Andel de Libros (XXVIII): O achado do castro, de Manuel Núñez Singala

O achado do castro, Manuel Núñez Singala, Galaxia.

A min persoalmente, este libro gustoume moito, xa que é moi divertido, e este tipo de libros encántanme. Ademais tamén emprega anacronismos, o que fai que a obra de teatro, teña un aire máis actual, pese a estar situada noutra época.

A escena máis importante penso que é a do final, xa que nela soluciónanse todos os problemas: O Emperador e Carmiñae van casar, e danlle permiso ós fillos para facelo tamén, Catulo e Caleno son sorprendidos roubando, e o escravo queda libre.

O tema é moi emocionante, xa que dende o momento que comezas a lelo non podes parar, porque queres saber en todo momento o que vai acontecer.

Nesta obra de teatro non faría ningún cambio, o final deixaría o do libro, e non o que inventei eu, e o demais paréceme que está moi ben así. Hai poucos personaxes, e están moi ben definidos, lese moi rápido, xa que está escrita para ser representada, ademais a presenza de anacronismos fai que sexa moi orixinal.

Con respecto á lingua, foime moi fácil de entender, e pese a que había algunhas palabras das que descoñecía o seu significado, sacábanse facilmente polo contexto.

Este libro recomendaríallo a calquera persoa, aínda que non lle guste moito ler, xa que se pasa un bo momento, e lese rapidamente.

Jennifer López Becerra (4º ESO)

A min esta obra pareceume moi graciosa e moi entretida polas súas reviravoltas e os seus momentos cómicos. Encántame como os personaxes aproveitan cada ocasión por seria que sexa para soltar un chiste ou crear unha situación cómica que sexa entretida para todo o público que o estea vendo e así poder emocionalos ou facelos rir a cachón.

O meu momento preferido foi cando Caleno lle le as lecturas en latín ao emperador e como non tiña nin idea de latín comézalle a soltar cantares populares galegos e cancións populares, como a “Saia de Carolina” ou “Polo río abaixo”, pero o emperador non se decata porque el non ten nin idea de latín.

É unha obra fácil de ler e entretida, representada ten que ser moi animada se os actores se meten no papel e fan un pouco o parvo. Animo a todas as persoas a lela ou vela e a gozar dela coma o fixen eu.

Tomás Beiras Rivas (4º ESO)

A min este libro gustoume moito xa que é un libro moi entretido e gracioso que se che fai moi curto e desexarías que continuase.

A escena que máis me gustou foi cando o Manolitus lle ía dicir a Carmiñae que tiña ganas de mexar e ela pensaba que se lle ía declarar e estaba toda nerviosa.

A escena que menos me gustou foi cando Citrón é substituído por Caleno xa que non me ten moito sentido porque se ía notar claramente a diferenza sen ter que pescudar moito.

Ten un vocabulario moi sinxelo e fácil de entender sen palabras cultas nin complexas.

Eu este libro recomendaríallo a calquera persoa que me preguntase por un libro de teatro para ler ou para representar xa que a calquera persoa sen excepción lle pode gustar.

A min persoalmente gústanme moito os libros de teatro xa que son moito máis dinámicos que as novelas ou a poesía.

Miriam Baleato Fraga (4º ESO)

Este libro gustoume moito xa que mestura cousas da era do Imperio Romano coa actualidade como por exemplo: cando fala do reloxo dixital e despois do triclinium.

A parte que máis me gustou foi cando o emperador se caga en Nápoles, xa que é moi divertido porque non para de dicilo cada vez que Carmiñae e Manolitus falan de cómo se namoraron. Tamén me gustaron moito as discusións de Catulo e Caleno, xa que son moi tontas pero causan moi graza.

E a que menos me gustou foi cando Arpexia e o Emperador van casar, xa que me gustaría un final máis tráxico, como por exemplo, que Carmiña e o Manolitus escapasen para casar e despois o Emperador os encontrase e os matase.

Este libro recomendaríallo a todas as persoas que coñezo, xa que é un libro moi divertido, entretido e curtiño. Dos catro libros de teatro que lin foi un dos dous primeiros que máis me gusta, o outro é o de Unha rosa é unha rosa, de Suso de Toro.

