Contacta connosco no mail bibliotecatrazo@yahoo.es



mércores, 11 de decembro de 2013

Balda de Libros (XV): A Esmorga, de Eduardo Blanco-Amor



A verdade é que este libro é un deses libros que merece á pena ler. É unha lectura que cando levas un tempo lendo te acaba por enganchar e queres saber o final que neste caso é un tanto inesperado. 

Fala sobre temas que queremos esconder, esquecer como se non existisen pero que no fondo todos sabemos que hai e que haberá por moito tempo. Fala do abuso das autoridades e do estado das sociedades marxinais

Un libro fácil de resumir, con personaxes sinxelas, doado de ler, pero é necesario ter unha mente o suficiente madura e critica para chegar ao seu contido

Ademais a súa maneira de falar de Ourense o lugar onde acontece a historia fan ganas de visitar todo iso, faite viaxar ata eses sitios. 

Eu recoméndovos lelo, pois estou segura de que non vos decepcionara, a verdade é que do autor deste libro Eduardo Blanco-Amor me parece que os libros que fai son moi interesantes entretidos e sinxelos.

Raquel Sande Rodríguez (4º ESO)

Cando comecei a ler o libro pensei que non me ía gustar xa que a linguaxe é bastante complicada, mais ao final o libro acaboume gustando moito e cada día foime enganchando máis.

Hai varios momentos importantes, pero a min sorprendeume moito o momento do final da historia cando Cibrán colle a navalla e crávaa embaixo das costelas; non me esperaba que pasase iso para nada.

Como ben dixen, o libro gustoume moito e na historia non faría ningún cambio. Onde si que faría algún cambio sería na linguaxe, xa que é bastante difícil de entender, pois utiliza palabras que agora non se utilizan, ou que son dialectalismos de Ourense.

A historia para min foi bastante fácil de entender; non me pareceu tan difícil o libro como di moita xente. Paréceme que representa moi ben a sociedade da súa época e como pasaban o tempo daquela moitos homes, de taberna en taberna, e continuamente emborrachándose e de festa.

Cristina Deus García (4º ESO)

Gústame o libro, porque é breve e fácil, aínda que ten algunhas palabras coloquiais. Engancha rápido porque a historia fai que queiras seguir lendo.
O momento que máis me gustou de todos foi o de cando estaban no pazo e comeza a arder e marchan fuxindo.
Gustaríame que falase o xuíz para saber cales son as suas contestacións ainda que polo contexto xa se poden supoñer. 
Recoméndovos ler este libro porque a min gustoume, ademais aprendes moito vocabulario.

Iria Fajín Casas (4º PDC)

martes, 10 de decembro de 2013

Consello importante para calquer exame


Balda de Libros (XIV): Tiempo de vida, de Marcos Giralt Torrente


Este libro llamado Tiempo de vida, como bien dice el título, trata de unas personas y cuenta los sucesos que han vivido durante toda su vida.
A mi me gusta mucho este libro porque es fácil de leer y tiene muy pocas palabras desconocidas.

El final no lo cambiaría  porque me gusta tal y como está . Y yo no sería capaz de escribir el final tan bien .
Es una historia fascinante porque relata los hechos de una familia que vive situaciones felices y situaciones tristes .
Cuando lo lees no puedes parar, porque te lleva a continuar hasta el final.

Yo lo recomiendo a todo  lector/a  apasionado/a a la lectura.

Margarita Pombo Castro (4º PDC)

Balda de Libros (XIII): Os dous de sempre, de Castelao



-->

O libro gustoume moito. É un libro moi interesante porque mostra como se comportaban as persoas na época de Castelao. Mostra o que facía a xente para poder saír adiante, e o dura que era a vida para os pobres nesa época.
Tamén mostra a discriminación que sufrían as persoas por ser eivadas. Só respectaban as persoas polo diñeiro. Ensina a vida que tiñan os emigrantes.
Encántame que mostre as diferentes formas de afrontar a vida. Como a afronta Rañolas e Pedro. Son amigos pero afrontan de moi diferente forma a vida. Rañolas loita polas cousas pero Pedro se non consegue algo non loita porque Pedro é un preguiceiro que só pensa en comer e durmir, non ten ningun obxectivo.


Iria Fajín Casas (4º PDC)

Balda de Libros (XII): Aire negro, de Agustín Fernández Paz


Aire negro, Agustín Fernández Paz, Xerais

Para min o libro foi difícil de entender, porque mestura o real con ficticio pola metade do libro.
Ao principio pareceume un libro realista, que trataba sobre unha muller que perdera a memoria e o psicólogo intenta solucionalo, como pasa na vida cotiá, pero na metade do libro volvese ficticio co tema
da gran besta.
O que máis me gustou do libro é o misterio sobre a personaxe "a gran besta". Porque esta persoaxe é a que pon misterio no libro. A personaxe que menos me gustou foi Víctor.
O momento que e parece máis importante do libro é cando Víctor entra nunha cova para saber se o que Laura escribira era certo ou non.
Recomendo este libro á xente que lle guste o misterio e as historias ficticias

Daniel González Iglesias (3º ESO)

É un libro que me gustou moito, xa que engancha dende o primero momento e sempre queres seguir lendo para ver que e o que lle sucede. 
O único que eu lle cambiaria son algúns detalles que non están explicados no libro como por exemplo: porque Laura escribía o seu nome e o seu apelido compulsivamente. 
Despois o resto do libro está moi ben xa que o vocabulario é sinxelo, e deixa claro as situacións que está a describir. 
O que botei algo en falta foi a descrición dos persoaxes xa que me gustaría poñerlle cara, e hai algúns que non teño datos suficientes como o de Victor.

