“Fun un domingo...”, de Cantares gallegos, nas voces de Ahinoa Antelo Rodríguez (3º ESO) e súa irmá Laura (2º Primaria)

“Fun un domingo...”, de Cantares gallegos, nas voces de Ahinoa Antelo Rodríguez (3º ESO) e súa irmá Laura (2º Primaria), de 7 anos. CPI Viaño Pequeno (Trazo). Día de Rosalía de Castro 2019. #LibreOMeuPensamento_rdc_19 @aelg @CasadeRosalia

[Fun un domingo...]

   Fun un domingo,
fun pola tarde,
co sol que baixa
tras dos pinares,
cas nubes brancas
sombra dos ánxeles,
cas palomiñas
que as alas baten
con un batido
manso e suave,
atravesando
vagos celaxes,
mundos estraños
que en raios parten
ricos tesouros
de ouro e diamante.
Pasín os montes,
montes e valles;
pasín llanuras
e soledades;
pasín os regos,
pasín os mares
cos pes enxoitos
e sin cansarme.

   Colléume a noite,
noite brillante
cunha luniña
feita de xaspes,
e fun con ela
camiño adiante,
cas estreliñas
para guiarme,
que aquel camiño
sólo elas saben.

   Dempóis a aurora
co seu sembrante
feito de rosas
veu a alumbrarme,
e vin estonces,
antre a romaxe
de olmos e pinos,
acobexarse
branca casiña
con palomare
donde as pombiñas
entran e saien.
Nela se escoitan
doces cantares,
nela garulan
mozos galantes
cas rapaciñas
de outros lugares.
Todo é contento,
todo é folgare
mentras a pedra
bate que bate,
mole que mole,
dálle que dálle,
con lindo gusto
faille compases.

   Non hai sitiño
que máis me agrade
que aquel muíño
dos castañares,
donde hai meniñas,
donde hai rapaces
que ricamente
saben loitare;
donde rechinan
hasta cansarse
mozos e vellos,
nenos e grandes,
e, anque non queren
que aló me baixe,
sin que o soupera
na casa naide,

fun ó muiño
do meu compadre;
fun polo vento,
vin polo aire.

Book trailer (XXVI): “Universo Pitágoras”, de Rocío Leira Castro. Realizado por Ana Señarís Veiras

Unha nova entrega no noso recuncho de realización youtubeira, velaquí o Book trailer do libro Universo Pitágoras, de Rocío Leira Castro (Biblos, 2013). Realización youtubeira: Ana Señarís Veiras, 1º ESO, CPI Viaño Pequeno (Trazo)

Alumnado que sorprende con relatos inquietantes (e brillantes)

Pausa por Laura Codesido Fernández (2º ESO)

(relato destacado no Concurso do Día das bibliotecas)

Ola, chámome Paula e teño 16 anos, estou no instituto Rosalía de Castro en Santiago de Compostela estudando letras. Ben, mellor dito, agora mesmo non estou no instituto Rosalía de Castro, agora mesmo estou no instituto William Frankling Miller en Chicago. E por que? Preguntarédesvos moitos, ou non, ben, dá igual, prosigamos, a ver estou en Chicago porque estou desfrutando dunha das bolsas de estudo de Amancio Ortega.

A verdade é que aquí estou moi ben aquí, tocoume unha familia dun matrimonio gay, Damion e Alfonso, cunha filla, Mary, e un fillo, Famous. O mellor é  que Alfonso é venezolano e con el podo falar en castelán.

Na escola tamén teño moitos amigos, os meus mellores amigos de aquí son Hadmed, que é de Arabia Saudí pero emigrou aquí a Chicago fai uns anos, Michael, Sky e Helen que son de aquí de Chicago e Laura, que é de Córdoba.

Agora mesmo os da miña clase están en clase de Español, pero claramente Laura e eu non imos a esa clase, xa que o español é a nosa lingua materna. Nesta hora imos a unha sala onde facemos os deberes, estudamos, falamos, e demais cousas.

