Conta de Libros (VI): A neve interminable, de Agustín Fernández Paz

A neve interminable. Agustín Fernández Paz. Xerais

Este libro é un dos poucos libros que me intrigaron ata o final. Xa que conforme vai transcorrendo a historia no hostal, vai contando os relatos que ían inventando, e cada vez vai aumentando a intriga e o misterio. Este é o único libro, xa que non leo moitos libros de medo, que mantivo o misterio e o terror ata o final, ata a última palabra. Iso é o que me gustou deste libro. 

O que menos me gustou e quedou claro, é que ao final os pantasmas desaparecesen, sendo o máis importante do relato e tanto polo que estiveron investigando. Iso é o que menos me gustou do libro ademais de que contaba poucas cousas do hostal. Polo demais estivo moi ben este libro. 

O que máis me chamou a atención é como introduce no final de todo, a metáfora coa neve. Tamén me intrigou moito as historias que contaban, polo forma de contalas, parecían tan reais, que ata eu me asuntei. 

E o relato que máis me gustou foi o último das xemelgas, porque aínda que sexa extenso este relato, está moi ben detallado, e ademais contábao dende dentro das persoas que o vivían, neste caso as irmás, e poñía un anaco escrito por unha das xemelgas, e outro trozo polo outra, e ía intercalándoos.

María Gigirey Iglesias (3º ESO)

Este libro gustoume moito, porque mentres vas lendo no conto van contado diferentes historias de misterio de medo, mentres que ti vas lendo ese conto vaste dando de conta de que as historias que contén o libro están todas relacionadas porque todas elas teñen un final tráxico e ademais todas conteñen un misterio desde que comeza ata que se acaba.

A min as que máis me gustaron foron “A casa azul” e tamén me gustou a última historia contada por Ruth porque nesa historia ela conta un suceso que se lle cruzou polo camiño da súa vida grazas a unha carta dunha rapaza que encontrou debaixo da súa mesiña e que falaba sobre unha historia que pasou cos donos do albergue onde eles estaban instalados durante a tormenta de neve. Entón a ela ocorréuselle contar unha historia sobre si. Despois de morrer os mortos poderían facer unha nova vida. Esa foi a que máis me gustou pero tamén me gustou bastante a historia da casa azul.

E houbo outra historia que non me gustou tanto, que foi a do Daniel, porque non tiña tanto misterio, xa que todo o que sucedía o ía contando e só era misterioso para os personaxes do libro.

Alicia González Lage (3º ESO)

Conta de Libros (V): Cartas de inverno, de Agustín Fernández Paz

Cartas de inverno. Agustín Fernández Paz. Xerais

Este libro gustoume, excepto polo final xa que é aberto e a min persoalmente non me gustan. Trata un tema moi mítico, o das pantasmas, e o de que as cousas que funcionen soas e sen electricidade cando a precisan é moi común neste tipo de relatos.

Un bo detalle foi que Agustín Fernández Paz escribira o conto en formas de cartas, enviadas uns aos outros xa que podes sentir mellor os sentimentos dos personaxes, imaxinándote a ti recibindo as cartas dos teus familiares en apuros.

O momento máis importante para min é cando a irmá de Adrián colle o libro no castro e decátase de que está enmeigado e decide queimalo onde estaba a trapela na que se meteron os protagonistas, por culpa do libro que os enganaba coa pintura da moza. Do que me queda perda é de que non fale máis do que realmente había debaixo da trapela, como se formara a súa imaxe, o porqué de enganar a xente, o que conseguía a cambio se conseguía algo.

É fácil de ler e de resumir nun control de lectura ou nun traballo optativo.

Martín Dafonte Rodríguez (3º ESO)

Conta de Libros (IV): A esmorga, de Eduardo Blanco-Amor

A esmorga. Eduardo Blanco-Amor. Galaxia

Gústame moito o tema, xa que non hai moitos libros que falen dunha noite “tola”, por así dicilo. Para min o momento máis importante é cando van á casa de Socorrito, porque lle dá moita máis vida e intriga á historia e ao final.  

