Contacta connosco no mail bibliotecatrazo@yahoo.es



martes, 10 de decembro de 2013

Balda de Libros (XIV): Tiempo de vida, de Marcos Giralt Torrente


Este libro llamado Tiempo de vida, como bien dice el título, trata de unas personas y cuenta los sucesos que han vivido durante toda su vida.
A mi me gusta mucho este libro porque es fácil de leer y tiene muy pocas palabras desconocidas.

El final no lo cambiaría  porque me gusta tal y como está . Y yo no sería capaz de escribir el final tan bien .
Es una historia fascinante porque relata los hechos de una familia que vive situaciones felices y situaciones tristes .
Cuando lo lees no puedes parar, porque te lleva a continuar hasta el final.

Yo lo recomiendo a todo  lector/a  apasionado/a a la lectura.

Margarita Pombo Castro (4º PDC)

Balda de Libros (XIII): Os dous de sempre, de Castelao



-->

O libro gustoume moito. É un libro moi interesante porque mostra como se comportaban as persoas na época de Castelao. Mostra o que facía a xente para poder saír adiante, e o dura que era a vida para os pobres nesa época.
Tamén mostra a discriminación que sufrían as persoas por ser eivadas. Só respectaban as persoas polo diñeiro. Ensina a vida que tiñan os emigrantes.
Encántame que mostre as diferentes formas de afrontar a vida. Como a afronta Rañolas e Pedro. Son amigos pero afrontan de moi diferente forma a vida. Rañolas loita polas cousas pero Pedro se non consegue algo non loita porque Pedro é un preguiceiro que só pensa en comer e durmir, non ten ningun obxectivo.


Iria Fajín Casas (4º PDC)

Balda de Libros (XII): Aire negro, de Agustín Fernández Paz


Aire negro, Agustín Fernández Paz, Xerais

Para min o libro foi difícil de entender, porque mestura o real con ficticio pola metade do libro.
Ao principio pareceume un libro realista, que trataba sobre unha muller que perdera a memoria e o psicólogo intenta solucionalo, como pasa na vida cotiá, pero na metade do libro volvese ficticio co tema
da gran besta.
O que máis me gustou do libro é o misterio sobre a personaxe "a gran besta". Porque esta persoaxe é a que pon misterio no libro. A personaxe que menos me gustou foi Víctor.
O momento que e parece máis importante do libro é cando Víctor entra nunha cova para saber se o que Laura escribira era certo ou non.
Recomendo este libro á xente que lle guste o misterio e as historias ficticias

Daniel González Iglesias (3º ESO)

É un libro que me gustou moito, xa que engancha dende o primero momento e sempre queres seguir lendo para ver que e o que lle sucede. 
O único que eu lle cambiaria son algúns detalles que non están explicados no libro como por exemplo: porque Laura escribía o seu nome e o seu apelido compulsivamente. 
Despois o resto do libro está moi ben xa que o vocabulario é sinxelo, e deixa claro as situacións que está a describir. 
O que botei algo en falta foi a descrición dos persoaxes xa que me gustaría poñerlle cara, e hai algúns que non teño datos suficientes como o de Victor.

Sandra Noya Redondo (3º ESO)

O libro Aire negro pareceume intrigante a partir de que Laura empezou a redactar a historia. Aínda que o que máis me sorprendeu foi que a historia segundo Carlos fora realidade porque Carlos non cría en monstros.
O momento máis importante para min foi no campo aberto e hai unha tormenta correndo polo campo e cae porque tropezara cunha pedra e a sombra aparecéselle acercándose a ela e cando estaba preto dela cáelle un raio ao monstro, e soara coma un ruído dun animal.
O único cambio que lle faría sería que Carlos seguira coa Casa Grande de Lanzós e que todo o mundo quería ver onde lle ocorrera esa situación coma un museo, pero tamén me gustou o novo final.

Álvaro Noya Rey (3º)

xoves, 5 de decembro de 2013

Balda de Libros (XI): Unha presa de terra, de Marilar Aleixandre


Unha presa de terra. Marilar Aleixandre. Ir Indo

Foi un libro que me gustou bastante, xa que trata dun homicidio moi interesante en todos os seus aspectos, con interrogatorios de todo tipo que levan a Ana e ós inspectores a descubrir satisfactoriamente quen foi o asasino. Recomendaríalle ler este libro a calquera persoa á que lle gusten os crimes.

