Balda de Libros (XIX): Trampa de Luz, de Agustín Agra

Trampa de Luz, Agustín Agra, Xerais

Este libro gustoume moito, porque ten un toque misterioso que lle dá moita intriga ao libro. 

Para min o momento máis importante do libro foi cando Irene comezou a ler o libro ese tan antigo que tiña seu pai. Se Irene no lera ese libro, esta historia só sería sobre os seus safaris fotográficos.

Para min este libro está moi ben, e non lle faría ningún cambio, porque está moi ben escrito, gustame moito e mais é moi fácil de entender. Hai palabras que non entendo deste libro, pero polo resto é moi fácil de entender.

Diego Gutiérrez Castiñeiras (3º ESO)

Eu collín este libro porque me pareceu interesante o título e a portada pero cando o lin decateime de que non era así. Polo título pensei que ía ser de terror pero a medida que ía lendo decateime de que era de misterio.

Para min o momento mais importante do libro foi cando apareceu o rapaz das badaladas. Porque foi o que cambio a historia do libro. Eu porialle outro final porque non me gusta como acaba.

De todos os personaxes o que mais me gustou foi o pai de Irene, porque me parece un moi bo pai , culto e preocupase moito pola súa filla. 

A min este libro non me gustou, porque creo que é moi difícil de comprender, ten unha linguaxe moi culta para a miña idade.

Adrián Recouso Pena (3º ESO)

O libro Trampa de Luz, a pesar de que é delgado e ten poucas páxinas, é un libro moi difícil de entender. Sobre todo na parte do medio, cando explican o que lle acontece aos animais. Penso que algunhas das palabras que contén o libro son difíciles de saber o seu significado. Por exemplo: caxancrán.

Pensei que o libro trataba sobre a natureza porque na súa portada aparecen unhas árbores, pero sorprendeume moito que se lle introducise un pouco de misterio e de medo. O final non o entendín nada.

A parte que máis me gustou foi a do rapaz da campá. Porque é cando hai máis misterio. Cando paraba de ler o libro quedábame coa intriga sobre o que ía acontecer despois. Cambiaríalle o final polo que puxen eu porque desaparece o misterio e deixa de investigar, e no meu final segue o misterio e o medo que hai na metade do libro.

Daniel González Iglesias (3º ESO)

Balda de Libros (XVIII): O país adormentado, de Xabier P. Docampo

O país adormentado, Xabier P. Docampo, Xerais

O libro para o meu gusto estivo moi ben, moi entretido. Moitos personaxes, iso si, e eu perdíame algunha que outra vez, pero era moi interesante e non podías parar de ler sen pensar no seguinte capitulo ou no que acontecería a continuación.

Para min o momento máis importante do libro é cando Aurora se atopa con Val, porque se non é por eles dous non habería conto, xa que Aurora era a única que coñecía o segredo e Val era o único que coñecía o maneira de usar ese segredo.

Faría só un cambio, que sería que non houbese tantos personaxes como hai no conto, porque había momentos no conto que me perdía ou non sabía quen era quen.

O libro era fácil de entender, algunas palabras raras pero nada máis.

Adrián Ríos González (3º ESO)

Balda de Libros (XVII): A Pomba e o Degolado, de Fina Casalderrey

A Pomba e o Degolado, Fina Casalderrey, Xerais

A min este libro gustoume moito porque parece unha historia real, tamén porque me gusta como se desenvolve a historia ao longo do libro. E tamén que o título do libro é moi importante para o libro xa que o o título é a base da historia.

Hai moitos momentos importantes no libro pero o que máis me gustou foi cando André foi ver ao seu avó á habitación e se puxo a falar con el de cómo coidaba aos páxaros, como se utilizaba internet, de que conocera unha rapaza que se chamaba A Pomba e non podía parar de falar. Tamén me pareceu importante cando André lle deu as grazas ás persoas que asistiron ao funeral do seu avó. Gustáronme máis porque son un dos momentos máis sentimentais do libro é tamén porque o así o rapaz aprende a que non se pode ter todo o que queres na vida.

