Contacta connosco no mail bibliotecatrazo@yahoo.es



mércores, 20 de marzo de 2013

Andel de Libros (XXXVIII): Sobrevives?, de Fina Casalderrey


Sobrevives?, Fina Casalderrey, Xerais

Unha magnífíca obra dunha das mellores, ou posiblemente a mellor autora galega en categoría xuvenil. Trata sobre un rapaz con moitos problemas, tanto na escola como na casa, e o destino non parará de darlle máis problemas. Non lle importa o que lle digan, só lle fai feliz ir ao monte cos seus cans, o seu ben máis preciado.
Na obra a autora intenta imitar o modo de vida dun chaval de 17 anos, que na súa vida só se namorara unha vez. Era loira pero foron deixándose de falar e a chavala púxolles os cornos con outro. Na miña opinión, escribe moitas veces que lle gustan os cans. Tamén abusa un pouco dalgunha palabras malsoantes.
Pero á excepción diso o libro está ben.

Miguel Rey Viqueira (3º ESO)

martes, 19 de marzo de 2013

Celebrando o Día do Pai

Visto en Facebook (F. en tiempos revueltos)

Non te sintes como nunha nube cando les poesía?




Hoxe imos coñecer á famosa poeta Adrienne Rich. Unha gran muller, intelixente e comprometida e unha escritora fantástica.
                                                                               
                                                                               






Poema Veintiún Poemas de Amor II

Me despierto en tu cama.

Se que he estado soñando.

Mucho más temprano, la alarma nos separó la una de la otra,


Has estado en tu escritorio por horas. Sé lo que soñé:

nuestra amiga la poeta viene a mi habitación

donde estuve escribiendo por días,

bocetos, carbonillas, poemas están desperdigados por todas partes,

y quiero mostrarle un poema

que es el poema de mi vida. Pero vacilo,

y me despierto. Besaste mis cabellos

para despertarme. Soñé que eras un poema,

digo, un poema que quería mostrarle a alguien...

y me río y vuelvo a soñar

con el deseo de mostrarte a toda la gente que amo,

para movernos abiertamente juntas

en el influjo de la gravedad, lo cual no es simple,

lo cual transporta al césped alado por un largo camino lejos

del elevado viento.


Andel de Libros (XXXVII): O porco de pé, de Vicente Risco


O porco de pé, Vicente Risco, Galaxia



A min este libro gustoume bastante, ademais coincide o tema do libro co tema que estamos estudando na asinatura de sociais (o caciquismo), iso axudoume a comprender un pouco mellor o libro.
O momento do libro que máis me gustou foi cando definen físicamente a don Celidonio, gustoume porque me resultou bastante graciosa.
Entendín bastante ben o vocabulario xa que non era moi complicado.
O final deixoume un pouco con intriga xa que non se sabe que vai pasar coa biblioteca municipal, se conseguiran apagar o incendio ou se en caso de que non o deran apagado a tempo levaría as culpas don Celidonio ou mesmo se despois do incendio empezarían a cuestionar a don Celidonio como alcalde.

Diego González Viqueira (4º ESO)

Andel de Libros (XXXVI): Ás de mosca para Anxo, de Fina Casalderrey





Para min este libro foi moi fácil de entender e comprender, pareceume moi interesante e encantoume moito porque ten momentos tristes e outros cheos de alegría como me gustan a min os libros. Ten personaxes dos que me gustou moito a súa personalide como a de Estrela que sempre consegue o que se propón e tamén me gusta a personalidade do profesor porque se sabe abrandar cando lle toca e cando non facerse o duro.  Encantaríame que o libro acabara como o final que eu lle inventei pero ben así tamén me gustou moito e dígovos que é moi fácil de ler e que o ides a pasar moi ben coas súas aventuras ao longo do libro, porque eu pasei un momento moi agradable léndoo e tamén me enganchei aell xa que cada vez tiña máis ganas de seguir lendo e non parar ata acabar.

