Andel de Libros (II): Merlín e familia, de Álvaro Cunqueiro

Merlín e familia. Álvaro Cunqueiro. Galaxia

Este libro gustoume moito malia o seu vocabulario, a súa portada e o seu final. Cambiaría a súa portada debido a que é moi básica e limítase a unha cheminea con fume por algo máis creativo e imaxinario como por exemplo unha fotografía dun mundo máxico. Cambiaría a forma de narrar do protagonista Felipe xa que, ao contar a historia, engade moitos personaxes innecesarios. O seu final non me gustou, debido a que só se limita a contar varias ensinanzas que Felipe foi aprendendo ao longo da historia.

O libro é difícil de entender xa que non ten ningún tipo de orde cronolóxica e ao lelo teslle que prestar moita atención senón non te enteiras.

Este libro recomendaríallo a persoas novas, ás que lle guste ler porque senón non o desfrutarán e van opinar negativamente sobre el.

En conclusión, gustoume moito as súas pequenas historias narradas dende o punto de vista de un rapaz pequeno, desconfiado e teimudo pero bastante heroico que descobre pouco a pouco que as aparencia enganan.

Yago Rey Viqueira (4º ESO)

A min este libro gustoume porque está relacionado coas historias do mago Merlín e da Idade Medieval. Tamén me gustou porque aparece Merlín con frases irónicas e o seu aprendiz ten algo relacionado con esta época.

O máis divertido do libro foi cando  Merlín vai contándolle ao seu aprendiz as súas numerosas historias e tamén cando fala da súa familia que ten na casa. Para min o peor deste libro é cando falan das historias entre personaxes secundarios porque ás veces non se entende nada. A familia de Merlín está formada pola súa cociñeira que se chama  Marcelina e tamén por un cabaleiro chamado Filipe de Amancia.

Esta obra ten un final  que che serve para poder entender as anteriores  historias.

A min o libro resultoume algo difícil porque tiña unha linguaxe antiga e un vocabulario complicado. Recomendaríallo ás persoas que lles guste tamén a historia medieval e a quen  lle  encanten  os  libros.

Damián Botana Otero (4º ESO)

Leyendas inmortales

AQUÍ  puedes acceder a la lectura de las Leyendas de Bécquer


Recordad, 4º de ESO, que para clase de Literatura Española quedamos en leer:

- El beso
- La rosa de pasión
- El Cristo de la calavera
- La ajorca de oro
- El Monte de las ánimas
- El rayo de luna

Andel de Libros (I): Memorias dun neno labrego, de Xosé Neira Vilas

Un novo curso 2016/2017 e continuamos coa publicación deste apartado da bitácora da Biblioteca do CPI de Viaño Pequeno (Trazo) onde o alumnado de terceiro e cuarto da ESO realizará breves recensións sobre as súas lecturas para a materia de Lingua e Literatura Galega. 

Desta volta vaise chamar Andel de Libros e o primeiro alumno en achegar o seu comentario crítico para o noso recuncho de lecturas foi Fernando José Couselo Noya (4º ESO), quen o fixo sobre o libro máis coñecido de Xosé Neira Vilas, autor que naceu tal día coma hoxe de 1928 en Gres (Vila de Cruces) e que nos deixaba hai case agora un ano, o 27 de novembro de 2015. Unha boa homenaxe que aínda sigamos a ler a súa obra.

Memorias dun neno labrego. Xosé Neira Vilas. Galaxia

Gustoume moito xa que está moi ben redactado e cun vocabulario moi bo de entender e fácil. Tamén me gustou moito a historia que conta aínda que é un pouco triste. A parte que máis me gustou foi cando no rebusque despois da festa atopa unha caixiña pequena, branca e brillante e se pon moi contento pensando que está chea de cartos e que con eles se vai volver rico.   

Eu non lle faría ningún cambio á historia xa que penso que está moi ben así e gústame así como está xa que me divertín moito léndoa. 

Pareceume un final moi bo, moi bonito e axeitado ao mesmo tempo, polo que non me aburrín nada mentres o estaba lendo. 

Ten un vocabulario moi bo de entender e fácil. Lese moi ben e moi rápido e desfrutei moito da lectura xa que os diferentes capítulos ou historias non son nada aburridas en ningún momento. 