Eu non faria ningún cambio, penso que está ben feita así. A lingua é fácil de entender porque utiliza vocabulario simple como o que utilizamos nós.

Sonia Pumar Muíño (3º ESO)

Balda de Libros (XVI): As mans do medo, de Xosé Miranda

As mans do medo, Xosé Miranda, Xerais

A miña valoración persoal é boa, gustoume este libro porque non ten palabras difíciles de entender e ademais ten unha linguaxe comprensible e fácil en xeral.

A historia que máis me gustou é a da ''Neve e a Cadeira'' porque o rapaz foi valente e quixo escapar do monstro, e marchou sen a súa cadeira, algo que demostra que aquel rapaz tiña forza de vontade e creo que quería demostrar que aínda que fose discapacitado daba igual, que non tiña fronteiras.

A verdade non faría moitos cambios, quizais dalgunhas palabras, que me parecen que non son entendibles; pero nada máis, porque o libro en si gustoume moito e é moi entretido de ler, os relatos engánchante fácilmente e non queres deixar de lelos. 

Realmente este libro encantoume, porque os relatos son curtos e moi entretidos, creo que o autor debería facer algúns libros máis destes, porque a maneira que ten de contalos paréceme boa e fai que os relatos sexan máis amenos.

Noelia Casas García (3º ESO)

Cada xoves denunciamos as situacións de sexismo e desigualdade

Con el fin de poner de relieve el grado de desigualdad de género que existe en el mundo, la ONU ha lanzado una campaña usando datos recogidos de las búsquedas más frecuentes de Google que contienen la palabra "mujeres".

Si se teclea en una búsqueda de Google las palabras "women shouldn't" ("las mujeres no deberían"), la herramienta de autorelleno sugiere que los términos que sigan a esos sean frases o verbos como "tener derechos", "votar" o "trabajar", informa RT.

Estas son las frases que ha empleado la ONU Mujeres, una entidad del organismo internacional que trata cuestiones de género, en su última campaña.

Otras de las oraciones que aparecen en la campaña sobre fotografías de distintas mujeres en una ventana de búsqueda de Google son: "Las mujeres no pueden conducir", "las mujeres deberían quedarse en casa" o "las mujeres necesitan ser controladas".

El motor de búsqueda con la función de relleno automático en español también muestra resultados sexistas y homófobos. Así, si uno escribe "las mujeres necesitan…", Google ofrece entre sus opciones "sentirse deseadas" o "atención".

Fonte:  www.telecinco.es

De nomes de persoas curiosos e pouco recomendables

Chic@s !!

Veña, a facer un descansiño do estudio e a botar unhas risas con este artigo...

Unha mostra: un gran nome para un mozo do novo milenio

Pincha no enlace para ver todos os incribles nomes:   http://futyan.com/archives/3885

Balda de Libros (XV): A Esmorga, de Eduardo Blanco-Amor

A Esmorga. Eduardo Blanco-Amor. Editorial Galaxia.

A verdade é que este libro é un deses libros que merece á pena ler. É unha lectura que cando levas un tempo lendo te acaba por enganchar e queres saber o final que neste caso é un tanto inesperado. 

Fala sobre temas que queremos esconder, esquecer como se non existisen pero que no fondo todos sabemos que hai e que haberá por moito tempo. Fala do abuso das autoridades e do estado das sociedades marxinais. 

Un libro fácil de resumir, con personaxes sinxelas, doado de ler, pero é necesario ter unha mente o suficiente madura e critica para chegar ao seu contido. 

Ademais a súa maneira de falar de Ourense o lugar onde acontece a historia fan ganas de visitar todo iso, faite viaxar ata eses sitios. 

Eu recoméndovos lelo, pois estou segura de que non vos decepcionara, a verdade é que do autor deste libro Eduardo Blanco-Amor me parece que os libros que fai son moi interesantes entretidos e sinxelos.

Raquel Sande Rodríguez (4º ESO)

Cando comecei a ler o libro pensei que non me ía gustar xa que a linguaxe é bastante complicada, mais ao final o libro acaboume gustando moito e cada día foime enganchando máis.