Na parte final do libro non faría ningún cambio, pero no resto poñería menos descricións e acurtaría os capítulos, para darlle un ritmo máis rápido e ameno á historia, e tamén poñería máis sucesos diferentes, xa que se fai algo monótono. Non cambiaría nada do final, porque como dixen antes é o que lle dá máis intriga á historia, porque é un suceso moi inesperado o feito de que falecesen todos, e cada un de maneira diferente. 

A lingua cando empezas a ler o libro faise un pouco difícil, xa que bastantes palabras están no dialecto ourensán, e dificultan bastante a fluidez da lectura, pero despois xa te vas acostumando, xa que sempre son as mesmas.

Eloy Castro Deus (4ºESO)

Pareuceme un libro algo difícil de ler pola forma na que falan os persoaxes, isto facía que a lectura se fixera algo lenta, pois algunhas intervencións había que lelas un par de veces para comprendelas.

Encontrei o libro tamén algo repititivo pois menciona algunhas das accións que realizan os personaxes varias veces durante o conto. Teño que dicir que as primeiras páxinas son algo monótonas e que o libro non te comeza a enganchar ata que leves xa unhas cantas. A pesar de todo isto a historia gustoume e pareceume divertida, pois fala das festas e empatizas con algunas cousas que narra a novela se es unha persoa festeira. 

É un libro recomendable tanto para os mozos como para os adultos e sobre todo para as persoas que lles gusten as historias de comedia. Se estás pensando en escollelo recoméndoche que o leas para realizar un traballo optativo, pois suceden moitas cousas e para resumir no control de lectura é algo complicado.

Iván Rivas Suárez (4º ESO)

Gustoume sobre todo cando entraron na casa dos Andradas e foron ata onde estaba esa muller tan fermosa e levaron un susto cando viron que era de porcelana e non era real. 

A parte que menos me gustou foi cando o Milhomes matou ao Bocas que estaba con Socorrito dunha navallada no estómago, pois non contaba que pasase iso nese momento. 

O personaxe que máis me gustou foi o protagonista aínda que non me gustou nada a forma de morrer que tivo ao final da historia.

Non cambiaría nada desta historia tan interesante e divertida duns amigos que ao final non acaban sendo tan amigos.

Recoméndolle este libro a persoas maiores de doce anos porque se fala de beber alcohol, de matar e ter relación sexuais e os menores desa idade non creo que entendan o que é iso. 

Pareceume un libro fácil e entretido de ler xa que non hai palabras nin expresións moi estrañas. 

Martín Castro Señarís (4º ESO)

Este libro gustoume moito moito porque fala de festas, borracheiras e pasalo ben, e a min iso gústame moito.

Este libro engancha moito porque a historia sempre ten intriga ou emoción, para min foi unha historia moi divertida, interesante e fíxome rir moito. O momento que máis me gustou foi cando Cibrán se matou coa navalla diante do xuíz ao enteirarse de que foi el o culpable. 

Eu do libro non cambiaría nada menos o final porque foi o que menos me gustou. O resto gustoume absolutamente todo. 

Recoméndolle este libro á xente que lle gusta ir de festa e tamén o recomendo porque é moi fácil de ler e case non ten ningunha palabra difícil de entender. Na miña opinión este relato sería propio para os rapaces/rapazas de entre quince, dezaseis e dezasete anos porque se van rir moito e vailles ser moi fácil de entender tanto o contexto coma o vocabulario.

Brais Pena Baluja (3º ESO)

As caras d@s nos@s lector@s

Non queremos marchar de ponte sen presentarvos ao "flamante" grupo do Club de lectura de 1º de ESO. Aquí estamos na segunda reunión sobre  O Nicolasiño. As súas aventuras e falcatruadas fixéronnos rir este trimestre. As profes comentamos que ás veces, a clase de Nicolás parece a súa propia clase de 1º de ESO.