O que máis me gustou do libro foi a intriga que garda ata o final e o momento no que Lorena lle disparou no xeonllo a Pepe, xa que iso demostra a valentía que teñen moitas mulleres en estos casos, non tan fáciles.

Cambiaría o momento no que Ana di que non vai denunciar a Pepe, xa que estes casos sempre deben ser denunciables, e máis se se trata dun individuo que xa cometera outro crime, como foi o asasinato da señora “Lulú”.

Para min un gran libro, con moitas accións interesantes!

Esteban Becerra Varela (4º ESO)

Persoalmente, este libro gustoume, xa que me gustan deste tipo, é dicir, de misterio, asasinatos e cousas polo estilo.

A pesar de ser un libro curto é un destes nos que te enganchas e queres seguir lendo para saber o desenlace final. Lin a edición de La Voz de Galicia polo que non sei se son os mesmos debuxo que no libro orixinal, pero gustáronme, son moi coloridos e axudan a entender a historia mellor.

Con respecto á lingua, o libro é fácil de entender. Como escena que máis me gustou non sabería con cal quedarme, pero quédome na que Ana vai xunta o inspector e lle di que o verdadeiro culpable é Pepe, xa que é un punto clave na historia.

Marta Otero Ramas (4º)

A narración Unha presa de terra gustoume moito xa que as historias de asasinatos e similares rematan gustándome xeralmente.
A pesar diso cambiaría algunhas cousas, como darlle máis importancia e máis aparicións a Rosa, a muller da limpeza e a cal descubriu o corpo de Lurdes xa sen vida.Tamén o final na parte en que Pepe Castro atopa a gravadora que tiña Ana Candeán agochada e logo de descubrila pégalle a Ana e está a punto de matala. Pois o cambio que faría eu sería que logo de agredila deixaríaa inconsciente e fuxiría no momento en que o inspector Couto e a policía o buscasen.
Aínda así a narración gustoume moito como xa dixen antes e as escenas máis importantes foron todas as que Ana foi ao piso de Pepe, dentro destas a máis importante para min foi na cal Ana xa case deixa a un lado o caso e vai para onda Pepe, non precisamente para seguir obtendo información para resolver o caso, e tamén me gustou moito a escena na cal collen a Pepe agredindo a Ana e o deteñen.

Damián Muíño Bello (4º)

Balda de Libros (X): Quiéreme bien. Una historia de maltrato, de Rosalind B. Penfold



A mí este libro me gustó mucho, no sólo por el tema que se trata, también es la manera de tratarlo y de hablarnos de él.
Es un libro muy bien estructurado, porque explica paso a paso lo que sucede en una situación de maltrato, y la verdad es que me encantó que al principio del libro dice la escritora que en este caso el maltrato es a una mujer, pero no quiere decir que no haya historias de maltrato a hombres.
No sabría muy bien decir la parte que más me gustó, pero la escena sería en la que aparece Victoria y habla con Roz y le dice algo parecido a:
-          - Te vas a quedar de brazos cruzados?
-         -  Ni hablar, este hombre se va a enterar.
Como ya dije anteriormente me encanta Victoria. Lo que menos me gustó serían las escenas en las que Brian manipula a la chica. Cuando las leí, fué como si yo estuviese en su carne.
Fue  muy fácil de leer, todo se entiende con claridad, los dibujos muy bien relacionados con el contexto, la verdad es que es un libro que realmente recomiendo. Es una pasada de libro y destaco lo mucho que aprende una/un joven para el futuro leyendo estas cosas.

Alba Docampo Noya (4º PDC)

martes, 3 de decembro de 2013

As quince librerías máis fermosas do mundo

O pasado venres celebrouse o Día Mundial das librerías e a Revista Nuevas Letras daba un paseo polas 15 librerías máis fermosas do mundo, algunhas delas ben preto de nós. 

Así, podemos ver en Oporto... 



