El olor de la lluvia sobre la tierra seca y otras 28 cosas que no sabías que tenían nombre

"Hasta ahora, cada vez que te ponías a coser botones clavabas las agujas que no utilizabas en lo que tú llamabas “cojincico” o “la cosa esa de las agujas”. Gracias a esta lista, podrás usar el nombre correcto tanto de esta almohadilla (que es un acerico) como de otras 28 cosas imprescindibles para tu vida diaria o para tus partidas de Scrabble, como la espuma de la cerveza o ese maravilloso olor que deja la lluvia después de caer en un lugar seco. (...)

18. Lúnula. El espacio blanquecino semilunar de la raíz de las uñas.

19. Óbelo. Signo de división. El de multiplicar es una más común “aspa”.

20. Petricor. El olor de la lluvia en sitios secos."

Aquí o artigo completo

Por que debe existir a literatura ?

Visto en Facebook (Acción Poética Colombia)

Outro mundo é posible

Non podemos deixar de amosar a nosa dor polos feitos acontecidos en París estes días.  De todo o que temos visto polas redes sociais, gustounos especialmente esta campaña "Non no meu nome" que pretende facer visibles a quen, sendo musulmáns, rexeitan todo acto violento e terrorista.

Imaxes vistas en Facebook (The Post Internazionale)

Tiempo de milagros

Por Jennifer López Becerra de 4º ESO

www.pasajeslibros.com

Me gusta la portada, la imagen refleja muy bien el contenido del libro: un accidente de tren, un mapa que muestra el recorrido de Kumail, y una cruz con el nombre de “Madre”, que además está en relieve. Supongo que es para darle más importancia. En la parte inferior los colores son oscuros, pienso que es para reflejar las tragedias, y todo el sufrimiento a lo largo de este relato.

Kumail vive con Gloria, en el Cáucaso, en un inmueble para refugiados, con malas condiciones de vida, pero aún así juega con los otros niños y aprende cosas de las personas mayores.

Cada noche Gloria le cuenta su historia: Cuándo era más joven, trabajaba en los huertos de su padre, un día se encontró  con ZemZem y se enamoraron.  Pero una vez que estaban paseando junto a las vías del tren, se produjo un fatal accidente, donde Gloria vio a una mujer con un niño en brazos (Kumail), lo rescató y cogió los pasaportes que llevaban.  Gloria abandona la casa paterna con el niño, para protegerlo de la guerra.

Una noche, tienen que huir del inmueble en el que vivían, debido a que los militares rastrean la zona. Entonces se van a Suma-Sula, un pueblo entre las montañas. Allí, Kumail trabaja buscando níquel, y Gloria conduciendo un camión. Luego se van para Sujumi, allí consiguen los pasaportes falsos, además el hombre que los falsificó le dio a Kumail un libro sobre Francia. Y se enamoró por segunda vez, de Fátima, una chica que no quería abrir los ojos. Antes de atravesar la frontera un hombre los engaña, y permanecen en una granja toda la noche. Por la mañana, los dueños le dan de comer y en la televisión ven noticias sobre la guerra, donde sale ZemZem.

Después en Odesa, cogen un tren para ir a Moldavia, y le roban el samovar y la radio.

Cuándo llegan a Moldavia, no tienen que comer y Kumail roba huevos en una granja, pero el granjero lo ve y le comienza a berrar, mas Gloria, lo ve y lo abofetea.

Más tarde llegan a Rumanía, allí Kumail se hizo amigo de unos gitanos, y posteriormente tanto él como Gloria, se fueron a vivir con ellos.

Llegan a la frontera húngara, en un camión griego, y allí Gloria negocia con otro camionero para que los ayude a atravesar la frontera, este acepta, pero Kumail tiene que esconderse en el camión, de forma que el conductor no se dé cuenta. Pero con tan mala suerte que lo encontró una patrulla aduanera, y lo llevó a Francia, a un centro de acogida.

En Francia, todo era diferente, Kumail echaba mucho de menos a Gloria, y a toda la gente que conoció por el camino, pero un día Prudence, una compañera de clase, comenzó a hablar con él, y desde ese momento fueron inseparables.

Al cumplir los 18 años, consiguió la nacionalidad francesa, y viajó hasta Saint Michel, donde supuestamente vivía su madre biológica, pero luego se fue porque ya no le importaba encontrarla.