Eu recoméndollo a xente de todas as idades, mesmo aínda que non lle guste moito ler vaino pasar moi ben coa lectura xa que é moi divertido.

Fernando José Couselo Noya (4º ESO)

O que máis me gustou do libro de Xosé Neira Vilas foi que Balbino fose quen de se rebelar contra Manolito, un rapaz que polo feito de ser rico tiña o valor de amolarlle a vida a todos os rapaces da aldea. Tamén me gustou a gran amizade que houbo entre Balbino e Lelo, aínda que a amizade durou moi pouco tempo. Pero aínda desde a gran distancia seguían sendo amigos, xa que enviábanse cartas.

Non me gustou nada como se trataban antes, no pasado aos rapaces e rapazas pequenos, xa que cada dous por tres estaban pegándolles, por cousas que en realidade se podían arranxar falando, sen chegar a labazadas.Tampouco non me gustou que ao final do libro só podía haber unha única solución, xa que podían ter resolto o problema da pedra doutro xeito, sen ter que mandar a Balbino a servir a unha casa. Pois podían castigar a Manolito, porque toda a culpa tiña el, pois estivera facéndolle a vida imposible durante moito tempo, e Balbino non fixo nada, por medo do que lle puidese pasar. 

Os mellores personaxes para min son Balbino, Lelo e Pachín.Pois entre Balbino e Lelo pola gran amizade e porque podían confiar un no outro. E entre Balbino e Pachín tamén pola gran amizade, pero non me gustou que o can morrese, porque despois Balbino estivo moi triste pola morte do seu amigo Pachín. O personaxe que menos me gustou foi Manolito, porque críase moita cousa, e se fora un pouco máis xeneroso caeríalles ben ós rapaces, pero como era un egoísta quería todo para el. 

O contido do libro paréceme sinxelo, para ser dun libro que xa ten uns poucos anos, cun vocabulario axeitado. Este libro gustoume, pero gustaríame que continuase, pois non se sabe que pasou con Balbino. Eu recomendaría este libro a adolescentes que aínda non o tivesen lido, a obra máis coñecida de Xosé Neira Vilas, e espero que lles guste.

Nerea González López (4º ESO)

A verdade é que o libro gustoume moito. Paréceme moi fácil de ler e de entender. Gustoume moito porque reflicte moi a realidade que tiveron que vivir el mais a súa familia e que aínda a viven hoxe en día moitas persoas. Gustoume que contase polo que pasou Balbino tan ben, aínda que ao final non tanto. Non me gustou o final porque me pareceu moi hipócrita por parte do pai facerlle iso a Balbino, foi algo inhumano para min. Aínda así gustoume que marchara da casa, xa o tería que ter feito antes. 

Cambiaría o final e que marcharan para América a probar sorte. 

Recomendaríallo a calquera persoa, creo que lle pode gustar a todo o mundo, xa que a min antes de lelo non me chamaba a atención pero como se di por aí “non xulgues un libro pola súa portada”.

Tamén estaría moi ben que houbera unha segunda parte do libro, na que se contara como é a vida de Balbino cando xa é adulto.

Laura Martínez Calvo (4º ESO)

A min este libro gustoume moito, eu recomendaríallo tanto a adolescentes como a adultos, a nenos de dez anos ata quince e de aí para arriba porque non ten nada que os nenos de dez anos non poida ler ou non entender porque todo se entende bastante ben nin ten nada que os adultos vexan coma “parvadas” que non pasarían na vida real. 

A parte que menos me gusta é cando morren o can de Balbino, Pachín, e o padriño de Balbino porque para min é o máis triste do libro. O que máis me gustou foi cando Balbino foi traballar co señor na casa do Landeiro e o tratan ben, que iso é o final e está bastante ben. 

Eu non cambiaría nada do que está escrito pero seguramente que no final engadiríalle algo máis como por exemplo que seguise estudando e cando acabase o diñeiro que tivese gañado se fose para outro lado, outra vila, a traballar do que estudara e conseguira máis diñeiro e ademais alá, para vila que el fose, que se namorara dalgunha muller e esa muller se namorara del e así máis adiante poder ter fillos, un traballo, unha muller e unha familia ben formada e que tivese onde tivese vivindo a súa familia o fose visitar de vez en cando.

