Contacta connosco no mail bibliotecatrazo@yahoo.es



domingo, 17 de febreiro de 2013

O asteroide pasou.....¿rozando?

Imaxe vista en www.carrabouxo.es

Descubrindo a Katniss, a "chica en llamas"


En llamas, o segundo libro da triloxía que estamos a devorar no Clube de Lectura. Los Juegos del hambre están a cautivarnos este curso, profes e alumnas estamos a devorar os tres libros, un detrás de outro. En papel e/ou en e-books, recén estreadiños polas chicas que están a ler a vida de Katniss Everdeen. Para saber máis, aquí nos comenta Rocío o segundo libro da triloxía, En LLamas. 


Por Rocío Villasenín Bello (4º ESO)

Personajes

*Principales:
            
-Katniss: es la protagonista principal. Es una niña que vive en la parte rica del distrito 12 ya que ganó Los Juegos Del Hambre. Ella empezó, sin querer, una revolución y, ahora, la quieren matar por ello. Ella tiene que salvar la vida de su familia y la de los demás ciudadanos.      
Imaxe: www.rtve.es
Es un personaje redondo ya que cambia de pensamientos y de personalidad durante la obra, al principio intenta no enfadar al Capitolio y salvarse ella, pero después, los quiere enfadar y quiere salvar a Peeta, aunque eso implique su muerte. Es un personaje individual.

*Secundarios:

-Peeta: futuro marido de Katniss. Él está entre la vida o la muerte también por la culpa del Capitolio. Es pastelero y pintor. Está enamorado de Katniss, y por ella es capaz de dar su vida y escaparse del distrito.
Este personaje es redondo, ya que cambia de forma de ser por momentos. Por ejemplo, hay una parte en la historia en la que coge una personalidad de líder, con Katniss y Haymitch. Este personaje también es individual.

-Gale: es el amor imposible de Katniss. Está en contra del Capitolio y de sus reglas, su único deseo es revelarse y escaparse de ese distrito. Trabaja en las minas todo el día y los domingos sale a cazar para poder mantener su familia (esta acción está castigada por el Capitolio).
En este libro no evoluciona a lo largo de la historia, yo pienso que es un personaje plano y individual.

-Capitolio: es el conjunto de las personas ricas que tienen poder sobre los distritos. Son los que organizan  los juegos. Es un personaje colectivo y redondo, ya que van cambiando reglas y formas de pensar durante el libro.

-Haymitch: es el mentor borracho que entrenó a Katniss y a Peeta para los juegos. Él bebe para evadirse de la realidad, ya que está solo. Haymich mantiene a Katniss con vida para que la revolución contra el Capitolio siga presente.
Haymitch es un personaje redondo ya que va cambiando de pensamientos y de hechos en la obra, al principio apoya a Peeta pero después se da cuenta de que Katniss tiene más posibilidades y cambia de idea salvándola a ella. Es un personaje individual.

-Compañeros de los Juegos del Hambre: cada uno tiene sus características especiales para sobrevivir, pero todos tienen como misión salvar a Katniss. En esta historia no se sabe mucho de ellos así que supongo que serán personajes planos y a la vez, un personaje colectivo.

-Madre y hermana de Katniss: son la razón por la que Katniss sigue luchando por su vida. La madre ayuda a los enfermos de su distrito. A Gale le salva la vida con sus curas.
La madre y la hermana son personajes redondos ya que van madurando poco a poco (sobre todo la hermana), pero también individuales.


Punto de vista
El punto de vista del narrador es interno, en primera persona. La narradora es Katniss (el personaje principal) y sabe en cada momento como se siente y lo que siente, pero solo los sentimientos de ella misma, no de los demás.
Por ejemplo, “Sin embargo, en estos momentos me late el corazón tan deprisa y con tanta fuerza que apenas los oigo”.