Hai varios momentos importantes, pero a min sorprendeume moito o momento do final da historia cando Cibrán colle a navalla e crávaa embaixo das costelas; non me esperaba que pasase iso para nada.

Como ben dixen, o libro gustoume moito e na historia non faría ningún cambio. Onde si que faría algún cambio sería na linguaxe, xa que é bastante difícil de entender, pois utiliza palabras que agora non se utilizan, ou que son dialectalismos de Ourense.

A historia para min foi bastante fácil de entender; non me pareceu tan difícil o libro como di moita xente. Paréceme que representa moi ben a sociedade da súa época e como pasaban o tempo daquela moitos homes, de taberna en taberna, e continuamente emborrachándose e de festa.

Cristina Deus García (4º ESO)

Gústame o libro, porque é breve e fácil, aínda que ten algunhas palabras coloquiais. Engancha rápido porque a historia fai que queiras seguir lendo.

O momento que máis me gustou de todos foi o de cando estaban no pazo e comeza a arder e marchan fuxindo.

Gustaríame que falase o xuíz para saber cales son as suas contestacións ainda que polo contexto xa se poden supoñer. 

Recoméndovos ler este libro porque a min gustoume, ademais aprendes moito vocabulario.

Iria Fajín Casas (4º PDC)

Consello importante para calquer exame

Balda de Libros (XIV): Tiempo de vida, de Marcos Giralt Torrente

Tiempo de vida, Marcos Giralt Torrente, Editorial Anagrama.

Este libro llamado Tiempo de vida, como bien dice el título, trata de unas personas y cuenta los sucesos que han vivido durante toda su vida.

A mi me gusta mucho este libro porque es fácil de leer y tiene muy pocas palabras desconocidas.

El final no lo cambiaría  porque me gusta tal y como está . Y yo no sería capaz de escribir el final tan bien .

Es una historia fascinante porque relata los hechos de una familia que vive situaciones felices y situaciones tristes .

Cuando lo lees no puedes parar, porque te lleva a continuar hasta el final.

Yo lo recomiendo a todo  lector/a  apasionado/a a la lectura.

Margarita Pombo Castro (4º PDC)

Balda de Libros (XIII): Os dous de sempre, de Castelao

-->

Os dous de sempre. Castelao. Editorial Galaxia

O libro gustoume moito. É un libro moi interesante porque mostra como se comportaban as persoas na época de Castelao. Mostra o que facía a xente para poder saír adiante, e o dura que era a vida para os pobres nesa época.

Tamén mostra a discriminación que sufrían as persoas por ser eivadas. Só respectaban as persoas polo diñeiro. Ensina a vida que tiñan os emigrantes.

Encántame que mostre as diferentes formas de afrontar a vida. Como a afronta Rañolas e Pedro. Son amigos pero afrontan de moi diferente forma a vida. Rañolas loita polas cousas pero Pedro se non consegue algo non loita porque Pedro é un preguiceiro que só pensa en comer e durmir, non ten ningun obxectivo.

Iria Fajín Casas (4º PDC)

Balda de Libros (XII): Aire negro, de Agustín Fernández Paz

Aire negro, Agustín Fernández Paz, Xerais

Para min o libro foi difícil de entender, porque mestura o real con ficticio pola metade do libro.
Ao principio pareceume un libro realista, que trataba sobre unha muller que perdera a memoria e o psicólogo intenta solucionalo, como pasa na vida cotiá, pero na metade do libro volvese ficticio co tema
da gran besta.
O que máis me gustou do libro é o misterio sobre a personaxe "a gran besta". Porque esta persoaxe é a que pon misterio no libro. A personaxe que menos me gustou foi Víctor.
O momento que e parece máis importante do libro é cando Víctor entra nunha cova para saber se o que Laura escribira era certo ou non.
Recomendo este libro á xente que lle guste o misterio e as historias ficticias

Daniel González Iglesias (3º ESO)

É un libro que me gustou moito, xa que engancha dende o primero momento e sempre queres seguir lendo para ver que e o que lle sucede. 

O único que eu lle cambiaria son algúns detalles que non están explicados no libro como por exemplo: porque Laura escribía o seu nome e o seu apelido compulsivamente. 

