Unha
nova entrega no noso recuncho de realización youtubeira, velaquí o
Book tráiler da novela O diario violeta de Carlota, de
Gemma Lienas (col. Costa Oeste. Galaxia, 2003). Realización
youtubeira: Raúl Ferreira Parente, 2º ESO, CPI Viaño Pequeno
(Trazo)
Unha
nova entrega no noso recuncho de realización youtubeira, velaquí o
Book tráiler da novela O diario violeta de Carlota, de
Gemma Lienas (col. Costa Oeste. Galaxia, 2003). Realización
youtubeira: Ana Señarís Veiras, 2º ESO, CPI Viaño Pequeno (Trazo)
Fragmento
de “A gaita gallega” nas voces de Lorena Becerra Varela (3º ESO)
e súa curmá Laura (13 anos). CPI Viaño Pequeno (Trazo). Día de
Rosalía de Castro 2020. #ErrantesPoloMundo_rdc_20 @aelg
@CasadeRosalia
A
gaita gallega
I Cando este cantar, poeta, na lira
xemendo entonas, non sei o que por min pasa que as lágrimiñas
me afogan, que ante de min cruzar vexo a Virgen-mártir que
invocas, cos pes cravados de espiñas, cas mans cubertas de
rosas. En vano a gaita, tocando unha alborada de groria, sons
polos aires espalla que cán nas tembrantes ondas; en vano
baila contenta nas eiras a turba louca, que aqueles sons, tal
me afrixen, cousas tan tristes me contan, que eu podo
decirche: non canta, que chora.
“¡Follas
novas!, risa dáme” nas voces de Gloria Bello Fraga (3º ESO) e súa
irmá Noelia (12 anos). CPI Viaño Pequeno (Trazo). Día de Rosalía
de Castro 2020. #ErrantesPoloMundo_rdc_20 @aelg @CasadeRosalia
¡Follas
novas!, risa dáme
¡Follas
novas!, risa dáme ese nome que levás, cal si a unha moura ben
moura, branca lle oíse chamar.
Non Follas novas;
ramallo de toxos e silvas sós; irtas, como as miñas
penas; feras, como a miña dor.
Sin olido nin
frescura, bravas magoás e ferís... ¡Se na gándara
brotades, cómo non serés así!
Unha
nova entrega no noso recuncho de realización youtubeira, velaquí o
Book tráiler da novela Volverás, golfiño, de Andrea Maceiras, con ilustracións de Víctor Rivas (col. Merlín. Xerais,
2014). Realización youtubeira: Ana Viqueira García, 1º ESO, CPI
Viaño Pequeno (Trazo)
Unha
nova entrega no noso recuncho de realización youtubeira, velaquí o
Book tráiler da novela Volverás, golfiño, de AndreaMaceiras, con ilustracións de Víctor Rivas (col. Merlín. Xerais,
2014). Realización youtubeira: Alfredo Martínez Costa, 1º ESO, CPI
Viaño Pequeno (Trazo)
Fragmento
de “Airiños,
airiños aires” na voz de Lidia (10 anos), irmá de
Nerea González Rey (3º ESO). CPI Viaño Pequeno (Trazo). Día de
Rosalía de Castro 2020. #ErrantesPoloMundo_rdc_20 @aelg
@CasadeRosalia
Airiños,
airiños aires
Airiños,
airiños aires, airiños
da miña terra; airiños,
airiños aires, airiños,
leváime a ela.
Sin
ela vivir non podo, non podo vivir contenta; que adonde queira
que vaia, cróbeme unha sombra espesa.
Cróbeme
unha espesa nube, tal preñada de tormentas, tal de soidás
preñada, que a miña vida envenena.
Leváime,
leváime, airiños, como unha folliña seca, que seca tamén me
puxo a callentura que queima. (...)
