Andel de Libros (XLII): O bufón d´El Rei, de Vicente Risco

O bufónd´El Rei. VicenteRisco. A Nosa Terra

O momento máis interesante do libro paréceme que foi cando Ortuda lle conta ao bufón que Guindamor era o seu irmán (e que polo tanto case o matou el), xa que é un momento con moito sentimento e emoción. 

O tema pareceume moi interesante e emocionante, xa que as infidelidades sempre son algo moi complicado, pero penso que aínda o fixo máis interesante o feito de que o bufón fora irmán de Guindamor. 

Non faría ningún cambio no desenvolvemento porque pareceume moi bo o da sorpresa do irmán. O único que cambiaría en todo o libro sería o feito de que Gindamor lle perdoase tan facilmente a seu irmán, e que morrera sen saber que o Bufón era seu irmán.

Na miña opinión non ten un vocabulario moi difícil de entender, xa que aínda que está baseado na época dos reis e os castelos a maioría do vocabulario é coma o da nosa época. 

Recomendaríalle este libro ás persoas ás que lle gusten os libros de cabaleiros cunha parte de drama, xa que drama é unha cousa da cal neste libro hai de abondo.

Olaya Dubra Boquete (4º ESO)

Andel de Libros (XLI): A piragua, de Cándido Pazó

A piragua. Cándido Pazó. Laiovento

Pareceume un ha obra moi interesante a pesar de ser o primeiro libro de teatro que leo en galego, o único inconveniente é que ao non estar acostumado a ler este tipo de libros fíxoseme complicada de entender a historia pero tamén é máis levadeiro debido á facilidade de lectura das súas expresións. 

O máis importante na miña opinión foi cando Guzmán e Rosa veñen de facer a compra debido a que nesa situación dáste conta do acoso que sofre Rosa por parte de Guzmán. 

Tamén me gustou o final porque Delio dálle xustiza a Rosa matando a Guzmán, o cal morre debido a un disparo de pistola asistido por Delio. 

Cambiaría sobre todo a separación das escenas xa que moitas veces non te dás conta de cando están na realidade ou no seu traballo de actores e isto pode confundir aos lectores que coma min non están acostumados ao teatro.

Martín González Castro (4º ESO)

Andel de Libros (XL): Servicio de urxencias, de Suso de Toro

Servicio de urxencias. Suso de Toro. Xerais

O momento do libro de Suso de Toro que me parece mellor penso que é cando lle traen as empanadas ao hospital, porque Cipriano fíxose pasar por outra persoa para poder enganar aos outros traballadores do hospital, e así non o descubrirían. 

Os personaxes parécenme todos moi bos, pero en especial Chus, polo feito de ser tan valente ao enfrontarse así desa maneira aos seus antigos mozos. Aínda que todos os demais personaxes tamén son moi bos. O único personaxe que non me gustou moito foi o doutor Dapena, pois pasaba todo o día durmindo e non facía outra cousa que mandar o que debían facer. 

O libro en si paréceme unha gran obra, que relata a vida diaría nun hospital. Eu continuaría un pouco máis o libro, para saber que sería dos personaxes e da súa vida. Ademais ao ser nun libro de teatro lese moito máis rápido que os outros libros.

O vocabulario desta obra de teatro paréceme moi fácil de comprender, xa que se entende perfectamente polo contexto e non fai falta o uso de dicionarios para a busqueda de palabras novas. 

Nerea González López (4º ESO)

Andel de Libros (XXXIX): Unha rosa é unha rosa. Suso de Toro

Unha rosa é unha rosa. Suso de Toro. Xerais

Foi un dos primeiros libros de teatro galego que lin, polo que non teño moita lectura neste campo. Aínda que prefiro as novelas, pareceume un libro bastante entretido.

Os personaxes parecéronme bastante normais, xa que eran persoas que facilmente un se pode atopar pola rúa, a diferenza do que adoito ler. O feito de que a vella se metera no corpo da rapaza, pareceume xenial á vez que bastante inesperado.

