Andel de Libros (IV): Aire negro, de Agustín Fernández Paz

Aire negro. Agustín Fernández Paz. Xerais

Este libro gustoume moito, xa que sempre queres saber se Laura Novo se cura ou non. Ten unha historia detrás moi triste. Eu cando me sinto vixiada síntome incómoda, non me imaxino como me sentiría ás 24 horas. Tamén se ve un home que non se rende por moi grande que sexa o obstáculo, Victor que era novo na clínica e xa o puxeron a proba cun caso que ninguén antes descifrara, o caso de Laura Novo.

Por unha banda, o momento máis interesante na miña perspectiva é cando o raio caeu sobre a sombra negra e o máis emocionante era cando Laura se acercaba a Victor cando el lle estaba lendo. E, por outra banda, o momento que menos me gustou foi o final, aínda que sexa aberto, esperábame un asasinato ou un suicidio.

É un libro de fantasía, xa que na vida real non hai sombras negras que te perseguen, pero é verdade que te podes sentir vixiada e perseguida.

A lingua é sinxela, xa que se entende todo. En xeral o libro é fácil de ler porque engancha moito.

Recoméndollo a todos, gustoume moito e penso que é un dos grandes éxitos, entre outros, de Agustín Fernández Paz.

Alba Rey Brea (3º ESO)

Ola, eu son Paula e hoxe vouvos falar do libro Aire Negro, de Agustín Fernández Paz. Un relato fantástico, non moi longo, que mestura unha historia de amor coa mitoloxía galego-portuguesa.

Primeiro vouvos falar dos personaxes. Neste libro, o personaxe principal é Víctor Moldés, que narra o relato. Así a todo, a personaxe de maior importancia é Laura Novo, a base de case todo o relato. Esta última é a miña personaxe preferida, porque amosa unha actitude que fai sinxelo que te metas no personaxe.

O momento de maior importancia para min é o final. Un final aberto pero cerrado á vez, porque podes deducir o que ocorre. Persoalmente, gustoume moito.

No referido ao vocabulario, emprega unha fala moi sinxela pero sen chegar a coloquial en ningún momento.

Eu  recomendo o libro, a verdade é que me gustou moito, e verdadeiramente vale a pena lelo e aventurarse dentro del.

Paula Noya Redondo (3º ESO)

Ola tod@s! Hoxe vouvos falar do libro Aire Negro, un libro moi intrigante e emocionante que te invita a ler.

É unha historia fantástica xa que fala dun ser fantástico: A Gran Besta Negra.

Para min o momento máis emocionante é cando Laura Novo (a rapaza que esta no psiquiátrico) conta todo o que lle acontece en Galicia, xa que me pareceu sorprendente, sobre todo cando morre Démbalo (o can de Carlos) e cando viu a Gran Besta Negra.

Gústanme os personaxes sobre todo Laura e Carlos Valcárcel, pero non me gusta Víctor xa que me parece que non quere nada bo para Laura, e ademais moléstalle que estivese enamorada de Carlos, xa que a Víctor gústalle ela.

O final non me pareceu nada axeitado, xa que é un final aberto, e a min non me gustan nada.

Se tivera que facerlle algún cambio sería o final xa que non me gusta nada, e faría unha segunda parte do libro ou un final mellor.

O vocabulario é moi fácil de comprender.

Se che gustan moito os finas abertos, ou os libros de intriga e suspense recoméndoche moito ler este libro xa que ten todas esas cualidades!

Ahinoa Antelo Rodríguez (3º ESO)

Para min o momento máis importante é cando Víctor e Laura van á cova e a Laura lle cae o colgante, co que se fai o demo con el xa que a partir dese momento o demo apoderase do corpo de Laura producíndolle a morte. 

O libro para min é moi interesante xa que unha historia como esta méteche un interese dentro que tes que saber que ocorre si ou si porque ninguén se espera que o demo fora capaz de apoderarse de alguén a través dun colgante.

A verdade é que o final a min gustoume moito xa que ninguén se esperaba a súa morte e menos desa maneira.

Para min o mellor personaxe era Víctor, polo interese que ten por axudar a Laura.

O vocabulario penso que non é moi difícil de entender penso que é  bastante normal para os rapaces da nosa idade. 

Eu recoméndolle este libro a todo o mundo, ben, a todas as persoas que lles guste ler xa que é moi fácil de entender, engancha mazo e ademais tes un algo que che impide parar de seguir lendo.