Sandra Noya Redondo (4º ESO)

Esta obra de teatro gustoume moito, porque é moi divertida e entretida. Este libro recomendaríallo ler a calquera persoa que estea un fin de semana aburrido sen nada que facer, porque pasará un moi bo momento.

Esta obra está moi ben escrita, pero o único problema que lle encontro é que non se representa cando Citrón vai buscar a Arpexia. Esa escena tamén se podería representar, xa que, se só nos conta o narrador como sucede, temos unha idea só, pero se a representan creo que xa temos unha imaxe.

O vocabulario desta obra é moi fácil de entender, e non hai ningunha palabra estraña, polo que este libro será fácil de ler. Gustaríame ver esta obra representada, xa que me riría un anaco,porque ten escenas moi graciosas, sobre todo no segundo acto desta obra teatral.

Polo xeral este libro gustoume moito e paseino moi ben lendo cos meus compañeiros na clase.

Diego Gutiérrez Castiñeiras (4º ESO)

O libro pareceume moi divertido e moi fácil de ler, ademais, ao lelo na clase, fíxose máis fácil de entender e era máis divertido xa que cada un interpretaba unha personaxe e era máis gracioso que se o les ti na túa casa para ti mesmo.

O que máis me gustou do libro foron as partes graciosas, como cando Caleno e Catulo discuten porque non conseguen nada ou cando o outro ten ganas de ir ao baño e o emperador o quere matar se volve dicir iso outra vez.

O que menos me gustou foi o final, porque sempre todos son felices e gústame moito máis o que fixen eu xa que o emperador acaba destronado e polo menos acaba un personaxe triste. No resto da obra non lle cambíaria nada e o vocabulario é fácil de entender.

Adrián Ríos González (4º ESO)

Andel de Libros (XXVII): Cyrano de Bergerac, de Edmond Rostand (Adaptación: Paulino Pereiro e Francisco Pillado)

Cyrano de Bergerac, Edmond Rostand (Adaptación: Paulino Pereiro e Francisco Pillado), Baía Edicións

A min persoalmente, este libro gustoume moito, xa que amosa o que é capaz de facer unha persoa con tal de poder falar ou estar coa  persoa que lle gusta, e ademais sen traizoar a un amigo. No caso desta obra de teatro, vemos como Cyrano lle axuda ó seu amigo Cristián a conquistar a Rosana, pese que el tamén estaba namorado dela.

O tema principal penso que é, como ben dixen antes, o amor e a amizade, aínda que a guerra tamén xoga un papel importante.

A obra ten un carácter triste, porque ten moita relevancia a guerra, na que morre Cristián, e logo ó final, tamén morre Cyrano.

A escena máis importante penso que é cando Rosana, logo de tantos anos, descobre que era Cyrano quen escribía as cartas, e non Cristián, como ela pensaba. Pero a alegría duroulle pouco tempo, xa que dende que o descubriu, Cyrano morreu en cuestión de minutos.

Nesta obra, só cambiaría un aspecto, que sería darlle máis relevancia ó nariz de Cyrano, xa que para a miña idea é un tema esencial, e menciónase apenas un par de veces.

A lingua foime moi fácil de entender, xa que utilizan unha linguaxe propia do uso diario, e apenas hai palabras das que descoñecía o seu significado, das cales, moitas se sacan polo contexto no que se atopan.

Jennifer López Becerra (4º ESO)

Andel de Libros (XXVI): A piragua, de Cándido Pazó

A piragua. Cándido Pazó. Laiovento

A min este libro gustoume moito, aínda que houbo algunhas partes do libro que non me gustaron moito, como por exemplo, cando Delio mata a Guzmán e ademais cando se mostran os momentos nos que Delio trata mal a Rosa. 

O momento que máis me gustou deste libro foi cando Rosa logra desaparecer da vista do seu marido Delio. E como dicía antes, os momentos que menos me gustaron deste libro foi cando se mostran os momentos nos que Delio trata mal a Rosa polo simple feito de que Rosa non o apoiou na votación que fixeran na xunta de propietarios días antes. 