El tiempo
El tiempo externo se corresponde a un futuro próximo en el que un país con corruptos en el gobierno utilizan a las personas pobres de cada distrito. El tiempo interno es alrededor de un año, lo que duran los septuagésimos quintos Juegos Del Hambre.


El espacio
La historia se desarrolla en un espacio imaginario, ya que los distritos y el Capitolio en realidad no existen, pero en la realidad existe esa división de un gobierno rico, mucha pobreza, y lugares más ricos y más pobres. Además, también existe esa división entre un gobierno central y el estado dividido, en nuestro caso está dividido en comunidades autónomas.


Imaxe: www.mujeresfreaks.com

sábado, 16 de febreiro de 2013

A arte de Tim Burton


Estamos a ler no Club de lectura (abaixo, á dereita, máis información) o primeiro libro do xenio Tim Burton. Marabillosas as historias e marabillosas as ilustracións. Creador de personaxes inesquecibles, aquí vos deixamos unha galería dos mesmos. Estamos segur@s de coñeceredes a máis de un....



Vídeo visto en Youtube

venres, 15 de febreiro de 2013

HOXE: Un obxecto luminoso está a avanzar a gran velocidade no ceo


Por Juan Ramón Gallástegui Otero (profe de Física e Química)
Hoxe venres 15 de febreiro de 2013, visítanos un asteroide. Este asteroide, duns 50 m de diámetro,  pasará relativamente cerca da Terra, a uns 30 000 km (os satélites da TV están a 36 000 km)
 Teremos pois a posibilidade de observar un fenómeno pouco frecuente.


No seguinte gráfico (Gráfico NASA / JPL / NEO Program Office / S&T) pódese comparar a distancia á que pasará o asteroide coa órbita dos satélites de comunicacións




Poderase ver con axuda duns prismáticos. Consellos para poder velo:
  • Situarse nun lugar no que se vexa o horizonte norte- leste.
  • Que estes oscuro e sen contaminación lumínica.
  • Só podemos ver o asteroide mentres se afasta de nos na súa traxectoria. Por iso, será máis brillante ao aparecer sobre o  horizonte, perdendo brillo co paso do tempo.
  • A observación con prismáticos é recomendable durante a primeira hora de visibilidade. A medida que se afaste y se faga máis feble suxerimos apuntar cun telescopio a unha zona do cielo pola que se sepa que vai  pasar  e esperar o seu paso.
  • O asteroide pasará aproximadamente dende a dereita da cola da Osa Maior cara a estrela polar. 
  •  Non se verá como un pedrusco lanzado ao aire. O meteorito será percibido como un obxecto luminoso que avanza a gran velocidade no ceo. Como unha estrela fugaz, pero que neste caso ao ser observada cos prismáticos non se apagará ata que saia do  alcance dos mesmos.
.
Este é o mapa para facer a observación do asteroide dende Santiago (nas proximidades os datos serán parecidos), tomado da web  http://heavens-above.com


Seguimos a cuestionar algunhas cancións de amor

Por Jennifer López Becerra (2º de ESO)

Navidad solo de Jhonny Rivera

Comentario: 
Eu creo que este sentimento o teñen moitas persoas ao longo da súa vida, lembrando moito a outra persoa e esta non lle fai caso. Pese a eso, eu creo que se deberían levar ben, aínda que non se quixeran.



Letra:

Que triste Navidad,
que triste es estar solo
cuando se quiere a alguien y nos deja,
se nos derrumba todo

por que no estas aquí
compartiendo conmigo
no sabes como es esto
se siente un gran vacio
cada luz encendida
es un recuerdo tuyo,
como escapan los recuerdos
que hago a donde huyo

no imaginas como son
esas noches de desvelo
se escuchan voladores,
me invaden los recuerdos

navidades tan bonitas
que juntos compartimos
si tu las olvidaste por que yo no he podido

todo el mundo sonríe
encienden sus velitas
y mi casa esta apagada
nada brilla, no esta esa lucecita

amor tú eres mi luz
si tu quieres volver
a alegrar mi navidad
me voy a enloquecer
mi corazón saldría,
saltaría de emoción
aunque fuera de noche
yo creo que sale el sol

pues seria el mejor regalo
que me diera el niño dios
mi amor yo estoy dispuesto
a recibirte mi amor

navidades tan bonitas
que juntos compartimos
si tu las olvidaste por que yo no he podido
por qué yo no he podido



Vísto no Youtube
  

Revisando iso de "que romántico" ...