-Paula, quedan dous minutos para que toque o timbre, imos indo cara ao comedor?- preguntoume Laura-

Eu díxenlle que si e fomos as dúas cara ao comedor.

-Olaaa!- dixeron ao unísono Michael, Sky e Helen cando chegaron ao comedor-

-Que pasa Hadmed, non saúdas? Tes mala cara, que che pasa?- pregunteille eu a Hadmed-

-Chicos teño un problemón- dixo preocupado Hadmed-

-Que che pasa?- preguntou Michael-

-A ver, sabedes que o profesor de historia me mandou traer onte o Corán, non? Ben, pois cando cheguei á casa e abrín a mochila, non estaba, e hoxe busquei por todo o colexio coa axuda do conserxe e tampouco o encontramos! Non sei que vou facer- dixo preocupado Hadmed-

-Ben, non pasa nada, compras outro Corán, e xa está- dixo Sky-

-Non, non podo comprar outro Corán, ese libro é único. Leva mais dun século en mans da miña familia é moi importante para nós. Como non o encontre miña nai vaime matar.- dixo preocupado Hadmed.-

-Un momento- dixo Helen -o Corán que trouxeches era marrón cunhas liñas vermellas polos bordes?-

- Si,  por que? Encontráchelo?- preguntou Hadmed-

-Non, pero o outro día vin un coma ese na biblioteca, na sección de relixión- contestoulle Helen-

Nese momento fomos correndo cara á biblioteca. Nós pensabamos que non ía estar a porta aberta e non iamos poder entrar. Pero para a nosa sorpresa si que estaba aberta.

-Non nos berrarán se entramos aquí?- preguntou preocupado Michael-

-Bo, cala a boca e entra- respondinlle eu-

-Mira Hadmed, aí está!- exclamou Helen-

Nese momento fomos correndo cara a onde estaba o Corán. Víase que Hadmed estaba moi feliz. Hadmed colleu o libro coas súas mans pero así que o inclinou uns centímetros para sacalo do estante as luces empezaron a acender e apagar. Hadmed asustado soltou libro e este caeu ao chan. Nese momento pasou algo moi raro, non sei nin como explicalo. Unha forte racha de vento pasou por diante das nosas caras e as luces pararon de acender e apagar.

-Sentistes unha refoleada de vento?- preguntou Laura asustada-

-Si- contestamos o resto ao unísono tamén moi asustados-

Nese momento todos quedamos calados mirándonos uns a outros. Hadmed colleu o Corán do chan, pasou as follas para comprobar que era igual que o da súa familia e asentiu, entón os seis marchamos da biblioteca totalmente calados. Cruzamos o corredor igual sen que ninguén dixera ningunha palabra. Pero entón chegamos ao comedor. Cando vimos o que había aí dentro os seis detívémonos sorprendidos. O que os nosos ollos viron non era normal. Todo o mundo estaba totalmente parado, ata había uns spaghettis suspendidos no aire.

Quedamos arredor dun minuto calados observando todo ese panorama.

-Que?- preguntou Michael-

-Ai, Deus!- exclamou Sky

-Buff- budei eu-

-Isto non pode estar pasando- dixo Hadmed e nese momento desmaiouse-

Nós os cinco mirámonos, collemos a Hadmed e levámolo á enfermería. Cando chegamos á enfermería presenciamos o mesmo escenario que ollaramos no comedor.  Na enfermería estaban o director e a enfermeira, pero ao igual que no comedor estaban totalmente parados, sen mover nin un mísero músculo.

Sen pensalo deitamos a Hadmed na padiola e chamamos a urxencias. Ninguén colleu o teléfono.

Un ou dous minutos despois Hadmed espertou e nada máis espertar dixo Willis, Sears.

