Contacta connosco no mail bibliotecatrazo@yahoo.es



xoves, 15 de marzo de 2012

O poder dunha coma


"La coma, esa puerta giratoria del pensamiento"

"Si el hombre supiera realmente el valor que tiene la mujer andaría en cuatro patas en su búsqueda."

¿Dónde va la coma?

Si usted es mujer, con toda seguridad colocaría la coma después de la palabra mujer.

Si usted es hombre, con toda seguridad colocaría la coma después de la palabra tiene.

Julio Cortázar

Enlace
Visto en Facebook

domingo, 11 de marzo de 2012

La Fórmula preferida del profesor de Yoko Ogawa.

En el Club de Lectura de "profes" hemos leído últimamente La Fórmula preferida del profesor de Yoko Ogawa. (Más información abajo a la derecha). Hemos compartido lectura con otros miembros de un Club de lectura virtual, desperdigados por la geografía española, organizado por Isi , y hoy nos toca publicar una reseña, en castellano, sobre la obra. Lo hacemos encantad@s. Ha sido una experiencia fantástica que esperamos repetir.

Reseña: La Fórmula preferida del profesor de Yoko Ogawa.

Una exquisita técnica en el relato los hechos y en la presentación paulatina de personajes engancha al lector desde el principio de la novela. La autora combina con éxito esta delicadísima construcción de las acciones con frecuentes elipsis. A menudo faltan datos, se sobreentienden momentos vividos que como lector@s debemos recomponer. La reelaboración de estos datos se hace con facilidad, pero lamentamos esa ausencia en el relato de ciertas anécdotas, que resultarían tan gratificantes. Nos preguntamos si este “abuso” de la elipsis es propio de la narrativa oriental o japonesa.

El profesor de matemáticas, eje central de la novela entorno al cual giran los otros personajes, posee una memoria de 80 minutos, aunque es capaz de recordar su vida anterior al accidente sufrido en 1975. Una mujer, narradora de la historia, entra a trabajar para él, contratada por su cuñada, viuda, que vive aislada en el otro lado de la misma casa. También el hijo de la empleada de hogar establece una relación muy cercana con el profesor, que adora a los niños.

La acción que sucede en el tiempo inmediato o actual está constituida por la convivencia del profesor con la cuidadora/cocinera/limpiadora y su hijo. A pesar de la limitación del profesor, la adaptación y la paciencia de estos dos otros personajes crean un ambiente familiar y de camaradería , de cariño y respeto. Sentimientos no mostrados abiertamente en ningún momento sino contenidos a lo largo de toda la novela, expresados en actitudes y hechos. La contención de las emociones ante los demás, característica asignada tradicionalmente al pueblo japonés, se confirma una y otra vez en los comportamientos de los personajes de la novela.

La acción que ha sucedido en un tiempo anterior se va desvelando progresivamente de manera muy sutil. Es la historia de amor entre el profesor y su cuñada. Los sentimientos del profesor son indudables y se van desvelando a través de los hallazgos de la trabajadora del hogar. Los sentimientos de ella no son abiertamente desvelados, pero condicionan su relación con la empleada. Son sus celos contenidos los que provocan el conflicto en la novela. Además, se insinúa un posible adulterio el día del accidente en el que el profesor pierde la memoria, e intuimos el debate interno de la viuda que se siente culpable, pero a la vez ha de reconocer que ha amado al profesor toda la vida (solo desde ahí entendemos su decisión final y su relación con la narradora).