Por  Myriam Morán Sacristán (profe de Inglés)



Si tú no estás aquí de Rosana

                                  (Visto no youtube)

¡Qué romántica! ¡Qué bonita!

 ¿Qué romántica? Imos ler polo miudiño.

Se ti non estás aquí… non podo durmir. Fáltame o aire, non podo respirar. A xente é ninguén, os demáis non contan. Non sei nin siquera porque latexa o meu corazón, xa que está sen dono. O ceo perde ata as estrelas. O paraíso convértese nun inferno.

A min paréceme que sentir algo así é máis doloroso que outra cousa. Aparentemente parece un conto de fadas, un soño. ¡ Qué maravilla! Estando namorada non necesito nada máis no mundo. Pero en realidade é un pesadelo. Imaxinade o que sería que a nosa  vida so tivera o sentido que lle da  a presenza do amor.
 A canción ven dicir que se non estivera enamorada, estaría vacía.
 E tod@s sabemos cantísimas persoas e cousas enchen as nosas vidas ¿verdade?

“Si tú no estás aquí” de Rosana
No quiero estar sin ti 
Si tú no estás aquí me sobra el aire 
No quiero estar así 
Si tú no estás la gente se hace nadie 

Si tú no estás aquí no sé 
Que diablos hago amándote 
Si tú no estás aquí sabrás 
Que Dios no va a entender por qué te vas 

No quiero estar sin ti 
Si tú no estás aquí me falta el sueño 
No quiero andar así 
Latiendo un corazón de amor sin dueño 

Si tú no estás aquí no sé... 

Derramaré mis sueños si algún día no te tengo 
Lo más grande se hará lo más pequeño 
Pasearé en un cielo sin estrellas esta vez 
Tratando de entender quién hizo un infierno el paraíso 
No te vayas nunca porque 

No puedo estar sin ti 
Si tú no estás aquí me quema el aire 

Si tú no estás aquí no sé... 
Si tú no estás aquí.

venres, 8 de febreiro de 2013

Participando na exposición de cancións "horribles" de amor

Estamos a dar un paseo por esas horribles cancións que amosan relacións acompañadas de dolorosísimos sentimentos amorosos (que tal vez teñan pouco de amor que goza de boa saúde, que nos debe alegrar a vida, e facer disfrutaaaaaar!!)

Para participar...

 Enviade ao correo da biblioteca:

1. Breve comentario sobre por que pensas que o tema describe un "horroroso amor"
2. Letra da canción (atópanse facilmente en Internet, para poder apreciar ben os "horrores")
3. Vídeo e/ou audio da canción

Esta é a colaboración de Noelia Casas García de 2º de ESO:

Canción: Si tú no vuelves de Miguel Bosé   

Comentario: Eu opino deste sentimento que non é o correcto, porque parece que ela é a súa sumisa,que sempre fai o que el lle di e ela non vale para nada. Que sen el non existe.
Ela afirma que se el non está non hai vida,e en moitos casos  é mellor,como di o dito, estar soa que mal acompañada.

Letra:
Si tu no vuelves se secarán todos los mares
 y esperaré sin ti, tapiado al fondo de algún recuerdo.
Si tú no vuelves mi voluntad se hará pequeña.
Me quedaré aquí junto a mi perro, espiando horizontes.

Si tú no vuelves no quedarán más que desiertos
y escucharé por sí algún latido le queda a esta tierra
que era tan serena cuando me querías,
había un perfume fresco que yo respiraba.
Era tan bonita, era así de grande... No tenía fin.