Nós non entendemos nada pero mentres Hadmed se recuperaba buscamos en google Willis. A primeira cousa que nos apareceu foi a torre Willis, unha torre moi importante que había alí en Chicago. Buscamos cousas sobre a torre Willis e atopamos outras das palabras que dixera Hadmed, Sears. Tamén buscamos Sears. Sears é unha cadea estadounidense de tendas de todo tipo de cousas, pero nos seus comezos só era de reloxos. O seu fundador foi Richard Warren Sears. Decidimos tamén buscar información sobre Richard Warren Sears.

-Dálle aí á wikipedia- dixo Paula-

Empezamos a ler a biografía de  Richard e non encontramos nada interesante, ata que…

-Un momento, para aí- dixo Helen sinalando unha foto dun dos modelos de reloxos desta cadea de tendas- de que me soa ese reloxo?-

-Ese é o reloxo da State Street aquí en Chicago, está moi preto de aquí, sobre un quilómetro. Podemos ir andando!- dixo Hadmed, que xa se recuperara-

Todos estábamos de acordo así que fomos a clase a coller os móbiles, que os tiñamos nas mochilas e fomos cara a State Street. Nas rúas todo estaba parado, non había nin unha persoa andando. Cando chegamos a State Street vimos o famoso reloxo.

-Agora que facemos?- preguntou Michael sen ningunha idea-

-E se miramos se hai algo dentro do reloxo?- preguntei eu-

-Vale, boa idea, pero como subimos?- preguntou sky-

-Mirade, alí hai unha escaleira- dixo Helen-

Fomos a unha ferretería onde había unha escaleira, e tamén atopamos un desparafusador para abrir ese vello reloxo.

Abrimos o reloxo, nel había un pequeno papel.

-Que pon? Rápido, leo Michael- dixo apresurada Helen-

-Tocarás as trompetas pero sen botóns para tocalas- leu Michael-

-Pero que?- estrañouse Sky-

-Creo que é unha adiviña- dixen eu- hai que intentar resolvelo-

-Tocarás as trompetas pero sen botón para tocalas- repetiu Laura- A ver, pensade en trompetas sen botóns…-

-Claro, xa o teño!- exclamou Hadmed- as vuvucelas que hai aí, son como trompetas pero sen botóns-

Collede a escaleira- dixo Helen- imos mirar dentro delas-

Michael subiuse outra vez é escaleira, pero esta vez para mirar nas vuvucelas que había colgadas no edificio de enfronte.

-Hai unha nota!- dixo emocionado Michael – non sei ler isto, é unha letra moi rara, creo que é árabe.

-A ver- dixo Hadmed acercándose para ler a nota- si, está en árabe. Aquí pon, vai ao regalo da vista pero non do tacto-

-Cal será o regalo da vista pero non do tacto?- preguntei eu-

-O regalo que hai no centro comercial Maci´s- dixo Sky- pódense ver pero non tocar-

Os seis fomos correndo inmediatamente ao centro comercial, cando chegamos había moita xente pero todos estaban quietos, como esperábamos. Cando chegamos a onde estaban os paquetes de regalos colgados do teito Laura e eu fixámonos nun en concreto. Tiña escrito algo pero dende a distancia non se vía moi ben, así que chamamos a Michael para que o lera. Michael colleu a escaleira e subiu.

-Creo que está en castelán!- dixo Michael – esperade, a nota está pegada con celo pódese quitar, agora a baixo.-

Michael baixou da escaleira coa nota e deunola a min e a Laura.

-Volve a onde todo comezou- dixo Laura lendo a nota-

-Temos que volver á biblioteca, onde todo isto comezou- dixen eu-

Os seis empezamos a correr moi rápido cara á escola, estabamos moi emocionados, podía ser que isto acabara moi pronto. Cando chegamos ao colexio todo seguía coma antes, claramente nada se movera, fomos rapidamente á biblioteca. Cando entramos Hadmed apresurouse a colocar o Corán no seu sitio do estante correspondente pero cando o ía colocar todos nos demos conta de que había outra nota.

Todos a empezamos a ler ata que eu moi sorprendida dixen.

