 |
| Imaxe vista en Facebook (Libros.com) |
venres, 15 de marzo de 2013
Mutacións lectoras
Leu tanto e durante tanto tempo que o interior do seu corpo comezou a encherse de páxinas de libros
xoves, 14 de marzo de 2013
De errores, ambigüidades e confusións...
Por Juan Ramón Gallástegui Otero (profe de Física e Química)
- Otra falta de ortografía se comete al escribir Ha por
hectárea. Debe escribirse ha, con minúscula.
Estoy
sorprendido, si no horrorizado, después de leer una noticia en El País (14 de
marzo 2013) en que se señala que una gran mayoría de opositores a plazas de
maestros no contestaban correctamente preguntas que debe responder alumnado de
12 años. Todavía creo que debe haber algún error.
Pero
además, en una imagen que incluye el mencionado artículo, referido a dos
preguntas y sus soluciones, he encontrado cuatro faltas de ortografía de
quienes proponen las soluciones!
Aquí la imagen (prueba de matemáticas, al final)
- 2,03 Kg: el símbolo correcto es kg, con k minúscula.
Escribirlo con mayúscula es una falta de ortografía, que puede llevar a
confusión: Kg significaría kelvin por gramo.
- 2.030 g contiene otro error: usa el punto para separar los
miles, cosa que no debe hacerse. La manera correcta sería 2 030 g, con un
espacio. En muchos países 2.030 se interpretaría como 2,030 o sea, mil veces
menos!
- El mismo error de antes se comete en 100.000 m2.
La forma correcta es 100 000 m2.
- Otra falta de ortografía se comete al escribir Ha por
hectárea. Debe escribirse ha, con minúscula.
Todas estas normas de escritura de símbolos y cantidades,
que se dan para evitar ambigüedades y confusiones, están recogidas en el BOE (decreto
2032/2009), y son por tanto de obligado cumplimiento. Sin embargo es curioso comprobar que mucha gente mantiene
que “da lo mismo” escribir Kg que kg, aunque opina que no es lo mismo escribir
Madrid que madrid, por ejemplo.
Sigo confuso y horrorizado!
mércores, 13 de marzo de 2013
Déixame ler e chámame friki... (Adicado a tod@s @s que conformamos os clubs de lectura)
 |
| Visto en Facebook (No eres tú, es tu ortografía) |
Temos que recoñecer que pillamos o do "muggle" e o da "cornucopia", pero se nos escapa o da "runa"... E a vós...?
martes, 12 de marzo de 2013
El niño del pijama de rayas de John Boyne
La portada es la imagen
de los uniformes de los prisioneros en los campos de concentración. El libro no
es muy cómodo para cogerlo pero a pesar de todo me gusta.
Bruno tiene nueve
años,tiene una hermana llamada Gretel,a la que odia.Bruno vive en Berlín en una
mansión de cinco pisos y tiene tres amigos inseparables.
Un día su madre le dice
que se tienen que mudar a otro lugar,llamado Auchwitz.
A Bruno no le gusta su
casa nueva y está triste durante mucho tiempo.Desde la ventana de su cuarto ve
a gente vestida igual,como él dice,con pijama de rayas.Tiene un profesor,al que
él considera el más aburrido del mundo.
Un día explorando conoció
a Shmuel y se hizo amigo de él;habla todos los días con él y le lleva comida.
La historia termina con
Bruno queriendo entrar al campo de concentración para buscar al padre de
Shmuel,él había tenido piojos, por lo que le habían afeitado la cabeza,Shmuel
le consiguió a Bruno un ''pijama''.
Buscaron al padre de
Shmuel,una tarea fallida,ya que que el hombre se hallaba muerto.
La gente empezó una
''marcha'', fue hacia una cámara de gas y murió.
El padre de Bruno
descubre sus ropas por fuera de la valla y deduce lo que le pasó a su hijo.