O momento que máis me gustou e considero máis importante, é cando a vella por fin se vinga. A verdade é que foi unha vinganza bastante xusta, despois do que Adela e Pololo lle fixeran para conseguir a herdanza. Quitando a parte na que envelenou a máis xente da que eu penso que era necesaria, creo que foi unha boa maneira de velos sufrir un anaco.

O meu personaxe favorito, o que considero mellor pola súa actitude e polas súas accións, é a vella. O autor, nesta peza, parece querer reflectir que debemos querer aos nosos familiares, sobre todo aos máis maiores, sen ter interese por herdar. Estou moi de acordo con esta visión, xa que só comezas a valorar a algo ou a alguén cando xa o/a perdiches.

O final sorprendeume, pero tamén me gustou. Polo cal non faría ningún cambio nel. A lingua non me pareceu moi difícil, polo que o libro lese rápido, axudando tamén que é unha obra de teatro, cousa que tamén axuda na lectura. Deberíase facer máis teatro en galego, porque creo que hai moi poucas obras na nosa lingua, algo que me parece mal.

Recoméndollo a calquera persoa á que lle guste ler, xa que creo que é un bo libro. É moi entretido, perfecto para un día de manta e sofá. Sen dúbida, unha moi boa lectura.

Irene Noya González (4º ESO)

O momento máis importante da historia, para min, foi cando matan a Rosa xa que, a partir deste acontecemento desenvólvese toda a historia. O momento que menos me gustou foi cando a Rosa engana a Rosiña para meterse no seu corpo e controlala por momentos. 

O tema gustoume moito xa que é un tipo de comedia orixinal debido a que a pesar de que hai mortes non deixa de ser unha comedia. 

No desenvolvemento cambiaría que transcorrese un pouco máis rápido a historia ao comezo. E respecto ao final, eu creo que é axeitado o que ten debido a que remata a historia dunha forma moi boa pero, creo que eu o cambiaría para que non morrese Colombo e Borja. 

Sobre a lingua non hai ningún problema, é unha linguaxe simple que calquera pode entender. 

Este libro recomendaríallo a todo tipo de persoas xa que creo que o pode entender calquera persoa e que lle pode gustar.

Samuel Deus García (4º ESO)

Para min e dende o meu punto de vista o momento máis importante desta obra foi cando Rosiña, a sobriña máis nova, pon as mans sobre a televisión onde estaba a súa tía e se intercambian o corpo de tal maneira que a tía queda dentro do corpo da súa sobriña para despois vingarse dos outros dous sobriños que ten, xa que a súa tía quería vingarse deles pero a súa sobriña Rosiña non o quería facer. 

Respecto ao tema do libro, pareceume moi interesante, xa que estás intrigado sobre o que vai pasar a continuación, e déixate con esa intriga durante toda a lectura. 

O final que escolleron para esta obra tamén me parece axeitado e tamén me gustou, aínda que eu penso que é bastante fácil escoller e encadrar un final para esta obra. 

A lingua tamén é axeitada e para a miña opinión é moi doada de entender, tal e como está, calquera de nós o podemos ler sen dificultade ningunha.

Adrián Brea Martínez (4º ESO)

A parte do libro que máis me gustou, segundo a miña opinión é a noite de lóstregos na cal matan a vella Rosa, ao comezo pensei que non ían ter o valor de facelo. Este libro espertou en min un interese, xa que representa o que un ser humano está disposto a facer por bens materiais. 

Eu realizaría un só cambio, e sería que a hora de acabar, Rosa queimaran a casa na que viviu a vella, xa que é un recordo permanente dos sucesos terroríficos dentro da casa.

Pero o final aínda así gustoume moito, polo sinxelo que é, aparte de que a lingua que utiliza pareceume sinxela de entender, agás algunhas palabras que se sacaban polo contexto.