-Está en galego!-

-Rápido, lea- dixo Hadmed-

-Abre o Corán por calquera páxina e le a primeira palabra da páxina- lin eu-

Hadmed abriu o Corán máis ou menos pola metade e leu a primeira palabra.

-Respectémonos- leu Hadmed-

Nese momento un libro saíu do chan e dirixiuse cara Hadmed.

-É o Corán da miña familia!- dixo Hadmed moi alegre-

Hadmed deixou o Corán que non era seu no seu lugar correspondente e como pasara a comezos de todo as luces empezaron a prenderse e a apagarse, e por último unha refoleada de vento pasou por diante das nosas caras.

-Continuará- dixo Hadmed-

- Que continuará?- preguntou Helen-

-Non sei, un momento, que facemos aquí na biblioteca?- preguntou Hadmed-

-Non sei- contestaron ao unísono Helen, Sky, Michael e Laura-

-Non vos acordades de nada?- preguntei eu-

-Que pasa? Témonos que acordar de algo?- preguntou Michael-

- Non, non pasa nada, vamos para o  comedor-

Celebramos o Día da muller e a nena na ciencia

A visita de Nieves achegounos unha realidade un tanto descoñecida para nós: o traballo e a investigación de árbores in vitro. A súa experiencia como bióloga pareceunos ben interesante. 

Gracias por vir compartir as túas vivencias !

Escritoras por descubrir en 1º de ESO

Publicamos hoxe outro dos relatos premiados no Concurso que organizamos con motivo do Día das bibliotecas.

Hoxe é a quenda de Ana Señarís Veiras, de 1º de ESO.



UN SOÑO DE BIBLIOTECA

Ola a todos e a todas eu son Sabela. O outro día fun visitar a biblioteca do colexio por primeira vez. Non era unha biblioteca normal, era moi rara, o que máis me sorprendeu foi que a biblioteca estaba ao revés, si ao revés, o que oídes. Pois os estantes estaban pousados nos libros, as mesas estaban no sitio das ventás e estas no sitio das mesas… Eu collín un libro que estaba tirado no chan, quíxeno levar prestado para a casa pero na biblioteca non había ningún profesor de garda, non había ninguén, estaba eu soa! Quedei moi sorprendida porque sempre que dou unha voltiña polos corredores do colexio vexo unha gran fileira de rapaces e de rapazas indo á biblioteca. Como estaba eu soa púxenme axexar todo moi ben, ver cantos libros aproximadamente había…, pero cando estaba mirando cara a un libro moi semellante a un que lera o ano pasado oio unha coñecida voz que me di: 

-Boas, que queres?-dime esa coñecida voz.

 Eu xireime asustada e díxenlle: -Nada, nada, só estaba mirando un libro que me interesa.-dixen eu ao verlle a cara. 

Esa voz tan coñecida era Leonardo o meu profesor de lingua galega, que me di: -Se queres podes levalo prestado para a túa casa- díxome Leonardo amablemente. 

-Vale encantaríame, pero unha cousiña porque esta biblioteca está ao revés e non hai ningún alumno?- dixen eu con moita curiosidade. 

-A ver, isto da biblioteca ao revés é unha nova moda das bibliotecas que se leva moito neste ano, e como que non ves a ningún neno? 

-Non, non hai ningún neno, mira ao teu arredor. 

-Pero ti estás cega ou que, mira aquí está Noa da túa clase e alá lendo un libro Marco. 

-Pero, eu non vexo a ninguén, só te vexo a ti. 

-Iso é imposible, debes de estar soñando- díxome el moi serio, e marchou. 

Eu non me crin o de que estaba soñando e tampouco que estaba cega, podería estar xorda porque a verdade non oio moi ben, pero cega, iso é imposible. Como ao final non me prestara o libro para levar á casa decidín marchar da biblioteca pero sabedes que, oín outra voz, e esta tamén me era coñecida e deina recoñecido, era a de Noa que me dixo: 

-Xa marchas Sabela. Eu moi preocupada sen saber quen me falaba dixen: 

-Noa es ti?- dixen eu.

