Unha nova entrega no noso recuncho de realización youtubeira, velaquí o Book tráiler da novela O corazón de Xúpiter, de Ledicia Costas (col. Fóra de Xogo. Xerais, 2012). Realización youtubeira: Cristina García Regueiro, 3º ESO, CPI Viaño Pequeno (Trazo)
Unha nova entrega no noso recuncho de realización youtubeira, velaquí o Book tráiler da novela A punta de pistola, de Fran Alonso (col. Fóra de Xogo. Xerais, 2012). Realización youtubeira: Lara Piñeiro González, 3º ESO, CPI Viaño Pequeno (Trazo)
Unha nova entrega no noso recuncho de realización youtubeira, velaquí o Book tráiler da novela Cartas de inverno, de Agustín Fernández Paz, con ilustracións de Antonio Seijas (col. Fóra de Xogo. Xerais, 1995, 40ª edición 2018). Realización youtubeira: Sofía Dafonte Pazos, 2º ESO, CPI Viaño Pequeno (Trazo)
Lara Piñeiro González (3º ESO) achéganos a gravación da primeira parte de “Campanas de Bastabales”, de Cantares Gallegos, na súa propia voz e na da nosa ex-alumna Gabriela González Lamas (18 anos). CPI Viaño Pequeno.
#_rdc2024 #oamordapatriagalega @aelg @CasadeRosalia
Campanas de Bastabales
Campanas
de Bastabales,
cando vos oio tocar,
mórrome de
soidades.
I
Cando vos oio tocar,
campaniñas,
campaniñas,
sin querer torno a chorar.
Cando de
lonxe vos oio,
penso que por min chamades,
e das entrañas
me doio.
Dóiome de dor ferida,
que antes tiña vida
enteira
i hoxe teño media vida.
Sólo media me
deixaron
os que de aló me trouxeron,
os que de aló me
roubaron.
Non me roubaron, traidores,
¡ai!, uns
amores toliños,
¡ai!, uns toliños amores.
Que os
amores xa fuxiron,
as soidades viñeron...
De pena me
consumiron.
Diego Vásquez Fernández (3º ESO) achéganos a gravación da primeira parte de “Campanas de Bastabales”, de Cantares Gallegos, na súa propia voz. CPI Viaño Pequeno.
#_rdc2024 #oamordapatriagalega @aelg @CasadeRosalia
Campanas de Bastabales
Campanas
de Bastabales,
cando vos oio tocar,
mórrome de
soidades.
I
Cando vos oio tocar,
campaniñas,
campaniñas,
sin querer torno a chorar.
Cando de
lonxe vos oio,
penso que por min chamades,
e das entrañas
me doio.
Dóiome de dor ferida,
que antes tiña vida
enteira
i hoxe teño media vida.
Sólo media me
deixaron
os que de aló me trouxeron,
os que de aló me
roubaron.
Non me roubaron, traidores,
¡ai!, uns
amores toliños,
¡ai!, uns toliños amores.
Que os
amores xa fuxiron,
as soidades viñeron...
De pena me
consumiron.
Ángel Castro Noya (3º ESO) achéganos a gravación de “Cando penso que te fuches”, de Follas Novas, na súa propia voz. CPI Viaño Pequeno.
#_rdc2024 #oamordapatriagalega @aelg @CasadeRosalia
Cando penso que te fuches,
negra
sombra que m’ asombras,
ó pé dos meus cabezales
tornas
facéndome mofa.
Cando maxino qu’ es ida,
no mesmo sol te
m’ amostras,
i eres a estrela que brila,
i eres o vento
que zoa.
Si cantan, es ti que cantas;
si choran, es ti que
choras;
i es o marmurio do río,
i es a noite i es a
aurora.
En todo estás e ti es todo
pra min i en min mesma
moras,
nin m’ abandonarás nunca,
sombra que sempre m’
asombras.
Carla Caramés Rivas (3º ESO) achéganos a gravación de “Quíxente tanto, meniña”, de Cantares Gallegos, na súa propia voz. CPI Viaño Pequeno.