Antía Iglesias Iglesias (4º ESO)

Para min a mellor parte deste libro, foi cando o protagonista, chamado Balbino, encontrou unha caixa misteriosa no campo do baile, ao día seguinte das festas patronais. E el pensaba que a caixa contiña unha riqueza, a cal o ía sacar da súa pobreza. Pero el agochouna ao longo do río para abrila ao día seguinte, con tan mala sorte que esa noite o río desbordou e Balbino perdeu a caixa, que segundo el o ía sacar da pobreza. 

Eu non faría ningún cambio neste relato porque gusta tal e como está, e o final tampouco o cambiaría, deixaríao como está, e se o cambiara, cambiaríao polo meu final inventado. 

Non me pareceu que tivera ningunha dificultade para ler nin tampouco de entender, xa que está estrito nunha linguaxe de aldea, igual a de Trazo. E enténdese perfectamente porque está todo máis que claro ao longo de todo o libro. Eu recomendaríallo as persoas que lle gusten os libros que están baseados en historias reais, ou que lle gusten os libros realistas.

Adrián Brea Martínez (4º ESO)

Este libro gustoume moito. Conta a historia dun neno pobre e aventureiro. É un libro moi triste porque conta a realidade dun neno que non ten recursos. El soña con ser famoso e rico pero na súa casa tampouco lle deixan aspirar a nada, non queren que saía de alí e está destinado a servir. O neno dáme moita pena, moitas veces leva semanas sen merecelas.

O que máis me gustou foi cando Balbino lle tirou a pedra a Manolito, xa sei que non estivo ben, pero foi a maneira que tivo para defenderse e dalgunha maneira facelo rabexar.

Este libro, dende logo fai entender a sorte que temos por poder vivir así. Este pobre neno aínda despois de traballar como traballa ninguén  lle valora nada.

Gustoume o final que por fin encontrou un señor que o valoraba e o trataba ben.

O argumento é bo de ler. Recomendaríallo a tódolos nenos para que vexan que moitas veces a realidade non é tan bonita como se ve.

Lendo este libro tamén me veu á cabeza que aínda pode haber nenos polo mundo que lles pasa igual e párteseme o corazón.

Brais Bouzas Leis (4º ESO)

O momento que máis me gustou foi cando nos conta o ben que o pasaba co seu can, porque víase moi contento cando xogaba con el, e polo tanto, o que menos me gustou foi cando lle morre o seu can porque foi moi duro para el afacerse a vivir sen el. 

O tema gustoume xa que é sobre a vida dunha familia no campo e eu estou bastante familiarizado con el. O desenvolvemento gustoume porque  ía contando partes importantes da súa vida. O final non me gustou debido a que non podía volver ao lugar onde pasara toda a súa vida ata aquel momento.

Cambiaría a forma de saltar dun momento da vida para outro xa que ás veces érame difícil non me perder. 

En conclusión, a narración gustoume moito xa que o tema é dos meus gustos e tamén, porque non é un  libro moi longo, pero ao mesmo momento conta moitas cousas interesantes da vida de Balbino. Recoméndollo a todo tipo de persoas xa que así a xente pódese dar de conta de como é a vida no campo. 

Samuel Deus García (4º ESO)

24 de outubro, Día da(s) Biblioteca(s)

Desde o ano 1997 a Asociación Española de Amigos del lIbro Infantil y Juvenil, en colaboración co Ministerio de Educación, Cultura e Deporte, conmemora cada 24 de outubro como o Día da(s) Biblioteca(s) para tratar de concienciar á sociedade da moita importancia da lectura no desenvolvemento das persoas e tamén como unha homenaxe e un recoñecemento ao labor das/os bibliotecarias/os.

As gañadoras do Premio Nacional 2015, Ledicia Costas e Elena Odriozola, foron as autoras escollidas para a redacción do pregón e o deseño do cartaz desta ano.

E aquí tedes o fermoso texto de Ledicia na súa versión galega:

Un vagalume é unha illa diminuta extraviada na noite máis densa. Cen vagalumes, unha constelación misteriosa que marca o rumbo cara a outros universos. Así, con esa estratexia de luz, organízanse os libros que moran nas bibliotecas. Son aloumiños fosforescentes que incendian os soños e recompoñen os corazóns grises ata facelos recobrar o seu vermello brillante. Calquera individuo que padeza a síndrome do corazón gris, debería poñerse en mans dun experto e visitar unha biblioteca. 