La ciencia matemática ocupa un papel central en la novela. Es la pasión del profesor, desde ahí entiende el mundo y soporta su penosa situación existencial. Constituye la redención de la trabajadora del hogar y de su hijo; este decide dedicar su vida a la enseñanza de las matemáticas. Compone la demostración de amor que la viuda recibe del profesor, hasta por dos veces. En el pasado, con la dedicación de toda su obra matemática. En la actualidad, fusionando y actualizando las dos acciones de la novela, a las que me he referido, con la demostración matemática preferida del profesor, que conlleva la solución al conflicto en la novela y a su conflicto interno. Mediante esa fórmula él es capaz de expresar sin palabras que no debe dudar del amor que él siente por ella, y ella por fin es capaz de comprenderlo y asumirlo. (Sobre la fórmula, recomendamos ver http://www.aeromental.com/2006/09/04/belleza-matematica/). La viuda comprende que nada debe temer ante la presencia y buena relación del profesor con la trabajadora y su hijo. Su relación es bella y adecuada tanto en la forma de llevarse a cabo (“el método”) y en los beneficios que a él le ha otorgado esta relación (“el desenlace”). Como en la fórmula, elementos que no guardan aparentemente relación se han combinado para crear un hermoso resultado, sin nada que esconder, ocultar o de lo que avergonzarse.

El profesor es uno de esos personajes que queda grabado en la mente de l@s lector@s para siempre. Con él nos emocionamos en cada capítulo de la novela, hacemos nuestros sus agobios, sus risas, sus tristezas y su incomprensión ante el mundo que nos rodea. Realmente inolvidable este profesor, sufridor y desmemoriado. Conocerle ha sido un inmenso placer muy recomendable.

mércores, 7 de marzo de 2012

As mulleres en Galicia no século XX



(Vía culturagalega)

Hai moitos libros que nos poden achegar á data do 8 de marzo, Día da Muller. De recente aparición nas librarías é este As mulleres en Galicia no século XX, escrito por diferentes autoras e autores e que coordinou o historiador Julio Prada. Publicouno Ir Indo Edicións na súa colección de Ensaio e Investigación e velaquí a nota editorial da súa lapela:
“Diferentes historiadores analizan o papel da muller na recente historia con exemplos da realidade galega de cada período e cunha liña temática transversal que nos achega a análise de cada momento histórico dun xeito máis comprensible. A muller foi acadando espazos de visibilidade propios, lonxe dos tutelados polos homes. A imaxe que durante anos nos sinalaba a muller como un elemento sen iniciativa é cuestionada neste estudo grazas á análise que se leva a cabo da realidade do momento”.
Sobre a mesma data tamén se pode consultar un interesante especial, con textos e fotografías. que podemos atopar na ligazón da páxina culturagalera.org

"Dónde se habrá metido esta mujer?", canción de Javier Krahe



(Vía Certo, Xornal Virtual da Barbanza)

Os homes tamén poden e deber participar do espírito do 8 de marzo, o Día da Muller Traballadora. Velaquí una fermosa canción do cantautor Javier Krahe, "Dónde se habrá metido esta mujer?" que serve para facer una denuncia da violencia machista e para dignificar ás mulleres. Falta fai que tamén os homes asuman esta data.

domingo, 4 de marzo de 2012

Preparando a lectura de poemas do 21 de Marzo do 2011

O día 21 de Marzo celebramos o Día Mundial da Poesía e na escola estamos a argallar unha "Quedada literaria" na que disfrutaremos dunha lectura de poemas.
Para ir dando pistas ao alumnado q participará, e que constitúe un bo número de voluntari@s, (gracias chic@s), aquí vos deixamos unha boa mostra da emoción que pode conter un poema: A paixón. As palabras da autora conmoven e removen por dentro. Unha execución así, aínda noutra lingua que non é a nosa, non deixa indiferente a quen a escoita.

Rafeef Ziadah - "Nosotros enseñamos vida, señor" (Visto no Youtube)

Para saber máis do conflicto palestino-israelí, aquí vos deixo un enlace cun breve artigo que axuda a entender toda esa emoción que non podemos deixar de compartir coa autora: http://mononeurona.org/pages/display/679

mércores, 29 de febreiro de 2012

Conta de Libros (XV): Amor dos quince anos, Marilyn, Agustín Fernández Paz



Amor dos quince anos, Marilyn, Agustín Fernández Paz, col. Fóra de Xogo, Xerais.