Sandra Noya Redondo (3º ESO)

O libro Aire negro pareceume intrigante a partir de que Laura empezou a redactar a historia. Aínda que o que máis me sorprendeu foi que a historia segundo Carlos fora realidade porque Carlos non cría en monstros.
O momento máis importante para min foi no campo aberto e hai unha tormenta correndo polo campo e cae porque tropezara cunha pedra e a sombra aparecéselle acercándose a ela e cando estaba preto dela cáelle un raio ao monstro, e soara coma un ruído dun animal.
O único cambio que lle faría sería que Carlos seguira coa Casa Grande de Lanzós e que todo o mundo quería ver onde lle ocorrera esa situación coma un museo, pero tamén me gustou o novo final.

Álvaro Noya Rey (3º)

xoves, 5 de decembro de 2013

Balda de Libros (XI): Unha presa de terra, de Marilar Aleixandre


Unha presa de terra. Marilar Aleixandre. Ir Indo

Foi un libro que me gustou bastante, xa que trata dun homicidio moi interesante en todos os seus aspectos, con interrogatorios de todo tipo que levan a Ana e ós inspectores a descubrir satisfactoriamente quen foi o asasino. Recomendaríalle ler este libro a calquera persoa á que lle gusten os crimes.

O que máis me gustou do libro foi a intriga que garda ata o final e o momento no que Lorena lle disparou no xeonllo a Pepe, xa que iso demostra a valentía que teñen moitas mulleres en estos casos, non tan fáciles.

Cambiaría o momento no que Ana di que non vai denunciar a Pepe, xa que estes casos sempre deben ser denunciables, e máis se se trata dun individuo que xa cometera outro crime, como foi o asasinato da señora “Lulú”.

Para min un gran libro, con moitas accións interesantes!

Esteban Becerra Varela (4º ESO)

Persoalmente, este libro gustoume, xa que me gustan deste tipo, é dicir, de misterio, asasinatos e cousas polo estilo.

A pesar de ser un libro curto é un destes nos que te enganchas e queres seguir lendo para saber o desenlace final. Lin a edición de La Voz de Galicia polo que non sei se son os mesmos debuxo que no libro orixinal, pero gustáronme, son moi coloridos e axudan a entender a historia mellor.

Con respecto á lingua, o libro é fácil de entender. Como escena que máis me gustou non sabería con cal quedarme, pero quédome na que Ana vai xunta o inspector e lle di que o verdadeiro culpable é Pepe, xa que é un punto clave na historia.

Marta Otero Ramas (4º)

A narración Unha presa de terra gustoume moito xa que as historias de asasinatos e similares rematan gustándome xeralmente.
A pesar diso cambiaría algunhas cousas, como darlle máis importancia e máis aparicións a Rosa, a muller da limpeza e a cal descubriu o corpo de Lurdes xa sen vida.Tamén o final na parte en que Pepe Castro atopa a gravadora que tiña Ana Candeán agochada e logo de descubrila pégalle a Ana e está a punto de matala. Pois o cambio que faría eu sería que logo de agredila deixaríaa inconsciente e fuxiría no momento en que o inspector Couto e a policía o buscasen.
Aínda así a narración gustoume moito como xa dixen antes e as escenas máis importantes foron todas as que Ana foi ao piso de Pepe, dentro destas a máis importante para min foi na cal Ana xa case deixa a un lado o caso e vai para onda Pepe, non precisamente para seguir obtendo información para resolver o caso, e tamén me gustou moito a escena na cal collen a Pepe agredindo a Ana e o deteñen.

Damián Muíño Bello (4º)

Balda de Libros (X): Quiéreme bien. Una historia de maltrato, de Rosalind B. Penfold



A mí este libro me gustó mucho, no sólo por el tema que se trata, también es la manera de tratarlo y de hablarnos de él.
Es un libro muy bien estructurado, porque explica paso a paso lo que sucede en una situación de maltrato, y la verdad es que me encantó que al principio del libro dice la escritora que en este caso el maltrato es a una mujer, pero no quiere decir que no haya historias de maltrato a hombres.
No sabría muy bien decir la parte que más me gustó, pero la escena sería en la que aparece Victoria y habla con Roz y le dice algo parecido a:
-          - Te vas a quedar de brazos cruzados?
-         -  Ni hablar, este hombre se va a enterar.
Como ya dije anteriormente me encanta Victoria. Lo que menos me gustó serían las escenas en las que Brian manipula a la chica. Cuando las leí, fué como si yo estuviese en su carne.
Fue  muy fácil de leer, todo se entiende con claridad, los dibujos muy bien relacionados con el contexto, la verdad es que es un libro que realmente recomiendo. Es una pasada de libro y destaco lo mucho que aprende una/un joven para el futuro leyendo estas cosas.

