![]() |
| Imaxe vista no Facebook (Descosido) |
luns, 4 de febreiro de 2013
Dona Angelita, a inventora galega do libro electrónico
| Foto: www.losfilologos.com |
El objetivo de doña Angelita era “reducir el peso de los
libros” que los niños debían llevar en sus carteras y “hacer la enseñanza más
atractiva para los alumnos”, explica su nieto, que añade que otra de sus
preocupaciones eran “los niños con alguna dificultad, por ejemplo en la vista,
para los que ideó la posibilidad de graduar la lámina transparente bajo la cual
se deslizaban los carretes”.
Desgraciadamente, la Enciclopedia Mecánica nunca se llegó a
comercializar, debido a que en ese tiempo “había otras prioridades en el país y
se apostó por otros proyectos. Además,
la implementación de todas las especificaciones del invento era
inviable”, afirma Rodríguez.
“En sus últimos años, Ángela intentó volverlo a construir,
cuando ya era todo tecnológicamente viable, pero no consiguió apoyo público ni
financiación privada. El que fuera mujer y española quizás contribuyó a ello…”,
añade.
Aquí o artigo completo
venres, 1 de febreiro de 2013
"...era da cor do caramelo e era moi suaviño"
Palabras de Caramelo é un libro que lemos no Club de lectura do autor Gonzalo
Moure
O libro narra a historia
dun neno que é xordomudo chamado
Kori.
Kori ía a unha escola onde lle ensinaban a ler e a escribir, e cada día ía empezando a saber un pouco máis.
O seu tío tiña unha camela que un bo dia pariu, e naceulle
un pequeno camelo. Kori emocionouse moito con este nacemento e cada dia ía
visitar á cría e contarlle as súas
cousas. Púxolle o nome de Caramelo
porque era da cor do caramelo, e era moi suaviño.
Kori pensaba que Caramelo cando movía os beizos lle dicía
cousas, el interpretaba como que se comunicaba con él. Cada dia que pasaba íase
encariñando máis e máis, por iso
compartia co seu amigo todo o que lle acontecia.
Un día no campamento de Kori xa non quedaba comida para
alimentarse, e pensaron que chegara a hora de matar a Caramelo. Kori non sabía
nada de que tiñan que matalo e cando o soubo púxose moi triste e decidiu
escapar cara ao norte con él, pero acabaron por atopalos.
O día do sacrificio levaron a Caramelo a unha montaña para
matalo, porque dicían que había que sacrificalo
mirando ao sol.
Kori quedou alí a ver
como mataban a Caramelo e acariñándoo todo o tempo. Caíanlle as bágoas polas
meixelas pero non deixaba de mirar todo
o tempo para Kori e dicirlle palabras bonitas
ao oído..
Cando Kori se fixo grande
aínda seguía pensando en
Caramelo, e fixo un libro con poemas que se chamou : Palabras de Caramelo.
Este libro foi moi coñecido e sóuboo porque un día de
casualidade coñeceu a un poeta famoso, e falando con el, enterouse de que sabía
de memoria os poemas que el escribira a Caramelo.
Valoración persoal : Pareceume un gran libro e gustoume
moito. A parte que máis me gustou foi cando levaron a Caramelo a montaña e Kori
quedouse alí mirando como o mataban, ese momento pareceume moi emotivo.
Os camelos non falan....ou si...?
Por Adrián Landeira Pose (1º ESO)
No Club de lectura no primeiro trimestre limos un libro
titulado Palabras de caramelo do autor Gonzalo Moure.
A historia desenrólase no Sáhara, o protagonista é
Kori, un rapaz saharaui xordomudo. Na escola especial a que
el iba, so debuxaban, aprendían a atarse os cordóns... as cousas máis sinxelas
para poderse defender eles solos. Kori, ao ser xordo, non sabía o que dicían as
demais persoas, salvo os nomes que recordaba polos movementos dos beizos. Por
exemplo: El era Kori (boca pechada, boca estirada), e súa nai Mahfuda (beizos
pechados, boca aberta, boca pechada, boca aberta). Kori non sabía que os camelos non falaban, porque ao
regurxitar a comida movían a boca e os beizos, polo tanto Kori pensaba que os
camelos falaban.