 -Pois claro non me ves, ben a verdade é que non me podes ver porque non son realmente Noa a túa compañeira de clase.

 -Logo quen es? 

-Son Noa, a túa compañeira de clase pero nos teus soños. 

-Como nos meus soños!- dixen eu moi alterada. 

-A ver, explicareicho todo claramente- díxome ela con moita paciencia. 

-Ti estás soñando coa biblioteca do colexio porque mañá será a primeira vez que a visites, é dicir que se agora mesmo te belisco espertarás e todo volvera á realidade. 

-Haaaaa, iso non é verdade, eu non estou soñando.

 -Entón como é que non me ves. 

-Pois claramente non sei. 

-Queres que te belisque? 

-Vale, proba pero seguramente non é nun soño. 

-A ver, 1,2, e……… 

-Ahhhhhhh- gritei eu moi forte. 

Estaba na cama, tiñan razón estaba soñando. Quedei sorprendidísima, espero que a biblioteca do colexio sexa así porque a verdade gustoume moito. 

Andel de Libros (XVIII): Mentira, de Care Santos

Mentira. Care Santos. Rodeira - Edebé

Boas! Estou aquí de novo, desta vez para falarvos do libro Mentira, da escritora Care Santos. Este relato narra unha historia dunha moza de 17 anos, Xenia, que coñece un rapaz pola Internet. Non obstante, non é a típica historia que estamos tan afeitos a ler, para nada. Esta ten unha gran historia agochada.

En canto aos personaxes, o que máis me gustou foi Ric. Un mozo cunha infancia nada sinxela. Un personaxe que che amosa que verdadeiramente non todo é o que parece.

Persoalmente, o momento máis importante é cando a moza recibe o caderno.

A lingua e o vocabulario son moi sinxelos, e ao tratarse de adolescentes, non demasiado formais, o que fai a lectura máis amena.

O final é aberto, pois este relato conta cunha segunda parte, Verdade. Aínda así, é un final simple que non está nada mal.

Para rematar, dicirvos que é un libro moi curto, que engancha moito e ten detrás unha gran reflexión, polo que vos animo a que o leades.

Paula Noya Redondo (3º ESO)

Este libro gustoume moito, sobre todo polos temas dos que trata: o amor, a amizade, a solidariedade e a familia. Tamén porque che fai plantexarte cousas como: ¿que faría eu se estivese na súa situación? Ou que faria eu se fose ese personaxe?

Tamén conten un vocabulario moi sinxelo!, e ten unha letra bastante grande e isto é unha cousa que non me gusta xa que penso que semella un libro de nenos pequenos, pero polo resto encantoume!

Enganchoume dende o principio e polo feito, que xa dixen antes, de ter un letra grande acabase máis rápido.

Hai algúns momentos do libro no que me sentín mal, por exemplo cando fala Éric, xa que pasou e está pasando por cousas moi duras con tan pouca idade.

O final gustoume, non explica moito debido a que hai segunda parte “Verdade”.

Este é un libro que se debería recomendar en todos os colexios xa que trata de temas que poden ocorrer na realidade, como por exemplo mentirlle a teus pais por alguén do cal estás namorad@ ou cando Xenia e Marcelo comezan a falar pola internet grazas ó foro da biblioteca, e todo o que Marcelo lle contou era mentira e resultaba ser outra persona...

Leticia Añón Guerra (3º ESO)

Ola amig@s! Son Ahinoa e hoxe vouvos a falar dun libro moi interesante, Mentira. Este libro trata un tema algo realista, xa que o seu tema principal son as redes sociais, mellor dito o coñecemento de dúas persoas a través das redes sociais. Iso é o que lle pasa a Xenia ela coñece a Eric a través dunha paxina web para comentar un libro.

Para min o momento máis importante do libro é cando Xenia descobre que Eric non é quen di ser.

O meu personaxe favorito é Xenia, porque é unha rapaza moi boa e responsable ata que coñece a Eric. E o personaxe que menos me gusta é Ben xa que manipula a Eric.

