xoves, 13 de marzo de 2014
martes, 11 de marzo de 2014
luns, 10 de marzo de 2014
El crimen de la hipotenusa de Emili Teixidor
Por Fabiola González Viqueira (2º ESO)
Todo comienza un día cuando un niño tenía unas sensaciones muy extrañas. Al día siguiente llega al colegio y no lo dejan entrar en clase, ni a él ni a otros cinco niños, los que iban peor en matemáticas.
Luego los interrogan. Entre ellos, un niño llamado Boris, que se inventaba un hermano, Malaquías. Aunque finalmente no había inventado a su hermano; era verdad, pero habían sido adoptados.
La profesora desaparecida aparece. Estaba en la policía porque hiciera daño al hermano de Boris, Malaquías, que había entrado en su casa a por unos exámenes.
Aunque el libro es muy misterioso y divertido, al principio no me gustó mucho porque era algo pesado.
Lo que más me gustó fue el interrogatorio.
La lectura me produjo las siguientes sensaciones e impresiones:
- Diversión: cuando describía a sus compañeras y sus compañeros.
- Cariño: entre Malaquías y Boris, tal y como hablaba de él, sus cualidades…
- Igualdad: entre las chicas y los chicos del grupo.
- Nerviosismo: cuando se iban a decir las respuestas.
- Desprecio: cuando hablaban sobre las matemáticas, y sobre la profesora de matemáticas.
- Seguridad: sobre todo cuando iban a realizar el plan y no pensaban en lo que iba a pasar después, siempre para delante todo.
- Rapidez: cuando le hacían el cuestionario.
"- ¿O sea que tú pensaste que, si el trabajo sucio y peligroso lo realizaba otro, tú podrías aprovecharte de los resultados con las manos y la conciencia bien limpias? ¡Claro! ¡Mientras sea otro el que saca las castañas del fuego!
El acusado palideció y empezó a mover la cabeza a izquierda y derecha como buscando unos ojos amigos en los que apoyarse. Los míos no se apartaron un momento de la libreta y de la escritura."
Esta cita casi define de que va el libro. Son esos momentos en los que la profesora y el profesor te están riñendo y no sabes que contestarle.
sábado, 8 de marzo de 2014
Hoxe tampouco van recoñecer ás feministas?
"A estas alturas a una le da entre pudor y hastío tener que recordar que el movimiento feminista es el que nos permite hacer cosas como firmar reportajes con nuestro nombre real, realizar movimientos bancarios sin la autorización de un marido, decidir no tener marido sin que la única alternativa sea meterme a monja, votar y ser elegida como representante política, disfrutar del sexo sin culpa... Sin ir más lejos, el feminismo es el que ha logrado que la violencia machista pase de ser considerada como un conflicto de pareja en el que no hay que entrar a un problema social que exige la implicación de toda la ciudadanía. Son las feministas las que se están dejando la piel para que las mujeres puedan seguir interrumpiendo un embarazo sin que ejercer ese derecho sea considerado un delito. ¿En serio hay que estar recordando estas cosas? (...)
Hoy no es día de felicitaciones ni de regalar flores, sino de recordar a las que lucharon por nuestros derechos y de salir a la calle para demostrar que no vamos a dejar que nos los vuelvan a negar."
Aquí o artigo completo ilustrado cun pequeno vídeo (3 minutiños)
Aquí unha interesantísima mostra fotográfica de loitadoras e traballadoras galegas que nos resultarán a tod@s moi familiares
venres, 7 de marzo de 2014
xoves, 6 de marzo de 2014
¿Progresamos? Revisando publicidade de 1981
Hace unas semanas la carta de una niña a LEGO fue compartida en redes como Tumblr y Reddit. En ella se cuestionaba -de forma muy tierna- la visión de género que actualmente tiene la compañía, lo que nos recordó un anuncio de LEGO que a pesar de que no es muy espectacular que digamos, es sorprendente porque trata de manera más inteligente las cuestiones de equidad de género que cualquier anuncio de juguetes hoy en día.
El hallazgo se da en un contexto especial para LEGO. Muchos fanáticos han reclamado enérgicamente a la empresa por sus recientes líneas de juguetes que se basan en estereotipos de género (especialmente la línea Lego Friends). De manera que los sets de juego para niñas son rosas e involucran a personajes pasivos que atienden su casa, salen de compras y sólo se preocupan por la moda. Mientras que los sets para niños son azules y están protagonizados por personajes que salen, tienen aventuras y trabajos. Evidentemente, esto nos dice mucho sobre los estereotipos de género que tiene la empresa.
Es una pena que una marca tan legendaria e importante en el mundo de los juguetes caiga en ese tipo de prácticas, sobre todo porque cuenta con una historia brillante. Ejemplo de ello es el mentado anuncio de 1981. En esta imagen aparece una pequeña niña que tiene en sus manos una escultura hecha con legos. La idea es simple y el mensaje claro: “lo que sea, es hermoso”. La niña no viste de rosa ni de púrpura, las piezas con las que juega son de colores y no involucran ningún estereotipo. De manera que LEGO se promociona como una marca que estimula la imaginación y que está hecha para todos, no es para niños ni para niñas, es para TODOS.
Aquí o interesantísimo artigo completo
Balda de Libros (XXVII): Criminal, de Xurxo Borrazás
Criminal, Xurxo Borrazás, Sotelo Blanco
Este libro en xeral gustoume moito,é un libro que desde a primeira páxina engancha, é coma se ao ler unha páxina tiveras que ler outra, e outra, e outra.