Para escribir un libro, ademais de facer malabarismos coas palabras hai que ser unha desvergonzada ou un tolo. Un atrevido, unha excéntrica descontrolada! Levar un calcetín de lunares, outro de raias e os pelos de punta. Unha crista como as das cacatúas sería un peiteado ben interesante para un escritor. Só as mentes máis disparatadas son aptas para escribir libros. Mais para custodialos non chega con ter un desaxuste nos cables cerebrais. É indispensable ser de fóra. Un extraterrestre. As bibliotecas albergan seres con antenas xiratorias, cerebros milliométricos que memorizan títulos rebuscados, rimbombantes, campanudos. As persoas que custodian os libros sempre me pareceron criaturas singulares. Están dotadas de extremidades retráctiles que estiran e estiran ata alcanzar aquel volume ao que semellaba imposible acceder. E logo, coma se nada, recompóñense e todo volve á súa posición natural. Semellan seres humanos, mais a pouco que os observes, percibirás que non son de aquí. Unha das cousas que máis me fascina é o seu cerebro. Parécenme tan listos! Os libros fabrican pensamentos. Pasar tantas horas dentro dunha factoría de ideas é bo para ter un corazón vermello e brillante e unha cabeza chea de plans fantásticos. 

Alguén me contou que o 24 de outubro é o Día das Bibliotecas. Sería xenial montar unha festa con confeti e pompas de xabón. Unha cousa grande. A min encantaríame vestirme para tal ocasión coma o personaxe dalgún libro, sentar na mesa dunha biblioteca da cidade onde vivo, e agardar a que viñesen visitarme. Nas bibliotecas podes ser quen ti queiras. Desde Mary Poppins ata Matilda. Atreyu, Drácula e ata Pippilotta Viktualia Rullgardina Krusmynta Efraimsdotter Långstrump. Podes poñer botas de pelo, plumas, zancos e sombreiros. Sombreiros! Iso é! Imaxino a unha pequena lectora achegándose a min discretamente, engaiolada polas cores e formas do meu chapeu:

—Sombrereira tola, que festa tan marabillosa! Sería tan amable de servirme unha taza de té?

Eu serviríalla con moito gusto, poñendo cara de muller refinada, e logo as dúas faríamos a un tempo ruído ao tragar. Soaría algo así como glup glup glup. E antes de que nos dese tempo de botarnos a rir de xeito desenfreado, aparecería o bibliotecario, como xurdido da nada, que para iso posúen a facultade de materializarse diante de ti no momento máis inoportuno, e nos advertiría de que as bibliotecas non son lugares aptos para ir merendar. Hai que recoñecer que son únicos custodiando tesouros. Extraterrestres co corazón vermello e brillante. Que cousa tan fantástica. Feliz Día das Bibliotecas!

Ledicia Costas

Libros que dan que falar

Outra das reportaxes sobre o Club de Lectura que botaremos de novo a andar nas vindeiras semanas. Este traballo foi elaborado por Lucas Paz González a finais do curso pasado, entón alumno de 3º de ESO, para a clase de Lingua Castelá e Literatura.

Unos libros que dan de que hablar    

El club de lectura hace más interesante y entretenido leer y poder comentarlo con otras personas.

Esta actividad que se lleva realizando durante bastantes años sigue atrayendo la atención de los alumnos y alumnas del C.P.I Viaño Pequeño, los cuales disfrutan leyendo y opinando entre ellos sobre los diversos temas de los libros

El club de lectura se divide en cuatro apartados, cada uno correspondiente a los cuatro cursos de la ESO, con el fin de adaptar el contenido y la dificultad de los textos en función de cada curso. Durante algunos de los recreos de los martes y viernes después de comer se intenta aprovechar el tiempo al máximo. Este año solo se realiza esta actividad en primero y tercero.

 A lo largo de este curso ya se han leído varios libros de distintas temáticas y diferentes escritores tales como: Un casoiro ben mal amañado del inglés Bali Rai, Poderosa de Sérgio Klein, El silencio se mueve de Fernando Marias, Un pueblo contra los Hamid de Glòria Vergés  y uno de los cómics de  Goscinny y Albert Uderzo: Asterix y Obelix y los normandos.