Nesta peza teatral eu non faría ningún cambio xa que me gustou así como é. Por outra parte, o tema do que trata este libro é bastante triste e ademais é unha cousa que hai moito na actualidade. O tema desta obra teatral se aínda non o tedes moi claro é a violencia de xénero. A violencia de xénero é o principal tema deste libro pero esta peza teatral tamén ten unhas escenas bastantes humorísticas. Esta obra de teatro non é en todos os momentos triste polo simple feito de que trata moito sobre a violencia de xénero. 

A linguaxe deste libro é bastante fácil de entender.

Marta Veiras Noya (4º ESO)

As mellores frases das avoas e os avós galegos

Así en principio, non ten moito que ver co Día do Traballo que conmemoramos hoxe. Pero imos ver, ¿alguén coñecedes que traballase máis na súa vida que a maioría das nosas avoas e os nosos avós...?

En homenaxe de agradecemento a todas e a todos eles, a colección das súas gloriosas frases:

"Hoxe non estou nada ben" (La típica respuesta al "¿Qué tal abuela?" mientras la saludas dándole

dos besos)

"Estás de bon ano" (Si te dicen esto, preocúpate, es posible que hayas ganado algún kilo últimamente. Mejor no tomes postre)

"Mentras falas non comes" (Con la comida no se juega)

"Non deixedes a vergonza do galego" (En alusión al último trozo de carne asada que queda en la bandeja)

"Seguro que quedaches con fame. Fágoche un bisté?" (Un clásico tras acabar el segundo plato, mientras intentas buscar un poco de aire desabrochando el cinturón)

"Bótame só a metade d'iso" (Otro must de las abuelas, a la hora de servir las raciones de tarta. Por supuesto, después acabará repitiendo una o dos veces más)

"Non me cabe nin unha cereixa" (Los abuelos conocen sus límites)

"Quedei coma un pepe" / "Quedei coma un reló" / "Comin coma un bispo..." (Ah, la

satisfacción del deber cumplido)

"Aproveitade, que destas Navidades/Entroido/Semana Santa/... non paso" (Mi abuela lleva diciendo esto desde aproximadamente 1997, mientras saca a pasear la cartera para dar la propina a los nietos)

"De hoxe nun ano/ Deiquí nun ano/... " (Los brindis de los abuelos gallegos)

"E que cho reparta o corpo" (Otro clásico de las sobremesas)

"Xa comín vou durmir" / "Marcho que teño que marchar" / "Xa é moita hora" (Porque los abuelos gallegos, cuando quieren irse a su casa o a echar la siesta, se van)

"Come, estudia e faite bo" / "Ou aprobas ou vas coas ovellas ao monte" (Sus planes educativos son sencillos)

"Tose pr'alá" (Mucho antes de la crisis del ébola, ellos ya tenían sus propios protocolos sanitarios)

 "Veña home veña" / "Me cago na cona que te pariu" / "Pasa que cenas" / "Mal raio che parta" (Ojo con los cabreos de los abuelos, ojo)

 "Non sexas cantamañanas"

"Agora xa foi"

"Chegar e encher" 

"Madia leva"

"Ponte ropa interior limpia" (...Porque nunca sabes cuando tendrás que ir a Urgencias)

"Outra vaca no millo" (¡Outro que tal baila!)

"Amiguiño sí, pero a vaquiña polo que vale" / "Polo pan baila o can" (La desconfianza, algo muy de aquí)

"Malo será" / "E ti, de quén ves sendo?" / "Nunca choveu que non escampase" / "Manda carallo" (Cuatro frases que están en nuestro ADN)

"Xa viña ben unha auguiña" (Acostumbrados a la lluvia, los abuelos miran con el gesto torcido al cielo si pasa más de unos días sin que aparezcan las nubes)

"Que non falte traballo" (Mucho antes de la crisis, la cuestión laboral era preocupación número 1 en el CIS de las aldeas gallegas)

"Morra o conto" (Buen final para cerrar cualquier discusión)

