Contacta connosco no mail bibliotecatrazo@yahoo.es



xoves, 9 de maio de 2013

¿Sabes que te quiero? , 2ª parte de Canciones para Paula, (Editorial Everest)



Por Verónica Barreiro  Calviño (4º ESO)

- Los personajes:

 Principales:

Paula: es una chica de 17 años que pasa parte de sus vacaciones en una casa de verano de Allan. En estas vacaciones cambian las cosas para ella, pues ya no se encuentra ni con Ángel ni con Alex en su vida, pero en ella surgen una serie de sentimientos hacia Allan, y no lo tiene nada claro.

Miriam: es la mejor amiga de Paula, que va en su misma clase a pesar de repetir curso, y ese verano lo pasa con Paula y otros amigos en casa de Allan, pero en sus vacaciones es traicionada por su amiga Cristina y su novio Armando que la engaña con ella, rompiéndose así los lazos de unión con ellos.

Cristina: es una chica tímida y muy guapa, que junto a Miriam, Paula y Diana forman el grupo de las Sugus. En esas vacaciones Cristina se enamora de Armando y ella sin poder resistirse, se lía con él.

Diana: es una chica muy atrevida y rebelde que mantiene una relación con Mario. Durante las vacaciones a pesar de que Mario está con ella, ella se siente inferior a Paula (antes Mario estaba enamorado de Paula) y comienza a tener bulimia.

Mario: es el hermano de Miriam y de la misma edad que Paula. En esas vacaciones tiene problemas con Diana porque ella piensa que sigue enamorada de Paula, pero a pesar de ello se mantienen unidos.

Armando: es el novio de Miriam, que se enrolla con Cris sin darle ninguna importancia, aunque eso le provoca la ruptura con ella.

Allan: es el chico que les deja la casa a los amigos de Paula y a ella para pasar las vacaciones, es francés y se enamoró de ella en París, por eso intenta conquistarla en todo momento ya sea con su dinero o por él mismo.

Ángel: es un periodista que mantuvo una relación con Paula, y que durante ese tiempo también conoció a Katia (una cantante de moda). Con ambas surge el amor aunque a Paula la conoce por internet y a Katia en persona. Pero finalmente después de varios conflictos, con quien mantiene una relación es con Sandra (su jefa).

Katia: es una cantante de moda de pelo rosa que se enamoró de Ángel, pero como su relación no funciona, intenta algo con Alex, que al final no resulta.

Alex: es un joven que se enamoró de Paula, pero debido a su relación con Ángel y a las interrupciones de su hermanastra, no establecen una relación. Además, debido a su trabajo de escritor mantiene una relación con Katia, que no dará en nada porque sigue enamorado de Paula.

Secundarios:

Diego: él es el padrastro de Diana y no realiza ninguna intervención en la historia.

La madre, el padre y la hermana pequeña (Érica) de Paula: su papel en la historia es casi imperceptible. La única aparición importante es cuando se relata su viaje a París, ya que intervienen activamente al estar vinculados con Paula.

Irene: es la hermanastra de Alex y la que pretende que no mantenga una relación con Paula, por eso se inventa que sale con él y está embarazada, pero al final se descubre su mentira y Alex la echa de la casa.

La madre de Diana (Débora): interviene en el relato cuando Diana está en el hospital por su bulimia.

Davinia y su novio: Davinia es la prima de Allan y la que destruye su relación con Paula al presentarle a Monique ( la novia de Allan) para hacerle un ajuste de cuentas.

 * Planos:

Armando, Mario, Ángel, Sandra, Katia y Alex, no evolucionan, es decir se mantienen igual a lo largo de la obra. Los personajes secundarios también son planos. 

* Redondos

            Paula: después de sus múltiples problemas amorosos con Allan, Ángel, Mario… madura y descubre que con quién quiere estar es con Alex y comienzan una relación.

            Miriam: después del verano está transformada ya que no es amiga de Cris, se vuelve más rebelde e incontrolable.

            Cristina: después de su experiencia con Armando se vuelve más independiente y al mismo tiempo más rebelde.

            Allan: se vuelve serio y maduro ya que comprende que su lugar no es estar con Paula, sino estar en París con su novia de Suiza.

 * Individuales y colectivos: 

Todos los personajes son individuales.El único colectivo que se puede destacar es el grupo que forman Paula, Miriam, Cris y Diana llamado Sugus debido a su carácter y a su personalidad (mote que le ponen en la clase).