Talvez o que menos me gustou foi que ás veces volvía para atrás no tempo e habíase que fixar moito para non mesturar as historias.
A escena que máis me gustou foi na que aparece Carme, no seu tractor e fala con Chucho e mándao a tomar por saco, gustoume o simple feito de que estivera unha muller no tractor e non un home, qué é o que nos ensinan de pequenos, nenas con carrozas, nenos con tractores, pas, etc.
En xeral foi un libro moi sinxelo de ler sacando pequenos detalles e expresións que melloraría do autor, pero recomendo lelo, e sobre todo nestas idades, xa que reflicte moi ben o que pasa na sociedade hoxe en día.
Alba Docampo Noya (4º PDC)
Balda de Libros (XXVI): A banda sen futuro, de Marilar Aleixandre
A banda sen futuro, Marilar Aleixandre, Xerais
A min este libro gustoume moito aínda
que non ten un final moi feliz.
O momento que máis me gustou foi cando
Carlota quitou o pano diante de Moncho porque foi capaz de superar a vergonza
que tiña a causa da enfermidade que padecía.
Por outra parte, un dos momentos que
menos me gustaron foi cando Miguel pasa de Carlota. Pero o momento que máis
odiei foi cando a avoa lle di ao final a enfermidade que padece porque eu xa
tiña a ilusión de que ía ser un libro que tería (na miña opinión) un final
feliz. Este sería o único cambio que faría.
A
linguaxe foi fácil de entender. O tema deste libro para min é un pouco triste.Marta Veiras Noya (3º ESO)
Balda de Libros (XXV): Chamábase Luís, de Marina Mayoral
Chamábase Luís, Marina Mayoral, Xerais
Este libro
por unha parte gustoume, e pola outra non. O contido e a historia en si
gustáronme, pero despois a forma na que está feita non, xa que se repite moitas
veces a mesma cousa.
A escena
máis importante penso que foi cando morreu Luís. porque despois de tanto
sufrir, de tantos intentos de deixar o mundo das drogas, morreu, deixando dous
fillos sen criar, e a toda unha familia que no fondo, aínda que no demostrase,
o quería.
O tema
pareceume triste, porque no relato reflíctese todo o sufrimento da familia e
ademais hai moitas mortes polo medio.
Como ben
dixen antes no relato non faría cambios, pero na estrutura gustaríame que
contasen a historia dun xeito máis sinxelo, e sen dicir a mesma cousa vinte
veces.
En canto á lingua pareceume bastante fácil, aínda
que moitas palabras, como chocolate ou cabalo, nunca pensei que significasen o
que significan neste libro.Jennifer López Becerra (3º ESO)
Balda de Libros (XXIV): ¡Maldito DNI!, de Pepe Carballude
A min este
libro gustoume moito, xa que ademais de entreterme cando o estaba lendo, fixo
que me decatase que nesta vida sen o DNI, non se pode facer absolutamente nada.
A escena
máis importante penso que foi cando o axente parou a Olimpio e lle pediu o DNI,
xa que a partir de aí foi cando se desenvolveron todos os problemas.
O tema de
que trata o relato pareceume interesante, porque quere reflectir que o mundo
está controlado pola información e se fas algo que non debes vas ser descuberto
polo mínimo erro que cometeras.
Non faría
ningún cambio no libro, todo me gustou e o final deixaría o que ten, xa que me
gusta máis que o meu.
A lingua pareceume bastante fácil, aínda que había
certas palabras que descoñecía o seu significado e outras que as sacaba polo
contexto, pero en xeral pareceume fácil.
Jennifer López Becerra (3º ESO)
venres, 28 de febreiro de 2014
xoves, 27 de febreiro de 2014
Reflexións dunha cativa de sete anos
Una niña de 7 años de edad llamada Charlotte escribió hace una semana la siguiente carta a la empresa LEGO por la falta de representación femenina en sus juguetes
"Querida compañía Lego:
Mi nombre es Charlotte. Tengo 7 años y me encantan los legos pero no me gusta que haya muchos chicos lego y apenas ninguna niña. Hoy fui a una tienda y vi legos en dos secciones. Una de color rosa (niñas) y otra azul (niños). Todas las chicas de la rosa estaban sentadas en casa, iban a la playa, de tiendas... y ninguna tenía empleo. Pero los chicos van de aventuras, están trabajado salvando a las personas, tenían puestos de trabajo... incluso nadan con tiburones. Quiero que hagáis mas chicas lego y que vayan de aventuras y a divertirse, ok ?! -
Gracias, de Charlotte ".
Visto en http://viralizzer.com/
luns, 24 de febreiro de 2014
Facer un "Rickroll"
En el argot internáutico se conoce como “hacer un Rickroll”. En román paladino, no es otra cosa que vacilar al profesor (y hacer partícipe al mundo) metiendo, por ejemplo, la letra del célebre ‘Never Gonna Give You Up’, de Rick Astley en un trabajo de física cuántica y a modo de acróstico.
Es lo que acaba de hacer Sairam Gudiseva, un estudiante que ha logrado hacer encaje de bolillos con dos materias tan aparentemente inconexas como la física cuántica y Rick Astley.
Aquí podes ver o artigo completo e o tema de Rick Astley, cantante famoso nos anos 80
Viches a Rosalía de Castro?
Hoxe 24 de Febreiro, como cada ano, conmemoramos o aniversario do nacemento de Rosalía de Castro.
Estes cativos de Lañas din que a viron. Como pode ser?
E ti, viches a Rosalía de Castro?
domingo, 23 de febreiro de 2014
Subscribirse a:
Publicacións (Atom)