 Librería Lello e Irmão 

"Situada en un antiguo edificio del centro histórico de Oporto, esta construcción destaca por la vidriera que cubre sus estancias y por la maravillosa escalera que ha hecho de este comercio una de las librerías más famosas del globo. La estética del edificio lo convirtió en el escenario perfecto para rodar algunas escenas de las películas de Harry Potter, y ayuda a sus clientes a trasladarse a otra época mientras pasean entre sus libros."  

... e en Lisboa...


Ler Devagar


"Construida en el interior de una nave del siglo XIX que alojaba una antigua fábrica textil, y situada a las afueras de la capital portuguesa, esta librería impresiona por las imponentes estanterías que se alzan casi hasta el techo, por las pasarelas metálicas que la recorren, y por el hecho de que el edificio también acoge una imprenta en la planta superior."





...e en Barcelona...

Altaïr


"La librería especializada en literatura de viajes más importante de Europa, situada junto a la Plaça de Catalunya en la ciudad condal, es mucho más que un simple comercio. Espacio cultural, lugar de encuentro e intercambio de ideas, de conexión entre viajeros y de elaboración de proyectos, Altaïr se ha convertido en un centro de referencia. Y es que, con sus más de 60.000 títulos, es el lugar ideal para comenzar a planear cualquier viaje."


Pincha aquí  para ver as fotos de todas e ler o artigo completo

luns, 2 de decembro de 2013

A orixe da palabra "pijo"

"Si acudimos al DRAE, leemos en su primera acepción que es un adjetivo despectivo y coloquial usado en España para definir a una “persona, esencialmente joven, que en su vocabulario, modales, lenguaje, etc. manifiesta afectadamente gustos de una clase social adinerada”. Y en la segunda definición, que es “considerado propio de una clase social adinerada”. Ejemplos prácticos todos tenemos en mente. Pongamos uno al azar, así, a bote pronto: Tamara Falcó. O cualquiera de los elementos y ‘elementas’ aparecidos en el famoso anuncio de Loewe.

Pero la palabra en cuestión, todo hay que decirlo, hacía alusión en su primer origen al miembro viril, ‘osssssea’, al pene. Así nos lo indica también el diccionario.Y de hecho, con ese sentido se sigue usando todavía, si bien la Academia nos recuerda que es una palabra malsonante y que la gente bien educada no debe decirla jamás. Ahora, cómo pasó de identificar al falo a calificar a un jovenzuelo o jovenzuela con polo de Ralph Lauren y dicción más que peculiar, es ya un misterio."

Aquí o artigo completo

domingo, 1 de decembro de 2013

A violencia contra as mulleres que non se ve


Se mañá as mulleres espertaran
e decidiran que realmente
 lles gustan os seus corpos
só pensa cantas industrias 
irían á ruína.



                               Visto en Facebook (Sexprésate)


"Los mensajes con el que nos bombardean para que todas cumplamos con el estereotipo de ideal imperante (mujer joven, delgada y occidental) tiene estas características:

- El cuerpo femenino es imperfecto, y para que sea valorado hay que controlarlo o corregirlo.
- El cuerpo se define en negativo, en función de lo que no tiene o de lo que con esfuerzo puede llegar a ser.
- El cuerpo femenino sigue utilizándose como reclamo y objeto accesible a los deseos sexuales masculinos cuando acompaña a productos dirigidos a los hombres.
- Presentan a la mujer como responsable de un objeto preciado que ha de mantener bello, para gustar a lo demás. Lo que hace que se asuman gastos económicos en productos (engañosos) como si fuesen indispensables.
- Los productos milagrosos para “adelgazar, reafirmar, desarrugar, alisar” no buscan el bienestar del cuerpo sino en cómo revalorizarlo como si el cuerpo fuese un objeto.
- Los productos corporales son tan asequibles para todas que ya nos tenemos excusas para cuidarnos, se ahonda en la culpabilidad de las que no se cuidan.