- El punto de vista:

 3º persona de narrador omnisciente: conoce todo lo que sienten cada uno de los personajes, pero además el libro cuenta también con diálogos, que en ellos esto se reafirma.
El narrador describe lo que siente Diana (con su bulimia), lo que siente Miriam por la traición…

- El tiempo:

Externo e interno: 

El periodo histórico es actual ya que intervienen elementos como internet, el instituto, los móviles…
El relato comienza un día a finales de junio y acaba aproximadamente un año después.

- El espacio:

Es un espacio imaginario porque parece auténtico pero no lo es, porque aunque menciona París y su parque de atracciones, el lugar donde se hospedan, la casa de vacaciones etc. Son lugares que no existen y por lo tanto imaginarios como lo son los personajes.

mércores, 8 de maio de 2013

Andel de Libros (L): O paso, de Raúl Dans


O Paso. Raúl Dans. Editorial Tris Tram 
 
Este libro está bastante ben, a verdade é que me gustou e foi bastante entretido e divertido porque había anacos do libro que eran moi cómicos.
A parte que quizáis máis me gustou foi o primeiro anaco da obra, cando hai esa situación incómoda entre os dous protagonistas, ao descoñecer á persoa coa que compartes un banco e te sentas ao seu lado, e sobre todo a esa situación incómoda ao intentar manter unha conversa; esa parte foi moi graciosa e entretida.
A parte que menos me gustou foi o final, xa que a forma na que a muller e o home se despediron foi moi sosa.
O final decepcionoume bastante porque esperábame algo diferente como que por exemplo a muller coa que estaba falando o home fora a persoa coa que anos antes compartira ese bocadillo ou algo parecido.

Rocío Villasenín Bello (4º ESO)

Andel de Libros (XLIX): Cita co diaño, de Raúl Dans





Este libro está bastante ben e é moi entretido, ten temas bastante variados como o amor, a fantasía… e mestura a realidade coa fantasía e o mundo das mortes como o diaño, a ferida que non sangra…
A parte que máis me gustou foi cando o Irmán Manuel recoñece o rostro de Xoán e lle di que o vira no periódico e que sabía que se escapara do psiquiatra, por iso ao principio o miraba con tanta precaución.
A parte que menos me gustou foi cando Xoán morre, porque ese momento deume moita pena e porque pensei que o final ía ser distinto e el non ía morrer.
Aínda que esta historia está bastante ben, deixa algunhas cousas ou preguntas sen responder, como por exemplo o que fixo Irmán Manuel cos papeis que lle deu Xoán antes de morrer el ou como, outro exemplo, se Irmán Manuel contou algo do que viviu a outras persoas. 

Rocío Villasenín Bello (4º ESO)

Concurso coa palabra chave #rosaliasempreporque




Aquí temos un pequeno concurso para aquelas e aquelas que teñades unha conta de Twitter. A participación é moi sinxela, así que animádevos a enviar o voso chío coa vosa opinión persoal sobre Rosalía de Castro. Velaquí a convocatoria:


Editorial Galaxia bota a andar un novo concurso en twitter para conmemorar os 150 anos de Cantares Gallegos

Despois do éxito de participación do noso anterior concurso en twitter arredor de O Principiño botamos a andar un novo concurso na rede de microblogging, desta volta, para conmemorar os 150 anos de Cantares Gallegos de Rosalía de Castro que celebramos neste 2013.

Como na vez anterior, todos os tuiteiros están convidados a enviar os seus chíos no hastag #rosaliasempreporque completando o chío e explicando porque a súa obra sempre estará con nós, ou por que é tan importante para nós.

O gañador do concurso, o chío que máis nos guste, recibirá un exemplar dos libros de Rosalía de Castro, Follas Novas, Cantares Gallegos, así como o Murguía de Xosé Ramón Barreiro Fernández, o Rosalía de Castro de Claude Henri Poullain, o Rosalía de Ramón Otero Pedrayo así como o Grial 194 que dedicamos á nosa poeta nacional.

Empezamos a recibir os vosos chíos. O gañador ou gañadora, o 15 de maio.

xoves, 2 de maio de 2013

XOGA CON NÓS

Completa este cuestionario sobre novela xuvenil e averigua o que sabes. Non te esquezas de ir contabilizando as respostas acertadas e as erradas.

domingo, 28 de abril de 2013

XUNT@S PODEMOS!

A colaboración de toda a secundaria fixo posible a realización deste traballo para conmemorar o día internacional de Muller. Xunt@s podemos.

sábado, 27 de abril de 2013

Sobre os clubs de lectura...