Alba Docampo Noya (4º PDC)

martes, 3 de decembro de 2013

As quince librerías máis fermosas do mundo

O pasado venres celebrouse o Día Mundial das librerías e a Revista Nuevas Letras daba un paseo polas 15 librerías máis fermosas do mundo, algunhas delas ben preto de nós. 

Así, podemos ver en Oporto... 



 Librería Lello e Irmão 

"Situada en un antiguo edificio del centro histórico de Oporto, esta construcción destaca por la vidriera que cubre sus estancias y por la maravillosa escalera que ha hecho de este comercio una de las librerías más famosas del globo. La estética del edificio lo convirtió en el escenario perfecto para rodar algunas escenas de las películas de Harry Potter, y ayuda a sus clientes a trasladarse a otra época mientras pasean entre sus libros."  

... e en Lisboa...


Ler Devagar


"Construida en el interior de una nave del siglo XIX que alojaba una antigua fábrica textil, y situada a las afueras de la capital portuguesa, esta librería impresiona por las imponentes estanterías que se alzan casi hasta el techo, por las pasarelas metálicas que la recorren, y por el hecho de que el edificio también acoge una imprenta en la planta superior."





...e en Barcelona...

Altaïr


"La librería especializada en literatura de viajes más importante de Europa, situada junto a la Plaça de Catalunya en la ciudad condal, es mucho más que un simple comercio. Espacio cultural, lugar de encuentro e intercambio de ideas, de conexión entre viajeros y de elaboración de proyectos, Altaïr se ha convertido en un centro de referencia. Y es que, con sus más de 60.000 títulos, es el lugar ideal para comenzar a planear cualquier viaje."


Pincha aquí  para ver as fotos de todas e ler o artigo completo

luns, 2 de decembro de 2013

A orixe da palabra "pijo"

"Si acudimos al DRAE, leemos en su primera acepción que es un adjetivo despectivo y coloquial usado en España para definir a una “persona, esencialmente joven, que en su vocabulario, modales, lenguaje, etc. manifiesta afectadamente gustos de una clase social adinerada”. Y en la segunda definición, que es “considerado propio de una clase social adinerada”. Ejemplos prácticos todos tenemos en mente. Pongamos uno al azar, así, a bote pronto: Tamara Falcó. O cualquiera de los elementos y ‘elementas’ aparecidos en el famoso anuncio de Loewe.

Pero la palabra en cuestión, todo hay que decirlo, hacía alusión en su primer origen al miembro viril, ‘osssssea’, al pene. Así nos lo indica también el diccionario.Y de hecho, con ese sentido se sigue usando todavía, si bien la Academia nos recuerda que es una palabra malsonante y que la gente bien educada no debe decirla jamás. Ahora, cómo pasó de identificar al falo a calificar a un jovenzuelo o jovenzuela con polo de Ralph Lauren y dicción más que peculiar, es ya un misterio."

Aquí o artigo completo

domingo, 1 de decembro de 2013

A violencia contra as mulleres que non se ve


Se mañá as mulleres espertaran
e decidiran que realmente
 lles gustan os seus corpos
só pensa cantas industrias 
irían á ruína.



                               Visto en Facebook (Sexprésate)


"Los mensajes con el que nos bombardean para que todas cumplamos con el estereotipo de ideal imperante (mujer joven, delgada y occidental) tiene estas características:

- El cuerpo femenino es imperfecto, y para que sea valorado hay que controlarlo o corregirlo.
- El cuerpo se define en negativo, en función de lo que no tiene o de lo que con esfuerzo puede llegar a ser.
- El cuerpo femenino sigue utilizándose como reclamo y objeto accesible a los deseos sexuales masculinos cuando acompaña a productos dirigidos a los hombres.
- Presentan a la mujer como responsable de un objeto preciado que ha de mantener bello, para gustar a lo demás. Lo que hace que se asuman gastos económicos en productos (engañosos) como si fuesen indispensables.
- Los productos milagrosos para “adelgazar, reafirmar, desarrugar, alisar” no buscan el bienestar del cuerpo sino en cómo revalorizarlo como si el cuerpo fuese un objeto.
- Los productos corporales son tan asequibles para todas que ya nos tenemos excusas para cuidarnos, se ahonda en la culpabilidad de las que no se cuidan.

Los mensajes se basan en premisas falsas:

- Se induce a pensar que los productos light no engordan e incluso que adelgazan, lo que provoca que se consuman más, se abuse de ellos, (círculos de control/descontrol)
- Se utilizan modelos de mujeres engañosos: cremas adelgazantes en cuerpo adolescentes; cremas anti-edad en mujeres sin arrugas, etc.
- La publicidad pervierte el concepto de salud al identificarlo con el de belleza."

Aquí o artigo completo