Neste día tan soleado, entre libros e apuntes que debedes mirar, xa que isto remata e hai que facer un último esforzo, seguro que sacades un ratiño para dar un paseo e ver cousiñas como estas que vos deixo aquí no enlace. A natureza é tan tan tan sorprendente!!!
Cal morto xa
ou vencido
falo sen min
e durmo
no desastre
Debera ser posible
facer mapas do odio
e os húmidos monólogos
das cisternas
de noite
descifrar
co epitafio que Lois deixou dito que puxeran na súa tumba:
Cuspídeme enriba cando pasedes
por diante do lugar no que eu repouse
enviándome unha húmida mensaxe
de vida e de furia necesaria.
Achégase o día do libro, e como andaremos de vacacións, non queremos deixar máis tempo e imos celebralo xustiño á volta de Semana Santa.ACTIVIDADES DO DÍA DO LIBRO:
- Ás 15 horas: CONCURSO LITERARIO DE CONTOS
(1º e 2º ESO na sala de audiovisuais, 3º e 4º ESO na biblioteca)
- 15’50 – 17’30 horas: CONCURSO
“ Coñece e investiga sobre a cultura e a historia na túa biblioteca”
(15’50 – 16’40: 3º e 4º ESO e 16’40 – 17’30: 1º e 2º ESO)
Na xornada do día 28/02/11 celebrouse o evento chamado “Os maiores contan aos
pequenos” que consistiu en que varios grupos formados por algúns alumnos de 3º e 4º
de ESO, prepararon unhas “contadas” para os pequenos de infantil e primeiro ciclo de primaria.
O primeiro grupo de contacontos formárono Joge Portos, Agustín Calviño e Alba
Viqueira (narradora).
O conto que interpretaron foi A mosca chosca, nel, Jorge interpretaba a mosca chosca
e Agustín a todos os invitados da mosca chosca. Utilizaron peluches para distinguir os
diferentes personaxes.
Nota do grupo: 7
O segundo grupo, en realidade un só contacontos, que foi Ivan Portos, contou o
conto chamado Mateo.
Nota: 5.99, é decir, 6
O terceiro grupo formárono Laura Otero , Alba Viqueira, Alba Ramas e Andrea Louro.
Representaron A ratiña presumida
Laura era a ratiña, Alba Viqueira, dous dos pretendentes,o galo e o touro, e Alba Ramas interpretou os restantes (o gato, o can e o ratiño).
Nota: 9
O sexto grupo formado por Esther Iglesias, Samara Fraga, Beatriz Bardanca e
Nuria Calo e o narrador, Adrián Paz, interpretaron o conto Os tres porquiños.
Nota: 5.9
O último grupo foi o formado por Sonia e Nuria Calo, Ricardo Rodríguez
e Iria Vales. Representaron o conto chamado A noite que Martiño tivo ganas de mexar.
Nota: 7.9
A representación especial da xornada estivo a cargo de Bertín Iglesias, Iván Portos,
Agustín Calviño, Esther Iglesias e Samara Fraga que representaron o conto musical Os tres osiños. Hai que resaltar o gran traballo do seu director Ignacio Portela, profe de música.
Nota: 9.1
Tamén houbo "enviados especiais" de 3º ESO: Alex Cancela, Marcos Casas, Alberto Pardal e Jose Manuel García, que comentaron ao respecto dalgúns dos contos o seguinte (sen piedade) :
"Alba Viqueira como narradora botouse a rir, menos mal que o puido arreglar"
"Cando contou Iván Portos o conto de Mateo, ao rematar os rapaces pedían OU-TRA, OU-TRA..."
" Gustáronos os bicos do conto da ratiña" (Isto non o entendemos moi ben)
"Cando Richi fixo de narrador, o público tivo que esperar moito, e ademais botouse a rir mentres lía"
"Destacamos os efectos especiais sublimes do conto dos tres porquiños"
Estamos estudiando a posibilidade de subir ao blog as fotos e os vídeos do evento, pero as novas tecnoloxías van chegando amodiño á biblioteca.
O International Theatre Institute publicou a Mensaxe Internacional do Día Mundial do Teatro deste ano, que reproducimos a continuación:
por Jessica A. Kaahwa, Uganda
“O TEATRO A SERVIZO DA HUMANIDADE”
Este é o momento exacto para unha reflexión sobre o inmenso potencial que o Teatro ten para mobilizar as comunidades e crear pontes entre as súas diferenzas. Xa, algunha vez,imaxinaran que o Teatro pode ser unha ferramenta poderosa para a reconciliación e para a paz mundial? En canto as nacións consumen enormes cantidades de diñeiro en misións de paz nas máis diversas áreas de conflitos violentos no mundo, dáse pouca atención ao Teatro como alternativa para a mediación e transformación de conflitos. Como poden todos os cidadáns da Terra alcanzar a paz universal cando os instrumentos que se deberían usar para tal son, aparentemente, usados para adquirir poderes externos e represores?
O Teatro, sutilmente, permea a alma humana dominada polo medo e a desconfianza, alterando a imaxe que teñen de si mesmos e abrindo un mundo de alternativas para o individuo e, por consecuencia, para a comunidade. El pode dar un sentido á realidade de hoxe, evitando un futuro incerto. O Teatro pode intervir de forma simples e directa na política. Ao ser incluído, o Teatro pode conter experiencias capaces de transcender conceptos falsos e preconcibidos.
Alén diso, o Teatro é un medio, comprobado, para defender e presentar ideas que sustentamos colectivamente e polas que teremos de loitar cando foren violadas. Na previsión dun futuro de paz, deberemos comezar por usar medios pacíficos na procura de nos comprendermos mellor, de nos respectarmos e de recoñecer as contribucións de cada ser humano no proceso do camiño da paz. O Teatro é unha linguaxe universal, a través da cal podemos usar mensaxes de paz e de reconciliación.
Co envolvemento activo de todos os participantes, o Teatro pode facer con que moitas consciencias reconstrúan os seus conceptos preestablecidos e, desta forma, dar ao individuo a oportunidade de renacer para facer escollas baseadas no coñecemento e nas realidades descubertas. Para que o Teatro prospere entre as outras formas de arte, deberemos dar un paso firme no futuro, incorporándoo na vida cotiá, a través da abordaxe de cuestións prementes de conflito e de paz.
Na procura da transformación social e na reforma das comunidades, o Teatro xa se manifesta en zonas devastadas pola guerra, entre comunidades que sofren coa pobreza ou coa doenza crónica. Existe un número crecente de casos de suceso onde o Teatro conseguiu mobilizar públicos para promover a conscientización no apoio ás vítimas de traumas posguerra. Fai sentido existiren plataformas culturais, como o [ITI] Instituto Internacional de Teatro, que visan consolidar a paz e a amizade entre as nacións.
Coñecendo o poder que o Teatro ten é, entón, unha farsa manter o silencio en tempos como este e deixar que sexan “gardiáns” da paz no noso mundo os que empuñan armas e lanzan bombas. Como poden os instrumentos de alienación seren, ao mesmo tempo instrumentos de paz e reconciliación?
Exhórtovos, neste Día Mundial do Teatro, a pensar nesta perspectiva e a divulgar o Teatro, como unha ferramenta universal de diálogo, para a transformación social e para a reforma das comunidades. En canto as Nacións Unidas gastan sumas colosais en misións de paz co uso de armas por todo o mundo, o Teatro é unha alternativa espontánea e humana, menos dispendiosa e moito máis potente.
Non será a única forma de conseguir a paz, mais o Teatro, certamente, deberá ser utilizado como unha ferramenta eficaz nas misións de paz.”