O libro Amor dos quince anos, Marilyn pareceume moi interesante porque son cinco historias diferentes.
O libro gustoume moito porque o escollín eu e máis ou menos sabes de que vai se lle les a contraportada do final, e co que pon na contraportada poderías saber máis ou menos se che gusta.
Eu do libro non cambiaría nada. O final deixaríao tal e como está porque a min gustoume así e se o cambiase talvez non me gustara tanto.
A min non me pareceu nada difícil de ler. Porque había poucas palabras que non se lle entendía o significado, en cambio se houbese moitas palabras que non se lle soubera o significado probablemente non se collería tan pronto o contido do libro.
O libro Amor dos quince anos, Marilyn é recomendable lelo porque é un libro normal e corrente e non é difícil de ler e entreteste con cinco relatos distintos, pero algúns gustan máis que outros pero desfrútalos que é o máis importante.
Neste libro hai variedade de personaxes, en cada relato hai diferentes personaxes, nun hai un policía, inspectores noutro ata hai animais como gatos etc.; é moi divertido.

Margarita Pombo Castro (3º)

Conta de Libros (XIV): Palabras de Caramelo, Gonzalo Moure






Palabras de Caramelo, Gonzalo Moure, col. Sopa de Libros, Xerais.


A miña valoración persoal respecto este libro é moi boa. O seu desenvolvemento é moi interesante, e o mellor é que non sabes o que vai pasar no tema seguinte.
Creo que é un conto orixinal, que non é sacado doutro texto; tamén son moi bonitas as frases dos poemas de Kori. O final é un pouco triste, normalmente os contos acaba cun final feliz, pero este acaba cun final malo, por iso me gusta máis o final que escribin eu. Aínda así, o libro é moi interesante. E a lingua en que estaba escrita, o galego, entendíase perfectamente; excepto algunhas palabras.
O que non me gustou tanto foi que é algo repetitivo, é dicir, en dúas páxinas pon cousas que se poden escribir en dez líneas, iso foi o que non me gustou do libro.


Belén García Lijó (2º)

martes, 28 de febreiro de 2012

Libros de "Óscar"

Curtametraxe animada premiada cun Óscar o pasado domingo:
Os fantásticos libros voadores do Señor Morris.
Unha verdadera xoia da arte da animación.



Visto no Youtube

luns, 27 de febreiro de 2012

Con forzas renovadas!!


Andivemos un pouco vag@s dende a volta das vacacións de Nadal. En Xaneiro , ademais da volta das vacacións cando custa tanto poñerse a andar, colleunos a gripe, que nos amolou uns cuantos días, como a moit@s de vós.

En Febreiro, acumulousenos o choio cos clubes de lectura e as actividades postas en marcha que derivan deles:

- Derivada do libro O Diario Violeta de Carlota, o foro que abrimos na Aula Virtual do Centro sobre a Igualdade entre homes e mulleres, que está a dar tanto que falar este trimestre. Que non visitastes o foro aínda? Pero se os debates están interesantísimos!!. Pincha onde pon acceso e co teu nome accede e olla o que estamos a comentar. Aquí, aquí:
http://www.edu.xunta.es/centros/cpivianopequeno/aulavirtual/course/category.php?id=27


- A exposición sobre As Mulleres na Historia, que tamén enlaza co citado libro.

- Derivada do libro Cruzada en Jeans, unha pequena creación que lle propuxemos a Diego, Lucía, Tamara e Anxela, de 3º da ESO.


- Derivada do libro Lúa do Senegal, a entrevista virtual co autor, Agustín Fernández Paz, que disfrutou o alumnado de 1º de ESO.


Ademais, estamos a argallar unha lectura de poemas conxunta para o Día Mundial da Poesía, o 21 de Marzo. E algunhas outras actividades das que vos daremos conta pouco a pouco.


