Recordad, 4º de ESO, que para clase de Literatura Española quedamos en leer:
- El beso
- La rosa de pasión
- El Cristo de la calavera
- La ajorca de oro
- El Monte de las ánimas
- El rayo de luna
venres, 4 de novembro de 2016
Leyendas inmortales
AQUÍ puedes acceder a la lectura de las Leyendas de Bécquer
Recordad, 4º de ESO, que para clase de Literatura Española quedamos en leer:
- El beso
- La rosa de pasión
- El Cristo de la calavera
- La ajorca de oro
- El Monte de las ánimas
- El rayo de luna
Recordad, 4º de ESO, que para clase de Literatura Española quedamos en leer:
- El beso
- La rosa de pasión
- El Cristo de la calavera
- La ajorca de oro
- El Monte de las ánimas
- El rayo de luna
xoves, 3 de novembro de 2016
Andel de Libros (I): Memorias dun neno labrego, de Xosé Neira Vilas
Un novo curso 2016/2017 e continuamos coa publicación
deste apartado da bitácora da Biblioteca do CPI de Viaño Pequeno
(Trazo) onde o alumnado de terceiro e cuarto da ESO realizará breves
recensións sobre as súas lecturas para a materia de Lingua e Literatura
Galega.
Desta volta vaise chamar Andel
de Libros e o primeiro alumno en achegar o seu comentario crítico para
o noso recuncho de lecturas foi Fernando José
Couselo Noya (4º ESO), quen o fixo sobre o libro máis coñecido de Xosé Neira Vilas, autor que naceu tal día coma hoxe de 1928 en Gres (Vila de Cruces) e que
nos deixaba hai case agora un ano, o 27 de novembro de 2015. Unha boa homenaxe
que aínda sigamos a ler a súa obra.
Gustoume moito xa
que está moi ben redactado e cun vocabulario moi bo de entender e fácil. Tamén
me gustou moito a historia que conta aínda que é un pouco triste. A parte que
máis me gustou foi cando no rebusque despois da festa atopa unha caixiña
pequena, branca e brillante e se pon moi contento pensando que está chea de
cartos e que con eles se vai volver rico.
Eu non lle faría ningún cambio á historia xa que penso que está moi ben así e gústame así como está xa que me divertín moito léndoa.
Pareceume un final moi bo, moi bonito e axeitado ao mesmo tempo, polo que non me aburrín nada mentres o estaba lendo.
Ten un vocabulario moi bo de entender e fácil. Lese moi ben e moi rápido e desfrutei moito da lectura xa que os diferentes capítulos ou historias non son nada aburridas en ningún momento.
Eu recoméndollo a xente de todas as idades, mesmo aínda que non lle guste moito ler vaino pasar moi ben coa lectura xa que é moi divertido.
Eu non lle faría ningún cambio á historia xa que penso que está moi ben así e gústame así como está xa que me divertín moito léndoa.
Pareceume un final moi bo, moi bonito e axeitado ao mesmo tempo, polo que non me aburrín nada mentres o estaba lendo.
Ten un vocabulario moi bo de entender e fácil. Lese moi ben e moi rápido e desfrutei moito da lectura xa que os diferentes capítulos ou historias non son nada aburridas en ningún momento.
Eu recoméndollo a xente de todas as idades, mesmo aínda que non lle guste moito ler vaino pasar moi ben coa lectura xa que é moi divertido.
Fernando José
Couselo Noya (4º ESO)
O que máis me gustou do libro de Xosé Neira Vilas foi que Balbino fose quen de se rebelar contra Manolito, un rapaz que polo feito de ser rico tiña o valor de amolarlle a vida a todos os rapaces da aldea. Tamén me gustou a gran amizade que houbo entre Balbino e Lelo, aínda que a amizade durou moi pouco tempo. Pero aínda desde a gran distancia seguían sendo amigos, xa que enviábanse cartas.
Non me gustou nada como se trataban antes, no pasado aos rapaces e rapazas pequenos, xa que cada dous por tres estaban pegándolles, por cousas que en realidade se podían arranxar falando, sen chegar a labazadas.Tampouco non me gustou que ao final do libro só podía haber unha única solución, xa que podían ter resolto o problema da pedra doutro xeito, sen ter que mandar a Balbino a servir a unha casa. Pois podían castigar a Manolito, porque toda a culpa tiña el, pois estivera facéndolle a vida imposible durante moito tempo, e Balbino non fixo nada, por medo do que lle puidese pasar.
Os mellores personaxes para min son Balbino, Lelo e Pachín.Pois entre Balbino e Lelo pola gran amizade e porque podían confiar un no outro. E entre Balbino e Pachín tamén pola gran amizade, pero non me gustou que o can morrese, porque despois Balbino estivo moi triste pola morte do seu amigo Pachín. O personaxe que menos me gustou foi Manolito, porque críase moita cousa, e se fora un pouco máis xeneroso caeríalles ben ós rapaces, pero como era un egoísta quería todo para el.
