Un
novo curso 2022/2023 e continuamos coa publicación deste apartado da
bitácora da Biblioteca do CPI Viaño Pequeno (Trazo) onde o
alumnado de terceiro e cuarto da ESO realizará breves recensións
sobre as súas lecturas para a materia de Lingua e Literatura Galega.
Desta volta vaise chamar Andel de Libros e a primeira alumna
en achegarnos o seu comentario crítico para o noso recuncho das
lecturas foi Zaira Antelo Iglesias (3º ESO). Velaquí a súa
recensión e as que chegaron despois:
22
segundos.
Eva Mejuto. Xerais
Para
a miña opinión esta narración conta unha historia que é realista.
A novela parece moi ben que fose escrita, porque para a xente
homófoba dálle unha ensinanza que ao mellor non lle fai cambiar
moito a opinión pero ao mellor hai a xente que lle serve para
aprender algo, que é do que se trata, e porque se contan estas
historias. Porque non temos porque criticar o que fai cada un coa súa
vida, xa que cada un é libre de facer o que queira coa súa.
O
protagonista desta historia chámase Alex, que ao principio da
historia era unha nena e tivo o valor de dicir, tal e como se
encontra a sociedade con estas cousas, pois ela tivo o valor de dicir
que se sentía un neno e que quería que o tratasen como tal. Toda a
súa familia o apoiou cousa que tamén lle serviu de moito, e a súa
amiga tamén.
Recoméndovos
moito ler este libro xa que é moi interesante e pode axudarvos a
cambiar a opinión sobre moitas cousas que ao mellor pensades que son
dunha maneira, e non son tal e como vós pensades. E aínda que xa
saibades todas estas cousas o libro é moi entretido, e divertido.
Gustoume moito.
Zaira
Antelo Iglesias (3º ESO A)
Persoalmente
o libro 22 segundos encantoume, paréceme unha historia
preciosa dunha rapaza que o está pasando mal por culpa da xente,
sinto que se alguén ten os mesmos problemas lle pode valer de moito
para desafogarse ou darse conta de que hai xente que tamén está coa
el/ela.
Pareceume
moi doado de ler e comprender, lese rápido e engánchate.
Para
min os personaxes principais eran Ánxela e o avó, porque Ánxela é
a protagonista pero o avó é o que sempre a apoiou e lle dixo que
perseguise os seus soños. Por iso me encanta ese personaxe, é moi
motivador e dáche ganas de seguir adiante e pasar de todas as malas
rachas ou comentarios que sabes que vas pasar e recibir.
Hai
tres personaxes que non me gustaron nada que foron, Anxo, Raúl e a
avoa, porque os tres lle levaban a contraria á moza, non lle
axudaban e non a comprendían. Xente coma esa pode facer que unha
persoa se rinda.
Recomendo
moito este libro, ten un final moi triste pero aínda así
encantoume.
Antía
Bello Liñares (3º ESO A)
Este
libro gustoume moito, ten un tema moi interesante e un vocabulario
sinxelo e fácil de entender.
Para
min, o suceso máis importante do libro foi cando Álex comezou o
instituto, xa que foi a partir de aí cando compartiu o que sentía
realmente coas persoas que o rodean e foi realmente
feliz.
O
meu personaxe favorito é o avó de Álex porque ten unha mentalidade
moi aberta, é moi sincero e tamén moi gracioso.
Eu
penso que a relación da portada co tema do libro é que na portada
aparece un rapaz cunha cicatriz no peito que se levanta os brazos
forma un sorriso e chegando ao final do libro, Álex coñece por
internet un rapaz galego que nunha chamada lle amosa a mesma cicatriz
ca o rapaz que sae na portada.
Non
lle cambiaría o final, pero si un detalle, porque o mellor personaxe
para min foi o avó e non me gustou que morrese.
Tampouco
lle cambiaría o título xa que me parece totalmente axeitado co tema
do libro.