Gloria Pena Gutiérrez (3º ESO)

Ola a todxs, desta vez vouvos contar un pouquiño sobre o libro Aire Negro de Agustín Fernández Paz.

Para comezar falareivos dos personaxes. O meu personaxe preferido é Laura Novo (a protagonista), unha rapaza cunha escuridade no seu interior...,en xeral gustáronme todos os personaxes, parecéronme axeitados.

O contido deste libro está bastante ben, xa que mestura a cultura e mentalidade de hoxe en día coas historias mitolóxicas galegas.

O final é aberto pero neste caso non hai seguinte libro.

Pareceume un libro fácil de ler e cun vocabulario moi sinxelo.

Para rematar só teño que dicirvos que se queredes saber mais sobre este extraordinario libro só tedes que lelo. E se despois de lelo queredes máis anímovos a que continuedes a historia!

Leticia Añón Guerra (4º ESO)

Para min a parte máis importante do libro é cando Laura vai dar un paseo e sente que alguén a persegue, ela ten moito medo. Por iso creo que é a parte máis importante porque a min gústame a intriga e quería saber quen a perseguía.

O tema do libro foi interesante máis ca outros libros porque a min gústame o misterio, xa que fai que me involucre moito na lectura.

Por outro lado, con respecto aos cambios posibles, non creo que sexa necesario, pero non me gustou moito que lle morrera unha amiga por que me transmitiu moita tristeza e angustia.

Referíndome ao final, gustoume moito porque me gustan os finais abertos, pero que se sobreentendan.

Con respecto ao vocabulario, foi fácil de entender xa que son palabras comúns que se utilizan a diario, salvo algunha que outra que foi necesario mirar no dicionario.

Finalmente, a min gustoume moito o libro e recomendaríallo aos meus compañeiros para que poidan desfrutar da lectura.

Adrián Esmorís Noya (3º ESO)

Que onda banda! Son Yago e hoxe vou falar do libro Aire Negro. A min esta novela en xeral gustoume bastante, agás algúns momentos do medio do libro que me parecen postos soamente para encher paxinas aínda que é ben certo que hai momentos moi interesantes. 

O libro é unha cousa normal, consta de 200 e pico paxinas pero lese rápido xa que é interesante e ademais a letra é bastante grande. 

A narración vai de unha muller que debido a sucesos moi estraños acaba nunha clínica psiquiátrica e o seu psiquiatra, Victor Moldes terá que descubrir a verdadeira orixe dos seus síntomas. 

Os personaxes son normaliños, aínda que ao principio esta declaración é un pouco confusa xa que a protagonista cando se nos dá a coñecer parece ser un personaxe moi estraño, xa que fai cousas raras.

O vocabulario non é moi difícil de comprender tanto nas edicións antigas coma nas novas, xa que este libro xa leva bastantes reedicións. 

Yago Leis Ríos (3º ESO)

Eeiiiii que pasa amiguiños, todo ben? Todo correcto e eu alégrome moito, para empezar chámome Pablo, lin Aire Negro e gustoume bastante este libro, principalmente polos personaxes como Laura pero sobre todo Moncho. A min Moncho gustoume moito porque é unha persoa rariña que practicamente desenvolve el a historia do libro, mediante lendas e teimas súas. 

Despois está Laura que ten unha vida moi movida, de aquí para alá, así sempre. Se a miña opinión contase na decisión das outras persoas que poden escoller o libro diría que Laura sería a que máis lle gustaría porque todas as persoas se senten moi identificadas con ela tanto rapaces coma rapazas.

Deixando os personaxes ao marxe, o libro ten unha historia moi completa que se pode resumir en tres partes, unha introdución dos personaxes, despois a aparición dos problemas e finalmente os asasinatos, hehehehe. 

A lingua era bastante fácil quitando algunhas palabras en concreto.

Pablo García López (3º ESO)

Ola, son Miguel e vou dicir a miña valoración deste libro .O momento máis importante ao meu parecer é cando Laura narra a súa historia porque despois xa se sabe case todo o que vai pasar. 

O tema gustoume porque era de terror e é moi emocionante intuír o que vai pasar. O cambio que lle faría é que non morrese o can.

Nos personaxes os que máis me gustaron foron: Laura, Victor e Moncho. Moncho non era o principal pero era o gracioso ao meu parecer. Laura á parte de que era unha personaxe principal foi porque me gustou a súa participación no libro. E Victor á parte de que un dos principais pois el deu resolto un caso moi difícil porque non tiña moita información ao principio e ao final foille mais fácil. 