"Nin arre nin xo" (Es-pa-bi-la)

"Con sentidiño" (La frase clásica de cualquier abuelo mientras ve a su nieto coger las llaves para salir el sábado a la noche)

"Quen ten cú ten medo" (Una reflexión vital que ríete tú de Boyhood)

Fonte: http://www.laregion.es/

23 de Abril: Día de celebrar o que nos libra da estupidez

Visto en www.farodevigo.es

Ler antes de durmir: beneficios

Para todos aquellos a los que les da cierta pereza meterse en la cama para leer (sobre todo, al tener que luchar contra otras propuestas más atractivas, como la televisión e internet) hoy os vamos a comentar algunos beneficios que os ayudarán a decidiros por un buen libro como último acompañante del día:

Aumento de la concentración. Leer un libro supone una labor de concentración para enterarte de la trama. El hábito que irás adquiriendo con la lectura, te servirá para que el cerebro esté alerta y concentrado en otros momentos del día.

Aleja el estrés. Meterte en la cama y abrir el libro por la última página que te quedaste supone un

momento de relajación, donde el lector se prepara para abandonar su rutina y entrar en la historia de un personaje. De esta manera, y de forma inconsciente, te alejas del estrés del día. Haz la prueba, ya verás como duermes mejor, sin preocupaciones. Al día siguiente te levantarás más animado y con energía.

Mejora la memoria. Está demostrado que la lectura tiene efectos beneficiosos para el cerebro. Al leer y activar la imaginación, el cerebro trabaja y este hábito a largo plazo contribuye a reducir los efectos que deja el paso de los años en la memoria. Al igual que los libros, también contribuyen a mejorar la memoria actividades como el sudoku, el crucigrama o la sopa de letras. Todo vale para que el cerebro se mantenga activo.

Aumenta la cultura. De cada libro se aprende. Independientemente del tipo de lectura que sea, siempre descubrirás algo nuevo, aunque sea alguna palabra que pensabas que se pronunciaba o escribía de una manera y descubres a través de la lectura que estabas equivocad@. Además, lo bueno de leer antes de acostarte es que siempre dirás aquello de “nunca me acostaré sin saber algo nuevo”.

Esperamos que estos beneficios te resulten lo suficientemente atractivos para que empieces a dedicar esa hora antes de dormir a la lectura. ¡Todo es cuestión de ponerse. Luego, llegas a sentir que te falta algo cuando no tienes al lado de la almohada a tu compañero de viaje.

FUENTE: http://www.hablandoconletras.es/

Inolvidable Galeano

Las trampas del tiempo.

Sentada de cuclillas en la cama, ella lo miró largamente, le recorrió el cuerpo desnudo de la cabeza a los pies, como estudiándole las pecas y los poros, y dijo:

Lo único que te cambiaría es el domicilio.

Y desde entonces vivieron juntos, fueron juntos, y se divertían peleando por el diario a la hora del desayuno, y cocinaban inventando y dormían anudados.

Ahora este hombre, mutilado de ella, quisiera recordarla como era. Como era cualquiera de las que ella era, cada una con su propia gracia y poderío, porque esa mujer tenía la asombrosa costumbre de nacer con frecuencia.

Pero no. La memoria se niega. La memoria no quiere devolverle nada más que ese cuerpo helado donde ella no estaba, ese cuerpo vacío de las muchas mujeres que fue.


Eduardo Galeano.

Mensaxes ocultas entre linguas

Somos un mar de fueguitos (Eduardo Galeano)

Onte a literatura mundial perdeu a dous dos grandes

Por un lado, Günter Grass, Nobel de Literatura, Premio Príncipe de Asturias... Todo aquí resumido neste vídeo, nun minutiño.