Y cada noche vendrá una estrella a hacerme compañía,
que te cuente cómo estoy, que sepas lo que hay.
Dime amor, amor, amor, estoy aquí ¿No ves?
Si no vuelves no habrá vida, no sé lo que haré.

Si tú no vuelves no habrá esperanza ni habrá nada,
caminaré sin ti con mi tristeza, bebiendo lluvia...
Que era tan serena cuando me querías,
había un perfume fresco que yo respiraba.
Era tan bonita, era así de grande... No tenía fin, no tenía fin.

Y cada noche vendrá una estrella a hacerme compañía,
que te cuente cómo estoy, que sepas lo que hay.
Dime amor, amor, amor, estoy aquí ¿No ves?
Si no vuelves no habrá vida, no sé lo que haré.

Vídeo: Miguel Bosé e Shakira






Recomendación dende Portugal: cinco librerías que debemos visitar antes de morrer

Curioseando pola rede, atopamos este blog en portugués con artigos interesantes sobre o mundo dos libros. Aquí vos enlazamos para que curioseedes...


xoves, 7 de febreiro de 2013

De "amores horrorosos"

Aproveitando que se acerca o San Valentín...e como ás veces tod@s vemos amores por aí que nos producen un sentimento ou unha sensación de "Que horror!!"...

...abrimos aquí unha sección compartida que imos chamar "Horrorosas cancións de amor", para darnos un paseo por esas horribles relacións acompañadas de horribles sentimentos (que nos fan sentir tan, tan mal...que tal vez teñan pouco de amor que goza de boa saúde, que nos debe alegrar a vida, e non convertir os nosos días nunha tortura). 

Ademais, penso que aínda nos vai dar para rir un pouco. (Asun promete, ademais, traballar nas aulas algunhas das cancións que propoñades)

Instruccións para participar.

 Enviade ao correo da biblioteca

1. Breve comentario sobre por que pensas que o tema describe un "horroroso amor"
2. Letra da canción (atópanse facilmente en Internet, para poder apreciar ben os "horrores")
3. Vídeo e/ou audio da canción


Por exemplo : Sin ti no soy nada de Amaral

Comentario: Non estamos dacordo con ese sentimento horrible de que non son nada sin ti, é falso. A realidade moitas veces é que sin ti podo ser moito, e por suposto, sirvo para un montón de cousas. Tal vez ata serei máis feliz que estando contigo.


Sin ti no soy nada,
una gota de lluvia mojando mi cara
mi mundo es pequeño y mi corazón pedacitos de hielo
solía pensar que el amor no es real,
una ilusión que siempre se acaba
y ahora sin ti no soy nada
sin ti niña mala,
sin ti niña triste
que abraza su almohada
tirada en la cama,
mirando la tele y no viendo nada
amar por amar y romper a llorar
en lo más cierto y profundo del alma,
sin ti no soy nada
los días que pasan,
las luces del alba,
mi alma, mi cuerpo, mi voz, no sirven de nada
porque yo sin ti no soy nada
sin ti no soy nada
sin ti no soy nada
me siento tan rara,
las noches de juerga se vuelven amargas
me río sin ganas con una sonrisa pintada en la cara
soy sólo un actor que olvidó su guión,
al fin y al cabo son sólo palabras que no dicen nada
los días que pasan,
las luces del alba,
mi alma, mi cuerpo, mi voz, no sirven de nada
qué no daría yo por tener tu mirada,
por ser como siempre los dos
mientras todo cambia
porque yo sin ti no soy nada
sin ti no soy nada
sin ti no soy nada.