E os raios e tormentas cada  vez que pasaba algo pareceume moi ben.

O final paréceme axeitado porque deixa coa dúbida do que vai suceder. 

A lingua é fácil porque penso que todas as palabras se entenden. 

Eu recomendo este libro porque está moi logrado e está moi intrigante, sobre todo para as persoas ás que lle gusten os libros de terror.

Miguel Mariño Martínez (3º ESO)

Andel de Libros (III): Todos somos, de Marcos Calveiro

Todos somos. Marcos Calveiro. Xerais

Ola!

Son Alba Rey e hoxe vouvos falar dun libro que lin, Todos somos, de Marcos Calveiro.

Narra os feitos da desaparición de Natalia, unha nena de 12 e moi amiga de Antón. Gustoume moito este libro xa que o argumento recolle a historia de moitas outras desaparicións, a angustia de que uns pais atopen á súa filla e a maneira da que os medios de comunicación se aproveitan destas traxedias para aumentar a súa audiencia, co pretexto de ser mellor que outros programas.

É un libro moi triste, a xente reúnese para facer manifestacións, os policías non teñen ningunha proba nin ningunha hipótese...

É un libro que te engancha porque queres saber se encontran a Natalia e no estado que a encontran.

Esta cheo de sentimentos, por unha banda narra a realidade na que vivimos, e por outra, cada persoa ten unha historia atrás: Lina, Antón, a presentadora, os país de Natalia e os de Antón...

Outra razón pola que me gusta é que deixa un final aberto. O meu personaxe preferido é Lina, é moi boa con Antón e no seu traballo, é difícil que se renda.

En canto ó vocabulario, hai palabras que non coñezo pero en xeral é sinxelo.

Recoméndovos un montón que o leades, é moi bo libro.

Alba Rey Brea (3º ESO)

Ola amig@s! Son Ahinoa e hoxe tocoume falar dun libro moi interesante, Todos somos. Este libro abarca un tema que pode pasar na realidade, a desaparición dunha persoa, neste caso a desaparición dunha nena, Natalia.

Para min o momento máis importante deste libro é cando Lina se desfai do pasado, é dicir, cando lle entrega a Antón o álbum no que tiña todo relacionado coa única desaparición que non logrou descubrir.

Os personaxes son moi distintos, por exemplo o pai de Antón é un home sensato, parécerelle moi mal que o pai de Natalia vaia á televisión só para gañar cartos, en cambio a súa nai parécelle ben, xa que pensa que só quere atopar a súa filla.

O meu personaxe favorito é Lina, a inspectora que leva o caso. É unha muller forte, e que loita para superar o pasado, cousa que lle costa un montón.

Neste libro só faría un cambio, o final xa que é aberto e a verdade é que non mo esperaba.

Deixando o final a un lado, recomendo un montón ler este libro xa que está xenial, e explica brevemente o que lle ocorre a unha familia á que lle desaparece unha persoa querida, unha sensación moi moi mala.

Ahinoa Antelo Rodríguez (3º ESO)

Book tráiler (V): Todos somos, de Marcos Calveiro. Realizado por Alba Rey Brea

Unha nova entrega no noso recuncho de realización youtubeira. Velaquí o Book trailer da novela Todos somos, de Marcos Calveiro (col. Fóra de Xogo. Xerais, 2013). Realización youtubeira: Alba Rey Brea, 3º ESO, CPI Viaño Pequeno (Trazo)

Book tráiler (IV): Cartas de inverno, de Agustín Fernández Paz. Realizado por Mirian Otero Sande

Unha nova entrega no noso recuncho de realización youtubeira. Velaquí o Book trailer da novela Cartas de inverno, de Agustín Fernández Paz (col. Fóra de Xogo. Xerais, 1995. 36ª ed. 2018). Realización youtubeira: Mirian Otero Sande, 3º ESO, CPI Viaño Pequeno (Trazo)

Book tráiler (III): Volverás, golfiño, de Andrea Maceiras. Realizado por Lucía González Castro e Ana Señarís Veiras

Unha nova entrega no noso recuncho de realización youtubeira, velaquí o Book trailer da novela Volverás, golfiño, de Andrea Maceiras (Xerais, 2014). Realización youtubeira: Lucía González Castro e Ana Señarís Veiras (1º ESO) CPI Viaño Pequeno (Trazo)