E seguimos !! Estamos a repartir a vindeira noveliña que leremos este Nadal: Unha branca de cobre para Martiño de Ramón Carredano. Esperamos rematar a lectura con tan boa cara e tan content@s como así foi coa primeira lectura. Mirade que caras !!

Conta de Libros (III): Memorias dun neno labrego, de Xosé Neira Vilas

Memorias dun neno labrego. Xosé Neira Vilas. Galaxia

Na miña opinión o momento máis importante é cando morre seu padriño, porque a partir de aí cambia moito a historia, xa que para el era unha persoa moi importante na súa vida. É un tema bastante interesante, porque ensina moitas cousas sobre a vida, ademais de contar moito sobre a vida no século pasado. 

No desenvolvemento un dos cambios que faría, é que cada capítulo estivera máis entrelazado entre si, xa que facilitaría algo a lectura. Tal e como están, non van mal, pero se queres falar un pouco del é máis difícil así que da outra forma. 

Paréceme un final bastante axeitado para a historia, pero eu seguría un pouco máis coa historia, como fixen no meu, para que non fose tan aberto. Tamén outra opción sería deixalo así e facer unha continuación, é dicir, unha segunda parte. 

A lingua é bastante fácil de entender. Só hai algunhas palabras que son máis difíciles, pero que acabas entendendo polo contexto.

Óscar Iglesias Domínguez (4º ESO)

Para min o momento máis importante foi cando Balbino decide marchar, porque eu penso que tiña razón ao facelo, ademais, xa levaba moito tempo aguantando. Non deberían tratar así a Balbino xa que a culpa non era súa.

O que menos me gustou foi cando o pai de Balbino o foi visitar e non lle pediu perdón por tratalo así. Penso que polo menos podería tratalo con máis cariño ou pedirlle que volvese porque a pesar de todo é o seu fillo.

O libro pareceume moi interesante porque critica moitas cousas da época. Algunhas desas cousas séguense facendo ou dicindo, aínda despois de moitos anos e penso que hai certas cousas que se deberían deixar atrás.

O final gustoume pero, na miña opinión, sería mellor se tivese un final máis cerrado, porque deixa moitas dúbidas e preguntas.

En canto á lingua, é fácil de entender pero había algunhas palabras que non escoitara ou vira antes. Aínda así é un libro fácil de ler e lese moi rápido.

Anabel Dafonte Iglesias (4º ESO)

O libro gustoume moito pois mostra a dura vida das persoas das aldeas antigamente, todo o traballo diario, a mala alimentación, os costumes e o traballo infantil, tema que parece alleo á nosa sociedade e que está identificado con outros lugares pero que só temos que remontarnos 60 anos atrás para velo en Galicia. Tamén mostra as grandes diferenzas que había entre as distintas clases sociais que podemos ver entre Balbino e o fillo do señor, por iso a miña parte preferida foi cando Balbino lle tira a pedra ao outro porque pode liberar toda a rabia que sente por este.

O desenvolvemento é lento ao principio pero co paso da historia vaise facendo máis rápido e acaba sendo apropiado.

Cambiaría o momento no que o amigo de Balbino ten que marchar por deixalo quedar na historia ata o final, porque senón a historia queda demasiado triste con Balbino tan só.

Ten un final apropiado pero demasiado aberto e debería describir máis e mellor a nova vida do protagonista.

A linguaxe e fácil de comprender e o autor explícase moi ben.

Alba López González (4º ESO)

O momento máis importante para min foi cando se fixo sancristán e puido ter un traballo co que se sentía feliz, realizado e podía gañar diñeiro para el.

O momento que menos me gusto foi cando Balbino se enterou de que a mestra Eladia marchara da aldea para casar co seu mozo e el sentiuse moi triste.

Paréceme bastante interesante por saber como vivían antes os nenos nas aldeas e as súas familias. 