Alba Pumar Muíño (3º ESO)

A pesar de que é un libro un pouco infantil, gústame moito. Aínda que non é dos meus libros preferidos, pois a min gústanme mais os de medo e misterio.

O libro é fácil de ler e bastante entretido.
Cambiaríalle o nome da rapaza, Estrela é un nome que nunca me gustou moito.
Como momentos máis bonitos ou que máis me gustaron quédome no que o pai de Estrela lle di, cando están no tellado, que xa está a salvo, e todo grazas a ela.
Tamén me gustan os momentos divertidos de Estrela como nos que amola o profesor, ou aprende a dicir non.
O libro é fácil de entender, non hai case palabras que tivera que buscar, ou que non entendera.

Marta Otero Ramas (3º ESO)

Andel de Libros (XXXV): Polaroid, de Suso de Toro





A min este libro gustoume bastante, porque contiña relatos moi variados, algúns mais divertidos ou interesantes que outros.
O mellor final sen dúbida ningunha e o de “Só”, porque chamoume moito a atención que en comparación cos outros relatos a non ser algún, que aparecían palabras cochiñas.
Cambiaría o de por exemplo “Ti”, porque só son dúas liñas de relato .
Tampouco entendín moito o título deste libro Polaroid que debe ser unha palabra de orixe inglesa pero que non atopei o seu significado.
Pero en xeral o libro era bastante entretido e nalgúns relatos enganchábaste a seguir lendo. Despois os personaxes, a non ser nalgún caso non lle daba un nome ou lle chamaba rapaz/rapaza ou así, non era bo á hora de expoñer os personaxes.

Bertín López Ramas (4º ESO)

luns, 18 de marzo de 2013

CORNUCOPIA: EL MITO GRIEGO

La Cornucopia de Los Juegos del Hambre me llevó a la mitología griega y esto fue lo que averigüe sobre el tema:

La cornucopia conocida también como cuerno de la abundancia es un símbolo de prosperidad y afluencia que data del siglo V a d C.

En la mitología griega, la cabra Amaltea crió a Zeus con su leche. De niño, mientras jugaba con uno de sus rayos, Zeus rompió -sin querer- uno de los cuernos de la cabra.

Para compensar a Amaltea, al cuerno roto le confirió poder para que, a quien lo poseyera, se le concediese todo lo que deseara.

De ahí surgió la leyenda de la cornucopia. Las representaciones originales eran del cuerno de la cabra lleno de frutas y flores. A varias deidades, especialmente a  Fortuna, se les representaba con el cuerno de la abundancia.

Lo cierto es que el símbolo de la cornucopia está presente en distintas culturas; por dar un ejemplo, la diosa hindú Lakshmi, diosa de la felicidad y la riqueza, sostiene uno en sus brazos. También, está asociado a la fiesta pagana celta de la cosecha, Lammas.

Foto vista en http://crashoil.blogspot.com.es

sábado, 16 de marzo de 2013

Música para o fin de semana



Célebres cantantes y músicos procedentes de todo el mundo, desde China a Costa Rica, desde Malí a Malasia, mujeres y hombres, se han reunido para divulgar un mensaje de unidad y solidaridad: somos “One Woman”, una sola mujer.
Esta canción, presentada en el Día Internacional de la Mujer, el 8 de marzo de 2013, es un clamor que inspira a quien la escucha, y que anima a promover los derechos de las mujeres y la igualdad de género. “One Woman” se escribió para ONU Mujeres, la organización internacional defensora de las mujeres y niñas de todo el mundo, para reconocer su visión y trabajo a favor de la mejora de las vidas de las mujeres en todo el mundo. “One Woman” nos recuerda que si todas y todos nos unimos podemos superar la violencia y la discriminación contra las mujeres. Como dice la canción, “We Shall Shine!”, nos espera un futuro radiante. Únete para ayudar a difundir este mensaje y disfrutar de esta celebración musical de las mujeres de todo el mundo.