Laura
Noya Sánchez (3º ESO B)
22
segundos é un libro que me gustou moito sobre todo pola forma de
narrar de Eva Mejuto, grazas a ela faise unha lectura moito máis
levadeira. Fala sobre un tema moi complicado, que ela soubo compartir
con nós de forma que o entenderamos malia non ter nin idea sobre as
persoas transexuais.
No
libro vemos que un dos xéneros destacados é o humor, xa que toda a
familia de Álex intenta levar as cousas dunha maneira máis amena.
Gustoume
moito o detalle de que todos os capítulos teñan un segundo, por
cada capítulo vaise sumando un ata conseguir os 22 segundos, que fan
referencia aos segundos que demorou o vídeo de Álex en subirse á
rede.
Encantáronme
os personaxes xa que todos eran moi simpáticos e respectaron en todo
momento a Álex aínda el estando nunha das etapas máis complexas da
súa vida. O meu personaxe preferido é Ramón, o avó de Álex,
debido a que me parece un personaxe con moito potencial, ten un gran
corazón e iso queda reflectido en todo o libro xa que apoiou a Álex
con humor e cariño, ten unha mente moi aberta en comparación coa
maioría das persoas da súa idade e en resume paréceme un personaxe
moi interesante.
Para
o meu parecer 22 segundos é unha gran lectura, porque axuda a
entender ás persoas que están a pasar pola mesma situación e
sinceramente sinto que é un tema moi interesante e importante, do
cal deberíamos estar todos minimamente informados.
Victoria
Domínguez Marinho (3º ESO A)
22
segundos é un libro baseado nun rapaz transexual. Esta novela
trata de mostrar e normalizar unha identidade sexual que non se
encontra normalizada totalmente. Intenta expresar todo o que sente
unha persoa transexual no seu cambio de xénero, e mostra como se
sente dende pequeno: Como viste, a que xoga....
Paréceme
que é un libro moi necesario nas sociedades de hoxe en día xa que a
xente non lle dá a este grupo de persoas a importancia e comprensión
que necesitan. Tamén me gustaron moito os personaxes que acompañan
a Álex (seu avó e súa nai), xa que sempre se poñen no lugar de
Álex, e o acompañan en todo o proceso de transición.
Moitas
das persoas transexuais teñen medo de falar sobre a súa verdadeira
identidade, xa que cren que ningúen os vai acompañar. Sen embargo,
se todos fosen como a familia de Álex, creo que moita máis xente
expresaría como ela se sente.
Aitana
Noya Santos (3º ESO B)
O
personaxe que máis me gustou deste libro foi o avó de Xela/Alex
porque apoiaba a súa neta sen criticar o que ela quería facer e
cambiar. Tamén me gustou moito Ana como personaxe porque sabendo que
Xela quería pasar a ser un neno non deixou de estar con ela aínda
que nalgún momento se avergonzou (cando a viron as rapazas dun curso
con Xela).
Os
momentos que máis me gustaron deste libro foi cando Xela empezaba a
comprar roupa de neno e a cortar o pelo coma os rapaces. O momento
que menos me gustou foi cando o avó de Xela enfermou porque volveu
estar ben pero volveu enfermar e acabou morrendo e non me gustou ese
momento porque o avó era o máximo apoio de Xela nas súas
decisións.
A
miña opinión sobre este libro e que é moi interesante , tamén é
moi doado de ler xa que é curto e usa palabras fáciles de
comprender.
Recomendaríalle
este libro a moitas persoas, xa que se le moi rápido e ao mesmo
tempo te divirtes lendo o contido da narración.
Este
libro é moi importante, e paréceme que todo o mundo o debería ler,
xa que hai moita xente incapaz de ver o que senten estas persoas e de
empatizar con elas. Como é o caso de Alex (antes Ánxela), un rapaz
transexual.
Valeria
Grela Bello (3º ESO B)
A
min este libro gustoume moito. Paréceme un libro que ata pode servir
de axuda tanto para persoas transexuais, como para persoas que non
saiban moito sobre o tema e se interesen por el.