O contido do libro paréceme sinxelo, para ser dun libro que xa ten uns poucos anos, cun vocabulario axeitado. Este libro gustoume, pero gustaríame que continuase, pois non se sabe que pasou con Balbino. Eu recomendaría este libro a adolescentes que aínda non o tivesen lido, a obra máis coñecida de Xosé Neira Vilas, e espero que lles guste.
Nerea González López (4º ESO)
A verdade é que o libro gustoume moito. Paréceme moi fácil de ler e de entender. Gustoume moito porque reflicte moi a realidade que tiveron que vivir el mais a súa familia e que aínda a viven hoxe en día moitas persoas. Gustoume que contase polo que pasou Balbino tan ben, aínda que ao final non tanto. Non me gustou o final porque me pareceu moi hipócrita por parte do pai facerlle iso a Balbino, foi algo inhumano para min. Aínda así gustoume que marchara da casa, xa o tería que ter feito antes.
Cambiaría o final e que marcharan para América a probar sorte.
Recomendaríallo a calquera persoa, creo que lle pode gustar a todo o mundo, xa que a min antes de lelo non me chamaba a atención pero como se di por aí “non xulgues un libro pola súa portada”.
Tamén estaría moi ben que houbera unha segunda parte do libro, na que se contara como é a vida de Balbino cando xa é adulto.
Laura Martínez Calvo (4º ESO)
A min este libro gustoume moito, eu recomendaríallo tanto a adolescentes como a adultos, a nenos de dez anos ata quince e de aí para arriba porque non ten nada que os nenos de dez anos non poida ler ou non entender porque todo se entende bastante ben nin ten nada que os adultos vexan coma “parvadas” que non pasarían na vida real.
A parte que menos me gusta é cando morren o can de Balbino, Pachín, e o padriño de Balbino porque para min é o máis triste do libro. O que máis me gustou foi cando Balbino foi traballar co señor na casa do Landeiro e o tratan ben, que iso é o final e está bastante ben.
Eu non cambiaría nada do que está escrito pero seguramente que no final engadiríalle algo máis como por exemplo que seguise estudando e cando acabase o diñeiro que tivese gañado se fose para outro lado, outra vila, a traballar do que estudara e conseguira máis diñeiro e ademais alá, para vila que el fose, que se namorara dalgunha muller e esa muller se namorara del e así máis adiante poder ter fillos, un traballo, unha muller e unha familia ben formada e que tivese onde tivese vivindo a súa familia o fose visitar de vez en cando.
Antía Iglesias Iglesias (4º ESO)
O que máis me gustou do libro de Xosé Neira Vilas foi que Balbino fose quen de se rebelar contra Manolito, un rapaz que polo feito de ser rico tiña o valor de amolarlle a vida a todos os rapaces da aldea. Tamén me gustou a gran amizade que houbo entre Balbino e Lelo, aínda que a amizade durou moi pouco tempo. Pero aínda desde a gran distancia seguían sendo amigos, xa que enviábanse cartas.
Non me gustou nada como se trataban antes, no pasado aos rapaces e rapazas pequenos, xa que cada dous por tres estaban pegándolles, por cousas que en realidade se podían arranxar falando, sen chegar a labazadas.Tampouco non me gustou que ao final do libro só podía haber unha única solución, xa que podían ter resolto o problema da pedra doutro xeito, sen ter que mandar a Balbino a servir a unha casa. Pois podían castigar a Manolito, porque toda a culpa tiña el, pois estivera facéndolle a vida imposible durante moito tempo, e Balbino non fixo nada, por medo do que lle puidese pasar.
Os mellores personaxes para min son Balbino, Lelo e Pachín.Pois entre Balbino e Lelo pola gran amizade e porque podían confiar un no outro. E entre Balbino e Pachín tamén pola gran amizade, pero non me gustou que o can morrese, porque despois Balbino estivo moi triste pola morte do seu amigo Pachín. O personaxe que menos me gustou foi Manolito, porque críase moita cousa, e se fora un pouco máis xeneroso caeríalles ben ós rapaces, pero como era un egoísta quería todo para el.
O contido do libro paréceme sinxelo, para ser dun libro que xa ten uns poucos anos, cun vocabulario axeitado. Este libro gustoume, pero gustaríame que continuase, pois non se sabe que pasou con Balbino. Eu recomendaría este libro a adolescentes que aínda non o tivesen lido, a obra máis coñecida de Xosé Neira Vilas, e espero que lles guste.
Nerea González López (4º ESO)
A verdade é que o libro gustoume moito. Paréceme moi fácil de ler e de entender. Gustoume moito porque reflicte moi a realidade que tiveron que vivir el mais a súa familia e que aínda a viven hoxe en día moitas persoas. Gustoume que contase polo que pasou Balbino tan ben, aínda que ao final non tanto. Non me gustou o final porque me pareceu moi hipócrita por parte do pai facerlle iso a Balbino, foi algo inhumano para min. Aínda así gustoume que marchara da casa, xa o tería que ter feito antes.