A Kori gustábanlle moito os animais, pero en especial un: O
camelo. No Sáhara os camelos son animais de gando, como aquí as vacas.
Criábanas e cando se facían maiores sacrificábanas.
Os tíos de Kori tiñan unha camela, e, cando saía da escola,
sempre ía ver a camela. Un día Kori ía ver a camela e , ao chegar, tiña unha
cría, a que Kori decidiu chamarlle caramelo, pola súa cor.
Kori aprendeu a escribir e sempre que ía ver o camelo levaba
papel e bolígrafo para anotar o que o camelo lle “dicía”. Kori fíxose moi amigo do camelo, o camelo foi medrando e
chegou a hora de sacrificalo, pero non quixeron dicirlle nada ao neno. Kori ao
final acabouse enterando e decidiu marchar co camelo ao deserto do Sáhara. Ao
final o seu pai e o seu tío fóronos buscar ao deserto porque senón morrerían
sen auga e comida.
Chegou o día do sacrificio e Kori foi co seu tío e dous
honorables homes do poboado a ver como sacrificaban ao camelo. Levou con el
papel e bolígrafo para anotar todo o que lle dicía o camelo antes e durante o
sacrificio. O camelo empezou a mover os labios e o seu tío degolou a cabeza do camelo, o cal
berraba e movía os beizos. E Kori aguantou durante o sacrificio e viu como
mataban ao seu mellor amigo. Ao escribir todo o que seu amigo, o camelo, dicía,
saíulle un poema que en realidad escribira el, porque os camelos non falan.
Kori medrou e seguiu escribindo poemas, ata que se fixo un
xoven poeta moi reconocido en todo o país. O poema que Kori escribiu chamouse
“Palabras de Caramelo”, como o seu amigo o camelo.
O que máis me gusta do conto e que Kori non se separou do
seu amigo ata nin sequera á hora da súa morte.
Valoración persoal deste libro: 8
xoves, 31 de xaneiro de 2013
"Sola a los quince años. La peor de las soledades. "
Soledades de Ana
de Jordi Sierra i Fabra
Por Verónica Barreiro Calviño (4º ESO)
Comentario de la portada
y contraportada del libro.
En
la portada además del título, el autor y la editorial, aparece una imagen de
una chica mirando hacia el suelo (esta misma imagen se repite en la
contraportada pero con un tamaño más reducido). La imagen transmite tristeza y
soledad. Estas dos sensaciones se manifestarán en la historia de una manera u
otra, tal como ya se hace en la contraportada, donde se avanza que la historia
trata de un embarazo a los 15 años y de todas sus consecuencias.
Resumen de la historia:
Victoria
llega de Inglaterra para el entierro de su hermana Ana que había fallecido de
una hemorragia por practicarle mal un aborto. Aunque por poco no llega al
entierro, gracias a su tío Joaquín lo consigue, y logra ver a su hermana por
última vez luego de unos meses. Luego en la semana que permanece en su pueblo
cuida de sus padres (aunque con muchas disputas), busca la verdad sobre lo que
le ocurrió a su hermana (interrogando a sus amigos, Lidia y Daniel, a su
exnovio Ramiro, y haciendo comprobaciones de sus declaraciones, el médico, la
farmacia…) y recuerda viejos tiempos con su exnovio Jairo, ya que se habían
dejado por la marcha de Victoria. Finalmente, Victoria averigua que su madre no
había ayudado a Ana, la farmacia no le
había vendido los condones a su exnovio, luego de que se le rompiera uno, y él
no había realizado la “marcha atrás”, el médico no le había dado la píldora del
día después y el aborto había sido mal realizado. Tras saber esto, Victoria le
plantó cara a su padre y volvió a Inglaterra para los exámenes, pero acompañada
de Jairo, que había roto las cadenas que lo agarraban a ese pueblo tan
asfixiante.