O vocabulario deste libro resulta moi fácil de comprender.

No final non faría ningún cambio xa que me parece moi axeitado, xa que é un final feliz, ademais este libro ten unha segunda parte así que aí estarán todas as dúbidas do primeiro libro resoltas.

Como xa dixen este libro é moi interesante, e se queredes saber que fai Xenia para poder ver a Eric teredes que lelo, recoméndovolo un montón.

Ahinoa Antelo Rodríguez (3º ESO)

De relatos favoritos

Entre actividade e actividade, case se nos esquece comentar os relatos que máis nos gustaron dos participantes no Concurso de relatos convocado polo Día da biblioteca, o 24 de outubro. Este curso, botóusenos o tempo enriba e non fixemos pública a decisión final ata o 21 de decembro. Estivo moi disputada a cousa.

 Finalmente, estas foron as autoras e o autor favorito:

1º de ESO - Alicia Martínez Rodríguez e Ana Señarís Veiras

2º de ESO - Laura Codesido Fernández e David Rodríguez Blanco (os seus relatos repiten como favoritos, xa que tamén o foron o curso pasado)

3º de ESO - Leticia Añón Guerra e Paula Noya Redondo ( tamén repite)

Poucos foron os relatos presentados na clase de 4º, e non escollemos ningún. Non obstante, temos que destacar o traballo de Uxía pola súa orixinalidade.


Iremos subindo os diferentes relatos para que valoredes a calidade e orixinalidade do noso alumnado. Hoxe ímosvos deixar co relato de David Rodríguez Blanco, de 2º de ESO.

O misterio da nena sen vida

Pablo ten 13 anos, vive en Lugo e vai en 2º da ESO. Coma un día normal acudiu á escola.

El e a súa clase están preparando unha obra de teatro moi longa. No medio da clase o director chama aos alumnos para presentarlle unha alumna que chegara ese mesmo día a escola. Aquilo era moi estraño, en pleno mes de marzo aparece unha nova alumna e ademais un mércores. A nena era moi rara, era alta, tiña o pelo longo e negro, tiña os ollos azuis e unha mirada moi seria e incomodante.

A xente deulle a benvida con moita alegría, pero ela non contestaba a nada e seguía seria. Ela chamábase Miranda, era dunha pequena vila de Portugal. Veu vivir a Lugo porque súa nai e seu pai traballan nunha empresa na que se tiñan que trasladar a moitos lugares. Eles viviran en moitos lugares: naceu en Portugal, aos 8 anos mudouse a Londres, aos 9 a Madrid, aos 11 a Berlín, e aos 12 a Estrasburgo e agora Lugo. Ela sabía moitas linguas, un total de 8.

Na escola as súas notas eran as mellores da escola, sacaba 10 en todo e sempre facía os traballos e deberes, pero nunca participaba, sempre estaba calada. O motivo das excelentes notas de Miranda non era só que estudase moito. Tamén era que a súa familia era adiñeirada e ela sempre tivo profesores particulares, ademais de 9 horas de clases diarias e a esixencia dos seus pais.

Co paso do tempo, os alumnos empezaron a tratala como a “rara da clase”. Empezou a estar sempre desapercibida, sen amigos, soa e coa súa expresión peculiar. Pero a ela parecía non importarlle. Ademais algunha xente lle tiña envexa porque vestía con roupa moi cara.

Chegara o día no que o profesor ía elixir aos dous protagonistas para a obra de teatro. Cada alumno tiña un número, Miranda era o 5 e Pablo o 17; o profesor escribira os números nuns papeis, meteunos nunha caixa e meteu a man para sacar os 2 números:

-O 17, dixo o profesor.

-Ben!, dixo Pablo

-Parabéns, dixeron os compañeiros.

-Seguinte número... O 5!

-....(Ninguén dixo nada excepto unha nena chamada Ana que dixo: Quen é esa?).

-A nova, dixeron os demais.