Cambiaría o final e que marcharan para América a probar sorte.
Recomendaríallo a calquera persoa, creo que lle pode gustar a todo o mundo, xa que a min antes de lelo non me chamaba a atención pero como se di por aí “non xulgues un libro pola súa portada”.
Tamén estaría moi ben que houbera unha segunda parte do libro, na que se contara como é a vida de Balbino cando xa é adulto.
Laura Martínez Calvo (4º ESO)
A min este libro gustoume moito, eu recomendaríallo tanto a adolescentes como a adultos, a nenos de dez anos ata quince e de aí para arriba porque non ten nada que os nenos de dez anos non poida ler ou non entender porque todo se entende bastante ben nin ten nada que os adultos vexan coma “parvadas” que non pasarían na vida real.
A parte que menos me gusta é cando morren o can de Balbino, Pachín, e o padriño de Balbino porque para min é o máis triste do libro. O que máis me gustou foi cando Balbino foi traballar co señor na casa do Landeiro e o tratan ben, que iso é o final e está bastante ben.
Eu non cambiaría nada do que está escrito pero seguramente que no final engadiríalle algo máis como por exemplo que seguise estudando e cando acabase o diñeiro que tivese gañado se fose para outro lado, outra vila, a traballar do que estudara e conseguira máis diñeiro e ademais alá, para vila que el fose, que se namorara dalgunha muller e esa muller se namorara del e así máis adiante poder ter fillos, un traballo, unha muller e unha familia ben formada e que tivese onde tivese vivindo a súa familia o fose visitar de vez en cando.
Antía Iglesias Iglesias (4º ESO)
Para min a mellor parte deste libro, foi cando o
protagonista, chamado Balbino, encontrou unha caixa misteriosa no campo do
baile, ao día seguinte das festas patronais. E el pensaba que a caixa contiña
unha riqueza, a cal o ía sacar da súa pobreza. Pero el agochouna ao longo do
río para abrila ao día seguinte, con tan mala sorte que esa noite o río
desbordou e Balbino perdeu a caixa, que segundo el o ía sacar da pobreza.
Eu
non faría ningún cambio neste relato porque gusta tal e como está, e o final
tampouco o cambiaría, deixaríao como está, e se o cambiara, cambiaríao polo meu
final inventado.
Non me pareceu que tivera ningunha dificultade para ler nin
tampouco de entender, xa que está estrito nunha linguaxe de aldea, igual a de
Trazo. E enténdese perfectamente porque está todo máis que claro ao longo de
todo o libro. Eu recomendaríallo as persoas que lle gusten os libros que están
baseados en historias reais, ou que lle gusten os libros realistas.
Adrián Brea
Martínez (4º ESO)
Lendo este libro tamén me veu á cabeza que aínda pode haber nenos polo mundo que lles pasa igual e párteseme o corazón.
Brais Bouzas Leis (4º ESO)
Este libro gustoume moito. Conta a historia dun neno
pobre e aventureiro. É un libro moi triste porque conta a realidade dun neno
que non ten recursos. El soña con ser famoso e rico pero na súa casa
tampouco lle deixan aspirar a nada, non queren que saía de alí e está destinado
a servir. O neno dáme moita pena, moitas veces leva semanas sen
merecelas.
O que máis me gustou foi cando Balbino lle tirou a pedra
a Manolito, xa sei que non estivo ben, pero foi a maneira que tivo para
defenderse e dalgunha maneira facelo rabexar.
Este libro, dende logo fai entender a sorte que temos
por poder vivir así. Este pobre neno aínda despois de traballar como traballa
ninguén lle valora nada.
Gustoume o final que por fin encontrou un señor que o
valoraba e o trataba ben.
O argumento é bo de ler. Recomendaríallo a tódolos
nenos para que vexan que moitas veces a realidade non é tan bonita como se ve.
Lendo este libro tamén me veu á cabeza que aínda pode haber nenos polo mundo que lles pasa igual e párteseme o corazón.
Brais Bouzas Leis (4º ESO)
O momento que máis
me gustou foi cando nos conta o ben que o pasaba co seu can, porque víase moi
contento cando xogaba con el, e polo tanto, o que menos me gustou foi cando lle
morre o seu can porque foi moi duro para el afacerse a vivir sen el.
O tema
gustoume xa que é sobre a vida dunha familia no campo e eu estou bastante
familiarizado con el. O desenvolvemento gustoume porque ía contando partes importantes da súa vida. O
final non me gustou debido a que non podía volver ao lugar onde pasara toda a
súa vida ata aquel momento.
Cambiaría a forma de
saltar dun momento da vida para outro xa que ás veces érame difícil non me
perder.
En conclusión, a narración gustoume moito xa que o tema é dos meus gustos e
tamén, porque non é un libro moi longo,
pero ao mesmo momento conta moitas cousas interesantes da vida de Balbino.