Mi opinión sobre el
libro:
Yo
pienso que este libro refleja bien el comportamiento de alguna sociedad (juzgar
sin saber), y por eso me ha gustado. Puede ser una historia totalmente real y
refleja algunas ideas que los adolescentes sienten o han sentido, por eso me
identifico con l@s protagonistas.
Comentario de las
sensaciones que me produjo la lectura:
-Valentía: ya que Victoria para estudiar en
Inglaterra tuvo que tenerla para enfrentarse a sus padres, e incluso más,
cuando intentó averiguar lo que le pasó a su hermana.
-Tristeza: ante el hecho de una muerte provocada
por la ignorancia, ya que son los mayores los que no dan las medidas necesarias
para que no ocurra un embarazo, además del comportamiento de todos después del
entierro de Ana.
-Cariño y amor: entre Victoria y Jairo,
Ana y Daniel o Ana y Ramiro, y sobre todo entre casi todos los personajes hacia
Ana, (entre Lidia y Ana, Victoria y Ana, los padres y Ana…)
-Furia: ante el comportamiento del farmacéutico,
el médico, los padres de Ana, Carmen (la que quiere estar con Jairo).
Comentario sobre algo
que me llamó especialmente la atención:
Lo
que me llamó realmente la atención fue el hecho de que en una farmacia en pleno
siglo XXI no se vendieran preservativos.
Y sobre todo, no sabía que se podía realizar un aborto sin ir al hospital. Aunque
en el libro no se dan muchos detalles, da la impresión de que quien le realizó
el aborto a Ana no sabía de medicina, y para
mí eso es un hecho inconcebible.
Citas del libro:
Estas
son algunas citas de las que me gustaron, aunque hay muchísimas más:
“Sola
a los quince años. La peor de las soledades. Daniel y Lidia, sus amigos, no
pudieron hacer nada, porque eran como ella. A veces creo que ésta es la
generación de la soledad. Cuanto más se siente, menos se posee. Cuantos más
medios, menos comunicación. Cuantos más
móviles, vídeos, consolas, ordenadores, correos electrónicos, más cárceles del
alma. Cuanto más lleno está todos, más vacío nos encontramos. Cuanto más nos
hablan, menos oímos. Y cuanto más creemos saber, más ignoramos, porque la
mayoría está de vuelta de todo. ¿El precio? De vez en cuando muere una Ana.
Sólo eso."
“Los
15 la edad de la última inocencia y la primera madurez”
“¿Alguien
conoce a alguien realmente?”
“La
única ventaja de los muertos es que no envejecen en la memoria de los vivos”.
“La
muerte unía a las personas, las hacía solitarias, partícipes de un mismo dolor.
Se necesitaban”.
He
escogido estas citas porque reflejan mi forma de pensar. Además, con las dos
primeras citas me di cuenta que me identifico con ellas ya que tengo 15 años y
me parece que las citas están muy bien razonadas. Las tres últimas creo que son
aún más profundas y creo que para comprenderlas completamente tienes que pasar
por ciertas situaciones. Pero todas las citas son fantásticas.
mércores, 30 de xaneiro de 2013
Aposta pola paz, di SI !!!!
Hoxe celebramos o Día da Paz...........
Se queres LER por que, pincha aquí.
Se queres SENTIR por que, olla o vídeo
(só dura 1 minuto e medio, o tempo restante son os créditos)
Vídeo visto no Youtube
luns, 28 de xaneiro de 2013
Isn´t it beautiful?, unha curtametraxe de Kevin Bradley
E desde outro blogue amigo, chamado trafegandoronseis, esta
marabillosa curtametraxe sobre o que acontece nas bibliotecas.
Titúlase Isn´t it beautiful? e o seu autor chámase Kevin Bradley.
Dura tan só 2:21, así que non a perdades.
Titúlase Isn´t it beautiful? e o seu autor chámase Kevin Bradley.
Dura tan só 2:21, así que non a perdades.
A cara B do mundo editorial: Os nenos-libros de Bombai
Polo seu interese reproducimos este breve artigo tirado do dixital letraenobras sobre a difusión do libro e a súa comercialización por menores de idade sen escolarizar. Todo un paradoxo!!!