Vídeo visto no Youtube

O portugués, unha xanela aberta ao mundo

Dende hai un par de días podemos botar un ollo á literatura en lingua portuguesa nos pasillos do instituto. Decidimos airear os libros en portugués dos que dispoñemos, para celebrar unha novidade/experimento que botamos a andar no Club de lectura: unha, ou máis ben dúas, lecturas nesta lingua que é, ou case, a nosa. Seis atrevidas chicas de 3º e 4º de ESO conforman este club e van ser as pioneiras do que pretendemos sexa unha continuidade nos vindeiros anos. (Abaixo á dereita podedes ver o que estamos a ler, pinchando encima das portadas dos libros.) 
Queremos agradecer a tod@s @s moz@s voluntarios que nos axudaron este martes a última hora a montar esta mostra, @s da foto. A exposición pretende ser un ánimo para que botedes un ollo  aos escritos nesta lingua, coa intención de descubrir que resulta máis sinxela do que pensabamos. Así nos está a suceder a nós.


luns, 4 de febreiro de 2013

Hoxe: Día Mundial contra o cancro

Imaxe vista no Facebook (Descosido)

Dona Angelita, a inventora galega do libro electrónico

Foto: www.losfilologos.com
El objetivo de doña Angelita era “reducir el peso de los libros” que los niños debían llevar en sus carteras y “hacer la enseñanza más atractiva para los alumnos”, explica su nieto, que añade que otra de sus preocupaciones eran “los niños con alguna dificultad, por ejemplo en la vista, para los que ideó la posibilidad de graduar la lámina transparente bajo la cual se deslizaban los carretes”.

Desgraciadamente, la Enciclopedia Mecánica nunca se llegó a comercializar, debido a que en ese tiempo “había otras prioridades en el país y se apostó por otros proyectos. Además,  la implementación de todas las especificaciones del invento era inviable”, afirma Rodríguez.


“En sus últimos años, Ángela intentó volverlo a construir, cuando ya era todo tecnológicamente viable, pero no consiguió apoyo público ni financiación privada. El que fuera mujer y española quizás contribuyó a ello…”, añade.

Aquí o artigo completo

venres, 1 de febreiro de 2013

"...era da cor do caramelo e era moi suaviño"


Por Irea Ríos Casas (1º ESO)


Palabras de Caramelo é un libro  que lemos no Club de lectura do autor Gonzalo Moure

O libro narra a historia  dun neno que é xordomudo  chamado Kori.
Kori ía a unha escola onde lle ensinaban  a ler e a escribir, e cada  día ía empezando a saber un pouco máis.

O seu tío tiña unha camela que un bo dia pariu, e naceulle un pequeno camelo. Kori emocionouse moito con este nacemento e cada dia ía visitar á cría e  contarlle as súas cousas. Púxolle o nome de  Caramelo porque era da cor do caramelo, e era moi suaviño.

Kori pensaba que Caramelo cando movía os beizos lle dicía cousas, el interpretaba como que se comunicaba con él. Cada dia que pasaba íase encariñando máis e máis, por iso  compartia co seu amigo todo o que lle acontecia.

Un día no campamento de Kori xa non quedaba comida para alimentarse, e pensaron que chegara a hora de matar a Caramelo. Kori non sabía nada de que tiñan que matalo e cando o soubo púxose moi triste e decidiu escapar cara ao norte con él, pero acabaron por atopalos.

O día do sacrificio levaron a Caramelo a unha montaña para matalo, porque dicían que había que sacrificalo  mirando ao sol.

 Kori quedou alí a ver como mataban a Caramelo e acariñándoo todo o tempo. Caíanlle as bágoas polas meixelas pero non deixaba de mirar  todo o tempo para Kori e dicirlle palabras bonitas  ao oído..

Cando Kori se fixo grande  aínda seguía pensando  en Caramelo, e fixo un libro con poemas que se chamou : Palabras de Caramelo.

Este libro foi moi coñecido e sóuboo porque un día de casualidade coñeceu a un poeta famoso, e falando con el, enterouse de que sabía de memoria os poemas que el escribira a Caramelo.