#_rdc2024 #oamordapatriagalega @aelg @CasadeRosalia
[Quíxente tanto, meniña...]
«Quíxente tanto, meniña,
tívenche tan grande amor,
que para min eras lúa,
branca aurora e craro sol;
augua limpa en fresca fonte,
rosa do xardín de Dios,
alentiño do meu peito,
vida do meu corazón».
Así che falín un día
camiñiño de San Lois,
todo oprimido de angustia,
todo ardente de pasión,
mentras que ti me escoitabas
depinicando unha frol,
porque eu non vise os teus ollos
que refrexaban traiciós.
Dempois que si me dixeches,
en proba de teu amor
décheme un caraveliño
que gardín no corazón.
¡Negro caravel maldito,
que me fireu de dolor!
Mais a pasar polo río,
¡o caravel afondou!...
Tan bo camiño ti leves
como o caravel levou.
Mateo Pérez Vázquez (3º ESO) achéganos a gravación de “Cando penso que te fuches”, de Follas Novas, na súa propia voz. CPI Viaño Pequeno.
#_rdc2024 #oamordapatriagalega @aelg @CasadeRosalia
Cando penso que te fuches,
negra
sombra que m’ asombras,
ó pé dos meus cabezales
tornas
facéndome mofa.
Cando maxino qu’ es ida,
no mesmo sol te
m’ amostras,
i eres a estrela que brila,
i eres o vento
que zoa.
Si cantan, es ti que cantas;
si choran, es ti que
choras;
i es o marmurio do río,
i es a noite i es a
aurora.
En todo estás e ti es todo
pra min i en min mesma
moras,
nin m’ abandonarás nunca,
sombra que sempre m’
asombras.
Lidia González Rey (3º ESO) achéganos a gravación dun fragmento do poema “Airiños, airiños, aires”, de Cantares Gallegos, nas voces de súa irmá Nerea González Rey (18 anos) e de Vitoria María Justino Ferreira (19 anos). CPI Viaño Pequeno.
#_rdc2024 #oamordapatriagalega @aelg @CasadeRosalia
Airiños,
airiños, aires,
airiños da miña terra,
airiños,
airiños, aires,
airiños levaime a ela.
Sin
ela vivir non podo,
non podo vivir contenta,
que a donde
queira que vaia
cróbeme unha sombra espesa.
Cróbeme unha
espesa nube
tal preñada de tormentas,
tal de soidás
preñada
que a miña vida envenena.
Levaime, levaime,
airiños,
como unha folliña seca,
que seca tamén me
puxo
a callentura que queima.
¡Ay!
si non me levás pronto,
airiños da miña terra,
si non me
levás, airiños,
quisais xa non me conesan,
que
a frebe que de min come
vaime consumindo lenta,
e no meu
corazonciño
tamén traidora se ceiba.
[…]
Cristina García Regueiro (3º ESO) achéganos a gravación de “Adios ríos, adios fontes”, de Cantares Gallegos, na súa propia voz e na de seu pai José Ramón García Cerqueiro (45 anos). CPI Viaño Pequeno.
#_rdc2024 #oamordapatriagalega @aelg @CasadeRosalia
Adios
ríos, adios fontes
Adios rios, adios fontes,
Adios regatos pequenos,
Adios vista dos meus ollos
Non sei cando nos veremos.
Miña terra, miña terra,
Terra donde m' eu criey,
Ortiña que quero tanto,
Figueiriñas que prantey.
Prados, rios, arboredas,
Pinares que move ó vento,
Paxariños piadores,
Casiña d' o meu contento.
Muhiño d' os castañares,
Noites craras de luar,
Campaniñas trimbadoras
Dá
igrexiña dó lugar.
Amoriñas d' ás silveiras
Qu' eu lle dab' ó meu amor,
Camiñiños antr' ó millo,
Adios para sempr' adios!
Adios groria! adios contento!
Deixo á casa onde nacin,
Deixo á aldea que conoço,
Por
un mundo que non vin!