A
autora narra a historia de Xela/Alex dun xeito autobiográfico, é
dicir explica máis ou menos mediante as anécdotas da historia as
súas vivencias de cando era pequena.
Pareceume
que explica moi ben e dun xeito ameno como se sente unha persoa así
e como recibe o trato das persoas. Ela non se recoñecía a si mesma
coma unha rapaza, e non entendía por que se sentía así ata que
falou coa súa psicóloga Cristina.
Narra
tamén, inxustizas que viviu de pequena, como levar coletas e saia á
escola. Non se sentía apoiada por súa nai ata que súa nai entendeu
todo. O seu máximo apoio era o seu avó, que sempre a entendeu dende
nena.
Non
me pareceu un libro complexo de ler, e o vocabulario que se emprega
enténdese case á perfección exceptuando algunhas palabras.
Uxía
Mariño Parafita (3º ESO B)
A
min esta novela gustoume bastante e pareceume fácil de ler, tamén
ten un vocabulario axeitado para a idade que recomenda o libro.
O
meu personaxe favorito é Xela porque ela ten claro que quere ser un
rapaz e ata que o consegue non para e o personaxe que menos me gusta
e a avoa porque aínda que Xela non quere poñer vestidos ela
séguellos comprando.
O
momento que máis me gustou do libro é cando Xela non quere poñer
saias e súa nai como sabe que si ou si ten que poñelas, porque é
un colexio de monxas, dille que ao chegar a casa podía cambiarse.
E
o momento que menos me gustou foi cando a mestra lle mandou cambiar o
debuxo porque dicía que se vía coma un neno, cando ao principio da
clase lle dixera que se debuxaran como eles se viran.
Eu
este libro recoméndoo cen por cen porque che mostra unha realidade,
a de que moitos nen@s agora
se senten do xénero contrario. Eu creo que este libro o entendes
perfectamente con 12 anos.
Nerea
Sánchez Castro (3º ESO B)
O
meu momento favorito é cando Alex coñece a Ana, a súa amiga que ao
final acaban namoradas.
E
o meu personaxe favorito é o avó, o cal axuda moito a Álex, axúdao
a sentirse como é, a que vista da maneira que máis lle guste e a
que xogue co que prefira.
O
libro é moi interesante e sinxelo de ler, xa que o interese do tema
engancha moito, ata que o acabas non dás parado.
Non
faría cambios porque no libro está todo axeitado e presenta unha
orde correcta dos acontecementos.
En
resume, este libro está moi ben e recoméndollo a todo o mundo, pola
gran mensaxe que nos transmite.
Carla
Lema Domínguez (3º ESO B)
O libro gustoume bastante, xa que
dá a coñecer, por medio dun relato, a vida que levan os transexuais
e axuda á sociedade a poder comprender que esta situación non é
fácil, nin para eles, nin para os seus familiares e amigos ou amigas
e intentar respectalos/as.
Relata
a historia dun mozo transexual. El non se sentía identificado co
sexo que lle asignaran ao nacer, sentíase un neno. Nesta historia
vai narrando como vai cambiando a súa identidade, cousa que non é
fácil. Case das primeiras cousas que fai é cambiarse o nome, de
Xela a Álex.
Relátase
a súa vida, dende que era pequeno ata a súa adolescencia, e os
cambios que vai facendo neste período.
Pareceume
moi fácil de ler, pola súa sinxela expresión e o seu vocabulario
fácil de entender.
O
personaxe que máis me gustou deste libro foi o avó de Álex, xa que
o apoia e todo momento e anímao
cando o encontra un pouco triste polo que lle din os demais, e pola
súa frase “ O que non se di é coma se non existise”
Recomendaríavos
lelo xa que mostra como viven os transexuais, dunha forma entretida e
á vez aprendes
cousas novas sobre eles.
A
min este libro gustoume moito porque che engancha e é doado de ler.
Sara
Gómez García (3º ESO B)