Fonte: http://song.unwomen.org/es

venres, 15 de marzo de 2013

Mutacións lectoras

Leu tanto e durante tanto tempo que o interior do seu corpo comezou a encherse de páxinas de libros


Imaxe vista en Facebook (Libros.com)

xoves, 14 de marzo de 2013

De errores, ambigüidades e confusións...

Por Juan Ramón Gallástegui Otero (profe de Física e Química)


Estoy sorprendido, si no horrorizado, después de leer una noticia en El País (14 de marzo 2013) en que se señala que una gran mayoría de opositores a plazas de maestros no contestaban correctamente preguntas que debe responder alumnado de 12 años. Todavía creo que debe haber algún error.



Pero además, en una imagen que incluye el mencionado artículo, referido a dos preguntas y sus soluciones, he encontrado cuatro faltas de ortografía de quienes proponen las soluciones!

Aquí la imagen (prueba de matemáticas, al final)

- 2,03 Kg: el símbolo correcto es kg, con k minúscula. Escribirlo con mayúscula es una falta de ortografía, que puede llevar a confusión: Kg significaría kelvin por gramo.

- 2.030 g contiene otro error: usa el punto para separar los miles, cosa que no debe hacerse. La manera correcta sería 2 030 g, con un espacio. En muchos países 2.030 se interpretaría como 2,030 o sea, mil veces menos!

- El mismo error de antes se comete en 100.000 m2. La forma correcta es 100 000 m2.

- Otra falta de ortografía se comete al escribir Ha por hectárea. Debe escribirse ha, con minúscula.

Todas estas normas de escritura de símbolos y cantidades, que se dan para evitar ambigüedades y confusiones,  están recogidas en el BOE (decreto 2032/2009), y son por tanto de obligado cumplimiento. Sin embargo es curioso comprobar que mucha gente mantiene que “da lo mismo” escribir Kg que kg, aunque opina que no es lo mismo escribir Madrid que madrid, por ejemplo.

Sigo confuso y horrorizado!

martes, 12 de marzo de 2013

El niño del pijama de rayas de John Boyne


Por Noelia Casas García (2º ESO)


La portada es la imagen de los uniformes de los prisioneros en los campos de concentración. El libro no es muy cómodo para cogerlo pero a pesar de todo me gusta.


Bruno tiene nueve años,tiene una hermana llamada Gretel,a la que odia.Bruno vive en Berlín en una mansión de cinco pisos y tiene tres amigos inseparables.
Un día su madre le dice que se tienen que mudar a otro lugar,llamado Auchwitz.
A Bruno no le gusta su casa nueva y está triste durante mucho tiempo.Desde la ventana de su cuarto ve a gente vestida igual,como él dice,con pijama de rayas.Tiene un profesor,al que él considera el más aburrido del mundo.
Un día explorando conoció a Shmuel y se hizo amigo de él;habla todos los días con él y le lleva comida.
La historia termina con Bruno queriendo entrar al campo de concentración para buscar al padre de Shmuel,él había tenido piojos, por lo que le habían afeitado la cabeza,Shmuel le consiguió a Bruno un ''pijama''.
Buscaron al padre de Shmuel,una tarea fallida,ya que que el hombre se hallaba muerto.
La gente empezó una ''marcha'', fue hacia una cámara de gas y murió.
El padre de Bruno descubre sus ropas por fuera de la valla y deduce lo que le pasó a su hijo.

Me gustó mucho el libro porque te enganchas muy fácilmente y cuando empiezas a leer no puedes parar hasta que lo lees todo, porque cuando lees y lees te das cuenta de que tienes que saber lo que pasará en el siguiente capítulo.

Me llamó la atención que los dos niños se hicieran amigos siendo tan diferentes.
Y además se supone que ellos no deben ser amigos.