Onte fixemos a anual saída/ roteiro literario do Club de Lectura da que daremos conta a próxima semana con detalle. E tamén doutras actividades q tiveron lugar esta semana con motivo do Día do libro. Lembramos este artigo relacionado cos clubs de lectura, o seu funcionamento, as súas características...e queremos compartilo convosco. Nós pensamos que moitas das cousas que se comentan neste artigo, estamos a vivilas no centro nas reunións do Club. A ver que vos parece. Destacamos un par de párrafos que nos pareceron especialmente interesantes, pero podedes consultar o artigo completo o final.



 (...)Dentro de las bibliotecas hay una actividad especialmente gratificante: la de los clubes de lectura. En efecto, los clubes de lectura consiguen que ésta no constituya un ejercicio solitario, sino compartido. Los integrantes de estos clubes se ponen la tarea de leer un libro y después lo comentan, lo critican, lo alaban; es decir, ponen en común la experiencia personal de su lectura. Es fantástico advertir cómo cada libro admite muchas interpretaciones. Pero no sólo es eso. Los clubes de lectura son escuelas de escucha, de expresión oral, de reconocer el valor de las experiencias de los demás, de comprender que opiniones distintas también se fundamentan con razones, de aprender que lo que a uno le gusta no tiene por qué gustarle a los demás, de gozar por coincidir en la interpretación de capítulos o pasajes emocionantes…Incluso por utilizar una idea de Tocqueville, se podría decir que los clubes de lectura son escuelas dónde se aprende a ser demócrata. (...)

 Blanca Calvo apunta cuatro elementos comunes que, de manera general, definen a los clubes de lectura, y que se extraen de una encuesta realizada a través de Internet. Estos elementos son : 1) se trata de una práctica bibliotecaria; 2) el gusto de los componentes de los grupos acaba llevándolos a encontrarse con otros clubes; 3) suele haber actividades lúdicas o gastronómicas que acompañan o complementan las sesiones de debate centrado estrictamente en la lectura; 4) la mayoría de sus miembros son mujeres.

Aquí o artigo completo

venres, 26 de abril de 2013

xoves, 25 de abril de 2013

O gran "erro" do Día do Libro


Foto vista en www.abc.es

No había mejor día que la muerte de los dos escritores más grandes de la literatura universal para celebrar el día del libro… si obviamos el «insignificante» dato de que ninguno de los dos falleció realmente el 23 de abril de 1616.

Aquí o artigo completo




mércores, 24 de abril de 2013

Andel de Libros (XLVIII): El tiempo y la promesa, de Concha López Narváez





El libro me gustó porque trata sobre judíos y cristianos , que tienen  sus problemas.
También sobre que los judíos  tienen que salir para siempre de las tierras de España.
Pero algo sucede para que se retrasase en Vitoria. Un pueblo hace  a otro una promesa que jamás ha sido quebrada.
Éste es un relato de odios y rencores,  pero también lo es de comprensión y de tolerancia; sobre todo es una historia de amistades y de fidelidad.
El final que tiene el libro es muy bueno porque si lo cambiase me parece que podría estar peor, porque como está, ya es apropiado.
La lengua me fue fácil de leer, porque apenas tiene palabras desconocidas.
Este relato es una novela histórica que podría gustar a mucha gente, es una narración que recibió la Lista de Honor Premio CCEI en 1991.

Margarita Pombo Castro (3º PDC)

martes, 23 de abril de 2013

Datos interesantes no Día Mundial do libro

O perfil da persoa lectora, en España, é o dunha muller.





Os máis lidos no 2012:

O PRINCIPIÑO, UN LIBRO PARA TODO O MUNDO


luns, 22 de abril de 2013

Andel de Libros (XLVII): Os vellos non deben de namorarse, de Alfonso Daniel Rodríguez Castelao





A min gustoume este libro porque é fácil de comprender, a lectura faise amena e ao ser teatro lese pronto, ademais a historia engancha. Cada lance conta unha situación diferente e é no final cando no epílogo se descobre que existe unha relación entres os tres lances, e se solucionan as dúbidas sobre os finais de cada lance. Tamén o prólogo axuda a crear unha idea de continuidade entres os lances e a introducir e presentar os personaxes máis importantes de cada un deles.
No referente a cada lance teño que destacar de cada un a parte máis divertida; no primeiro cando as mulleres se poñen a falar mal de Lela, no segundo cando o portugués di esta frase: “Cada bico unha leira... Cada bico unha leira... Non está mal! Pois polo que é polo que me deches a min, pódeslle pedir o pazo”, e no terceiro máis que achegarme algo cómico produciume tristura porque a diferenza dos outros dous lances, Pimpinela foi manipulada, e aínda que ten algo de culpabilidade, alégrome que ao final remate co mozo.
Polo tanto este libro gustoume porque reflicte o comportamento da sociedade galega noutros tempos.