Samuel Deus García (4º ESO)
luns, 24 de outubro de 2016
24 de outubro, Día da(s) Biblioteca(s)
Desde o ano 1997 a Asociación Española de Amigos del lIbro Infantil y Juvenil, en colaboración co Ministerio de Educación, Cultura e Deporte, conmemora cada 24 de outubro como o Día da(s) Biblioteca(s) para tratar de concienciar á sociedade da moita importancia da lectura no desenvolvemento das persoas e tamén como unha homenaxe e un recoñecemento ao labor das/os bibliotecarias/os.
As gañadoras do Premio Nacional 2015, Ledicia Costas e Elena Odriozola, foron as autoras escollidas para a redacción do pregón e o deseño do cartaz desta ano.
E aquí tedes o fermoso texto de Ledicia na súa versión galega:
Un vagalume é unha illa diminuta extraviada na noite máis densa. Cen vagalumes, unha constelación misteriosa que marca o rumbo cara a outros universos. Así, con esa estratexia de luz, organízanse os libros que moran nas bibliotecas. Son aloumiños fosforescentes que incendian os soños e recompoñen os corazóns grises ata facelos recobrar o seu vermello brillante. Calquera individuo que padeza a síndrome do corazón gris, debería poñerse en mans dun experto e visitar unha biblioteca.
Para escribir un libro, ademais de facer malabarismos coas palabras hai que ser unha desvergonzada ou un tolo. Un atrevido, unha excéntrica descontrolada! Levar un calcetín de lunares, outro de raias e os pelos de punta. Unha crista como as das cacatúas sería un peiteado ben interesante para un escritor. Só as mentes máis disparatadas son aptas para escribir libros. Mais para custodialos non chega con ter un desaxuste nos cables cerebrais. É indispensable ser de fóra. Un extraterrestre. As bibliotecas albergan seres con antenas xiratorias, cerebros milliométricos que memorizan títulos rebuscados, rimbombantes, campanudos. As persoas que custodian os libros sempre me pareceron criaturas singulares. Están dotadas de extremidades retráctiles que estiran e estiran ata alcanzar aquel volume ao que semellaba imposible acceder. E logo, coma se nada, recompóñense e todo volve á súa posición natural. Semellan seres humanos, mais a pouco que os observes, percibirás que non son de aquí. Unha das cousas que máis me fascina é o seu cerebro. Parécenme tan listos! Os libros fabrican pensamentos. Pasar tantas horas dentro dunha factoría de ideas é bo para ter un corazón vermello e brillante e unha cabeza chea de plans fantásticos.
Alguén me contou que o 24 de outubro é o Día das Bibliotecas. Sería xenial montar unha festa con confeti e pompas de xabón. Unha cousa grande. A min encantaríame vestirme para tal ocasión coma o personaxe dalgún libro, sentar na mesa dunha biblioteca da cidade onde vivo, e agardar a que viñesen visitarme. Nas bibliotecas podes ser quen ti queiras. Desde Mary Poppins ata Matilda. Atreyu, Drácula e ata Pippilotta Viktualia Rullgardina Krusmynta Efraimsdotter Långstrump. Podes poñer botas de pelo, plumas, zancos e sombreiros. Sombreiros! Iso é! Imaxino a unha pequena lectora achegándose a min discretamente, engaiolada polas cores e formas do meu chapeu:
—Sombrereira tola, que festa tan marabillosa! Sería tan amable de servirme unha taza de té?
Eu serviríalla con moito gusto, poñendo cara de muller refinada, e logo as dúas faríamos a un tempo ruído ao tragar. Soaría algo así como glup glup glup. E antes de que nos dese tempo de botarnos a rir de xeito desenfreado, aparecería o bibliotecario, como xurdido da nada, que para iso posúen a facultade de materializarse diante de ti no momento máis inoportuno, e nos advertiría de que as bibliotecas non son lugares aptos para ir merendar. Hai que recoñecer que son únicos custodiando tesouros. Extraterrestres co corazón vermello e brillante. Que cousa tan fantástica. Feliz Día das Bibliotecas!
Ledicia Costas
mércores, 5 de outubro de 2016
Libros que dan que falar
Outra das reportaxes sobre o Club de Lectura que botaremos de novo a andar nas vindeiras semanas. Este traballo foi elaborado por Lucas Paz González a finais do curso pasado, entón alumno de 3º de ESO, para a clase de Lingua Castelá e Literatura.
Unos libros que dan de que hablar
El club de lectura hace más interesante y entretenido leer y poder comentarlo con otras personas.
Esta actividad que se lleva realizando durante bastantes años sigue atrayendo la atención de los alumnos y alumnas del C.P.I Viaño Pequeño, los cuales disfrutan leyendo y opinando entre ellos sobre los diversos temas de los libros
El club de lectura se divide en cuatro apartados, cada uno correspondiente a los cuatro cursos de la ESO, con el fin de adaptar el contenido y la dificultad de los textos en función de cada curso. Durante algunos de los recreos de los martes y viernes después de comer se intenta aprovechar el tiempo al máximo. Este año solo se realiza esta actividad en primero y tercero.