Non lle faría ningún cambio, só que os pais non foran tan malos con el porque era o seu fillo e deberíano apoiar máis. Gustaríame que puidese ir a traballar a América con Miguel e que gañara moito diñeiro para axudar aos seus pais. Pero este final pareceume bastante axeitado.

A lingua era fácil pero había algunha expresión que non entendía ben, pero polo demais é un libro que se le rápido e sen problemas. Recomendable.

Nerea Rodríguez Deus (4º ESO)

O momento máis importante foi cando Balbino leu o libro dun home que fora á guerra e decidiu que el tamén quería viaxar e escribir sobre as súas aventuras, sen ese libro Balbino non redactaría as súas historias.

O tema do libro é moi interesante, como é o diario dun neno galego supoño que a case todos os galegos lle gustará e a maioría deles sentiranse algo identificados.

Como final eu opino que sería mellor que Balbino acabase cumprindo o seu soño. Así tamén podería haber historias sobre as súas viaxes por distintos lugares do mundo.

O desenvolvemento do retalo é sinxelo de comprender pero había algunhas palabras que eran máis difíciles de entender.

A min gustaríame que o libro fora máis extenso, que contara algunhas historias máis da vida de Balbino.

Daniel Varela Bello (4º ESO)

O momento que máis me gustou do libro foi cando Balbino lle lanza o croio á cachola ao fillo do señor. É a miña escena favorita xa que me sentín reflectido no que fixo porque eu tamén son moi espontáneo e un pouco bruto, e tamén porque por primeira vez no conto soltaba toda a rabia que tiña dentro para así desafogarse. 

En xeral o relato gustoume moito porque fala de moitos costumes que había antes e a min gústame aprender cousas e costumes de cando meus avós eran pequenos, pero pola súa contra non me gustou que non contara unha historia continua senón que fora contando historias pequenas, xa que non era moi fácil de seguir o que se contaba. Este é o cambio que lle faria. 

O final para o meu gusto é o final perfecto xa que me gustan os finais abertos. 

Ten unha lingua difícil xa que parece galego antigo. 

Este conto recoméndollo a xente que lle guste aprender cousas do rural e non fai falta que lle guste ler porque se le rápido.

Carlos Dafonte Rodríguez (4º ESO)

Pareceume moi interesante esta historia. O que conta Balbino nas súas memorias era o que realmente lle pasaba neses anos a moitos rapaces e rapazas. Tiñan que ir servir e traballar nas leiras á casa dos máis ricos sendo nós moi pequenos e indefensos. Meu avó tenme contado que el acorda ue viñeran nenos de oito ou nove anos servir á nosa casa cando el era máis pequeno pero el nunca foi servir á casa de ninguén, só foi traballar un par de veces. 

O personaxe que máis me gustou foi o protagonista Balbino porque era moi boa persoa e tamén moi traballador. A parte que máis gustou foi cando Lelo salvou a Balbino de morrer afogado e aí creouse unha gran relación de amizade e a Lelo foi ao único que lle contou que estaba namorado da mestra.

Recoméndolle este libro a xente de todas as idade porque e fácil de ler, moi entretido e dinámico.

Martín Castro Señarís (4º ESO)

Para min o momento máis importante desta fascinante historia foi cando o amigo de Balbino, Lelo, lle axuda a saír dun río no cal Balbino andaba por ai e nunha desas despistouse e como estaba o chan esvaradío, esvarou e caeu ao río pero xusto andaba por alí Lelo e lle axudou e dende esa fixéronse moi amigos. 

Outro momento moi importante pero a máis triste foi cando o can de Balbino, Pachín, morre nunha trampa para raposos. Para min este libro foi bastante interesante porque a familia de Balbino era bastante pobre e intentaban saír adiante sen renderse.

Sobre o desenvolvemento, o único cambio que a min persoalmente me gustaría facer sería que lles puidese tocar a lotería e así non estar escasos de diñeiro. 