Además, como recompensa por participar en el club de lectura, se suele hacer alguna actividad conjunta para los cuatro cursos, como excursiones a museos, charlas, visitas a monumentos... Una de las actividades programadas en el anterior curso era la visita al museo de Xosé Neira Vilas, donde esperábamos contar con su presencia. Actividad que tuvo que suspenderse por causa de la salud del escritor, a finales del año pasado tuvimos la triste noticia de su fallecimiento, una gran pérdida para la cultura escrita gallega. Tuvo que cambiarse esta actividad y se visitó la ciudad de la cultura y la catedral de Santiago de Compostela.

En el actual curso el club se desplazó a  la ciudad de Pontevedra para visitar el XVII Salón del libro en O Pazo Da Cultura en el que estaba teniendo lugar la exposición llamada "Canta Bichería!" . Dicha exposición muestra en varios espacios los diferentes paisajes de un libro infantil realizado por el propio salón llamado "As gafas de Estravaganzza Pérez"

Tras preguntar a algunos de sus participantes opinan que "es una actividad muy interesante, sobre todo si te gusta leer" . Este año desafortunadamente el número de participantes disminuyó, haciendo que en total sean catorce personas entre los dos cursos. "Aunque esto facilita el trabajo y hace que las reuniones sean más fluidas, cuanta más gente más opiniones y mejor se pasará" opina una de sus participantes. Al preguntar las razones de no participar en el club a otros compañeros sus respuestas son variadas: "no me gusta demasiado leer", "prefiero jugar al fútbol en el tiempo de recreo".

La profesora encargada de la biblioteca y de la organización del club de lectura, organiza también  otras actividades a través de la red  (Facebook  y el blog http://bibliotrazo.blogspot.com.es/:), como un reto de lectura, en el cual los participantes tienen que leer 24 libros de diferentes temáticas en todo el año, desde libros de cultura asiática hasta un libro de un autor que haya ganado un premio Nobel. En este reto participan ex-alumnos, familiares de alumnos y profes.

Retomando actividades...amodiño

Este mes botaremos a camiñar de novo o Club de Lectura, con novos títulos e, agardamos, novos membros. Para ir abrindo boca, publicaremos estes días algunhas das boas reportaxes sobre esta actividade tan celebrada do Centro que foron elaborados polo alumnado de 3º de ESO a finais do curso pasado, hoxe xa en 4º.

El Club de lectura por Irene Noya González.

 Todo el mundo a oído alguna vez en su oído alguna vez en su vida, hablar de un Club de Lectura. Y todos sabemos en qué consiste.

Un Club de Lectura es un grupo de personas que, entre todas, deciden un libro que leer y un plazo de tiempo para llevarlo a cabo. El espacio en el que se desarrolla puede ser muy variado, pero el más común, es una biblioteca.

El público es muy diverso. Hay desde clubs para niños pequeños hasta para adultos. Lo que importa es que le guste leer, no la edad que tenga.

En cada reunión, los integrantes del club, ponen en común sus opiniones sobre el libro y/o ideas y sensaciones que han sentido a lo largo de la lectura. En muchas ocasiones, hay un gran contraste entre las opiniones, lo que hace más interesante la reunión, ya que sería muy aburrido si todos tuviésemos las mismas opiniones y los mismos gustos.

Las opiniones sobre un Club de Lectura son de lo más interesantes. De los que los defienden hasta los que no le ven la utilidad a estas reuniones. Pero en general, son opiniones positivas.

Se le ha preguntado a adolescentes entre 14 a 19 años sus opiniones sobre el Club de Lectura. Y los resultados son de lo más interesantes.

La primera opinión es de una adolescente de 14 años que dice lo siguiente: “No estoy en un Club de Lectura. Porque si quiero leer algo, ya lo leeré cuando quiera y el libro que quiera, no hay porque estar en un club para leer, no lo veo interesantes. No me parecen útiles. A una persona que no sabe si apuntarse… que no se apunte, que es una mierda”

La autora de este comentario es P.R. Se puede apreciar que a esta adolescente no le gusta mucho la idea de juntarse y/o apuntarse a uno. Aunque eso no es justificación para catalogar de esa manera a un Club.

Tras la primera opinión, el resultado entre leer solo a un Club de lectura es: Persona 1-0 Club de Lectura.