A lo largo de este curso ya se han leído varios libros de distintas temáticas y diferentes escritores tales como: Un casoiro ben mal amañado del inglés Bali Rai, Poderosa de Sérgio Klein, El silencio se mueve de Fernando Marias, Un pueblo contra los Hamid de Glòria Vergés y uno de los cómics de Goscinny y Albert Uderzo: Asterix y Obelix y los normandos.
Además, como recompensa por participar en el club de lectura, se suele hacer alguna actividad conjunta para los cuatro cursos, como excursiones a museos, charlas, visitas a monumentos... Una de las actividades programadas en el anterior curso era la visita al museo de Xosé Neira Vilas, donde esperábamos contar con su presencia. Actividad que tuvo que suspenderse por causa de la salud del escritor, a finales del año pasado tuvimos la triste noticia de su fallecimiento, una gran pérdida para la cultura escrita gallega. Tuvo que cambiarse esta actividad y se visitó la ciudad de la cultura y la catedral de Santiago de Compostela.
En el actual curso el club se desplazó a la ciudad de Pontevedra para visitar el XVII Salón del libro en O Pazo Da Cultura en el que estaba teniendo lugar la exposición llamada "Canta Bichería!" . Dicha exposición muestra en varios espacios los diferentes paisajes de un libro infantil realizado por el propio salón llamado "As gafas de Estravaganzza Pérez"
Tras preguntar a algunos de sus participantes opinan que "es una actividad muy interesante, sobre todo si te gusta leer" . Este año desafortunadamente el número de participantes disminuyó, haciendo que en total sean catorce personas entre los dos cursos. "Aunque esto facilita el trabajo y hace que las reuniones sean más fluidas, cuanta más gente más opiniones y mejor se pasará" opina una de sus participantes. Al preguntar las razones de no participar en el club a otros compañeros sus respuestas son variadas: "no me gusta demasiado leer", "prefiero jugar al fútbol en el tiempo de recreo".
La profesora encargada de la biblioteca y de la organización del club de lectura, organiza también otras actividades a través de la red (Facebook y el blog http://bibliotrazo.blogspot.com.es/:), como un reto de lectura, en el cual los participantes tienen que leer 24 libros de diferentes temáticas en todo el año, desde libros de cultura asiática hasta un libro de un autor que haya ganado un premio Nobel. En este reto participan ex-alumnos, familiares de alumnos y profes.
martes, 4 de outubro de 2016
Retomando actividades...amodiño
Este mes botaremos a camiñar de novo o Club de Lectura, con novos títulos e, agardamos, novos membros. Para ir abrindo boca, publicaremos estes días algunhas das boas reportaxes sobre esta actividade tan celebrada do Centro que foron elaborados polo alumnado de 3º de ESO a finais do curso pasado, hoxe xa en 4º.
El Club de lectura por Irene Noya González.
Un Club de Lectura es un grupo de personas que,
entre todas, deciden un libro que leer y un plazo de tiempo para llevarlo a
cabo. El espacio en el que se desarrolla puede ser muy variado, pero el más
común, es una biblioteca.
El público es muy diverso. Hay desde clubs para
niños pequeños hasta para adultos. Lo que importa es que le guste leer, no la
edad que tenga.
En cada reunión, los integrantes del club, ponen en
común sus opiniones sobre el libro y/o ideas y sensaciones que han sentido a lo
largo de la lectura. En muchas ocasiones, hay un gran contraste entre las
opiniones, lo que hace más interesante la reunión, ya que sería muy aburrido si
todos tuviésemos las mismas opiniones y los mismos gustos.
Las opiniones sobre un Club de Lectura son de lo más
interesantes. De los que los defienden hasta los que no le ven la utilidad a
estas reuniones. Pero en general, son opiniones positivas.
Se le ha preguntado a adolescentes entre 14 a 19
años sus opiniones sobre el Club de Lectura. Y los resultados son de lo más
interesantes.
La primera opinión es de una adolescente de 14 años
que dice lo siguiente: “No estoy en un
Club de Lectura. Porque si quiero leer algo, ya lo leeré cuando quiera y el
libro que quiera, no hay porque estar en un club para leer, no lo veo
interesantes. No me parecen útiles. A una persona que no sabe si apuntarse… que
no se apunte, que es una mierda”
La autora de este comentario es P.R. Se
puede apreciar que a esta adolescente no le gusta mucho la idea de juntarse y/o
apuntarse a uno. Aunque eso no es justificación para catalogar de esa manera a
un Club.
Tras la primera opinión, el resultado entre leer
solo a un Club de lectura es: Persona 1-0 Club de Lectura.
La siguiente opinión es de una adolescente de 15
años que dice: “No estoy en uno. Porque
prefiero leer sin ataduras o porque todos en un Club lo hacen. Está bien para
conocer gente con tus mismos gustos en la lectura. Me parece útil para conocer
gente. A una persona que no sabe si apuntarse… pues si le gusta mucho leer y
quiere compartir sus gustos con otra gente es una buena manera”
La autora de este comentario es I.R. Con su
opinión deja ver que, al ir a un Club de Lectura, puedes encontrar personas que
tengan gustos para la lectura iguales y/o similares.