Xa elixidos os protagonistas o profesor repartiu os guións e empezaron a ensaiar, esa foi a primeira vez que oíran a voz de Miranda. A Pablo non lle caía ben, parecíalle mala persoa pero seguíalle sendo misteriosa. O profesor díxolles que debían ensaiar e tamén facer un traballo sobre a obra cun libro que só había nas bibliotecas. Miranda e Pablo foron á biblioteca ao saír da clase, a unha moi grande e extensa que posuía varias salas para ler. Colleron o libro e entraron na sala número 42, estaban eles sós. Empezaron o traballo ás 16:00, falaron do traballo pero de nada máis, coma sempre Miranda seguía co mesmo entusiasmo, é dicir, nulo. Estaban facendo o traballo cando de súpeto as luces apagáronse, todo estaba escuro e non se oía nada. Pablo prendeu a lanterna do móbil, intentou abrir a porta da sala pero estaba pechada. Preguntoulle a Miranda que pensaba que ocorría, pero ela non contestaba. Alumeou cara ela pero non estaba. Asustouse moito ao ver iso, daquela decatouse de que a biblioteca pecha ás 22:00 e eran as 22:20. Naquel momento gritou pero ninguén o escoitou e aquí cando comeza a historia da nena sen vida feito polo diario de Pablo:

-Día 1:

Escribo este diario polo que me empezou a ocorrer onte, estou nunha biblioteca, levo todo o día sen comer e non hai luz. Sigo sen saber da miña compañeira e o que non entendo é porque a biblioteca non abriu está mañá.

-Día 2:

Teño moita fame e sede, teño frío, sigo sen saber de Miranda. Hoxe a porta abriuse tras terlle dado moitos golpes, collín a lanterna e atopei un gran cartel na sala principal que poñía “A biblioteca cerra para sempre, será substituída pola nova biblioteca na Praza de Italia, un saúdo”. Non sabedes o medo que tiven ao ler iso. Non teño cobertura, así que non podo chamar a ninguén. Seguro que meus pais están moi preocupados por min, pero non lle dixen que ía a esta biblioteca. 

-Día 3:

Pode que morra do frío ou da sede, así que doulle unha aperta e bicos a toda miña familia. Estouno pasando moi mal, nunca me aburrín tanto na miña vida.

-Día 4:

Hoxe espertei por un ruído que proviña do fondo da sala, fun mirar, o ruído era cada vez máis forte. Decateime de que había unha greta na parede. Xa non podía máis, así que empecei a gritar e golpear a parede. A parede era oca e rompela era moi sinxelo. A parede rompeu e do outro lado vin por primeira vez a luz en 4 días. Sorprendentemente nesa sala estaba Miranda sentada nunha cadeira tomando limoada, o primeiro que fixen foi pedirlle algo de beber e comer, bebín e logo comecei a falar. Díxenlle todo o que me pasara, abraceina e pregunteille que facía alí. 

-Se fixen isto foi por algo. Ti botáchesme de menos?

-Si..., pero iso que ten que ver?

-Dáste conta de que ninguén me falou en todo o tempo que levo na túa escola?

-Si...

-Pois para iso fixen isto, para que te deras conta de que a xente xulga sen coñecer, todos me tratades como a rara, ademais dos alcumes de “a morta”, “dona muda”, etc. E todo isto simplemente polo feito de estar seria e non falar. Non é a primeira vez que me pasa, en todos os países que estiven ocorreu isto. Nunca puiden facer amigos. Pero esta vez quería facer ver a alguén o que ocorre. Non te preocupes, avisei aos teus pais do que ía a facer, é verdade que a biblioteca pechou, así que avisei para que non lle fixeran caso aos teus berros. Ademais distraínte para que non miraras o reloxo.

-Sabes..., tes razón, síntoo moito. De feito, creo que es moi amable.

-Eu tamén.

E así foi como agora estamos casados Miranda e eu. Así que recorda que a persoa que menos esperas pode ser a túa namorada.

E así foi o final da historia da nena sen vida.