Book tráiler (II): Palabras de Caramelo, de Gonzalo Moure. Realizado por Iria Castro Noya e Sara Conde Delgado (1º ESO)

Unha nova entrega no noso recuncho de realización youtubeira, velaquí o Book trailer da novela Palabras de Caramelo, de Gonzalo Moure (Xerais, 2003). Realización youtubeira: Iria Castro Noya e Sara Conde Delgado (1º ESO) CPI Viaño Pequeno (Trazo)

Book tráiler (I): Pituxa, a fantástica nena da caca de ouro (escrita por un bolígrafo)", de Marcos López Concepción. Realizado por Pablo Codesido Fernández (1º ESO)

«Entendemos por booktrailer en el contexto escolar, que es el que nos ocupa, un vídeo elaborado por estudiantes de Secundaria (o de Primaria), a partir de la lectura de un libro de ficción. La finalidad del cortometraje es convencer a los iguales de que vale la pena leer el libro en cuestión.

Hay implícitas, por tanto, como quedará patente más adelante, las ideas de lectura (e interpretación, con toda su ambigüedad), de elaboración conjunta (por el volumen de trabajo que supone) y, por último de significatividad.»

(Booktrailers en el aula: una mirada diferente a la lectura, Joan Bustos, revistababar.com)

Neste curso 2018/2098 continuamos a publicación deste novo apartado da bitácora da Biblioteca do CPI de Viaño Pequeno (Trazo) onde o alumnado da ESO, de maneira voluntaria, realizará breves BOOK TRAILERS sobre as súas lecturas para a materia de Lingua e Literatura Galega.

Nesta sección Book trailers o primeiro alumno en achegarnos o seu comentario crítico para o noso recuncho de realización youtubeira foi Pablo Codesido Fernández (1º ESO), que escolleu a novela Pituxa, a fantástica nena da caca de ouro (escrita porun bolígrafo), de Marcos López Concepción (col. Árbore. Galaxia, 2016).

Laura Codesido Fernández e Gabriella González Lamas recibiron A balada dos unicornios, asinado por Ledicia Costas

As alumnas lectoras de 2º da ESO Laura Codesido Fernández e Gabriella González Lamas veñen de recibir cadanseu exemplar asinado da novela A balada dos unicornios (Xerais), que a escritora Ledicia Costas sorteaba na súa conta de Instagram.

 
As novelas chegaron acompañadas dun fermoso unicornio de madeira feito polas expertas mans de @latadepulpo. Velaquí as imaxes que o acreditan.

Para que vexades que a lectura recompensa de moitas maneiras!

Andel de Libros (II): O gardián invisible, de Dolores Redondo

O gardián invisible. Dolores Redondo. Xerais

Ola! Chámome Paula, e vouvos a falar do libro O gardián invisible, de Dolores Redondo. Un relato moi entretido que recolle o misterio de numerosos asasinatos, e unha pequena parte de mitoloxía navarra, así como unha historia de amor, familiar.

Para comezar, imos falar dos personaxes. O meu personaxe preferido é Amaia Salazar, a protagonista, unha muller nova de moito criterio. Pero tamén me gusta moito o personaxe da tía desta, Engrasi, unha señora que ten moito que contar.

Persoalmente, atopo moi difícil escoller un momento con importancia destacada, pero se é necesario eu decantaríame por cando se narra o momento no que Amaia case é asasinada pola súa nai.

O final, é aberto, dado que o libro é a primeira parte dunha triloxía, O Baztán. Aínda así, gustoume moito porque non mo esperaba en absoluto.

En canto ao vocabulario, emprega unha fala moi sinxela de fácil comprensión.

E agora, só me queda dicirvos que a min me gustou moito este libro, e que vos recomendo moito que o leades. Espero que vos gustase!

Paula Noya Redondo (3º ESO)

Ola a tod@s, aquí vouvos a falar do que me pareceu o libro titulado O gardián invisible de Dolores Redondo.

Primeiro vouvos  a falar un pouco dos personaxes. O meu personaxe favorito é James Westford o home de Amaia Salazar, sen embargo o personaxe que menos me gustou foi Flora Salazar, a irmá maior de Amaia, xa que parece que só ten maldade no seu interior.

O final desta novela é aberto, debido a que esta novela é a primeira obra da triloxía “O Baztán”.

Persoalmente creo que é un libro ameno de ler, de fácil compresión.

Un libro entretido que engancha dende o primeiro momento grazas á mestura de investigación criminal, tramas familiares e a mitoloxía.