Por outro lado, o gran Eduardo Galeano, ao que podes descubrir neste vídeo, tamén dun minutiño. Ademais, queremos ir presentándovos ao longo do que queda de curso, algún dos seus escritos, moitos, contiños coma este:

"Un hombre del pueblo de Neguá, en la costa de Colombia, pudo subir al alto cielo. A la vuelta, contó. Dijo que había contemplado, desde allá arriba, la vida humana. Y dijo que somos un mar de fueguitos. El mundo es eso -reveló- Un montón de gente, un mar de fueguitos. Cada persona brilla con luz propia entre todas las demás. No hay dos fuegos iguales. Hay fuegos grandes y fuegos chicos y fuegos de todos los colores. Hay gente de fuego sereno, que ni se entera del viento, y gente de fuego loco, que llena el aire de chispas. Algunos fuegos, fuegos bobos, no alumbran ni queman; pero otros arden la vida con tantas ganas que no se puede mirarlos sin parpadear, y quien se acerca, se enciende."

Malta, cine e libros.

Hoxe queremos traer un pouquiño de Malta a Trazo. Esa Malta da que están a disfrutar estes días parte do alumnado de 3º e 4º de ESO.

Malta foi escenario de grandes películas da historia do cine, moitas delas baseadas en libros, entre as que destacamos El Conde de Montecristo de Alejandro Dumas ou o clásico Simbad, el marino. 

Aquí máis información sobre o mundo do cine en Malta, e tamén no seguinte vídeo.

Más vídeos en Antena3

Andel de Libros (XXV): O diario violeta de Carlota, de Gemma Lienas

O diario violeta de Carlota, Gemma Lienas, Galaxia

A min gustoume moito este libro porque dá lugar a pensar que podes facer con algo que non queres ou que non che gusta para poder sacarlle proveito. 

Tamén me gustou porque fala sobre o machismo e sobre a discriminación que hai que freala. Penso que a autora quixo que o lector se dese conta de que as mulleres están moi infravaloradas e que non o deberían estar tanto.

O momento que máis me gustou foi cando Carlota lle dixo a Marcelo que lle gustaba. Tamén me gusta porque a avoa de Carlota é moi boa avoa e axúdaa moito en moitas cousas. Por iso, Ana é un dos meus personaxes favoritos.

Recomendaríallo a todo o mundo sen dúbida ningunha.

Xosé Barreiro Hernández (3º ESO)

O parque temático "Los juegos del hambre" abrirá en Dubai no 2016

Imaxe: http://www.fotogramas.es/

"Katniss, Peeta y Gale dejarán el Distrito 12 y se trasladarán a Dubai, pero no será en la próxima entrega, que llegará a la cartelera en noviembre, sino que lo harán porque la ciudad acogerá el parque temático basado en la popular franquicia."

Aquí o artigo completo

Unha definición discriminatoria xera discriminación

Hai aproximadamente un ano o pobo galego conseguiu que a RAE retirara do seu diccionario as acepcións "tonto" e "tartamudo" que aparecían como definición de "galego". (Podes consultar aquí a noticia)

 Outros pobos seguen a loitar pola supresión destas inxustas acepcións.

Primavera: tempo de poemas

Iniciamos hoxe o terceiro trimestre do curso. Sol de primavera, moi caluroso, e como o 21 de Marzo, Día Mundial da poesía, non tivemos tempo de publicar este artigo, facémolo hoxe.

Imaxinas cales son os poemas máis longos da historia...? E canto son de longos...? 

Adiantámosche que ningún dos máis longos está escrito en castelán nin en galego. Esta é a lista publicada no blog Papel en Blanco:

"Con 1 millón de versos, seguramente La epopeya del Rey Gesar es el poema más largo jamás escrito. Su autor es anónimo, pero vivía en el Tíbet alrededor del año 1000. Narra la historia de una batalla épica que sigue contándose y modificándose en la actualidad. Por medio de su representación, centenares de juglares siguen transmitiendo las gestas del rey Gesar por el Tíbet, Mongolia Interior, Qinghai y otras regiones de China. El erudito alemán Isaak Jakob Schmidt tradujo esta monumental épica al ruso y al alemán.

Con 100.000 versos, el Mahabharata es uno de los poemas más largos de la historia. Fue escrito en la India, en el 400 a. J. C., y narra una historia heroica en 18 volúmenes. Se dice que fue escrita por el mismo dios Ganesha.