Este libro recomendaríallo a xente da miña idade, xa que neste libro poden ver o aspecto máis inédito do ser humano, e que a cobiza pode acabar con toda unha familia que no seu día foron felices, e que teñen que tratar mellor aos seres queridos e amados xa que poden irse en calquera día.

Yago Rey Viqueira (4º ESO)

Andel de Libros (XXXVIII): O heroe, de Manuel Rivas

O heroe. Manuel Rivas. Xerais

O momento máis importante da historia é cando Caronte intenta atentar contra o ditador. Para min está é a parte máis emocionante porque é a acción que ten máis loita no desenvolvemento e tamén poñería máis importancia aos homes de negro na historia.

Para min este libro ten poucos personaxes secundarios e tamén o personaxe principal non ten moita importancia nalgunhas escenas da obra. Con todo, ten un personaxe que lle pon potencia á obra e algo de gracia e ese personaxe é Caronte. 

Este libro no desenlace non deixa o final cerrado senón que o deixa bastante aberto. O final paréceme que podía cambiarse para engadir máis acción aos homes negro.

Unha das cousas que máis me gusta da obra son as súas anotacións extensas e completas. Nembargante ten un título que ata ao final non sabes ben a que se refire.   

A lingua é algo difícil de entender na miña opinión porque ten moitos tecnicismos e vulgarismos.

Damián Botana Otero (4º ESO)

Andel de Libros (XXXVII): Venenos, de Xesús Pisón

Venenos. Xesús Pisón. Deputación da Coruña

O momento máis importante do libro para min é cando Adolfo ve que Carlos está mal e en lugar de anoxarse con el por entrar na súa habitación e poñerse a furgar nas súas cousas sen permiso, ve que está deprimido e decídese a axudalo para que se sinta mellor. 

É un libro interesante aínda que tampouco é moi emocionante que se diga xa que non ten nada de acción. Non faría ningún cambio xa que me gustou así como está aínda que cambiaría un pouco a personalidade de Adolfo porque era moi bo e poñeríalle que fose mais duro con Carlos polo que fixo. 

O desenlace cambiaríallo e poñeríalle que ao final gaña o concurso Carlos co relato que escribiu coa axuda de Adolfo e que grazas a gañar o premio ponse moi feliz e faise un escritor moi coñecido e de éxito aínda que Adolfo anóxase con el e non lle volve falar na vida e marcha da casa. 

Ten un vocabulario moi sinxelo e moi fácil de ler. Lese en pouco tempo e recoméndoo xa que pasei un bo anaco léndoo e está moi ben escrito xa que se entende moi ben e mantén un nivel durante todo o libro e non te aburres en ningún momento.

Fernando José Couselo Noya (4º ESO)

Na miña opinión o momento mais importante foi ao principio cando Carlos entra no despacho de Adolfo, dende aí comeza o que acontece nesta historia.

O tema pareceume bastante interesante porque o tema dos escritores descoñézoo totalmente.

A miña escena favorita é cando están os dous nunha discusión. Non faría ningún cambio porque gustoume bastante como está o libro.

De escribir un novo finasl poríalle que Carlos escribía o libro con axuda de Adolfo e gañara o premio do concurso.

O personaxe que máis me gustou foi Carlos porque estaba un pouco louco na miña forma de pensar. Impresionoume que só houbera dous personaxes.

O vocabulario non foi difícil de entender así a lectura foi mais doada de ler e mais rápida tamén axudou que fora teatro porque os diálogos lense máis axiña.

Recomendaríallo ao lector/a que lle guste o teatro porque, na miña opinión, este libro poderíase levar perfectamente a unha representación teatral.

Brais Bouzas Leis (4º ESO)

Andel de Libros (XXXVI): Comedia Bífida, de Manuel Núñez Singala

Comedia Bífida. Manuel Núñez Singala. Galaxia

É o primeiro libro de teatro de galego que leo e pareceume unha boa obra, gustoume que tratara o xuízo final dunha forma cómica. Tamén me gustou ler teatro, é moito máis sinxelo e rápido de ler. Ademais, é moi importante que trate o tema dos falantes do galego, xa que é unha realidade que a xente pense este idioma non serve para nada. 