Unha obra contada de forma excelente, con xiros continuos que te confunden á hora de visualizar o culpábel.

Por último só teño que agregar que  se sodes unha desas persoas ás que lles gustan as historias de intriga, misterio e policíacas este é o voso libro!

Leticia Añón Guerra (3º ESO)

Ola, chámome Ahinoa e hoxe vouvos falar do libro O gardián invisible, unha obra de Dolores Redondo. Un relato moi entretido e que engancha moito. Forma parte dunha triloxía chamada O Batzán.

O meu personaxe favorito é Amaia Salazar xa que unha muller forte e decidida, tamén me gusta moito Ros porque me parece moi boa e moi inocente. Odio a Flora xa que me parece unha persoa malvada e moi rancorosa.

O tema do libro é moi emocionante e interesante, xa que vai sobre crimes, enganos e o amor dunha familia. Tamén mestura co contido dos libros a mitoloxía vasca, cousa que a min non me gustou moito, porque esas partes parécenme moi aburridas.

Para min o momento máis importante é cando descobren quen é o asasino xa que non me esperaba para nada que fora esa persoa, e vós tampouco volo esperaredes.

Non faría ningún cambio no final xa que me parece moi axeitado.

Por último o vocabulario parece moi sinxelo e fácil de comprender.

Só me falta dicirvos que este libro encantoume, e recoméndovolo moitísimo. Espero que vos guste!

Ahinoa Antelo Rodríguez (3º ESO)

Andel de Libros (I): Os dous de sempre, de Castelao

Un novo curso 2018/2019 e continuamos coa publicación deste apartado da bitácora da Biblioteca do CPI Viaño Pequeno (Trazo) onde o alumnado de terceiro e cuarto da ESO realizará breves recensións sobre as súas lecturas para a materia de Lingua e Literatura Galega.

Desta volta vaise chamar Andel de Libros e a primeira alumna en achegarnos o seu comentario crítico para o noso recuncho das lecturas foi Tania Villasenín Bello (4º ESO). Velaquí a recensión:

Os dous de sempre. Castelao. Galaxia

Este libro encantoume. Está moi ben narrado. Para ser un libro de xa hai uns cantos anos o léxico enténdese perfectamente. É unha historia moi bonita. É todo real, que lle pode pasar a calquera, e sobre todo no tempo de antes. 

Nesta novela móstranse os diferentes tipos de persoas que hai no mundo pero levado un pouco ao extremo. Ou non se sabe facer de nada (Pedriño) ou se sabe facer de todo (Rañolas). Non hai ninguén que se atope no medio. Un dos amigos traballa do que se lle pon por diante só para poder facer unha vida normal, e o outro rexeita todo. A única diferenza é que a un déronllo todo feito dende pequeno e o outro non. Rañolas adáptase ao que sexa, coas condicións que sexan e Pedriño parece que se teñen que axeitar todos a el. Rañolas pareceume un moi bo personaxe, o mellor. 

Lese moi rápido. Tamén me gustou moito que no final de cada capítulo houbera un debuxo con sempre unha relación bastante importante co contido. Está moi ben organizado, os capítulos son moi pequenos e isto fai que sexan máis ameno. 

Foi un dos mellores libros que lin de esta época. Recoméndollo a todos!

Tania Villasenín Bello (4º ESO)

É un libro no que Castelao nos mostra a súa visión tan importante do pobo galego.

O libro, trata de dous rapaces chamados Pedriño e Rañolas. Estes rapaces criáronse xuntos na mesma vila e eran moi bos amigos. Pedriño, era un rapaz que só pensaba en comer e foi para a vila xove, para vivir coa tía Ádega, ela sempre lle buscaba traballo para que fixera algo.

Anos despois Rañolas decidiu marchar da vila e percorrer o mundo por aí adiante e facer a súa vida el só. Pedriño un pouco máis tarde que Rañolas, fixo o mesmo, grazas á súa tía que lle conseguiu traballo. Pero cando Pedriño marchou, a tía Ádega botábao de menos e como tiña moitas soidades del…..adiviñade o que lle pasou. Só tedes que ler o libro, nada máis!

O momento que me deu algo de pena foi cando Rañolas, despois duns anos volveu á súa vila e a súa nai xa non estaba. Pero o que máis me gustou, foi que Rañolas se buscou a vida, e non se rendeu nunca como fixo Pedriño que só pensaba en comer.

É un libro bastante fácil de entender e é moi entretido.

Lydia Rey Varela (4º ESO)