Kumail seguía intentando encontrar a Gloria, y después de varios, años le dijeron que posiblemente estuviese en el Cáucaso, este sin dudarlo se traslada a Tiflis (en el Cáucaso), se dirige al hospital en el que está desde hace mucho tiempo Gloria, con mal estado de salud, y sin hablar. Al encontrarse con ella, no lo reconoció, pero luego se echó a llorar, y para su sorpresa, recuperó el habla. Entonces le contó su verdadera historia:

Gloria era hija de un trabajador de los huertos, entonces un día trabajando Gloria se enamoró de ZemZem, y tiempo después tuvieron un hijo (Kumail), todo iba bien, hasta que un día el poder de Moscú se debilitó. ZemZem quiso tomar la justicia por su mano, y junto a Gloria pusieron una bomba en la vía férrea, que hizo descarrilar el tren. La supuesta madre de Kumail, era una mujer que había en el tren con su hijo, a la que Gloria le cogió la maleta, que contenía los pasaportes, y demás cosas. Gloria se sentía insegura al lado de ZemZem. Entonces tomó la decisión de huir junto a Kumail, y fue el padre de este el que los llevó a otra ciudad. Al poco tiempo Gloria se muere.

Este libro me encantó, es muy entretenido y fácil de leer. Además mezcla de una manera muy didáctica, diferentes temas, como son la guerra, las dificultades de vida, y el amor de una madre.

Esta lectura me produjo muchas sensaciones y muy diversas, como pueden ser:

-   El cariño que había entre Gloria y Kumail, tanto antes, como después de conocerse toda la verdad.

-   La solidaridad de muchas de las personas que encontraban en su camino hacia Francia, pues les ayudaban en todo lo que podían.

-  El rencor de Gloria hacia ZemZem, ya que nunca se le borrará de la cabeza lo que hizo por su culpa.

-  La melancolía: cuando Kumail estaba solo en Francia, se acordaba todos los días de Gloria, y de los buenos momentos que pasaran juntos.

La verdad es que hay muchas citas que me gustan, pero me quedaría con esta:

“Sabe que no hay que romper mis sueños, si no perderé un trozo de mi corazón y solo quedarán sus migas”

Elegí esta cita porque pienso que si dejamos de soñar, una parte de nosotros se morirá, y si seguimos soñando seremos mucho más felices, aunque sepamos que nuestros sueños nunca se van a cumplir.

El diario amarillo de Carlota

Imagen: www.casadellibro.com

Por Sandra Noya Redondo de  4º ESO

En la portada aparece una chica con una chaqueta amarilla. La chica es Carlota, la protagonista del libro, y la chaqueta amarilla representa el título del libro. El amarillo es el color que en los semáforos  representa la precaución, que es como hay que andar como estas sustancias.

Marcos es el hermano de Carlota, tiene unos años menos que ella. Él va a ir a una fiesta y unos compañeros de clase le dijeron que se tenía que fumar un porro para estar con ellos. Como no sabe qué hacer y no sabe  mucho de las drogas, solo que son malas, decide pedirle consejo a su hermana. Ella se dio cuenta de que tampoco sabía mucho más de drogas así que decidió hacer un diario para ayudar a su hermano.

Fue buscando información, hablando con mayores como su vecina, con la que se llevaba bien,  con algún familiar de gente que murió por causa de las drogas, le escribía a su tía Octavia, la cual consiguió que pudieran hablar con jugadores de fútbol profesionales y alguna la sacó de internet y miraba un blog llamado Dama Blanca.

Al final del diario, Marcos y Carlota ya sabían qué hacer. Llegaron a la conclusión de que si unos amigos te hacían fumar un porro y tú no querías, hay que cambiar de amigos, ya que no son buena compañía.

Me gustó mucho este libro. Me gustó porque tiene una parte de narración, como una historia de una niña de nuestra edad con sus problemas, pero también tiene una parte en la que pone las estadísticas, como por ejemplo, cuál es la droga más consumida y a qué edades.

También me gustó, porque no  dice lo mismo de siempre: las drogas son malas, no se pueden consumir porque te vuelves adicto… sino que dice que cada uno reacciona de una manera diferente a cada sustancia y explica una serie de cuestiones que no me plantearía de sus efectos.

Me gusto mucho la complicidad que tiene Carlota con su tía y con una de sus abuelas. También la complicidad en la forma de actuar de Carlota y su hermano, aunque diferente a la que tiene con su tía y con su abuela.