Pois así andamos, con bastante que facer e que organizar, pero con ánimos renovados. Grazas pola vosa participación e colaboración. Sodes @s mellores!! Non quixeramos estar de profes en ningún outro sitio!! (Dende a bilioteca tamén sabemos facer a pelota cando nos convén, eh!!)

Lembrade que os Clubes de lectura seguen a funcionar, e axiña con propostas novas, o foro "Educando en Igualdade" está a ser un punto de encontro para @s que nos interesa loitar por unha sociedade máis xusta e máis igualitaria, e segue aberto o concurso trimestral para @s que máis comentan no blog, con premio-agradecemento ao final do trimestre.Enlace

venres, 24 de febreiro de 2012

Hoxe é o 175 aniversario do nacemento de Rosalía de Castro


(Nova fotografía de Rosalía de Castro descuberta por Ramón Torrado.
Fonte: Certo, Xornal Virtual da Barbanza)

Toda Galicia celebra hoxe o 175 aniversario do nacemento de Rosalía de Castro con multitude de actos conmemorativos. Entes as moitas entidades que a recordan están a Fundación Rosalía de Castro e a Asociación de Escritores/as en Lingua Galega.

Naceu en Santiago de Compostela o 24 de febreiro nunha casa do Camiño Novo (hoxe Rosalía de Castro). Filla de María Teresa de la Cruz de Castro y Abadía, fidalga vida a menos, e do sacerdote José Martínez Viojo. Bautizada na capela do Grande Hospital Real (hoxe Hostal dos Reis Católicos).

Desde o CPI de Trazo lembramos a data con este seu poema do libro Cantares Gallegos (1863)

Nasín cando as prantas nasen,
no mes das froles nasín,
nunha alborada mainiña,
nunha alborada de abril.
Por eso me chaman Rosa,
mais a do triste sorrir,
con espiñas para todos,
sin ningunha para ti.
Desque te quixen, ingrato,
todo acabou para min,
que eras ti para min todo,
miña groria e meu vivir.
¿De que, pois, te queixas, Mauro?
¿De que, pois, te queixas, di,
cando sabes que morrera
por te contemplar felís?
Duro cravo me encravaches
con ese teu maldesir,
con ese teu pedir tolo
que non sei que quer de min,
pois dinche canto dar puden
avariciosa de ti.
O meu corasón che mando
cunha chave para o abrir,
nin eu teño máis que darche,
nin ti máis que me pedir.

xoves, 16 de febreiro de 2012

Queres gañar un exemplar de 2044 de Eduardo Santiago?



Fonte: Editorial Galaxia. Explicámoscho aquí

Editorial Galaxia leva tempo colaborando co portal culturagalega.org de cara a promover a lectura na nosa lingua. Dende o portal web ofécesenos a posibilidade de gañar varios exemplares da colección Costa Oeste da nosa editorial, contestando correctamente a unha sinxela pregunta: A que xénero narrativo ou temática corresponde a novela 2044 de Eduardo Santiago?
As respostas enviaranse antes das 15 horas do luns 20 de febreiro ao correo
lg3@culturagalega.org

O correo debe levar como asunto "sorteo 2044" e incluír o nome e apelidos, o teléfono e o número de DNI da persoa que participa.
Cada persoa só poderá participar unha vez e a través dunha soa conta de correo.
Entre todos os nomes dos participantes levarase a cabo un sorteo cun programa de selección aleatoria que elixirá tres nomes de xeito correlativo.
O resultado do sorteo farase público durante a mañá do martes 21 de febreiro no portal na páxina desta promoción e comunicaráselle directamente ao gañador ou gañadora pedíndolle o seu enderezo postal.
Os datos de contacto só terán como uso facer o envío dos libros da colección Costa Oeste de Editorial Galaxia e non serán almacenados en ningunha base de datos nin usados para ningunha outra finalidade.

xoves, 9 de febreiro de 2012

Conta de Libros (XIII): A banda sen futuro, Marilar Aleixandre



A banda sen futuro, Marilar Aleixandre, col. Fóra de Xogo, Xerais.