Me gustó mucho el libro
porque te enganchas muy fácilmente y cuando empiezas a leer no puedes parar
hasta que lo lees todo, porque cuando lees y lees te das cuenta de que tienes
que saber lo que pasará en el siguiente capítulo.
Me llamó la atención que
los dos niños se hicieran amigos siendo tan diferentes.
Y además se supone que
ellos no deben ser amigos.
Me gustó especialmente
una frase que dice Bruno: ''Los adultos son muy raros,cambian de opinión sobre
las cosas que le gustan. Pábel antes era médico y lo dejó por pelar patatas''.
Bruno cree que Pábel voluntariamente dejó de ser médico para pelar patatas,
aunque no sea así.
| www.librospordescubrir.blogspot.com |
luns, 11 de marzo de 2013
Andel de Libros (XXXIV): Poderosa 2, de Sérgio Klein
Hai
moitos momentos deste libro que me gustan pero entre os que máis me gustan
están cando João bica a Joana a pesar de que é unha anciá de 70 anos e lle di
que ela está guapa de calquera maneira e tamén cando Joana cumpriu o seu desexo
de durmir un sono neutro, sen pesadelos, xa que había moito que non o facía e
recostándose no colo da avoa Nina, durmiu profundamente.
O
libro gustoume moito, aínda que non tanto coma o primeiro volume xa que o
primeiro foi dos libros que lin en galego que máis me gustou.
Como
cambios neste libro non faría ningún moi importante, salvo que eu faría que a historia fose máis
alegre, xa que ás veces faise moi
triste.
A
historia foi moi fácil de entender, incluso máis quen o primeiro, xa que neste
non se mesturan tantas historias coma no outro.
Cristina Deus García (3º)
Andel de Libros (XXXIII): A noite que Wendy aprendeu a voar, de Andreu Martín
A noite que Wendy aprendeu a voar, Andreu Martín, col. Fóra de Xogo, Xerais.
A miña valoración persoal respecto este libro é moi positiva.
De feito, foi un dos libros que me pareceron máis interesantes de todos os que lin. Porque neste libro atopas aventuras, misterio, amor, envidia, maltrato... paréceme unha historia moi completa.
Ademais, eu son unha fan das novelas policíacas.
O final prefiro o que ten o libro, un final bo e xusto, e non como o meu, que é moi triste e desgraciado para a protagonista, Wendy, e para os que a rodean como Roger ou Momo, que se uniron moito a Wendy e a queren moito.
Recomendaríavos que lerades A noite que Wendy aprendeu a voar, porque se entende moi ben e cando empezas a ler este libro, non podes parar, e tampouco sabes o que vai acontecer no próximo capítulo. A min pareceume moi interesante.
O libro ao principio pareceume que non me ía gustar moito pero equivocábame porque está ben, só que ao final pareceume algo lioso e confuso, pero en xeral enténdese ben, non ten vocabulario difícil. Gústame como o autor presenta os personaxes; preséntaos ben e moi detalladamente e di como son físicamente.
Non me gustou moito que os capítulos non tivesen nome, se o tivesen sería mellor polo menos pola miña parte. Que o libro tivese bastante diálogo está ben porque os diálogos a min gústanme moito. Fíxoseme entretido de ler porque me provocaba intriga.
A escena que máis me gustou foi na que Mon lle quitara o diamante a O Garrao e dixo que o tragara pero finalmente non o tragara, que o tiña no peto. Outra escena que me gustou foi a de cando Roger se lle declarou a Wendy porque viu que con Andrea non tiña posibilidades e Wendy lle dixo que non.
Martín Rouco Casal (3º ESO)
O libro pareceume moi aburrido, xa que non te podes
perder ningún detalle. Polo medio perdinme un pouco, polo que non foi moi doado
entender a que se refería a historia.
O que máis me gustou do libro foi o principio,
porque explican máis detalles sobre as personaxes e da historia en concreto.