E sobre a lingua, a min pareceume bastante fácil de entender aínda que eu pensaba que a lingua ía ser un pouco máis complicada. 

Por último gustaríame recomendarllo a lectores ou lectoras que lles gustan os temas da pobreza.

Alejandro Vásquez Fernández (4º ESO)

O momento máis importante do libro foi cando Balbino marchou da casa, porque seu pai ía mallar nel. Pareceume emocionante porque non sabías que podía pasar nin o que ía facer. 

Na miña opinión eu non faría ningún cambio xa que me pareceu todo axeitado. E ao final non lle daría outro xa que me gustou moito o final e na miña opinión non cambiaría nada. 

Os personaxes parecéronme todos axeitados, só cambiaría a Manolito xa que non me gustou o seu comportamento.

A lingua tiña algunha palabra difícil de entender, pero o relato lese rápido e non me costou moito entender a lingua.

Eu recomendaría este relato a xente que lle guste os libros de como se vivía antigamente. Este libro é axeitado para os rapaces e rapazas de entre catorce, quince e dezaseis anos. Se tivera que volver a ler este libro volver, volveríao ler outra vez xa que me gustou moito. 

Brais Pena Baluja (4º ESO)

Este libro foi un dos que máis me gustou dos que levo lido, xa que é un libro moi entretido porque é moi divertido. Unha vez que o empezas a ler, engánchate e non o deixas ata que remates de lelo.

Tamén me gustou porque é un libro moi cercano a nós, á xente de Trazo concretamente que é de onde son eu, xa que se desenvolve na aldea e fala das cousas de antes, de como era antes toda aldea na que hoxe nós vivimos a cotío e é bastante fácil de ler e o seu vocabulario non é nada complicado. 

A parte que menos me gustou foi cando lle morreu o can. A parte que máis me gustou foi cando agacha a caixa misteriosa no xardín da súa casa. 

Eu, este libro, recomendaríallo a todas as persoas porque está moi ben feito e adáptase a todas as idades, pero en concreto, á xente que é da aldea e que está orgullosa de selo coma min, porque desenvólvese na aldea, como ben dicía antes, e faiche pasar un bo momento mentres o estás lendo.

Samuel Vieites Abelenda (4º ESO)

Este libro gustoume moito, xa que relata a vida dun rapaz chamado Balbino, este rapaz vivía na aldea, vai contando cousas da súa vida en diferentes capítulos, vai contando os acontecementos do día a día. 

A parte que máis me gustou foi o final xa que o seu amigo quere marchar ás Américas, e el tamén quere ir pero seus pais non lle deixan. Tamén me gustou cando viu á súa antiga profesora que a el lle gustaba e quería que volvera a dar clases, xa que o outro profesor era un andaluz e non se entendían. 

Este libro é fácil de ler, pero se fora unha historia que non contara unha cousa diferente en cada capítulo sería bastante máis fácil. O vocabulario tamén é fácil de entender, sempre que sexas un/unha galego/a do rural, aínda que hai algunhas palabras que eu non entendía pero se segues lendo acabalo entendendo polo contexto. 

Como xa dixen, o único que cambiaría sería o de poñer todo unha historia en vez de poñer unha historia diferente en cada capítulo. Este libro impactoume xa que ao lelo simpatizas cos teus avós, sabes o que viviron, e faiche saber como se vivía naqueles tempos.

Laura Pena Gutiérrez (3º ESO)

Este libro para min é un dos mellores que lin, para o meu gusto está moi ben escrito, e expresa moi ben as ideas que ten o autor sobre a vida na aldea. Conta as diferenzas ente os nenos que son fillos dos ricos e os que son fillos dos pobres, como é o caso Manolito que é o fillo do xefe da aldea, é dicir, é de familia rica, en cambio Balbino é de familia pobre, e a raíz de iso pasan moitas cousas relacionadas coas diferenzas que existen entre Manolito e Balbino. 