La siguiente opinión es de una adolescente de 15 años que dice: “No estoy en uno. Porque prefiero leer sin ataduras o porque todos en un Club lo hacen. Está bien para conocer gente con tus mismos gustos en la lectura. Me parece útil para conocer gente. A una persona que no sabe si apuntarse… pues si le gusta mucho leer y quiere compartir sus gustos con otra gente es una buena manera”

La autora de este comentario es I.R. Con su opinión deja ver que, al ir a un Club de Lectura, puedes encontrar personas que tengan gustos para la lectura iguales y/o similares.

Con su comentario, podemos decir que hay un empate de opiniones: Persona 1-1 Club de Lectura

La siguiente opinión es de una adolescente de 14 años que dice: “Estoy en uno.  Porque la lectura me parece un pasatiempo divertido y puedo comentar libros con otra gente, es una buena forma de captar varias interpretaciones. Opino que son muy interesantes y que son muy divertidos para la gente que le gusta leer, un buen lugar para compartir el amor por la lectura. Me parece útil porque aprendo mucho. A una persona que no sabe si apuntarse…que debería apuntarse si de verdad le gusta la lectura”

La autora de este comentario es C.C.. Con su opinión, podemos apreciar que ir a un club de Lectura es divertido y que se aprende mucho.

El resultado de opiniones es: Persona1- 2 Club de Lectura

La siguiente opinión es de un adolescente de 17 años que dice: “No estoy en uno. Porque no tengo tiempo. Son buenos porque te hace ver otros puntos de vista. Me parecen útiles porque te incitan a leer más. A una persona que no sabe si apuntarse…. Que si le gusta leer que se apunte porque es divertido y una bonita experiencia”

El autor de este comentario es Tomás Beiras. De nuevo, se demuestra que apuntándose a un Club de Lectura ves distintos puntos de vista y que es divertido. Añade, además, que es una bonita experiencia.

El resultado de opiniones es: Persona 1- 3 Club de Lectura

La siguiente opinión es de un adolescente de 16 años, que, siendo más breve, dice: “Sí estoy en uno. Porque me gusta leer. Son guays. A una persona que no sabe si apuntarse…que venga que se pasa muy bien “

El autor de esta opinión es B.C. Con su breve opinión, de nuevo se ve, que yendo a un Club de Lectura se pasa bien, algo que realmente se aprecia.

El resultado de opiniones: Persona 1- 4 Club de Lectura

La siguiente opinión es de una adolescente de 15, que dice: “No estoy en uno. Porque en el instituto al que voy, no hay. Son interesantes porque te mandan leer libros, opinar sobre ellos y así aprendes más. Me parecen muy útiles. A una persona que no sabe si apuntarse…. Pues que va a ser una actividad muy interesante, que lo va a pasar bien, que va a conocer más libros y que va a hacer su vida mucho más interesante”

La autora de este comentario es Irea Ríos. De nuevo, se dice que es muy interesante y que lo va a pasar muy bien. Añade, además, que va a hacer su vida más interesante. La razón de ello, es que, al leer, será mucho más culta y podrá charlar sobre más temas.

El resultado de opiniones es: Persona 1- 5 Club de Lectura

Y la última opinión es de una adolescente de 19 años: “No estoy en uno. Porque no suelo leer mucho. Opino que me parece una buena manera de aprovechar el tiempo entre gente que le gusta leer. Me parecen útiles”

La autora de este comentario es A.G. De nuevo, es una buena manera de pasar el tiempo.

Por lo tanto, tenemos un resultado de: Persona 1- 6 Club de Lectura. La victoria es para la lectura en el Club.

Con este resultado, se puede decir que el Club de Lectura, es una buena preferencia para leer y compartir opiniones con los demás integrantes del mismo. En las reuniones, se pueden comentar diferentes puntos de vista y aspectos del mismo libro.

La gran pregunta es: ¿Por qué se hacen Clubs de Lectura?

La razón, es para llenar el tiempo libre de los alumn@s, con algo de lo que luego les puede valer de algo. Leyendo, haces reflexionar a tu cerebro y aprendes nuevas cosas. También se puede conocer a gente con los mismos gustos e intercambiar libros y opiniones.