Valoración persoal : Pareceume un gran libro e gustoume moito. A parte que máis me gustou foi cando levaron a Caramelo a montaña e Kori quedouse alí mirando como o mataban, ese momento pareceume moi emotivo.

Os camelos non falan....ou si...?

Por Adrián Landeira Pose (1º ESO)

No Club de lectura no primeiro trimestre limos un libro titulado Palabras de caramelo do autor Gonzalo Moure.

A historia desenrólase no Sáhara, o protagonista é
Kori, un rapaz saharaui xordomudo. Na escola especial a que el iba, so debuxaban, aprendían a atarse os cordóns... as cousas máis sinxelas para poderse defender eles solos. Kori, ao ser xordo, non sabía o que dicían as demais persoas, salvo os nomes que recordaba polos movementos dos beizos. Por exemplo: El era Kori (boca pechada, boca estirada), e súa nai Mahfuda (beizos pechados, boca aberta, boca pechada, boca aberta). Kori non  sabía que os camelos non falaban, porque ao regurxitar a comida movían a boca e os beizos, polo tanto Kori pensaba que os camelos falaban.

A Kori gustábanlle moito os animais, pero en especial un: O camelo. No Sáhara os camelos son animais de gando, como aquí as vacas. Criábanas e cando se facían maiores sacrificábanas.

Os tíos de Kori tiñan unha camela, e, cando saía da escola, sempre ía ver a camela. Un día Kori ía ver a camela e , ao chegar, tiña unha cría, a que Kori decidiu chamarlle caramelo, pola súa cor.
Kori aprendeu a escribir e sempre que ía ver o camelo levaba papel e bolígrafo para anotar o que o camelo lle “dicía”. Kori fíxose moi amigo do camelo, o camelo foi medrando e chegou a hora de sacrificalo, pero non quixeron dicirlle nada ao neno. Kori ao final acabouse enterando e decidiu marchar co camelo ao deserto do Sáhara. Ao final o seu pai e o seu tío fóronos buscar ao deserto porque senón morrerían sen auga e comida.

Chegou o día do sacrificio e Kori foi co seu tío e dous honorables homes do poboado a ver como sacrificaban ao camelo. Levou con el papel e bolígrafo para anotar todo o que lle dicía o camelo antes e durante o sacrificio. O camelo empezou a mover os labios e o  seu tío degolou a cabeza do camelo, o cal berraba e movía os beizos. E Kori aguantou durante o sacrificio e viu como mataban ao seu mellor amigo. Ao escribir todo o que seu amigo, o camelo, dicía, saíulle un poema que en realidad escribira el, porque os camelos non falan.

Kori medrou e seguiu escribindo poemas, ata que se fixo un xoven poeta moi reconocido en todo o país. O poema que Kori escribiu chamouse “Palabras de Caramelo”, como o seu amigo o camelo.

O que máis me gusta do conto e que Kori non se separou do seu amigo ata nin sequera á hora da súa morte.

Valoración persoal deste libro: 8



xoves, 31 de xaneiro de 2013

"Sola a los quince años. La peor de las soledades. "


Soledades de Ana 

de Jordi Sierra i Fabra


 Por Verónica Barreiro Calviño (4º ESO)      

Comentario de la portada y contraportada del libro.
En la portada además del título, el autor y la editorial, aparece una imagen de una chica mirando hacia el suelo (esta misma imagen se repite en la contraportada pero con un tamaño más reducido). La imagen transmite tristeza y soledad. Estas dos sensaciones se manifestarán en la historia de una manera u otra, tal como ya se hace en la contraportada, donde se avanza que la historia trata de un embarazo a los 15 años y de todas sus consecuencias.

