 ocupó el asiento K de la Real Academia Española de la Lengua, a la que había ingresado dos años antes y en la que fue la tercera mujer en entrar en 300 años, tras la escritora Carmen Conde y la historiadora Carmen Iglesias. Después llegarían la científica Margarita Salas y la escritora Soledad Puértolas, que entró hace unos días.

Matute fue una narradora precoz: a los cuatro años, y tras estar a punto de morir por una infección de riñón, escribió e ilustró su primer relato. Desde entonces continuó trabajando en la literatura y con 17 años envió a la editorial Destino su primera novela, 'Pequeño teatro', publicada años más tarde tras ganar el Planeta.

De familia barcelonesa acomodada, Matute tiene un hijo, Juan Pablo, nacido en 1954. En su obra, la infancia y la Naturaleza siempre han ocupado un importante papel, y los cuentos, que ahora ha recopilado, son uno de los géneros en los que mejor se ha movido la autora, que llegó a trabajar para la editorial Destino publicando en este género.

Matute pertenece a la generación literaria de los años 50, aunque su obra, lírica y a la vez realista, se enmarca de forma independiente, eligiendo a veces esa mirada infantil o juvenil como forma de distanciamiento de una dura realidad, marcada por una infancia dentro de la Guerra Civil española (1936-1939).

Entre las obras de la escritora barcelonesa destacan, además de las mencionadas, 'Luciérnagas' (1993), 'Olvidado rey Gudú' (1996), 'Aranmanoth' (2000) o 'Paraíso inhabitado' (2008), la que aseguró que sería su última novela, aunque de nuevo está "madurando" una nueva historia.

Prestigioso galardón en las letras hispanas, el Cervantes ha ido a parar en años anteriores a autores como el español Juan Marsé, que lo ganó en 2008, el argentino Juan Gelman (2007), Jorge Guillén (1976, en su primera edición), el argentino Octavio Paz (1981), el español Francisco Ayala (1991) o el último Premio Nobel de Literatura, el peruano Mario Vargas Llosa (1994).

El premio Cervantes, concedido por el Ministerio de Cultura anualmente, no puede ser dividido, ni declarado desierto, ni concedido a título póstumo.

Matute recibirá el 23 de abril de 2011 el premio de manos del rey Juan Carlos I en una ceremonia en la localidad madrileña de Alcalá de Henares, cuna del autor de 'El Quijote'.

Entrevistando a ex-alumn@s : Fátima

Por Juan Bodelo, Samara Fraga e Esther Iglesias (4º ESO)

Parécenos ben interesante ir sabendo que foi daquel@s que se foron, que están a facer e que recordos gardan do centro, e dos libros que aquí leron.
Hoxe a entrevistada é Fátima Iglesias Mariño. O seu libro favorito é Cartas de Inverno, de Agustín Fernández Paz.

1. Que libro che gustaba ler de pequena?

- Fátima: A min gustábame ler Hansen y Gretel

2. Cal é o teu libro favorito?

- Fátima: Cartas de inverno de Agustín Fernández Paz

3. O libro que máis che gustou dos que liches na escola? E o que menos?

- Fátima: O que máis me gustou foi As rulas de Bakunin e o que menos me gustou foi Federiño o carteiro

4. Cales son os recordos máis agradables da escola? E os que menos?

- Fátima: Os máis agradables eran pasar os recreos coas amigas e amigos. Os menos agradables era entrar os martes e xoves para a clase despois de comer

5. Como era a túa relación cos profesores e profesoras? E cos compañeiros?

- Fátima: A miña relación cos profesores era normal. E cos compañeiros era moi boa

6. En que ano marchaches? Como te sentiches?

- Fátima: No 2008. Sentinme estraña, porque foi un gran cambio para min

7. Que estás facendo agora?

- Fátima: Estou facendo un ciclo superior de Administración e Finanzas.

"As mochilas viaxeiras" comezarán esta semana o seu percorrido por Trazo

Os libros gustan da viaxe e da sorpresa, agardan nos andeis ou nos expositores por esa man que, ao abrilos, poña en funcionamento a maxia da lectura.

Están chegando aos centros públicos de ensino primario e secundario de todo o país unhas mochilas destinadas a poñer en marcha a iniciativa MOCHILAS VIAXEIRAS, unha actividade que xa está en marcha nalgúns centros educativos baixo distintos nomes e fórmulas. A mochila viaxeira permite á biblioteca escolar o contacto coas familias nunha actividade que pretende a súa colaboración na formación dos lectores e lectoras.