Despois o resto do libro está moi ben xa que o vocabulario é sinxelo, e deixa claro as situacións que está a describir. 

O que botei algo en falta foi a descrición dos persoaxes xa que me gustaría poñerlle cara, e hai algúns que non teño datos suficientes como o de Victor.

Sandra Noya Redondo (3º ESO)

O libro Aire negro pareceume intrigante a partir de que Laura empezou a redactar a historia. Aínda que o que máis me sorprendeu foi que a historia segundo Carlos fora realidade porque Carlos non cría en monstros.
O momento máis importante para min foi no campo aberto e hai unha tormenta correndo polo campo e cae porque tropezara cunha pedra e a sombra aparecéselle acercándose a ela e cando estaba preto dela cáelle un raio ao monstro, e soara coma un ruído dun animal.
O único cambio que lle faría sería que Carlos seguira coa Casa Grande de Lanzós e que todo o mundo quería ver onde lle ocorrera esa situación coma un museo, pero tamén me gustou o novo final.

Álvaro Noya Rey (3º)

Aprendendo idiomas

Os bicos no mundo

Visto no Facebook (Los filólogos somos necesarios. Que parece que no, pero sí)

Pois si !!

Visto en Facebook (Solo de libros)

Estratexias de marketing

Visto en http://www.senoritapuri.com/

Balda de Libros (XI): Unha presa de terra, de Marilar Aleixandre

Unha presa de terra. Marilar Aleixandre. Ir Indo

Foi un libro que me gustou bastante, xa que trata dun homicidio moi interesante en todos os seus aspectos, con interrogatorios de todo tipo que levan a Ana e ós inspectores a descubrir satisfactoriamente quen foi o asasino. Recomendaríalle ler este libro a calquera persoa á que lle gusten os crimes.

O que máis me gustou do libro foi a intriga que garda ata o final e o momento no que Lorena lle disparou no xeonllo a Pepe, xa que iso demostra a valentía que teñen moitas mulleres en estos casos, non tan fáciles.

Cambiaría o momento no que Ana di que non vai denunciar a Pepe, xa que estes casos sempre deben ser denunciables, e máis se se trata dun individuo que xa cometera outro crime, como foi o asasinato da señora “Lulú”.

Para min un gran libro, con moitas accións interesantes!

Esteban Becerra Varela (4º ESO)

Persoalmente, este libro gustoume, xa que me gustan deste tipo, é dicir, de misterio, asasinatos e cousas polo estilo.

A pesar de ser un libro curto é un destes nos que te enganchas e queres seguir lendo para saber o desenlace final. Lin a edición de La Voz de Galicia polo que non sei se son os mesmos debuxo que no libro orixinal, pero gustáronme, son moi coloridos e axudan a entender a historia mellor.

Con respecto á lingua, o libro é fácil de entender. Como escena que máis me gustou non sabería con cal quedarme, pero quédome na que Ana vai xunta o inspector e lle di que o verdadeiro culpable é Pepe, xa que é un punto clave na historia.

Marta Otero Ramas (4º)

A narración Unha presa de terra gustoume moito xa que as historias de asasinatos e similares rematan gustándome xeralmente.

A pesar diso cambiaría algunhas cousas, como darlle máis importancia e máis aparicións a Rosa, a muller da limpeza e a cal descubriu o corpo de Lurdes xa sen vida.Tamén o final na parte en que Pepe Castro atopa a gravadora que tiña Ana Candeán agochada e logo de descubrila pégalle a Ana e está a punto de matala. Pois o cambio que faría eu sería que logo de agredila deixaríaa inconsciente e fuxiría no momento en que o inspector Couto e a policía o buscasen.

Aínda así a narración gustoume moito como xa dixen antes e as escenas máis importantes foron todas as que Ana foi ao piso de Pepe, dentro destas a máis importante para min foi na cal Ana xa case deixa a un lado o caso e vai para onda Pepe, non precisamente para seguir obtendo información para resolver o caso, e tamén me gustou moito a escena na cal collen a Pepe agredindo a Ana e o deteñen.

Damián Muíño Bello (4º)