Ten momentos moi importantes como por exemplo o momento no que Balbino lle tira a pedra a Manolito e lle dá na cabeza, e se non ocorrera isto, o final do libro para min non tería moito sentido, pero aínda así o final cambiaríallo e a Manolito e seu pai faríaos pagar por todo o que fixeron. 

O tema do libro está moi ben se queres achegarte máis á vida no rural. O vocabulario enténdese moi ben, non é complicado. Así que se queredes saber de como é a vida rural da aldea só tedes que ler este libro.

Lucía Viqueira García (3º ESO)

O libro “Memorias dun neno labrego” vai sobre un rapaz chamado Balbino que lle ocorren moitas cousas, todas moi emocionantes. O relato non é aburrido porque vai sobre distintos temas, os capítulos case non teñen que ver uns cos outros. 

Para a xente que lle guste ir de festa pois este libro tamén lle gustara porque por exemplo aparece a festa de San Xoán. 

A min esta obra gustoume moito porque engloba varias temáticas: por exemplo o amor, porque a Balbino gustáballe a súa mestra e un día que foron á feira, atopouno da man dun home, era o seu noivo, ese mesmo día pola tarde foi á súa casa e un veciño díxolle algo que non lle gustou nada e desde ese día non volveu á escola. 

Tiña un mellor amigo que se chamaba Lelo e tivo que emigrar a América e relacionábanse por cartas. 

A min o libro resultoume moi fácil de ler porque o vocabulario é moi sinxelo, recoméndollo a todo o mundo porque é moi entretido e tamén para a xente que non lle guste ler pode lerse moi rápido.

Vannia Antelo Iglesias (3º ESO)

Estamos a ver no Club de cine

Película: Hombres, mujeres y niños



Críticas moi variadas sobre a película. Nós faremos as nosas na vindeira reunión do 5 de Decembro, martes, no tempo de lecer de despois de comer, de 15 a 15.30 horas, xunto con alumnado de 3º e 4º de ESO.

Figuras ocultas. Reivindicando no 25N.

Película: Figuras ocultas

Conta de Libros (II): Pel de Lobo, de Xosé Miranda

Pel de lobo. Xosé Miranda. Xerais

Este libro dende que o vin, souben que tiña que lelo si ou si porque a min a temática de animais encántame, e a de medo tamén, e xuntas buaa… Iso que ler libros non é o meu porque moi poucos me chaman a atención, pero este foi todo o contrario, lino rapidísimo, en canto me din conta xa estaba case acabando o libro!!!!

Trata sobre unha familia (pai, nai e fillo) que vivían do que gañaba o pai das cacerías ás que ía, sempre que había que matar un lobo ou varios deles, chamábano para que fose liquidalos a todos e cada un deles. 

Un día chegou un home a súa casa e preguntou polo pai para que fose matar un lobo, pero o home comentoulle que era especial, este lobo non había quen o matase, xa que as balas non o furaban e xa matara varios nenos e animais do territorio. O pai decidiu intentalo e alá foron, el e mais o fillo que se empeñou en ir e conseguiuno.

Non vos vou a contar máis porque senón destripóvolo, espero que quen o lea lle guste e nada máis. ABUR!

Damián Regueiro Liste (3º ESO)

O momento máis importante para min foi cando toda a xente do pobo se reuniu para tenderlle a trampa aos lobos, e tamén cando chegaron á casa do fidalgo e mostrábase como era, que cadros tiña…

O libro ten dúas partes: a primeira é cando o fidalgo os chama e plantexan como matar os lobos, e a segunda sería cando xa sabían que facer co lobo (como matalo).

O final non me gustou moito, polo feito de que todo saíra mal e incluso por obrigar o fillo a matar o seu fiel can (aínda que no final mataran o lobo negro). É o único que cambiaría no libro.