Resumen de la historia:
Victoria llega de Inglaterra para el entierro de su hermana Ana que había fallecido de una hemorragia por practicarle mal un aborto. Aunque por poco no llega al entierro, gracias a su tío Joaquín lo consigue, y logra ver a su hermana por última vez luego de unos meses. Luego en la semana que permanece en su pueblo cuida de sus padres (aunque con muchas disputas), busca la verdad sobre lo que le ocurrió a su hermana (interrogando a sus amigos, Lidia y Daniel, a su exnovio Ramiro, y haciendo comprobaciones de sus declaraciones, el médico, la farmacia…) y recuerda viejos tiempos con su exnovio Jairo, ya que se habían dejado por la marcha de Victoria. Finalmente, Victoria averigua que su madre no había ayudado a Ana, la farmacia no  le había vendido los condones a su exnovio, luego de que se le rompiera uno, y él no había realizado la “marcha atrás”, el médico no le había dado la píldora del día después y el aborto había sido mal realizado. Tras saber esto, Victoria le plantó cara a su padre y volvió a Inglaterra para los exámenes, pero acompañada de Jairo, que había roto las cadenas que lo agarraban a ese pueblo tan asfixiante.

Mi opinión sobre el libro:
Yo pienso que este libro refleja bien el comportamiento de alguna sociedad (juzgar sin saber), y por eso me ha gustado. Puede ser una historia totalmente real y refleja algunas ideas que los adolescentes sienten o han sentido, por eso me identifico con l@s protagonistas.

Comentario de las sensaciones que me produjo la lectura:
-Valentía: ya que Victoria para estudiar en Inglaterra tuvo que tenerla para enfrentarse a sus padres, e incluso más, cuando intentó averiguar lo que le pasó a su hermana.

-Tristeza: ante el hecho de una muerte provocada por la ignorancia, ya que son los mayores los que no dan las medidas necesarias para que no ocurra un embarazo, además del comportamiento de todos después del entierro de Ana.

-Cariño y amor: entre Victoria y Jairo, Ana y Daniel o Ana y Ramiro, y sobre todo entre casi todos los personajes hacia Ana, (entre Lidia y Ana, Victoria y Ana, los padres y Ana…)

-Furia: ante el comportamiento del farmacéutico, el médico, los padres de Ana, Carmen (la que quiere estar con Jairo).

Comentario sobre algo que me llamó especialmente la atención:
Lo que me llamó realmente la atención fue el hecho de que en una farmacia en pleno siglo XXI no se vendieran  preservativos. Y sobre todo, no sabía que se podía realizar un aborto sin ir al hospital. Aunque en el libro no se dan muchos detalles, da la impresión de que quien le realizó el aborto a Ana no sabía de medicina, y para  mí eso es un hecho inconcebible.

Citas del libro:
Estas son algunas citas de las que me gustaron, aunque hay muchísimas más:

“Sola a los quince años. La peor de las soledades. Daniel y Lidia, sus amigos, no pudieron hacer nada, porque eran como ella. A veces creo que ésta es la generación de la soledad. Cuanto más se siente, menos se posee. Cuantos más medios,  menos comunicación. Cuantos más móviles, vídeos, consolas, ordenadores, correos electrónicos, más cárceles del alma. Cuanto más lleno está todos, más vacío nos encontramos. Cuanto más nos hablan, menos oímos. Y cuanto más creemos saber, más ignoramos, porque la mayoría está de vuelta de todo. ¿El precio? De vez en cuando muere una Ana. Sólo eso."

“Los 15 la edad de la última inocencia y la primera madurez”

“¿Alguien conoce a alguien realmente?”

“La única ventaja de los muertos es que no envejecen en la memoria de los vivos”.

“La muerte unía a las personas, las hacía solitarias, partícipes de un mismo dolor. Se necesitaban”.

He escogido estas citas porque reflejan mi forma de pensar. Además, con las dos primeras citas me di cuenta que me identifico con ellas ya que tengo 15 años y me parece que las citas están muy bien razonadas. Las tres últimas creo que son aún más profundas y creo que para comprenderlas completamente tienes que pasar por ciertas situaciones. Pero todas las citas son fantásticas.