Deixo amigos por estraños,
Deixo á veiga pó lo mar,
Deixo, en fin, canto ben quero...
¡Que pudera non deixar!...
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
Mais son prob' e mal pecado,
A miña terra n' é miña,
Qu' hastra lle dán de prestado
A veira por que camiña
O que naceu desdichado.
Téñovos pois que deixar,
Hortiña que tanto amei,
Fogueiriña dó meu lár,
Arboriños que prantei,
Fontiña
do cabañar.
Adios, adios que me vou,
Herbiñas do camposanto,
Donde meu pay s' enterrou,
Herbiñas que biquey tanto,
Terriña que vos criou.
Adios tamén, queridiña...
Adios por sempre quizais!...
Dígoch' este adios chorando
Desd' á veiriña do mar.
Non m' olvides, queridiña,
Si morro de soidás...
Tantas legoas mar adentro...
¡Miña casiña! meu lar!
Ainhoa Leis Ríos (3º ESO) achéganos a gravación de “¡Follas novas!, risa dáme”, poema V das “Vaguedás” de Follas Novas, na súa voz e na de seu curmán Xián Leis García (10 anos). CPI Viaño Pequeno.
#_rdc2024 #oamordapatriagalega @aelg @CasadeRosalia
V ¡Follas novas!, risa dáme ese nome que levás, cal se a unha moura ben moura branca lle oise chamar. Non Follas novas, ramallo de toxos e silvas sós, hirtas, coma as miñas penas, feras, coma a miña dor. Sin olido nin frescura, bravas magoás e ferís... ¡Se na gándara brotades, como non serés así!
Laura Rodríguez Seoane (3º ESO) achéganos a gravación de “Ti onte, mañán eu”, de Follas Novas, na súa voz e na de súa nai Natalia Seoane Piñeiro (47 anos). CPI Viaño Pequeno.
#_rdc2024 #oamordapatriagalega @aelg @CasadeRosalia
“Ti onte, mañán eu”
Caín
tan baixo, tan baixo,
que a luz onde a min non vai;
perdín
de vista as estrelas
e vivo na escuridá.
Mais, agarda… ¡O
que te riches,
insensibre ó meu afán!
Inda estóu vivo…,
inda podo
subir para me vingar.
Tirá pedras ó
caído,
tiráille anque sea un cento;
tirá…, que cando
caiades,
hanvos de facé-lo mesmo.
Lucía Rey Martínez (3º ESO) achéganos a gravación de “A xusticia pola man”, de Cantares Gallegos, na súa voz e na de súa nai Ana Belén Martínez Mira (49 anos). CPI Viaño Pequeno.
#_rdc2024 #oamordapatriagalega @aelg @CasadeRosalia
A xusticia pola man
Aqués
que tén fama d' honrados na vila
roubáronme tanta brancura qu'
eu tiña;
botáronme estrume nas galas dun día,
a roupa de
cote puñéronma en tiras.
Nin pedra deixaron en dond' eu
vivira;
sin lar, sin abrigo, morei nas curtiñas;
ó raso
cas lebres dormín nas campías;
meus fillos... ¡meus anxos!...
que tant' eu quería,
¡morreron, morreron ca fame que
tiñan!
Quedei deshonrada, mucháronm' a vida,
fixéronm'
un leito de toxos e silvas;
i en tanto, os raposos de sangre
maldita,
tranquilos nun leito de rosas dormían.
―Salvádeme
¡ouh, xueces!,
berrei... ¡Tolería!
De min se mofaron, vendeum' a
xusticia.
―Bon
Dios, axudaime, berrei,
berrei inda...
tan alto qu' estaba, bon Dios non m'
oíra.
Estonces, cal loba doente ou ferida,
dun salto con
rabia pillei a fouciña,
rondei paseniño... (ne' as herbas
sentían)
i a lúa escondíase, i a fera dormía
cos seus
compañeiros en cama mullida.
Mireinos con calma, i as
mans estendidas,
dun golpe ¡dun soio! deixeinos sin vida.
I
ó lado, contenta, senteime das vítimas,
tranquila, esperando
pola alba do día.