Verónica Barreiro Calviño (4º ESO)

A min este libro gustoume moito xa que é moi entretido e fácil de ler.
Ademais este libro xa o lera na clase e xa vira a representación dun anaco (no que Don Ramón fala cos seus pais).
O vocabulario é sinxelo e non ten palabras moi difíciles de entenderlle o significado.

O final a min gustoume moito e penso que é a mellor maneira de acabar este libro.
O momento do libro que máis me gustou foi cando Don Ramón dialoga cos seus pais xa que é unha parte divertida. Ademais ó ver interpretado ese anaco axudoume a entendelo mellor e facer que me gustara máis.
Persoalmente o final a min gustoume moito xa que se xuntan os tres vellos xa mortos e dialogan das súas mortes e chegan os tres á conclusión de que non tiñan que terse namorado a esa idade.

Diego González Viqueira (4º ESO)

O libro gustoume, non me parece totalmente realista pero está moi ben. Aínda que o libro me gustara non estou nada de acordo con Castelao, xa que, en teoría, o amor non ten nada que ver coa idade.
Os finais están ben os dous, son distintos, xa que o que escribín eu é moi irreal, pero calquera dos dous podería quedar ben na obra.

Aínda que non estea de acordo con Castelao sobre o amor e a relación coa idade, Castelao tamén quere dar a ver, segundo o meu punto de vista, que non todas as relacións teñen un final feliz, sexa unha relación que vai ben ou unha relación mala.
O lance que máis me gusta é o terceiro, porque o vello que máis me gustou dos tres foi o señor Fuco e tamén foi a historia de “amor” que máis me enganchou a hora de ler.

Marta Brea Martínez (4º ESO)


O libro de Os vellos non deben de namorarse gustoume porque ten moita retranca.
Tamén me gustou porque mostra na escrita o modo no que antes se escribía. A escena que máis me gustou foi a do final porque se xuntan os vellos no máis alá.
O personaxe máis bo para min é o de Pimpinela porque se viu obrigada a casr cun vello e aínda que o vello morreu ela é infeliz.
O máis importante para min é a escena final onde se xuntan todos os mortos. O final que fixo o o autor está xenial dende o meu punto de vista. Para min a escena final é a máis importante de todas.

Iria Fajín Casas (3º PDC)

O momento máis importante para min é o terceiro lance porque mostra unha vista distinta, a rapaza non é cruel nin mal pensada.
Ela é a que non quere casar con Fuco mentres que a súa condición social a obriga, principalmente a económica, xa que non teñen recursos para manter a familia. Mentres que o que verdadeiramente quere é casar e prometerse co home que quere e non co que seus pais lle ofrecen.
O libro é interesante por algunhas das escenas como cando don Ramonciño lle pide bicos a Micaela e lle dá fincas por cada bico, e co risco de quedar sen capital.
O libro utiliza un vocabulario un pouco distinto ao que nós usamos na actualidade, con palabras que hoxe en día son menos utilizadas.

Tamara Muíño Bello (4º ESO)


Esta obra de teatro gustoume bastante porque foime moi fácil de ler.
Tamén foi fácil de comprender o contido sobre os vellos e ademais que poña os personaxes xa ao principio dos lances axuda moito por se te despistas un pouco á hora de estar lendo, e así botaslle un ollo aos personaxes e listo.
E tamén me gustou o contido que ten un pouco de humor, aínda que me gustaría que tivese máis aínda, para que non fose tan triste por todas as mortes dos vellos que se namoran daquelas mozas.
Eu animaría a xente a que lese este libro, porque está moi ben e lese con moita fluidez.
Tamén me gustou porquen en xeral os libros que lin de Castelao sempre me gustaron , e porque Castelao foi e é un moi coñecido autor galego.

                                                    
Bertín López Ramas (4º ESO)


A min este libro gustoume. É un libro de teatro, escrito por Castelao, e ten tres lances. O lance que máis me gustou foi o primeiro, aínda que todos son parecidos, porque en todos os lances deste libro morre un vello por namorarse dunha rapaza nova.
O momento que máis me gustou foi cando a morte lle pedía ao boticario que lle compuxera un feitizo para namorar, pero o boticario dicíalle que non.
O momento que menos me gustou foi a escena II, na que están o demo e a porca (dúas máscaras) facendo rir a unhas mulleres.
Eu recoméndolle ler este libro ás persoas que lle gusten os libros de teatro, porque é un libro fácil de ler, porque non ten demasiadas palabras descoñecidas, pero as que había tívenas que buscar no dicionario.

Alicia Veiras Noya (4º ESO)