Dicionario da chuvia en Trazo

Boa parte do alumnado de 3º da ESO elaborou fichas con léxico e definicións recollidas en diferentes parroquias do Concello de Trazo. A posta en común deunos este resultado.

AUTORES:Sergio Arias García, Xosé Barreiro Hernández, Adrián Gonzalez Lage, Adrián Landeira Pose, Jose Luis Miras Otero e Irea Ríos Casas.

INFORMANTES:

José Antonio García, 71 anos (Leobalde)

Mª del Pilar Capelán  Mosquera, 57 anos, (Feáns)

Victoriano González González, 88 anos, e Juan Carlos González Domínguez, 42 anos (Ponte, Chaián)

Francisco Pose, 74 anos, (Benza)

Francisco Otero Fernández, 82 anos; Luis Mirás Álvarez, 53 anos;

Mercedes Otero Domínguez, 50 anos (Berreo)

Manuela Sánchez Noya, 75 anos (Xavestre, Agro do Mestre)

DICIONARIO DA CHUVIA EN TRAZO

A

Amizar: É cando para de chover.

Arroiada: Choiva moi intensa.

Arroiada: Moita choiva e moi forte.

Arroiar: Cando chove moito.

Auganeve: Auga moi fría.
Auganeve: Cando a auga moi fría.

B

Babuña: Pouca choiva.

Babuxada: Auga moi finiña, dura moi pouquiño tempo.

Ballón: Choiva forte, que dura pouco.

Ballón: Chuvia intensa de gotas grandes.

Basto: Que chove moita cantidade de chuvia xunta.

Bátega: Choiva forte, que dura pouco.

Brea: É cando fai moito vento e chove ao mesmo tempo.
Brétema: É a néboa (*niebla) que hai polas mañás cedo.

Brétema: Cando hai néboa (*niebla).

Brétema: Vapor de auga espeso.

C

Cairo: Chaparrón moi forte.

Cairo: Choiva que dura moi pouco.

Cifra: Choiva ou neve, acompañada de vento.

Curiscada: Chuvia miúda e que pasa rápido, e vén con aire.

CH
Chaparrada: Choiva que dura moi pouco.

Choiva: Precipitacións en forma de auga.

Chover a chuzos/ ou a caldeiros: Cando chove moi intensamente, pode ser moito ou pouco tempo.

Chover como a mexadiña dun rato: Cando chove moi pouquiño e o canal da auga bota como unha mexadiña dun rato.

Chuvasco: Choiva con moito aire.

Chuvasco: Chuvia que cae de repente forte.

Chuvieira: É unha chuvia moi forte e abundante.

Chuviñada : Choiva de pouca duración e que cae moi lentamente.

Chuviscada: Gotas pequenas de auga.

Chuvisca: Choiva miúda e pouco intensa

Chuviscar: Cando chove fino.

Chuvisco: É cando chove miudiño e fai vento.
Chuvizna: Cando chove pouco.

D

Diluvio: Choiva abundante e forte.

E

Escampar: Cando deixa de chover.

Ervallo: Cando cae auga que nin chove nin deixa de chover pero molla.

F

Folerpa: Cando neva pero non calla.

Folerpada: Cando cae auga en forma de neve pero pouca cousa, que non calla.

G

Granizada*: Cando cae a auga en forma de xeo.

I

Invernada: Que chove durante moito tempo e cando auga cae fai como globos na terra.

N

Nebra: É a néboa (niebla*) que che interrumpe a visibilidade.

Nevarada: Cando neva, e queda a neve callada.

O

Orballada: Choiva miúda e de pouca duración.
Orballiscada: Orballada moi fina.
Orballo: É cando chove miudiño e cae a auga pero case non molla nada.

Orballo: Cando chove pouco pero molla moito e sen parar.

Orballo: Chuvia fina e delgada
Orballo: Pouquiña choiva.

P

Parruma: É a neve pouco densa.

Pedrazo: Cando graniza* pero as pedras de xeo son moi grandes.
Pedrazo: Sarabia forte con pedriñas de xeo.

Pingar: Cando caen gotas grandes.

Poallo: Choiva miúda e pouco intensa.

S

Saraiba: Cando a auga cae en forma sólida en forma de pedra.

Saraiba: Granizo*.

Saraiba: Granizo*, caen grans conxelados do ceo.