Finalmente, con respecto á lingua non e difícil de ler, pero algúns nomes si que os cambiaría e tamén algunhas palabras en concreto. 

A min o libro gustoume bastante, excepto como xa dixen o seu final.

Daniel Balsa Balsa (3º ESO)

Este libro gustoume moito, xa que conta unha historia duns lobos que resultan ser lobishomes, Xosé o protagonista mais seu pai Fulxencio son os cazadores. Está baseada nunha época antiga, na cal para desprazarse usábanse cabalos e burros, para cazar usaban escopetas e machados. Conta unha trama chea de misterio e de emoción, pois dá a entender que Ana é o lobishome e ao seguir lendo aparece outro lobishome dándolle así máis emoción á lectura.

O momento máis importante do libro para min, foi cando matou o seu can, xa que iso demostra, o medo, que ten que pasar Xosé ante os lobos. Outro momento importante é cando Xosé libera da maldición a Aurora xa que demostra un gran valor baixando do faiado para queimar a pel do lobo.

Respecto ao final eu engadiríalle máis contido, xa que unha parte emocionante do libro sería o paradoiro do lobishome negro (Ana), se foi libre ou puxo o colar.

O vocabulario é actual con palabras sinxelas de fácil comprensión.

Recoméndolle esta lectura aos meus compañeiros.

Martín Dafonte Rodríguez (3º ESO)

Conta de Libros (I): Asústate, Merche!, de Fina Casalderrey

Un novo curso 2017/2018 e continuamos coa publicación deste apartado da bitácora da Biblioteca do CPI de Viaño Pequeno (Trazo) onde o alumnado de terceiro e cuarto da ESO realizará breves recensións sobre as súas lecturas para a materia de Lingua e Literatura Galega. 

Desta volta vaise chamar Conta de Libros e a primeira alumna en achegar o seu comentario crítico para o noso recuncho de lecturas foi Vannia Antelo Iglesias (3º ESO). Velaquí a recensión:

Asústate, Merche! Fina Casalderrey. Xerais

A min gustoume moito este libro, foi un dos libros que lin que máis me gustou, o único que lle cambiaría sería que non tivera un diario senón que llo fora contando a Frida. 

Paréceme un libro moi divertido porque conta que foron de excursión, que o pasaron moi ben, na viaxe pasáronlle moitas cousas pero a min a que máis mágoa me deu foi cando atropelaron o neno e aí déronse conta que o rapaz tiña problemas de oído. E na tenda a aventura que lle pasara do “mecheiro” pois eu iso quitaríallo porque eu vexo innecesario para esa parte do conto. O mesmo tempo que van contando a excursión tamén contan o que botan de menos as nais aos fillos. Tamén reflicte que non todos os curas son aburridos senón que a algúns tamén lles gustan as excursións e as aventuras. 

A parte que menos me gustou foi cando Auria se intentou suicidar por saber que Paio era seu irmán e se bicara con seu irmán, a min iso pareceume un pouco esaxerado o de intentar suicidarse por saber que tes un irmán aínda qque o bicaras iso déixao no pasado e poderíanse levar moi ben como irmáns ou como compañeiros se queren que ninguén saiba que son irmáns.

Vannia Antelo  Iglesias (3º ESO)

O momento máis importante no libro foi cando Auria se intentou suicidar, porque foi unha parte na que máis emoción expresa, aínda que me pareceu moi esaxerado e dramático, por iso me impactou tanto. 

Outra escena impactante é na que Paio toma a inciativa de poñerse ao lado de Auria, xa que os dous estaban namorados, pero ningún llo demostraba ao outro.

Este libro pareceume un dos máis interesantes que lin, xa que non podía deixar de lelo. Eu non faría ningún cambio, gustoume moito o libro tal e como ta escrito. 

O final era axeitado para o meu gusto, gustoume moito o final, en xeral, encantoume todo o libro, aínda que me gustaba máis polo medio xa que traía máis contido e enganchábame máis, pero o final non estaba mal, xa que acaban todos felices. 