Estar en un Club de Lectura llena la vida de las personas, las hace más interesantes y, en algunos casos, uno se puede dar cuenta de un hobbie.

Los datos recogidos, afirman lo ya dicho. Se puede decir que el 95% de las personas, están o han estado en un Club de Lectura a lo largo de su vida.

Como dice Joseph Adison: La lectura es a la mente lo que el ejercicio al cuerpo.

Leyendo, ejercitas la mente y la entrenas para actos futuros. La lectura es una forma de canalizar las energías.

Se siguen haciendo Clubs de Lectura y se seguirán haciendo, concienciando a los jóvenes de que, un buen libro en vez de la consola, puede ser una buena elección.

Así, en los ratos libres, se puede coger un libro y sumergirse en un mundo nuevo, siendo testigo de las distintas historias. Los libros dejan ver todo lo que la vida real no tiene y lo que muchos humanos desean.

Da igual la edad y el idioma, todos los libros atraen de igual forma.

¿Cuándo vas a empezar a leer?

Aún no es tarde para hacerlo. Coge un libro y déjate llevar por la lectura.

¿A qué esperas para leer?

Adeus a Agustín Fernández Paz, mestre e contador de historias

A comunidade lectora despide hoxe ao mestre e contador de historias Agustín Fernández Paz, tan lido polo alumnado do CPI Viaño Pequeno, que finou onte, día 12 de xullo.

Cartas de inverno e As flores radioactivas son os seus títulos máis escollidos polo alumnado, mais tamén títulos como Rapazas, Trece anos de Branca, Amor dos quince anos, Marilyn, Aire negro, O centro do labirinto, Noite de voraces sombras, Tres pasos polo misterio, A neve interminable e algún máis, porque as persoas que len un dos seus libros adoitan procurar outros da súa autoría.

E no curso 2011/2012 quixemos que estivese connosco no CPI Viaño Pequeno de Trazo, naquela altura xa estaba ferido pola doenza que o levou mais sempre amosou toda a súa vontade e como non podía deslocarse até o noso centro combinamos para lle facer unha entrevista vía Skype, pois o alumnado que daquela cursaba 1º da ESO (a maioría xa no bacharelato) viña de ler o seu libro Lúa do Senegal.

Foi unha experiencia magnífica e o alumnado quedou fascinado coa súa palabra. A calidade de son non é boa, mais é perfectamente intelixible, e na páxina do proxecto interdisciplinar «A feira das Nacións», o alumnado elaborou a entrada que presentaba este video, fermoso documento do seu agarimo e da súa sempre amena e instrutiva conversa. Adeus, mestre!

VIDEOCONFERENCIA CON AGUSTÍN FERNÁNDEZ PAZ

No Club de lectura limos un libro titulado Lúa do Senegal, que trataba dunha nena senegalesa que vén de Senegal para vivir a Vigo.
Despois, na clase de galego, dixéronnos que íamos falar co autor do libro e elaboramos unhas preguntas para lle facer.
O día de 10 de Marzo tivemos unha videoconferencia con Águstín Fernandez Paz mediante o programa Skype. Tivemos algunhas complicacións técnicas, pero ao final todo saíu ben.
Durante a conversa Agustín contounos que o seu libro iase chamar Cartas do Senegal.
Aprendemos moito escoitándoo.
Púxolle unha pipa de fumar á avoa Feriane porque lle quedaba ben.
Tivo que utilizar o Google Earth para coñecer máis do país e a súa xeografía.
Non sabe Wólof pero si escoitou persoas que o cantaban e o falaban.
Quería situar a historia en Vigo porque na cidade hai moitos senegaleses e el ten moita documentación sobre eles e sobre a cidade.
Púxolle Khoedi á nena porque en senegalés significa lúa.
Este libro traduciuse ao castelán e ao catalán.
Os contos que hai polo medio da historia algúns pertencen a Senegal, e outros inventounos.
E durante a entrevista recomendounos unha película chamada "Moolaade".
Tamén nos recomendou outra película que xa viramos: "Binta e a gran idea".
Contounos moitas máis cousas, que xa escoitaredes no video.
Foi unha actividade moi interesante e gustounos moito.

¡¡ATENCIÓN!!: UTILIZADE AURICULARES PARA ESCOITAR O VIDEO POIS O SON NON É DE BOA CALIDADE