T

Tifón : Temporal con moita choiva e vento.

Torba: Choiva mesturada con granizo.

Torbón: Dise cando chove forte e para de chover un intre e volve chover.
Treboada: Tormenta.

Treboada: Tromba de auga forte.

Treboada: Choiva intensa, que dura pouco tamén.

Treboada: Que chove moito durante 20 minutos

Trebón: Chuvia forte de longa duración.

X

Xistra: Neve con vento frío.

Z

Zarzallo: Chuvia fina.

"Todo é posible". Un relato de Carlos Dafonte Rodríguez

Ao profesorado encántanos a creatividade e a orixinalidade do noso alumnado, así que publicamos aquí o relato "Todo é posible", de Carlos Dafonte Rodríguez (1º ESO), co que participou nun certame literario, aínda que non foi premiado entre as numerosas creacións presentadas de toda Galicia.

O noso premio é compartir convosco ese relato que ten un final moi tremendista. Velaí vai.

TODO É POSIBLE 

Un día nunha vila chamada Resmón naceu un neno moreno de pelo loiro e ollos azuis. O neno chamábase Román.

Román ó cumprir os 8 anos, aínda moi pequeno, xa tiña decidido que quería ser de maior. Seus pais pensaban que estaba tolo pero o neno non se botaba para atrás.

Ó comezar o curso o neno estaba moi decidido para aprobar todo e cumprir o seu soño.

O segundo mes de escola o neno tiña sobresalientes en todas as materias e a súa familia estaba moi contenta co seu traballo. O neno seguiu sacando 10, 10 e mais 10 ata acabar o curso.

Ó acabar o curso o rapaz pediulles a seus pais deixar os estudos e e cumprir o seu soño. Os pais non moi convencidos dixéronlle que si e o rapaz o día seguinte fixo as maletas e marchou para Trazo, vivir con súa tía María.

Alí xa instalado empezou a dar voltas pola casa e encontrou un cuarto cunha mesa e uns andeis. Á hora de comer preguntoulle a súa tía de que era esa habitación e ela díxolle que era de cando seu pai era pequeno, que tamén lle gustaba facer cousas como a el. O neno pediulle se se podía instalar e súa tía deixoulle estar. Aí fixo todo o que el quería, diseccionaba animais, facía experimentos…

Cando a súa tía morreu el tiña 20 anos e herdou todas as riquezas. Cos cartos que lle deixou comprou cousas novas para o laboratorio de alto nivel e fixo uns estudos nos que ó final tamén sacou sobresalientes en todo.

O mozo con 23 anos e moitos cartos quixo encontrar a cura contra o cáncer e construíu un laboratorio de 100 km cadrados para o que contratou 100 traballadores. El tiña unha sala á parte na que ía cumprir o seu soño: crear vida. Nel traballaba día e noite, ata que un día se lle ocorreu unha cousa para acabar antes.

1º) Xuntar dous bloques de cemento.

2º) Ós lados dos bloques cubrindo toda a mesa poñer bolsas cheas de auga.

3º) Colocar o morto encima da mesa. E por último poñerlle electricidade.

O día seguinte puxo en práctica o experimento científico.

Estaba moi emocionado polo experimento, pero algo fallou e esbourou todo e morreron todos.

Desde iso Román saíu da tumba e foi dar a Castelo, onde nunha pedra fixo a súa cama, unha cunca e un ouriñal.

Os de Castelo botárono de alí porque daba moi mala impresión e foi dar a Trasmonte, ao outro lado do río Lengüelle, onde lle fixeron unha capela na súa honra e desde esa data alí celébrase o San Román.

Carlos Dafonte Rodríguez (1º ESO)

Andel de Libros (XVI): Dos arquivos do trasno, de Rafael Dieste

Dos arquivos do trasno. Rafael Dieste. Galaxia


A min este libro gustoume bastante xa que ten moita variedade de historias e temas como: a pobreza, os pobos marxinais, ciencia ficción e ata historias que suceden na vida cotiá. 

Algunhas das historias representan a realidade coma ‘O vello que quería ve-lo tren’, debido a que representa a división e as posibilidades das distintas clases sociais (pobres e ricos). 

Cada conto ten poucas páxinas polo que é mellor porque así podes ler máis variedade de historias. 

A que máis me costou comprender foi o relato ‘O neno suicida’. Resultoume difícil porque conta unha historia ficticia. Trata sobre un vello que se fai máis novo co paso do tempo, ao revés da vida real. 