A cara B do mundo editorial: Os nenos-libros de Bombai
Canda China, a India é un dos países do mundo onde máis libros se falsifican. As mafias son quen de colocar nas rúas unha novela ou un ensaio no mesmo día que o fan as editoras e a menos da metade de prezo. Esta abraiante estrutura comercial ten como elo imprescindible os vendedores ambulantes, a maior parte deles menores de idade que buscan un xeito de axudarlle ás súas precarias economías familiares.
O pasado 4 de xaneiro a xornalista de orixe indio, afincada en USA, Sonia Faleiro escribía unha reveladora reportaxe no New York Times. Faleiro achegouse a falar con estes nenos para coñecer o seu día a día. E así puido ser testemuña de como rapaces que apenas puideron ir á escola pelexan cada día por vender “best-sellers” como a biografía de Steve Jobs mentres vixían que non haxa policías nas proximidades. Todo un paradoxo desta fenda social.
• Pódese ler aquí (en inglés) o artigo de Sonia Faleiro no New York Times
venres, 25 de xaneiro de 2013
Participa no concurso sobre "O principiño" de Saint-Exupèry
Velaquí as bases ao completo:
A Editorial Galaxia bota a andar un concurso en twitter arredor de O Principiño co gallo das vinte edicións en galego do clásico de Antoine de Saint-Exupèry.
Onte informabamos de que viña de sair do prelo a viséxima edición en galego de O Principiño, obra que na Editorial Galaxia publicamos no ano 1972 en tradución de Carlos Casares.
Co gallo deste acontecemento a Editorial Galaxia bota a andar un concurso en twitter que pretende animar aos internautas, a través desa rede social, a elaborar un breve texto que explique por que lles gusta O Principiño.
A través do hastag #gustameoprincipiñopor todas e todos os que o desexen poderán participar no certame en rede dende hoxe mesmo ata o vindeiro 7 de febreiro (dúas semanas en total), completando os 140 caracteres que nos permitirán saber que é o que nos gusta desta obra inmorrente.
Entre todos os participantes elixiremos o mellor texto que levará como premio unha edición en tapa dura da obra de Saint-Exupèry así como un exemplar de todas e cada unha das obras literarias de Carlos Casares, tradutor do libro e coleccionista de edicións en distintas linguas da obra.
Ánimo a todas e a todos. Contádenos por que vos gusta O Principiño.
martes, 22 de xaneiro de 2013
Fina Casalderrey, unha Muller na Real Academia Galega (por fin!!)
Reproducimos a alegría da Asesoría de Bibliotecas Escolares, que compartimos, ante as boas novas para a literatura galega:
"A RAG (Real Academia Galega) acaba de elixir a Fina Casalderrey como académica numeraria.
Con Fina entra na Academia unha muller (por méritos propios) pero tamén a literatura infantil e xuvenil. Diso vai tratar o seu discurso de entrada, escoitaremos esas palabras que tratan desta literatura non sempre asumida como LITERATURA (con maiúsculas).
Realmente estamos de noraboa, pois sentímonos moi ben representadas por esta muller que entre outros conta con Premio Nacional de Literatura Infantil e Xuvenil. Unha muller que ademais é mestra (¿acaso se deixa de ser por non ir xa á escola?) e, polo tanto, mediadora do libro. Unha académica de luxo!"
| Imaxe: fina.casalderrey.com |
venres, 18 de xaneiro de 2013
Outra de nen@s...
Disfruta das cores, das formas, das follas, os arrecendos...Imita á xente grande que o teñen preto e o aman. Xa é un/unha gran lector/lectora
![]() |
| Foto: Facebook (Rincón del libro) |
xoves, 17 de xaneiro de 2013
mércores, 16 de xaneiro de 2013
Andel de Libros (XXVII): Poderosa, de Sérgio Klein
Poderosa, Sérgio Klein, Xerais
Un dos momentos que máis me gusta é cando Joana vai
onda Júnior xa que descubrira que el era o seu admirador secreto. A pesar de
que el era moi tímido e calado bícaa na fronte, na fazula, na punta do nariz e
de aí á boca. E así os dous coma dous namorados bícanse profundamente.