Los mensajes se basan en premisas falsas:

- Se induce a pensar que los productos light no engordan e incluso que adelgazan, lo que provoca que se consuman más, se abuse de ellos, (círculos de control/descontrol)
- Se utilizan modelos de mujeres engañosos: cremas adelgazantes en cuerpo adolescentes; cremas anti-edad en mujeres sin arrugas, etc.
- La publicidad pervierte el concepto de salud al identificarlo con el de belleza."

Aquí o artigo completo

venres, 29 de novembro de 2013

Amos de casa



O tema da igualdade entre home e muller e a ruptura de estereotipos está sempre presente neste blog. Todos os xoves durante este curso son "xoves pola igualdade" e tentamos buscar unha noticia q amose en positivo como se están a dar pasos adiante neste camiño. Esta semana quixemos comentar case cada día un artigo relacionado con estes asuntos, con motivo do Día Mundial contra a violencia machista. Hoxe presentámosvos a algúns "amos de casa" que falan sobre a súa vida, o seu traballo, e por que elixiron ir contra corrente.





"El reloj marca las ocho y cuarto de la mañana, pero ni el sueño ni el gélido aire matutino de Madrid parecen afectar a Pedro Caballero y sus tres hijos de seis, ocho y 10 años. En el más absoluto de los silencios, los pequeños caminan uniformados junto a su padre hacia el coche. Cada día, desde que decidió dejar su trabajo voluntariamente hace cuatro años, este madrileño de 42 años se encarga de llevar a sus niños al colegio y del resto de labores del hogar. Como él, cada vez más hombres no solo colaboran en las tareas domésticas, sino que asumen el peso de los quehaceres de sus viviendas al convertirse en amos de casa. (...)

“Tradicionalmente había un reparto de papeles en el que las mujeres se encargaban de las personas dependientes –hijos, enfermos, mayores, etcétera– y los hombres se responsabilizaban de conseguir fondos económicos. Pero este modelo está quebrando y ya nadie defiende los roles diferenciales”, apunta la catedrática de sociología en la Universidad Complutense de Madrid y experta en relaciones de género."




Aquí o artigo completo

xoves, 28 de novembro de 2013

Balda de Libros (IX): Males de cabeza, de Fran Alonso




Males de cabeza, Fran Alonso, Xerais

Paréceme un libro sinxelo de ler e entretido, a verdade cando o empecei non me convencía moito. Pero así que seguín lendo decateime de que tiña relatos que te fan pensar, fante reflexionar sobre moitas cousas sen case darte conta. Eu persoalmente recoméndovolo xa que me parece un libro fácil e bonito.

Os relatos que máis me gustaron sen dúbida ningunha foron “Bartolo, o tolo” e “Desviación de chamada”, esta última fai unha reflexión sobre o galego que pasa a miúdo e nin nos decatamos.

Ademais é moi sinxelo de resumir e faise bastante levadeiro. Polo tanto para ir rematando xa, lédeo e contádeme que vos pareceu penso que tamén vos vai gustar pero xa sabedes que para gustos cores. Espero que o desfrutedes tanto coma min, e saibades coller as ‘’indirectas’’ por dicilo dalgún modo, como intentan facer reflexionar ao lector. Fixádevos sobre todo na que vos dixen anteriormente, eu creo que foron nas que máis me chamou a atención e me dei conta de que verdadeiramente ese libro me estaba a gustar.

Raquel Sande Rodríguez (4º ESO)

Este libro persoalmente non foi un libro que me entusiasmou, a ver gustar, gustoume, porque o libro ten algunhas historias que me gustaron como a de "Os aforros da vella" e outras historias que ao contrario non me gustaron moito, como foi o caso do relato "O ceo amarelo".

O bo que ten este libro é que ten moitos relatos, cunha gran variedade de temas e fáciles de entender.

A escena que máis me gustou, ou mellor dito o relato que máis me gustou foi o de "05 AM (Vigo)", pois penso que neste relato atópanse reflectidos moitos sentimentos e verdadeiras emocións que poden chegar a conquistar ao lector.

Eu este libro, aínda que a min non me entusiasmou moito, recoméndollo á xente que o lea e que desfrute con el, xa que ao ter moitos diversos relatos como xa dixen antes e é moi difícil que non se atope un relato que non che guste, porque a min persoalmente pasoume.