O vocabulario é sinxelo porque permíteche unha lectura máis fluída. 

Recomendo este libro porque aínda que algunha historia non che guste terás máis relatos para ler.

Daniel González Iglesias (4º ESO)

A min o libro pareceume moi pequeno, xa que os relatos duraban 4 páxinas ou 5 coma moito e todos tiñan un final aberto, aínda que iso a min non me gusta nada, porque quero saber o final e non ter que inventar eu un.

Os contos que máis me gustaron foron “Sobre a morte de Bieito” e “ A história dun xoguete”, o primeiro gustoume pola historia en si, xa que era a primeira vez que lía un conto deste estilo e gustoume bastante e o outro relato pareceume moi interesante de ler.

E os relatos que menos me gustaron foron “O ganador do mundo” e “O drama do cabalo de axedrez” porque me pareceron demasiado sinxelos.

Despois  tiña un vocabulario bastante fácil de entender e os contos, en xeral, gustáronme todos porque eran de misterio e terror,que son dos meus xéneros favoritos.

Este libro recoméndollo a todos os rapaces/rapazas que lles gusten as historias de medo e misterio.

Adrián Ríos González (4º ESO)

A min este libro gustoume bastante pero algúns dos contos resultáronme moi complicados de entender porque usaban palabras que eu non coñecía como por exemplo: roseta, sen…

O conto que máis me gustou foi o de “Historia dun xoguete”, porque me parece moi interesante que un neno fixese un barco tan realista de madeira.

Tamén me gustou moito “O conto do suicida”, porque me sorprendeu moito o desenlace do relato xa que a súa vida é do revés.

O conto que menos me gustou foi o de “A Volta”, porque non me parece ben que Andrés abandonase a seus pais, xa que morreu seu pai e el non estaba.

Recoméndolle este libro aos maiores de 16 anos debido a que considero a que a linguaxe sería moi complicada para os menores de 16.

Adrián Recouso Pena (4º ESO)

Este pareceume un libro bastante entretido pero á vez un libro "reflexionativo" porque te fai pensar no pasado de Galicia e a marxinación social que lles facían aos galegos no pasado e que incluso hoxe se pode ver que pensan que somos un pobo atrasado de "paletos" que só sabemos coidar das vacas, cando iso non é certo e somo tan ou máis listos que os de Madrid ou Barcelona.

O feito de que o libro estea dividido en moitos contos é moi interesante e pareceume un dos seus principais atractivos, igual que a súa variedade de personaxes todos distintos pero todos identificables no ámbito rural e mariño de Galicia. 

Ten unha linguaxe fácil, aínda que hai algunha palabra algo rebuscada, pero compréndese perfectamente.

Recoméndolle este libro a todos os galegos sen excluír a ningún porque é un libro que fala do noso pasado e incita a mirar cara ao futuro, porque somos un pobo con ideas, cultura lingua e tradicións propias e iso debémolo valorar e explotar ao máximo.

Tomás Beiras Rivas (4º ESO)

A min este libro gustoume moito. Ao principio pensei que non me ía gustar porque os relatos eran moi pequenos e pensaba que non me ía enterar de nada. 

Unha das cousas que máis me gustou deste libro é que cada relato trataba dun tema diferente, como por exemplo a morte. E outra cousa que me gustou deste libro foi que cando estabas a ler un relato calquera do libro parecía que o que estabas a ler era un feito que ocorrera na realidade ou que estaba pasando. 

Eu neste libro faría un cambio. O cambio que faría é que cambiaría o número de relatos do libro. Eu poñería menos relatos e os relatos que tivese poñeríaos un pouco máis longos porque cando te enganchabas á narración o relato xa remataba. Ademais, ao ter moitos relatos, cando rematas de ler o libro xa no te acordas de moitos. 

A linguaxe coa que te encontras ao longo da historia é bastante fácil de entender aínda que nalgúns relatos hai alguhas palabras algo estrañas.

Marta Veiras Noya (4º ESO)

Este libro gustoume moito, xa que nunca lera un libro deste autor e pareceume moi interesante, e á parte diso tamén me gustou porque cada relato trata dun tema diferente como por exemplo: da morte, do misterio, do medo.