Con 500.000 líneas tenemos Manas, otro anónimo del año 1700, que cuenta la historia del héroe Manas y sus batallas épicas en el pueblo de Kirguistán.

Con 200.000 líneas, La epopeya de Jangar, otro anónimo mongol escrito en el año 400, que relata la batalla del rey Jangar contra Mangus, el diabólico señor de la guerra.

Con 60.000 versos, Shahnameh, de Ferdowsi, es un poema persa escrito en el año 1.000 que no le va a la zaga. Cuenta la historia de Persia desde la creación del mundo hasta la conquista islámica de la región.

Con 38.736 líneas, tenemos Orlando Furioso, de Ludovico Ariosto, concebido en Italia en el 1532. Es una crónica de las batallas entre la cristiandad y el mundo islámico.

Con 14.233 líneas, La Divina Comedia, de Dante Alighieri, escrita en 1321, narra un viaje por el infierno, el purgatorio y el paraíso.

Con 10.550 líneas, El paraíso perdido, de John Milton, escrita en 1667, narra la historia de Adán y Eva y su expulsión del paraíso."

Aquí podes consultar o artigo completo

Unha entrevista a Rocío Leira Castro, a autora de Universo Pitágoras

(Foto tirada do xornal La Voz de Galicia)

Reproducimos deseguida unha entrevista a Rocío Leira Castro, a autora de UniversoPitágoras, que estará co Clube de Lectura o próximo venres. Publicouse no dixital Fervenzas Literarias, a quen agradecemos a licenza para a súa lectura.

É doado ver o nome de Rocío Leira a carón de moitos dos premios literarios do país, tanto en narrativa como en poesía. Velaí temos o Ánxel Fole de narración curta, o Vila de Negreira ou o Díaz Jácome de Poesía, entre un longo etcétera. Sen embargo, para a súa primeira publicación en solitario aposta por un libro infantoxuvenil.


É certo que ata o de agora todo o que levaba escrito era literatura para adultos e, ata este libro, non tratara con anterioridade a literatura infantil. Eu era das que pensaba que era unha literatura doada de facer, sinxela, que non tiña moitas complicacións… ata que escribín Universo Pitágoras. Os nenos son uns lectores moi esixentes e no momento no que tes que enfrontarte a un libro destas características e para este público, decátaste de que é unha tarefa dunha gran complexidade.


Vostede procede do mundo das matemáticas, una ciencia que estará como trasfondo da aventura que vive Xiana, a nena protagonista de Universo Pitágoras. Teño para min que estamos ante un libro para achegar a literatura a rapaces amantes das matemáticas pero que tamén é un libro para levar as matemáticas a rapaces amantes da literatura.


Eu creo que Universo Pitágoras está pensado un pouquiño máis para eses rapaces que non gustan das matemáticas. O libro pretende ofrecer unha visión máis amena desta materia, considerada polo xeral como fría, complicada e complexa por algúns rapaces. Con Universo Pitágoras o que se quere mostrar é que as matemáticas non teñen por que ser tan ariscas como algúns imaxinan. O libro está formulado de modo que conxugue un pouco de aventura, un pouco de fantasía e por suposto unha compoñente didáctica das matemáticas. Ao longo dos capítulos do libro irán aparecendo os números primos, os números binarios; e como o libro está pensado como un xogo, están as adiviñas matemáticas que hai que ir resolvendo. Creo que en conxunto pode axudar a que os nenos e as nenas cambien a perspectiva que teñen das matemáticas.


Aprendizaxe, xogo, humor, lectura. Foi doado para vostede conxugar todos estes elementos enUniverso Pitágoras?

A parte máis didáctica do libro foi a máis doada por mor do meu traballo, xa que estou en contacto diario co mundo das matemáticas. Por outra banda, levo escribindo dende hai moitos anos, non para un público infantil, pero si para adultos.


O que si houbo neste libro foi un chisquiño de maxia para amalgamalo todo; logo o lector dirá como quedou a mestura, pero creo que é unha proposta moi completa. Completa e novidosa, no senso de que as matemáticas e a lóxica non foron moi tratadas no eido da literatura galega. Dende esa perspectiva este libro pode resultar orixinal.