I estonces... estonces cumpreuse a
xusticia:
eu, neles; i as leises, na man qu' os ferira.
Cando petan na porta pola noite, é un libro moi entretido xa que ten catro historias totalmente distintas pero cunha cousa en concreto, en todas hai un problema e iso é algo que me gusta dun conto. A primeira historia gustoume moito xa que tes intriga por saber que lle vai pasar ao Ferreiro. A segunda é un pouco fantástica xa que as bruxas non existen, pero é moi entretida. A terceira dá un pouco de pena polo que lles ocorre ao neno, ao pai e á loba. E por último na cuarta queres saber que lle vai pasar ao rapaz que recibe as cartas e saber quen llas manda.
O meu personaxe preferido da primeira historia foi o rapaz que se perdera xa que foi valente meténdose na casa dun descoñecido. Na segunda historia os aldeáns, porque se atreveron a meterse na casa da bruxa. O da terceira foi o pai do rapaz xa que o intentou salvar. E finalmente o da cuarta foi o home ao que lle mandan as cartas.
Ten un vocabulario fácil aínda que hai algunha palabra que é difícil de entender porque non son usuais.
Gustoume xa que é un libro maiormente entretido e lese en moi pouquiño tempo xa que as historias son fáciles de entender e moi entretidas.
Laura Rodríguez Seoane (3º ESO)
Ben, pois a min este libro gustoume bastante, pero non o volvería ler. Gustoume polo feito de que ten poucas páxinas e acábase rápido, o contido das catro historias fai que aínda sa faga máis curto aínda que si que nalgunhas historias como a da loba que é a terceira historia, para min o autor mete bastante recheo e moita información que non interesa moito pero polo resto o libro está bastante ben para a nosa idade.
Pero o que si quería destacar é o vocabulario que ten, iso si que foi o que máis me gustou do libro xa que coñecín moitas novas palabras e algunhas bastante complexas.
Deixando iso de lado as historias en si gustáronme todas, parecéronme bastante entretidas e moi curiosas, si que son algo raras xa que morre moita xente pero, ben, a min gustáronme.
A miña preferida foi a segunda, a do Fornadas xa que para min foi a máis fácil e entretida e a que máis me enganchou, a primeira tamén foi fácil pero as dúas últimas xa non me gustaron tanto. Pero aínda así recomendo bastante o libro.
Carla Caramés Rivas (3º ESO)
A min a historia que máis me gustou foi a titulada “O espello do viaxeiro” porque paréceme raro que a xente acolla a xente descoñecida na súa casa e invitalo a viño ata emborrachalo e logo aproveitarse e pegarlle para quitarlle unha pálpebra do ollo para ser iguais, e despois xa o quería axudar.
A historia que menos me gustou foi “A Loba” porque trata de que unha muller abortou e cando casou ese home quere ter un fillo con ela e pediullo o día da súa voda e despois que se mate e a coma unha loba.
O meu personaxe favorito é o home que ía pola herdanza de seus pais e foi parar á casa do ferreiro cando el quixo quedar na casa del sen coñecelo de nada e polo que di o libro o aspecto do ferreiro daba medo pero á parte diso o home debía estar mal porque non vir en sete anos a ver a seus pais e agora que morreron vir polo que tiñan desde o meu punto de vista está mal feito.
A miña opinión do libro é que é interesante porque che dá intriga, a ver quen é o que vai petar na porta e de que vai tratar o asunto. Para o meu gusto eu non lle faría ningún cambio.
E enténdese bastante ben porque o vocabulario é fácil para comprendelo.
Ángel Castro Noya (3º ESO)
Unha nova entrega no noso recuncho de realización youtubeira, velaquí o Book tráiler da banda deseñada Astérix nos Xogos Olímpicos, de René Goscinny e Albert Uderzo, traducido por Xavier Senín, Mª Isabel Soto e Alejandro Tobar (Xerais, trad. de 2021). Realización youtubeira: Lucía Sánchez Couselo, 2º ESO, CPI Viaño Pequeno (Trazo)