Para min foi un dos libros que menos me gustou.
Non me gustan os libros con policías e así. Prefiro
libros de misterio ou de historias máis actuais. A personaxe que máis me gustou
foi a personaxe principal, Wendy.
Escollín este libro porque me parecía polo título de
aventuras. Ao principio como xa dixen antes gustoume máis. A outra escena que
me gustou moito foi cando Garrao secuestra a Wendy e intentá matar. Se poidera
cambiar algo cambiaría un pouco o medio porque non se entende o que quere o
contido.
Daniel González Iglesias (3ºESO)
Andel de Libros (XXXII): Memorias de Tains, Gonzalo R. Mourullo
A min este libro gustoume.
Este é un libro de relatos, todos os relatos son cartas.
O relato que máis me gustou
foi o primeiro, este relato tamén foi o que ao principio me resultou máis
difícil de ler. O relato de “Carta de S.” tamén
foi un dos que máis me gustou, eu non pensaba que o final deste relato
fose así.
O relato que menos me gustou
foi o de “Carta de un amigo” porque o home acaba berrando coa muller no
hospital.
A min este libro non me
resultou difícil de ler, aínda que había algunhas palabras que non lle sabía o
significado e tiven que buscalo no diccionario.
Eu non cambiaría nada deste
libro, porque xa me gusta así, tal e como é. Eu penso que este libro lle pode
gustar a unha persoa que lle gusten os libros de relatos.
A min o libro
segundo o fun lendo foime parecendo máis e máis intrigante para ver
como acababa cada relato.
Ao rematalo
sinceramente non me produciu ningunha sensación nin sentimento.
Cambiaría
algunhas cousas del, pero en resumo non está demasiado ben. Lieime
algo porque conta diversas historias e faime liarme as cousas.
Outra
cousa que non me gusta é que non utiliza nomes, iso lía as cousas
cando tes que facer un resumo dos personaxes.
En
definitiva non está mal pero tampouco me gustou.
Este
libro se lle cambias algunhas cousas non está de todo mal, a quen
lle guste perfecto pero a min non me gustou porque non é o tipo de
libros que me gustan ler.
Ricardo
Rodríguez Paredes (4º ESO)
Para min o momento máis interesante foi saber como foi evolucionando o pobo de Tains, xa que comeza sendo unha aldea pequeniña, e acaba sendo un pobo grande.
Interesoume o momento no que os nenos tiran ao pintor por un pozo, dicindo que era o seu Castelo, e sorprendeume que uns rapaciños fixeran iso.
Faría moitos cambios, xa que por momentos o libro faise moi difícil de seguir. O primeiro cambio sería o de cambiar moitas palabras que non entendo, e outro sería a organización, porque acabei algo confundido.
Na miña opinión foi bastante difícil de ler, xa que é bastante antigo, é de mediados do XX. Como xa dixen, en momentos foi moi difícil de ler, porque o argumento fai cambios moi repentinos, e é moi repetitivo.
Leandro Fernández Döpper (4º ESO)
Para min o momento máis interesante foi saber como foi evolucionando o pobo de Tains, xa que comeza sendo unha aldea pequeniña, e acaba sendo un pobo grande.
Interesoume o momento no que os nenos tiran ao pintor por un pozo, dicindo que era o seu Castelo, e sorprendeume que uns rapaciños fixeran iso.
Faría moitos cambios, xa que por momentos o libro faise moi difícil de seguir. O primeiro cambio sería o de cambiar moitas palabras que non entendo, e outro sería a organización, porque acabei algo confundido.
Na miña opinión foi bastante difícil de ler, xa que é bastante antigo, é de mediados do XX. Como xa dixen, en momentos foi moi difícil de ler, porque o argumento fai cambios moi repentinos, e é moi repetitivo.
Leandro Fernández Döpper (4º ESO)
Subscribirse a:
Publicacións (Atom)