A obra presenta moitas escenas que pasan na realidade, por exemplo, o caso de Diña; hai moitas nais, que, como ela, falan en galego perfectamente pero fálanlle castelán aos seus fillos.

A miña escena favorita é a de Lina e Lena, parecéronme moi divertidas e tamén está presente a rivalidade que hai entre Vigo e A Coruña. Tamén, mediante os equipos de fútbol representou a rivalidade entre o galego e castelán, ou a min pareceume desa forma, pois as dúas teñen preferencia polos principais equipos galegos, Lina polo Celta e Lena polo Deportivo, nembargantes, Lina é do Barcelona e Lena do Real Madrid.

Por suposto que o recomendaría porque é un libro moi fácil de ler, cun vocabulario bastante coloquial e sinxelo.

Nerea Portos Balsa (4º ESO)

A min este libro gustoume bastante porque é un libro fácil de entender que non ten vocabulario nin expresións complicadas.

E ao ser un libro de teatro lese mais rápido e non se fai pesado, tamén me gustou porque o seu tema principal que é como habendo dúas linguas en Galicia como son o galego e o castelán que o galego se estea perdendo porque moita da xente fale castelán. É un tema moi importante que afecta a todos os galegos e galegas. E aínda que a moita xente isto lle pareza moi aburrido o libro lese moi fácil e rápido porque este tema está contado desde un punto de vista cómico.

Tamén expón as causas da xente para pasar a falar castelán en vez de o galego como poden ser para parecer máis culto ou porque os compañeiros do traballo ou do colexio tamén falen castelán.

Este libro recomendaríallo sobre todo a xente galega porque o tema do libro aféctanos a todos os galegos e galegas, e como está escrito dende un punto de vista cómico  para toda a xente de calquera idade.

José Luís Mirás Otero (4º ESO)

O momento máis importante do libro a min paréceme que foi o principio cando presentan todo porque se non sabes iso logo non se entende nada da historia. O tema é interesante posto que vai de opinións e cada un pode ter a súa e non teñen que ser as de todos igual. 

Ten moitos personaxes pero ten tres principais, un que é un pouco parvo, outra que é vampiresa e o outro foi o que máis me gustou a min posto que me pareceu o máis divertido. Faría o cambio de que a última persoas que entra ao xuízo non fose tan pesada e así non a tivesen que expulsar do xuízo. 

O final que ten non mo esperaba para nada desa maneira aínda que eu non sabería poñerlle un desenlace totalmente distinto posto que é difícil de poñerlle un bo final a este libro. 

A lingua que se emprega neste libro pareceume sinxela de entender, non usa palabras cultas polo tanto enténdese todo perfectamente. 

O libro gustoume moito sobre todo porque me foi entretido de ler e moi divertido.

Antía Iglesias Iglesias (4º ESO)

Andel de Libros (XXXIV): Rastros, de Roberto Vidal Bolaño

Rastros. RobertoVidal Bolaño. Edicións Positivas

O libro gustoume pero esperaba máis del. Sobre todo polo final, non me gustou o final, xa que Esther non fixo ben en botalos da casa, pode que eles non estiveran sempre con ela pero sempre estaban cando máis os necesitou, e tamén estaban alí porque estaban preocupados por ela non porque se quixesen rir dela segundo a súa argumentación. 

Despois do primeiro flashback, cando estaban os tres na casa de Esther, non entendía moi ben o que pasaba, ata máis adiante que empezou a ter un pouco máis de sentido aínda que no resto do libro non tivera moito tampouco, paréceme que lle dá moita importancia a cousas que non teñen, por exemplo cando Moncho e Iago discutían, que foi unha parte que na miña opinión, sobraba. 

O momento máis importante creo que foi cando eles tres lle piden a ela que se quede, que eles non a van deixar soa, demostrándolle que a eles si que lles importa o que lle pase.