A lingua foi máis ou menos complicada, xa que comprendía case todo, pero había algunhas palabras de cando en vez que non entendía, pero polo contexto dábao entendido todo. 

Eu este libro recomendaríao moito xa que foi moi emotivo e impactante para min, e estou segura de que aos que o lean lle vai gustar moito.

Laura Pena Gutiérrez (3º ESO)

Primeira reunión do Club de cine para 3º e 4º de ESO

Este mes de novembro está a presentarse como un mes cheo de actividade, e moi variada. O martes pasado inauguramos o noso Club de cine, para alumnado de 3º e 4º de ESO. Once participantes nos sorprenderon coa súa asistencia.
 Tentamos dende a biblioteca propoñer actividades diversas, e nesta ocasión convidamos a "ler" e "comprender"  películas que marcaron a historia do cinema. Por cuestións organizativas, o alumnado, tras unha breve presentacion do filme por parte do profesorado coordinador, comprométese a velo pola súa conta.  É nun encontro a posteriori cando comentamos as dúbidas, os acertos, os desacertos e as curiosidades sobre a cinta.  Un dos obxectivos principais desta nova andaina é a creación de espectadores e espectadoras de cinema máis críticos e reflexivos.

Escollemos Blade Runner (the final cut) como punto de partida destas novas xuntanzas que agardamos dean moito de si.

Neste artigo podedes coñecer todo acerca desta película que marcou a historia do cinema do século XX

En novembro, nas pantallas de 1º de ESO

                                         Película: La bicicleta verde

En novembro, nas pantallas de 2º de ESO

PELÍCULA: Quiero ser como Beckham

En novembro, nas pantallas de 4º de ESO

                           PELÍCULA: En tierra de hombres

Primeiro concurso do 2017 - 2018 polo Día da Biblioteca

O día 24 de outubro celébrase o Día da Biblioteca. Leva conmemorándose dende 1997, xa hai vinte anos. Xurdiu en recordo do incendio da Biblioteca de Saraxevo, durante o conflito dos Balcáns, para trasladar á opinión pública a importancia da biblioteca como lugar de encontro dos lectores de todas as idades coa cultura, a importancia dos libros para a memoria colectiva e como instrumento de mellora da formación e convivencia humana.

Con motivo desta celebración, e como vimos facendo cada ano, convocamos un concurso de relatos no que algún dos elementos da creación narrativa, está moi moi relacionado co funcionamento da biblioteca. Nos últimos cursos disfrutamos disfrutamos e trememos de medo con relatos ambientados no espazo da biblioteca. Podedes entretervos aquí co interesante e terrorífico relato de Lucas da

convocatoria de 2015 - 2016, que tanto nos gustou.

Agardamos que de novo, as vosas mentes pensantes e creadoras nos sorprendan. Agasallaremos cun detalliño ao alumnado participante, sempre e cando o seu relato presente unha mínima calidade de presentación, ortografía e expresión. 

Estas son as condicións para a vosa creación (empapelaremos as paredes do CPI a partir do luns para recordárvolo):

- O elemento narrativo necesario é un personaxe. Na historia un escritor ou escritora debe ter un papel relevante. 

- A lingua empregada pode ser o galego ou o castelán.

                         - A data límite de entrega é o 10 de novembro.

Seguimos a viaxar a través dos libros nos clubs de lectura

O club de 2º de ESO, con novas incorporacións e "re-novas", alumnos que van tentar reengancharse de novo, arrincou hoxe cunha primeira reunión de curso. Decidimos abordar a lectura do Diario de Ana Frank do que tanto temos escoitado falar.

Pincha aquí para saber máis sobre esta obra, recoñecida mundialmente, e que aborda uns feitos reais que non deben ser esquecidos. Recomendamos especialmente o vídeo que pon imáxenes ao artigo. É moi breve e resume perfectamente o contido xeral da historia.