Con su comentario, podemos decir que hay un empate
de opiniones: Persona 1-1 Club de Lectura
La autora de este comentario es C.C.. Con
su opinión, podemos apreciar que ir a un club de Lectura es divertido y que se
aprende mucho.
El resultado de opiniones es: Persona1- 2 Club de
Lectura
La siguiente opinión es de un adolescente de 17 años
que dice: “No estoy en uno. Porque no
tengo tiempo. Son buenos porque te hace ver otros puntos de vista. Me parecen
útiles porque te incitan a leer más. A una persona que no sabe si apuntarse….
Que si le gusta leer que se apunte porque es divertido y una bonita experiencia”
El autor de este comentario es Tomás Beiras. De
nuevo, se demuestra que apuntándose a un Club de Lectura ves distintos puntos
de vista y que es divertido. Añade, además, que es una bonita experiencia.
El resultado de opiniones es: Persona 1- 3 Club de
Lectura
La siguiente opinión es de un adolescente de 16
años, que, siendo más breve, dice: “Sí estoy en uno. Porque me gusta leer. Son guays. A una persona que no sabe si
apuntarse…que venga que se pasa muy bien “
El autor de esta opinión es B.C. Con su breve
opinión, de nuevo se ve, que yendo a un Club de Lectura se pasa bien, algo que
realmente se aprecia.
El resultado de opiniones: Persona 1- 4 Club de
Lectura
La autora de este comentario es Irea Ríos. De nuevo,
se dice que es muy interesante y que lo va a pasar muy bien. Añade, además, que
va a hacer su vida más interesante. La razón de ello, es que, al leer, será
mucho más culta y podrá charlar sobre más temas.
El resultado de opiniones es: Persona 1- 5 Club de
Lectura
Y la última opinión es de una adolescente de 19
años: “No estoy en uno. Porque no suelo
leer mucho. Opino que me parece una buena manera de aprovechar el tiempo entre
gente que le gusta leer. Me parecen útiles”
La autora de este comentario es A.G. De
nuevo, es una buena manera de pasar el tiempo.
Por lo tanto, tenemos un resultado de: Persona 1- 6
Club de Lectura. La victoria es para la lectura en el Club.
Con este resultado, se puede decir que el Club de
Lectura, es una buena preferencia para leer y compartir opiniones con los demás
integrantes del mismo. En las reuniones, se pueden comentar diferentes puntos
de vista y aspectos del mismo libro.
La gran pregunta es: ¿Por qué se hacen Clubs de
Lectura?
La razón, es para llenar el tiempo libre de los
alumn@s, con algo de lo que luego les puede valer de algo. Leyendo, haces
reflexionar a tu cerebro y aprendes nuevas cosas. También se puede conocer a
gente con los mismos gustos e intercambiar libros y opiniones.
Estar en un Club de Lectura llena la vida de las
personas, las hace más interesantes y, en algunos casos, uno se puede dar
cuenta de un hobbie.
Los datos recogidos, afirman lo ya dicho. Se puede
decir que el 95% de las personas, están o han estado en un Club de Lectura a lo
largo de su vida.
Como dice Joseph Adison: La lectura es a la mente lo que el ejercicio al cuerpo.
Leyendo, ejercitas la mente y la entrenas para actos
futuros. La lectura es una forma de canalizar las energías.
Se siguen haciendo Clubs de Lectura y se seguirán
haciendo, concienciando a los jóvenes de que, un buen libro en vez de la
consola, puede ser una buena elección.
Así, en los ratos libres, se puede coger un libro y
sumergirse en un mundo nuevo, siendo testigo de las distintas historias. Los
libros dejan ver todo lo que la vida real no tiene y lo que muchos humanos
desean.
Da igual la edad y el idioma, todos los libros
atraen de igual forma.
¿Cuándo vas a empezar a leer?
Aún no es tarde para hacerlo. Coge un libro y déjate
llevar por la lectura.
¿A qué esperas para leer?
mércores, 13 de xullo de 2016
Adeus a Agustín Fernández Paz, mestre e contador de historias
A comunidade lectora despide hoxe ao mestre e contador de historias Agustín Fernández Paz, tan lido polo alumnado do CPI Viaño Pequeno, que finou onte, día 12 de xullo.
Cartas de inverno e As flores radioactivas son os seus títulos máis escollidos polo alumnado, mais tamén títulos como Rapazas, Trece anos de Branca, Amor dos quince anos, Marilyn, Aire negro, O centro do labirinto, Noite de voraces sombras, Tres pasos polo misterio, A neve interminable e algún máis, porque as persoas que len un dos seus libros adoitan procurar outros da súa autoría.