Este libro gustoume moito, foi dos que máis me
gustou. Identíficome moito con Joana e coa súa vida xa que ela seméllase moito
a min e moitos dos problemas que ten sonme moi familiares.
Eu non faría ningún cambio, pois todo está moi ben
pensado e escrito.
A lingua foi moi fácil de entender xa que tampouco é
unha lingua moi culta e o libro tamén o foi, a pesar de que ten bastantes
personaxes e que tamén hai varias historias neste que se mesturan.
martes, 15 de xaneiro de 2013
Los Juegos del Hambre de Suzanne Collins
Por Rocío Villasenín (4º de ESO)
-Comentario de la portada y de la contraportada
-Comentario de la portada y de la contraportada
En la portada está representado el símbolo del
escrito en el que habita la protagonista.
Katniss (la
protagonista) lo llevó en la arena, ya que la hija del alcalde se lo dio para
que se acordara del distrito.
Más tarde, en la historia, tendrá un valor
sentimental.
En la contraportada está un resumen y algunas
críticas buenas de este libro.
-Resumen
Katniss es una niña de un distrito pobre en el que
cada año se hacen unos juegos, en el que tienen que matar y sobrevivir o les
matan. En el sorteo, le tocó a su hermana y al hijo del panadero, pero ella
no quiso que su hermana se enfrentara a
eso , así que ella se presentó voluntaria para ir a los juegos. Una vez dentro
de los juegos y después de los
preparativos, es morir o matar. Al principio empieza a jugarse la vida sola,
pero después se junta con otros concursantes. Para sobrevivir ella y el hijo
del panadero fingen que están enamorados, y, para sobrevivir, los dos intentan
suicidarse.
Katniss y el hijo del panadero gracias a esa
estrategia, consiguen sobrevivir, pero deben seguir con esa farsa parte de su
vida, sobre todo delante de la gente.
-Comentario
Fue precioso. Me enganchó rápidamente. Quizás la
razón por la que más me gustó fue, que también es así la vida, o vives o
mueres, pero a la vez es algo triste, más que nada porque cuando les empiezas a
tener cariño a algunos personajes se mueren.
-Algo
que te llame la atención del libro
Lo que más me llamó la atención fue que Katniss se
ofreció voluntaria para ir a los juegos en vez de que fuera su hermana, ya que
se jugó su vida para defender a su hermana, que no todas las personas lo hacen.
También me llamó la atención cómo el hijo del
panadero planeó todo para salvarse ambos, ya que lo hizo a fondo y gracias a
eso se salvaron, pero también cómo hizo Katniss para hacer que el jurado diera
por ganadores a ambos cogiendo una fruta venenosa.
-Alguna
cita del libro
“Cuando llegue el momento estaré seguro de que
mataré como todos los demás. No puedo rendirme sin luchar. Pero desearía poder
encontrar una forma de… de demostrarle al Capitolio que no le pertenezco, que
soy algo más que una pieza de sus juegos.”
Esto fue lo que dijo el hijo del panadero. Fue uno de los párrafos que más me gustó del libro.
| Imagen: Blog Papeles perdidos |
Andel de Libros (XXVI): La jefa de la banda, de Alfredo Gómez Cerdá
La jefa de la banda, de Alfredo Gómez Cerdá, Edelvives
El libro La jefa de
la banda me pareció un buen libro para leerlo.
Yo lo cojí por su portada de unos niños con una ciudad
detrás de ellos, y delante representa la jefa de la banda que la formara
Paulina.
Es un libro que cuenta cómo forman una banda, Paulina, Lucas y otros
niños que habitan en el centro de la ciudad, porque Paulina y ellos viven en el
Polígono M.
Ellos forman una banda para enfrontarse al grave problema de
la droga.
Es un libro muy sencillo de leer, no tiene muchas palabras
desconocidas y yo lo recomendaría porque es un libro en el que escogen a una
jefa y desde ese punto de partida se enfronta al grave problema de la droga.
Margarita Pombo Castro (3º PDC)
Subscribirse a:
Publicacións (Atom)