Unha
nova entrega no noso recuncho de realización youtubeira, velaquí o
Book tráiler da novela Volverás, golfiño, de Andrea Maceiras, con ilustracións de Víctor Rivas (col. Merlín. Xerais,
2014). Realización youtubeira: Erika Grela Bello, 1º ESO, CPI
Viaño Pequeno (Trazo)
Unha
nova entrega no noso recuncho de realización youtubeira, velaquí o
Book tráiler da novela Unha branca de cobre para Martiño, de
Ramón Carredano Cobas (col. Merlín. Xerais, 2005). Realización
youtubeira: Iker Señarís Suárez, 1º ESO, CPI Viaño Pequeno
(Trazo)
“Unha vez tiven un cravo” na voz de David Rodríguez Blanco (3º ESO). CPI Viaño Pequeno (Trazo). Día de Rosalía de Castro 2020. #ErrantesPoloMundo_rdc_20 @aelg @CasadeRosalia
Unha
vez tiven un cravo
Unha
vez tiven un cravo cravado
no corazón, i
eu non me acordo xa se era aquel cravo de
ouro, de ferro ou de amor. Soio
sei que me fixo un mal tan fondo, que
tanto me atormentou, que
eu día e noite sin cesar choraba cal
chorou Madanela na pasión. “Señor,
que todo o podedes -pedínlle
unha vez a Dios- daime
valor para arrincar dun golpe cravo
de tal condición”. E
doumo Dios, arrinqueino, mais…¿quen
pensara…? Despois xa
non sentin máis tormentos nin
soupen que era delor; soupen
só que non sei que me faltaba en
donde o cravo faltou, e
seica, seica tiven soidades daquela
pena…¡Bon Dios! Este
barro mortal que envolve o esprito ¡quen
o entenderá, Señor…!
Fragmento de “Castellanos de Castilla” na voz de Uxía Beiras Rivas (3º ESO) e seu irmán e ex-alumno Tomás Beiras Rivas. CPI Viaño Pequeno (Trazo). Día de Rosalía de Castro 2020. #ErrantesPoloMundo_rdc_20 @aelg @CasadeRosalia
Primeira parte de “Campanas
de Bastabales” na voz de Vanessa Gutiérrez Castiñeiras,
nai de Sara Pena Gutiérrez (3º ESO). CPI Viaño Pequeno (Trazo).
Día de Rosalía de Castro 2020. #ErrantesPoloMundo_rdc_20 @aelg
@CasadeRosalia
Campanas
de Bastabales
Campanas
de Bastabales, cando vos oio tocar, mórrome de
soidades.
I Cando vos oio tocar, campaniñas,
campaniñas, sin querer torno a chorar.
Cando de lonxe vos
oio, penso que por min chamades, e das entrañas me
doio.
Dóiome de dor ferida, que antes tiña vida enteira i
hoxe teño media vida.
Sólo media me deixaron os que de
aló me trouxeron, os que de aló me roubaron.
Non me
roubaron, traidores, ¡ai!, uns amores toliños, ¡ai!, uns
toliños amores.
Que os amores xa fuxiron, as soidades
viñeron... De pena me consumiron.
“Quíxente
tanto, meniña”
nas voces de Gabriella González Lamas e Lucía González Castro. CPI
Viaño Pequeno (Trazo). Día de Rosalía de Castro 2020.
#ErrantesPoloMundo_rdc_20 @aelg @CasadeRosalia
“Campanas
de Bastabales” nas voces de Gabriella González Lamas e
Lucía González Castro. CPI Viaño Pequeno (Trazo). Día de Rosalía
de Castro 2020. #ErrantesPoloMundo_rdc_20 @aelg @CasadeRosalia
Campanas de Bastabales
Campanas de
Bastabales,
cando vos oio tocar, mórrome de soidades.
I Cando
vos oio tocar, campaniñas, campaniñas, sin querer torno a
chorar.
Cando de lonxe vos oio, penso que por min
chamades, e das entrañas me doio.
Dóiome de dor
ferida, que antes tiña vida enteira i hoxe teño media
vida.
Sólo media me deixaron os que de aló me
trouxeron, os que de aló me roubaron.
Non me roubaron,
traidores, ¡ai!, uns amores toliños, ¡ai!, uns toliños
amores.
Que os amores xa fuxiron, as soidades viñeron... De
pena me consumiron.