Os números capicúas, os paradoxos, as adiviñas … Son elementos que irán aparecendo no transcurso da lectura. Hoxe en día, cando parece que se educa aos nenos para que deixen de ser nenos e se convertan en adultos. Apréndese máis xogando que estudando?.


As nocións matemáticas que aparecen neste libro son moi light, pero coido que son conceptos que cando os presentas dunha forma amena, como se fose un xogo, mediante unha aventura ou unha proba, onde os acontecementos que xorden no proceso de lectura non deixan de ser desafíos para os propios rapaces, creo que dese xeito as matemáticas poden asimilarse mellor e velas dende outra perspectiva. Unha parte da finalidade deste libro é demostrar que se pode ensinar as matemáticas dende outro punto de vista.


Cal é a importancia deste tipo de libros para esa posterior aprendizaxe, máis académica, que recibirán na escola?

Eu destacaría a parte do xogo e da lóxica. Non hai que esquecer que as matemáticas -ao igual que a literatura- son abstracción. Permítenche acceder a mundos que non ves na realidade. Este libro vaite permitir imaxinar mundos novos, mundos numéricos, que poden axudar a desenvolver a lóxica do rapaz. Se dende pequeno vas potenciando a súa imaxinación, pero tamén a reflexión, serviralle logo de apoio nunha escola onde a educación é máis estrita e autómata, onde parece que o importante é inculcar conceptos en lugar de que estes sexan asimilados polo neno.


As matemáticas son parte do desenvolvemento cultural da humanidade. Onde cre vostede que falla o aprendizaxe das matemáticas?

Como comentei na pregunta anterior, as matemáticas esixen unha grande capacidade de abstracción. Onde falla? Seguramente en parte sexa culpa nosa, dos docentes, de non saber inculcar nos rapaces a importancia das matemáticas e mostralas, ademais, dende o punto de vista que os alumnos precisan. Creo que ese problema latexa dende os primeiros niveis educativos e vaise arrastrando ao longo dos cursos. Na miña opinión deberíamos partir dende ese punto, dende a necesidade de transmitir aos rapaces a importancia das matemáticas, incluso antes de inculcarlles conceptos algún.


Logo está que as matemáticas esixen moita concentración. Deben asimilarse a modo. Sen embargo, os centros educativos marcan un programa que hai que cumprir e polo normal non se convida á reflexión. Ao final creo que é un cúmulo de cousas.


Matemática e escritora. Fuxindo da artificiosa dicotomía entre ciencias e letras, en que sentido se retroalimenta no seu caso a unha da outra?

Para min están en planos diferentes. As matemáticas apaixónanme e por sorte son o meu modo de vida. A literatura é a miña válvula de escape dende hai moitos anos. Creo que son moi parecidas no senso de que as dúas xorden dunha reflexión: No caso das matemáticas para observar os aspectos físicos que nos rodean e poder representalo mediante teoremas; e no caso da literatura o escritor ten que reflexionar sobre o que ocorre ao seu redor, mirar o mundo con ollos críticos, para logo poder plasmalo na súa obra.


Ao longo da historia houbo moitos escritores que se dedicaron á escritura. Un dos máis coñecidos seguramente sexa Lewis Carroll, o autor de Alicia no País das Marabillas, ou o poeta Nicanor Parra. Pero tamén dáse o caso contrario, onde autores como Borges empregaron nas súas obras moitos conceptos matemáticos. Hai unha conexión entre as dúas disciplinas e, como vemos, tiveron unha relación moi interesante.


Contou vostede para este libro coas ilustracións dun dos ilustradores máis recoñecidos do país. Como foi traballar con Xosé Tomás?


Xosé Tomás fixo un traballo excelente en Universo Pitágoras. Non foi un traballo man a man pero captou á perfección a esencia do libro. Non tivera anteriormente a oportunidade de traballar con el pero si tiña sona de ser un dos mellores ilustradores. Foi sensacional, cada vez que recibía unha nova ilustración sentía que encaixaba totalmente no que eu pensaba.