De todas as historias deste libro a que máis me gustou foi “Sobre da morte de Bieito” xa que me pareceu moi interesante porque o protagonista sentiu o home do cadaleito moverse, pero como tiña medo de que o chamasen tolo non lle dixo nada, pero logo tiña remordementos por non dicir nada e quixo ir mirar se estaba vivo ou de verdade estaba morto, pero ao final marchou para a casa porque tiña moito medo.

Despois nas outras historias penso que non faría ningún cambio, xa que me gustan tal e como están.

A lingua que utiliza é fácil de entender, xa que case todo o vocabulario que utiliza son como as palabras que utilizamos nós hoxe en día.    

Sonia Pumar Muíño (4º ESO)

Os contos deste libro gustáronme moito porque son moi intrigantes e teñen moito misterio, e iso gústame. Tamén me gustaron os contos porque tiñan algo de temática mariñeira como "O caso dos tres fornos" ou "Historia dun xoguete", e iso ten moito que ver con Galicia, porque Galicia é unha gran produtora de peixe.

O conto que máis me gustou foi "Sobre da morte de Bieito" porque é moi psicolóxico e xoga coa intriga que pode ter se o Bieito está vivo ou se non, e ademáis xera un pouco de medo este conto, polo enigmático que é.

Tamén me gustou "Historia dun xoguete", porque ten que ver cos barcos e xúntanse no mesmo sitio a viúva e o xoguete que fixo o seu home.

Este libro recomendaríallo a calquera persoa que lle gusten os relatos curtos e fáciles de entender, porque este libro lese moi rápido e non che quita de facer outras cousas, ademáis é un dos libros máis famosos do escritor galego Rafael Dieste.

Diego Gutiérrez Castiñeiras (4º ESO)

Os contos do libro que lin gustáronme moito sobre todo “O vello que quería ve-lo tren” porque reflicte moi ben o atraso que sofren algúns pobos que están lonxe das cidades.

Os contos son  moi curtos e a maioría deles teñen en común algún tema misterioso e tamén relatan cousas que poden pasar no noso día a día, como o conto “ Nova York é noso” que fala sobre cousas que nos poden pasar.

O vocabulario nos contos que eu lin era sinxelo, pero ás veces contiñan algunha palabra que non coñecía o seu significado pero si sabía algún sinónimo.

Eu recomendaríalle este libro ás persoas ás que lle gusten os relatos de misterio mais aló de que os contos sexan curtos ou grandes, aínda que a narración ten algunhas palabras difíciles de entender penso que calquera lector/a pode lelo sen ningún problema.

Iván Señarís Veiras  (4º ESO)

Andel de Libros (XV): Que me queres, amor?, de Manuel Rivas

Que me queres, amor? Manuel Rivas. Galaxia

Os contos do libro que lin gustáronme moito, porque reflicten moi ben algunhas cousas que pasan na vida, (por exemplo “Só por aí”).

A min gústanme estes libros que contan con varios contos, cada un deles trata dun tema difrente ao anterior, xa que podes ler un conto un día e outro outro día mentres que noutros tes que ler o libro completo.

Este autor paréceme que explica moi ben os detalles centrándose en cousas que a simple vista non son  moi relevantes pero que teñen gran importancia ao longo da historia e incluso poden chegar a ser aspectos imprescindibles na historia.

O vocabulario pareceume axeitado para o tipo de libro que era, aínda así hai algunhas palabras que tiven que buscar porque descoñecía o seu significado.

Eu recomendaríallle este libro a todas as persoas ás que lle gusten os contos que poden estar baseados en historias reais como por exemplo“Carmiña”.

Iván Señarís Veiras (4º ESO)

Os contos deste libro gustáronme moito, e ademáis resultáronme moi fáciles de ler. A historia que máis me gustou foi "A lingua das bolboretas", porque o mestre defendía os seus ideais políticos republicanos ata a súa morte. Tamén me gustou porque o rapaz e o mestre tiñan boa relación, e desas relacións nestes tempos non hai moitas. 

Outro relato que me gustou moito foi "A leiteira de Vermeer", porque o cadro desta historia ten algo de relación coa nai do protagonista.

A historia que menos me gustou foi "Que me queres, amor?", porque é moi rara e sinistra, xa que o home ten pensamentos e pode ver despois de morto, e é difícil de entender.

Este libro recomendaríallo a alguén que lle gusten as historias curtas e fáciles de ler.

O vocabulario deste libro é moi sinxelo e enténdese moi ben, xa que non había moitas palabras que non entendese o seu significado, e non é moi difícil de ler.