Me gustó especialmente una frase que dice Bruno: ''Los adultos son muy raros,cambian de opinión sobre las cosas que le gustan. Pábel antes era médico y lo dejó por pelar patatas''. Bruno cree que Pábel voluntariamente dejó de ser médico para pelar patatas, aunque no sea así.

www.librospordescubrir.blogspot.com

luns, 11 de marzo de 2013

Andel de Libros (XXXIV): Poderosa 2, de Sérgio Klein





Hai moitos momentos deste libro que me gustan pero entre os que máis me gustan están cando João bica a Joana a pesar de que é unha anciá de 70 anos e lle di que ela está guapa de calquera maneira e tamén cando Joana cumpriu o seu desexo de durmir un sono neutro, sen pesadelos, xa que había moito que non o facía e recostándose no colo da avoa Nina, durmiu profundamente.
O libro gustoume moito, aínda que non tanto coma o primeiro volume xa que o primeiro foi dos libros que lin en galego que máis me gustou.
Como cambios neste libro non faría ningún moi importante, salvo  que eu faría que a historia fose máis alegre,  xa que ás veces faise moi triste.
A historia foi moi fácil de entender, incluso máis quen o primeiro, xa que neste non se mesturan tantas historias coma no outro. 
A lingua tamén foi moi fácil de entender, xa que non é unha linguaxe moi culta.  

Cristina Deus García (3º)

Andel de Libros (XXXIII): A noite que Wendy aprendeu a voar, de Andreu Martín



A noite que Wendy aprendeu a voar, Andreu Martín, col. Fóra de Xogo, Xerais.


A miña valoración persoal respecto este libro é moi positiva.
De feito, foi un dos libros que me pareceron máis interesantes de todos os que lin. Porque neste libro atopas aventuras, misterio, amor, envidia, maltrato... paréceme unha historia moi completa.
Ademais, eu son unha fan das novelas policíacas.
O final prefiro o que ten o libro, un final bo e xusto, e non como o meu, que é moi triste e  desgraciado para a protagonista, Wendy, e para os que a rodean como Roger ou Momo, que se uniron moito a Wendy e a queren moito.
Recomendaríavos que lerades A noite que Wendy aprendeu a voar, porque se entende moi ben e cando empezas a ler este libro, non podes parar, e tampouco sabes o que vai acontecer no próximo capítulo. A min pareceume moi interesante.

Belén García Lijó (3º ESO)

O libro ao principio pareceume que non me ía gustar moito pero equivocábame porque está ben, só que ao final pareceume algo lioso e confuso, pero en xeral enténdese ben, non ten vocabulario difícil. Gústame como o autor presenta os personaxes; preséntaos ben e moi detalladamente e di como son físicamente.
Non me gustou moito que os capítulos non tivesen nome, se o tivesen sería mellor polo menos pola miña parte. Que o libro tivese bastante diálogo está ben porque os diálogos a min gústanme moito. Fíxoseme entretido de ler porque me provocaba intriga.
A escena que máis me gustou foi na que Mon lle quitara o diamante a O Garrao e dixo que o tragara pero finalmente non o tragara, que o tiña no peto. Outra escena que me gustou foi a de cando Roger se lle declarou a Wendy porque viu que con Andrea non tiña posibilidades e Wendy lle dixo que non.

Martín Rouco Casal (3º ESO)



O libro pareceume moi aburrido, xa que non te podes perder ningún detalle. Polo medio perdinme un pouco, polo que non foi moi doado entender a que se refería a historia.
O que máis me gustou do libro foi o principio, porque explican máis detalles sobre as personaxes e da historia en concreto. Para min foi un dos libros que menos me gustou.
Non me gustan os libros con policías e así. Prefiro libros de misterio ou de historias máis actuais. A personaxe que máis me gustou foi a personaxe principal, Wendy.
Escollín este libro porque me parecía polo título de aventuras. Ao principio como xa dixen antes gustoume máis. A outra escena que me gustou moito foi cando Garrao secuestra a Wendy e intentá matar. Se poidera cambiar algo cambiaría un pouco o medio porque non se entende o que quere o contido.
 
Daniel González Iglesias (3ºESO)