E no curso 2011/2012 quixemos que estivese connosco no CPI Viaño Pequeno de Trazo, naquela altura xa estaba ferido pola doenza que o levou mais sempre amosou toda a súa vontade e como non podía deslocarse até o noso centro combinamos para lle facer unha entrevista vía Skype, pois o alumnado que daquela cursaba 1º da ESO (a maioría xa no bacharelato) viña de ler o seu libro Lúa do Senegal.
Foi unha experiencia magnífica e o alumnado quedou fascinado coa súa palabra. A calidade de son non é boa, mais é perfectamente intelixible, e na páxina do proxecto interdisciplinar «A feira das Nacións», o alumnado elaborou a entrada que presentaba este video, fermoso documento do seu agarimo e da súa sempre amena e instrutiva conversa. Adeus, mestre!
VIDEOCONFERENCIA CON AGUSTÍN FERNÁNDEZ PAZ
No Club de lectura limos un libro titulado Lúa do Senegal, que trataba dunha nena senegalesa que vén de Senegal para vivir a Vigo.
Despois, na clase de galego, dixéronnos que íamos falar co autor do libro e elaboramos unhas preguntas para lle facer.
O día de 10 de Marzo tivemos unha videoconferencia con Águstín Fernandez Paz mediante o programa Skype. Tivemos algunhas complicacións técnicas, pero ao final todo saíu ben.
Durante a conversa Agustín contounos que o seu libro iase chamar Cartas do Senegal.
Aprendemos moito escoitándoo.
Púxolle unha pipa de fumar á avoa Feriane porque lle quedaba ben.
Tivo que utilizar o Google Earth para coñecer máis do país e a súa xeografía.
Non sabe Wólof pero si escoitou persoas que o cantaban e o falaban.
Quería situar a historia en Vigo porque na cidade hai moitos senegaleses e el ten moita documentación sobre eles e sobre a cidade.
Púxolle Khoedi á nena porque en senegalés significa lúa.
Este libro traduciuse ao castelán e ao catalán.
Os contos que hai polo medio da historia algúns pertencen a Senegal, e outros inventounos.
E durante a entrevista recomendounos unha película chamada "Moolaade".
Tamén nos recomendou outra película que xa viramos: "Binta e a gran idea".
Contounos moitas máis cousas, que xa escoitaredes no video.
Foi unha actividade moi interesante e gustounos moito.
¡¡ATENCIÓN!!: UTILIZADE AURICULARES PARA ESCOITAR O VIDEO POIS O SON NON É DE BOA CALIDADE
Cartas de inverno e As flores radioactivas son os seus títulos máis escollidos polo alumnado, mais tamén títulos como Rapazas, Trece anos de Branca, Amor dos quince anos, Marilyn, Aire negro, O centro do labirinto, Noite de voraces sombras, Tres pasos polo misterio, A neve interminable e algún máis, porque as persoas que len un dos seus libros adoitan procurar outros da súa autoría.
E no curso 2011/2012 quixemos que estivese connosco no CPI Viaño Pequeno de Trazo, naquela altura xa estaba ferido pola doenza que o levou mais sempre amosou toda a súa vontade e como non podía deslocarse até o noso centro combinamos para lle facer unha entrevista vía Skype, pois o alumnado que daquela cursaba 1º da ESO (a maioría xa no bacharelato) viña de ler o seu libro Lúa do Senegal.
Foi unha experiencia magnífica e o alumnado quedou fascinado coa súa palabra. A calidade de son non é boa, mais é perfectamente intelixible, e na páxina do proxecto interdisciplinar «A feira das Nacións», o alumnado elaborou a entrada que presentaba este video, fermoso documento do seu agarimo e da súa sempre amena e instrutiva conversa. Adeus, mestre!
VIDEOCONFERENCIA CON AGUSTÍN FERNÁNDEZ PAZ
No Club de lectura limos un libro titulado Lúa do Senegal, que trataba dunha nena senegalesa que vén de Senegal para vivir a Vigo.
Despois, na clase de galego, dixéronnos que íamos falar co autor do libro e elaboramos unhas preguntas para lle facer.
O día de 10 de Marzo tivemos unha videoconferencia con Águstín Fernandez Paz mediante o programa Skype. Tivemos algunhas complicacións técnicas, pero ao final todo saíu ben.
Durante a conversa Agustín contounos que o seu libro iase chamar Cartas do Senegal.
Aprendemos moito escoitándoo.
Púxolle unha pipa de fumar á avoa Feriane porque lle quedaba ben.
Tivo que utilizar o Google Earth para coñecer máis do país e a súa xeografía.
Non sabe Wólof pero si escoitou persoas que o cantaban e o falaban.
Quería situar a historia en Vigo porque na cidade hai moitos senegaleses e el ten moita documentación sobre eles e sobre a cidade.
Púxolle Khoedi á nena porque en senegalés significa lúa.
Este libro traduciuse ao castelán e ao catalán.
Os contos que hai polo medio da historia algúns pertencen a Senegal, e outros inventounos.
E durante a entrevista recomendounos unha película chamada "Moolaade".