Laura Martínez Calvo (4º ESO)

A min a parte que me pareceu máis importante foi o final xa que fai como se fose tráxico, isto débese a que Esther volve recordar as voces de cando eran nenos cousa que xa lle pasara no comezo do libro. 

A parte que mais me gustou foi o final, cando os rapaces din o que queren ser de maiores. O libro pareceume interesante só que houbo moitas partes del que non cheguei a entender. Sinceramente non houbo ningunha parte do libro que non me gustase só que non as entendía. As palabras que emprega o libro non son difíciles de entender. 

O tema pareceume aburrido xa que a min gústanme os libros e historias que teñen mais acción e que sempre te poñen en tensión. Non houbo un personaxe que me parecese mellor ca os outros. Eu cambiaríalle o final porque e como demasiado triste. 

Este libro recomendaríallo aos rapaces que teñen unha idade parecida a miña ou que sexan algo mais maiores.

David Boo Noya (4º ESO)

Andel do Libro (XXXIII): Limpeza de sangue, de Rubén Ruibal

Limpeza de sangue. Rubén Ruibal. Xerais

O momento máis importante do libro para min foi cando o médico, Don Luís, xa no enterro de Fernando lle di á súa esposa (a de Fernando) que morreu por culpa dun tumor atopado, no momento de transplante.

Pareceume un tema interesante porque fala de drogas e de crimes policiais. Tamén me pareceu realista porque o autor emprega un vocabulario propio do día a día da xente.

A historia trata de dous personaxes protagonistas, Fernando e Pantaleón, que están falando na sala dun hospital, pero eu considero que o autor lle dá máis importancia ao personaxe de Fernando, posto que moita parte da historia pásaa falando da súa vida.

Eu cambiaría o momento no que explica Clemente fabricaba a dose de heroína, considero  que ese momento sobraba.

O final pareceume axeitado e á vez sorprendente, polo do tumor.

Eu recomendaríalle Limpeza de sangue a alumnado de 1º e 2º de bacharelato, xa que considero que trata temas de adultos e emprega palabras bastante fortes. Non lle recomendaría este libro a alumnado por exemplo de 2º ou 3º de ESO posto que por exemplo, nun momento da historia explica como un dos personaxes se fabrica unha dose de heroína.

Marcos García López (4º ESO)

A verdade é que xa os teño lido mellores pero ben, é entretido e cando o estás lendo, chama por ti porque engánchate e queres saber  como segue. 

Tamén teño que dicir que a min non me convencen moito estas historias, na que por exemplo sucede nesta, de persoas que se coñecen no medio do Hospital, pero ben, o certo é que nunca sabes onde vas encontrar o teu mellor amigo ou a túa mellor amiga, ou incluso o amor da túa vida. 

Algo que cambiaría  sería a situación na que se coñeceron os dous protagonistas e tamén a morte de Fernando, porque non me gusta que case todas as obras acaben cun final tráxico como nesta co pasamento dun protagonista.

Si, recomendaríallo a quen lle gusten estes tipos de libros. Non é que me gustase moito, pero si é certo que está ben traballado, vocabulario faciliño de ler e non ten complicidade ningunha. É propio para ler rapazas e rapaces da nosa idade. 

Samuel Vieites Abelenda (4º ESO)

As nosas letras, todos os días

Pois onte foi o Día das Letras Galegas, este ano adicado a Carlos Casares. Andivemos con pouca enerxía para elaborar unha entrada grandilocuente sobre o tema, pero dounos para reflexionar e pensar o que vai no titular deste artigo. Para nós, todos os días son os días das letras galegas, e así desexaríamos que fose para moitos máis.
Nos clubs de lectura, o galego é a lingua que priorizamos. Para mostra, un botón: aquí está o noso radiante club de 4º de ESO deste ano, na súa derradeira reunión

Tivemos a sorte de escoller unha novela que nos gustou moito e dou para debater. Recomendamos: Europa Express de Andrea Maceiras. 