Diego Gutiérrez Castiñeiras (4º ESO)

O libro gustoume bastante, sobre todo cando lin o relato do Mister & Iron Maiden xa que é unha escena cotiá, cando vai gañando o teu equipo  e métenlle un gol nos últimos minutos e perden.

Outra parte que me gustou foi o momento en que Tino lle dispara ao home dicindo: “Come merda, cabrón!” xa que é moi graciosa e é a parte máis entretida do conto xa que o resto resultoume aburrido.

O conto que menos meu gustou foi “A leiteira de Veermer” xa que é algo aburrido e xa lendo o principio xa sabías máis ou menos o que ía suceder ao final, que era que se lle parecía a unha muller que el coñecía.   

Á parte do contido opino que a portada e o título non me parecen moi axeitados xa que o título Que me queres, amor? só se refire ao primeiro conto e non ao conxunto de relatos do texto.

A linguaxe pareceume fácil xa que entendía todo e ainda que houbera algunha palabra que descoñecese pois entendíase bastante ben polo contexto.

Recomendaríalle este libro a todas as persoas que lle guste ler un libro de varios relatos e que non sexa só dun único relato. Tamén llo recomendaría ás persoas que lle gusten os contos breves e que se entendan ben xa que é moi sinxelo de ler.

Álvaro Noya Rey (4º ESO)

Gustoume moito este libro, xa que nunca lera un libro que tiña varios contos que non teñen relación ningunha entre eles, e son relatos bastante breves.

De todas as historias deste libro, a que máis me gustou foi “A lingua das bolboretas” , xa que o neno comeza a escola con moito medo porque lle dixeron que alí lle pegaban aos nenos pero despois faise afacendo porque se fai moi bo amigo do seu mestre xa que teñen en común que lles gusta a natureza. Tamén me gustou  porque o neno lle ensina cousas aos seus pais esas cousas o neno apréndeas do seu profesor, pero o que menos me gusta desta historia foi o final, xa que non me esperaba que fora acabar así, porque é a parte máis triste cando os republicanos os deteñen para matalos.

Despois nos outros relatos non faría ningún cambio, penso que están moi ben así. 

E a lingua é fácil de entender,  xa que as palabras que utiliza son como as que utilizamos nós hoxe en dia.

Sonia Pumar Muíño (4º ESO) 

Pareceume un libro moi entretido. Componse de varios contos polo que é moi ameno.

Hai contos que tratan moitos temas, como o amor, a amizade, etc. Pero hai algúns que están redactados de xeito que hai que lelos varias veces porque non sabe moi ben quen é o protagonista. Por exemplo "Iron Maiden" e "Conga, conga".

As historias que máis me gustaron foron "A lingua das bolboretas", "Carmiña" e "A muller do pantalón pirata". En concreto, "A lingua das bolboretas" gustoume polo final que ten xa que non pensei que ia acabar así. "Carmiña" gústame porque ten un toque humorístico aínda que é cruel a forma en que o mata. E "A muller do pantalón pirata" gústame porque sen apenas coñecer a muller produce unha sensación de tristura.

É un libro que me gustou pola variedade de historias, de personaxes, de espazos onde transcorre a historia.

Susana Noya Redondo (4º ESO)

Andel de Libros (XIV): Galván en Saor, de Darío Xoán Cabana

Galván en Saor. Darío Xoán Cabana. Xerais

Gustoume moito a historia porque mestura a realidade coa fantasía. Mestura o mundo real da vida nunha aldea de Galicia e a busca do santo Graal, que foi moi importante na corte do rei Artur na Bretaña.

A historia é moi interesante e mestura a guerra contra os cabaleiros co amor de Galván por Silvania, e os personaxes son moi pintorescos (cabaleiros, ananos, escravos…).

Dentro da fantasía atopamos a realidade de Galván que vive na pousada e ás veces colle a moto para ir visitar a Silvia, a rapaza da que se namora e viven moitas aventuras.

O que máis me gustou deste relato foi o final, porque ten pinta de ser un final de película de fantasía e de grandes cabaleiros da Idade Media que morren loitando nunha gran loita para salvar o mundo e cousas así. 

Este libro recomendaríallo a calquera persoa que lle gusten os contos de aventuras e o amor, porque nesta novela abondan.

Diego Gutiérrez Castiñeiras (4º ESO)