Tamén nos recomendou outra película que xa viramos: "Binta e a gran idea".
Contounos moitas máis cousas, que xa escoitaredes no video.
Foi unha actividade moi interesante e gustounos moito.
¡¡ATENCIÓN!!: UTILIZADE AURICULARES PARA ESCOITAR O VIDEO POIS O SON NON É DE BOA CALIDADE
xoves, 23 de xuño de 2016
O noso CPI de Viaño Pequeño (Trazo) no volume Falemos da nosa Historia
A Deputación da Coruña vén de publicar a obra que recolle todos os traballos gañadores das dez primeiras edicións do certame escolar “Falemos da nosa historia”, un concurso que convoca anualmente o CEIP “López Ferreiro” de Santiago de Compostela dende o curso 2003-2004 ata a actualidade e que está aberto á participación de escolares do 3º ciclo de educación primaria e do 1º ciclo da ESO de toda Galicia, sempre con temas relacionados con lendas, mitos ou personaxes históricos, ou costumes, ditos e refráns da nosa tradición, como a noite de San Xoán, san Andrés de Teixido, Pepa a Loba, María Castaña ou Pedro Madruga, entre moitos outros.
No volume figuran os traballos elaborados por varias promocións do noso alumnado do CPI de Viaño Pequeño (Trazo), baixo a dirección e coordinación de Isabel-Cita Sánchez Manso (profesora de Historia xa xubilada e de grato recordo na nosa comunidade escolar) e de moitos outros colexios e institutos de toda Galicia.
martes, 21 de xuño de 2016
Balda de Libros (LXVII): O achado do castro, de Manuel Núñez Singala
(Con este
comentario pechamos neste curso 2015 / 2016 a sección de lecturas de Lingua e
Literatura Galega que se chamou Balda de Libros. Foron un total de 67 títulos
diferentes de narrativa e teatro, aínda que moitos deles foron lidos por varias
persoas)
Este
libro gustoume moito porque é unha historia que é fácil de ler mais é moi
entretida e engánchate dende o primeiro momento no que comezas a lela. Cada vez
que estás lendo dánche gañas de seguir máis e máis tempo.
A parte
que máis me gusta é cada vez que o emperador di: "Me cago en Nápoles", mellor dito,
as partes que máis me gustan porque o emperador cágase moitas veces en Nápoles,
porque alí foi onde se coñeceron a filla do emperador, Carmiñae, e o fillo de
Arpexia, Manolitus.
O meu personaxe preferido é o emperador, xa que sempre se
está cagando en Nápoles e iso fíxome moita gracia. Tamén me gusta Caleno,
porque a pesar de que é o parvo do grupo, sabe saír el só dos problemas.
Recoméndolle
ler este libro a toda a xente que lle guste ler, independentemente do tipo de
libros que che gusten, xa que esta é unha historia moi boa e moi entretida que
de verdade te engancha cada vez máis, ademais é moi doada de ler.
José Barreiro Hernández (4º ESO)
Balda de Libros (LXVI): Integral, de Roberto Vidal Bolaño
A parte
que máis me gustou foi cando foi cando lle sacaron a roupa á camareira,
pareceume sorprendente e moi emocionante. Cando dixeron que todo era un engano
sorprendeume moito, non mo esperaba. Tamén me gustou moito que manteñen os seus
papeis sempre cando está o cliente, dende que entra ata que sae.
A parte
que menos me gustou foi o principio, parecíame aburrido, un local aburrido sen
xente, pero pouco a pouco foi collendo moito emoción ata o punto que parecía
que o espectáculo non o ían dar pero como dixen antes o final foi
sorprendente.
O
personaxe que máis me sorprendeu foi Furelos, pola súa paciencia e pola
ilusión que tiña por ver o espectáculo, tamén me sorprendeu o pasado que lle
ocultaba ao seu cuñado.
A min
este libro gustoume moito polo incrible final que ten, ninguén o espera. A
linguaxe pareceume moi fácil aínda que había algunhas palabras que non coñecía,
por exemplo acubillar, garbo...
Eu recomendaríalle este libro a Daniel e a Alicia porque estou segura de que lle vai gustar e sorprender tanto coma min.
Laura Mariño Rey (4º ESO)
luns, 20 de xuño de 2016
1º ESO: menudo grupo de cantantes !!
Pois aquí vos amosamos o resultado do traballo poético/musical do alumnado de 1º de ESO nas aulas de Lingua Castelá e literatura. Non nos interesa poñer en valor tanto o resultado como a experiencia-proceso de escribir, reescribir, adaptar musicalmente, gravar, regravar, e por fin, escoitar(nos).
Foi un rico achegamento ao mundo da poesía convertida en rap, coa axuda do gran mestre Narci Rodríguez, traballando en equipo coa profe Asun e co alumnado.
Cando todo a mundo pon ganas, a aprendizaxe fainos capaces de crear cousas sorprendentes.
Subscribirse a:
Publicacións (Atom)