Laura Moar Iglesias (4º ESO)
A min este libro pareceume moi entretido, divertido e emocionante. Este libro ten sentimentos variados variados xa que xa que ten historias distintas que non teñen nada que ver. Para min cada unha trata un tema, un sentimento distinto.

No meu punto de vista a historia de “Os aforros da vella” fíxome rir pero ao mesmo tempo a vella deume mágoa, xa que non comprendía as cousas.

“Domesticum Bellum” foi unha das historias que máis me fixo rir porque case todas as parellas fan así, pero ao mesmo tempo fíxome pensar de porque actuamos así, se nos enfadamos e despois nos desenfadamos, porque nos damos conta de que no fondo non vale a pena desenfadarse por algo así.

As historias que máis me conmoveron, me fixeron chorar foron as de “Coma o Pato Donald”, “Bartolo, o tolo” e “05 AM (Vigo)”, xa que en cada unha chorei por un motivo distinto, en verdade foron as que máis me gustaron.

En “Coma o Pato Donald” pareceume moi forte que Olga tivera que pasar por esas dúas enfermidades soamente porque lle gustaba un rapaz, tamén me pareceu moi emocionante cando di que foi o seu propio irmán o que lle fixo ver a realidade, a que lle salvou a vida.

“Bartolo, o tolo” ten o seu sentimento, porque todo rapaz de pequeno merece ser feliz, sentirse querido e apoiado e no seu caso non puido ser, pero ao final tivo sorte e que o pobo o recolleu con bos modos, fixeron que vivira feliz coas cousas máis insignificativas.

“05 AM (Vigo)” tamén me emocionou porque para eles poder ser felices tiveron que mentirlle aos pais, fixeron as típicas loucuras por amor, porque sabían que o eran todo, o un para o outro e que sempre estarían xuntos e que vivirían a vida a súa maneira, con alegría.

Este libro encantoume, xa que me emocionou e tamén me enganchei a el, foime fácil de entender aínda que tiña algunhas palabras difíciles polo medio. En fin que vos convido a lelo, seguramente vos gustará, asegúrovos que a min me encantou.

Alba Pumar Muíño (4º ESO)


Males de cabeza é un libro con moitas historias diferentes. Nelas atoparás, como ben di o título, moitos males de cabeza que temos as persoas a diario, como, por exemplo, avoas que gardan os aforros das súas vidas debaixo do colchón por non levarllos a persoas descoñecidas da Caixa de Aforros; ou xente ignorante que pensa que falar o galego é de paletos; ou parellas que se pasan todos os días discutindo porque a un se lle esqueceu baixar o lixo, e máis cousas así que podemos atopar neste libro que para min, foi moi entretido e fácil de ler.

Foi entretido porque nas diferentes historias non paras de rir, e nalgunhas, como a historia da “Carapuchiña e o lobo feroz”, a medida que vas lendo a historia da rapariga, quedas alucinando, xa que é moi diferente a historia popular e que todos coñecemos. E fácil de ler porque a maioría das historias non son moi longas e o seu vocabulario enténdese ben.

Persoalmente, é un libro que o volvería ler, gustoume moito e recoméndoo.


Belén García Lijó (4º ESO)


Este libro Males de cabeza pareceume interesante xa que trata de diferentes temas. 

O conto que máis me gustou foi "Os aforros da vella" porque trata  sobre unha vella que non quere gardar os cartos na caixa, porque di que sempre os gardou toda a súa vida debaixo do colchón. Pero acábaos metendo na caixa.

Os finais deixaríaos como están porque eu acabaríaos poñendo peor. A min  personalmente gústame xa que como está formulado o final  para cada conto.

A lingua destes contos enténdese bastante ben porque apenas hai palabras descoñecidas.

Eu a lectura deste libro recomendaríaa porque trata diferentes temas como: os cartos, o coidado e os paseos pola natureza, as investigacións policiais, o uso ou abuso dos móbiles, sobre cursos para falar galego, etc.

Ten diferentes contos todos eles entretidos e divertidos para pasar un momento de lectura e comprender mellor o mundo.

Margarita Pombo Castro (4º PDC)