A min, este libro gustoume. O momento que máis me gustou foi cando por fin, despois de moito tempo, Carlota pode deixar medrar o pelo.
Eu non faría un cambio no final, porque xa me gusta así con este final, pero tampouco faría ningún cambio no resto do contido do libro.
A min non me resultou dificil de ler, aínda que había algunhas palabras ás que non lle sabía o significado.
O momento que menos me gustou foi cando Moncho ía sempre onda Carlota, dicirlle cousas da obra de teatro que ían facer.
O momento que máis me me chamou a atención foi cando Carlota falaba coa foto de Poch, porque Poch xa estaba morto e as fotos non falan.

Alicia Veiras Noya (3º)


O momento máis importante para min foi cando Carlota estaba namorada de Miguel, pero logo Toño bicouna e foillo contar a Poch e non se decidía, non sabía se estaba namorada de Toño ou non.
O libro gustoume moito.
Eu do libro se tivera que cambiar algo non o faría, deixaríao tal como está.
Pero cando Carlota falaba con Poch, un cantante morto do que na parede tiña unha foto, chama a atención do lector-lectora esas conversas con el.
Este libro é recomendable lelo, para as persoas que lle guste ler, porque fala dunha rapaza que ten unha enfermidade e que fala cos mortos.

Margarita Pombo Castro (3º)

Esta novela pareceume espectacular xa que me sinto identificada con ela. As historias de amor imposiles e os medos do que pensen de ti os demais compañeiros son moi comúns, sobre todo se tes algún complexo, como neste caso Carlota que ten o problema do pelo.
A parte que máis me gustou do libro foi na que Moncho bica a Carlota e lle di que a quere, naquel momento Carlota non pensa no seu pelo, soamente pensa en que hai unha persoa que a quere tal e como é sen necesidade de agochar nada.

Tamara Muíño Bello (3º)

martes, 7 de febreiro de 2012

Xogan a vida por iren a clase



Semella un adestramento militar mais nada máis lonxe da realidade. Os nenos de Banten, en Indonesia, xogan a vida para iren a clase todos os días. O pasado luns, as tres pontes que conectaban o seu lugar co do lado quedaron destrozados polas chuvias. Din que prefiren facer isto, porque a outra opción é camiñar 5 quilómetros. Aínda que hai nenos moi pequenos que non poden ocultar o seu medo. O alcalde preocúpase pola rapazada, e espera que grazas á difusión destas imaxes o goberno tome medidas. As súas caras xa o den todo. Un esvarón pode ser fatal, pero antepoñen o seu deber á súa propia supervivencia. Para eles, sentar nas aulas, é un xogo de nenos e nenas.

Fonte: xornal público e bitácora trafegandoronseis

Hoxe, 7 de febreiro, fanse 200 anos do nacemento de Charles Dickens (1812-1870)


(Video de floriandocumentales en youtube)

Hoxe, 7 de febreiro, fanse 200 anos do nacemento dun dos autores máis universais de todos os tempos.
Charles Dickens (1812-1870) trasladouse coa súa familia a Londres cando contaba dous anos e despois a Chatham, onde empezou a ir á escola. A penuria económica na que se viu a familia cando encarceraron a seu pai por insolvente fixo que empezara a traballar nunha fábrica de betún. Traballou máis tarde como taquígrafo no Parlamento e viaxou moito por Europa. Entre as súas obras salientan Os papeis póstumos do Club Pickwick (1837), Oliver Twist (1838), publicado en galego por Galaxia, David Copperfield (1850), Canción de Nadal (1843), publicado en galego por Cumio, ou Grandes esperanzas (1861), entre outras.

Fonte: blog.anayainfantilyjuvenil.es