Tamén en galego pecharemos a curso en 1º e 2º de ESO. 

Todos somos de Marcos Calveiro foi a opción escollida por/para o super-equipazo de 1º. Dicimos por/para porque é o grupo o que vai escollendo as súas lecturas, dunha pre-selección feita polo profesorado.

E en 2º, como xa levamos comentado estes días por aquí, estamos a gozar cunha de zombies en Galicia e en galego, Apocalipsis zombie. O principio da fin de Manel Loureiro. O primeiro dunha triloxía curiosa, rebosante de humor negro con pingas de terror. Moi recomendable tamén. 

Tal día coma hoxe...

Benito Pérez Galdós, un dos grandes autores do Realismo en lingua castelá, nacía tal día coma hoxe de 1843 en Las Palmas de Gran Canaria

Réquiem por un campesino español

Lectura obligatoria para 4º de ESO: 

Réquiem por un campesino español de Ramón J. Sender

Para quienes se despistan: la lectura propiamente dicha comienza en la página 5 del documento. Antes hay un breve prólogo cuya lectura ayuda a la comprensión de la obra.

Lendo libros dos que non hai peli...todavía

Este trailer foi feito por un fan, moi fan, de Apocalipsis zombie. O principio da fin., a primeira das tres novelas que compoñen a triloxía de Manel Loureiro. (Só dispoñemos do trailer, creado por un lector, animando, supoñemos, a algunha productora á financiación da película. Vemos a Hugo Silva como posible protagonista, claro que si.)


E aquí vamos as valentes do Club de lectura de 2º de ESO a sumarnos tamén a tantos e tantas miles de fans de Manel Loureiro en todo o mundo. Mañá empezamos, a primeira de zombies que se le no noso club de lectura. Xa vos contaremos !!

Acertando no club de lectura de 1º de ESO

Fonte imaxe

Tras un paseo entre formigas ao longo do primeiro trimestre, con moita participación do alumnado, cambiamos de tema e nos lanzamos a bucear no mundo das aulas. Julian nos deixou ver as miserias humanas que xa van agromando nas aulas dos máis pequenos.

Ahinoa fainos un excelente resumo do argumento (elaborado en castelán porque ela e outr@s compañeir@s elaboraron traballos voluntarios para esta aula):

" Por qué odia Julián a August? Lo sabremos a lo largo del libro. Julián era el mejor niño del mundo hasta que vino Augie y todo se torció. En el libro aparecen más personajes que ellos dos: la madre de Julián, que era muy sobreprotectora con él y su padre, que es muy tranquilo y formal. Julián va cambiando a lo largo del libro porque se va dando cuenta de que ha sido muy malo"

Yago opina: "¡Me parece un libro impresionante! Es increíble la forma en que te engancha, lees un poco y quieres leer cada vez más (...) es un libro que te transmite un millón de sensaciones (...) intriga, tristeza, sorpresa y alegría "

Para Ahinoa " el amarillo refleja los celos, la envidia, el egoísmo (...) La lectura me produjo sensaciones como rabia, porque no me gustaba nada como Julián trataba a August, y porque la madre de Julián era muy sobreprotectora cuando Julián no tenía razón. También tristeza, cuando la abuela cuenta la historia de Torteau a Julián"

Tiempo de cómics en 1º de ESO

En las últimas semanas, hemos estado trabajando conjuntamente en clase de LCL y Plástica el mundo de las historietas, analizando las imágenes y el lenguaje visual; los planos, los distintos ángulos, las onomatopeyas, las metáforas visuales... Se han convertido en un@s pequeñ@s expertos, incluso han compartido sus análisis oralmente, delante de los compañeros y compañeras.

Hemos pasado por Mortadelo y Filemón, Mafalda, Supermán, entre otros, y como actividad final, hemos disfrutado con la película de Tintín y el secreto del unicornio, con los personajes "transformados" por ordenador, pasando del dibujo a...otra cosa, muy parecida a actores de verdad, pero no exactamente.