Balda de Libros (LV): Linguas Longas, de Xabier López Rodríguez

Linguas Longas. Xabier López Rodríguez. Galaxia

Para min este libro foi bastante cómico porque o protagonista principal da historia é Mario e di palabras e cousas graciosas e sen sentido.

Este libro é divertido por Mario e as súas  familia. É especialmente divertido cando Mario estaba falando cunha muller. A escena que máis me gustou foi  cando falan  de que Mario é un vello verde e tamén cando Mario se quería tirar desde unha terraza.

A min o personaxe que máis me gusta é Mario. E o personaxe que menos me gusta é Xandra porque non lle deixa  facer as cousas graciosas a Mario.

Este libro ben o lería unha persoa que lle interesa a vida dun vello e a súa familia. Tamén este libro é fácil ler porque ten poucas páxinas e ten algunhas palabras cotiás pero tamén ten palabras moi difíciles.

Eu recomendaríalle esta narración ás persoas ás que lle gusta ler libros con vocabulario, palabras cultas e complicadas.

Damián Botana Otero (3º ESO)

Balda de Libros (LIV): Biff, Bang, Pow!, de Xabier López López

Biff, Bang, Pow! Xabier López López. Galaxia

O libro gustoume moito porque ten aventuras, misterio, intriga... O momento máis importante é cando secuestran a Antón, porque a partir de aí se desenvolve a trama. É moi interesante e ademais inclúe palabras descoñecidas pero indicando o seu significado, o cal axuda a entendelas. 

Se tivese que cambiar algo, sería o final porque creo que se merece unha recompensa polo seu traballo, que foi crucial, ou a parte na que morre Sarah e descobre que Venres é a súa parella, porque creo que farían boa parella xuntos. Porén, tampouco me disgusta tanto a idea de que ao final acabe coma o resto des emigrantes galegos, porque sería demasiado “heroico”que só el fose especial. 

Os personaxes son moi realistas e non son diferentes dunha persoa normal. 

Recomendaríallo a unha persoa que lle guste o misterio, a investigación, a intriga e a aventura.

Lucas Paz González (3º ESO)

Balda de Libros (LIII): As fronteiras do medo, de Agustín Fernández Paz

As fronteiras do medo. Agustín Fernández Paz. Rodeira

Este é un libro que me gustou moito. As historias de medo son as miñas favoritas.

Neste libro o medo sáeche pola pel, hai historias que che poñen os pelos de punta polo medo que che producen. Destacaría dúas historias, a primeira ``A porta do Alén´´porque o seu personaxe protagonista chegou de moi lonxe para buscar unha inmortalidade que nunca encontrou. a outra historia a dun personaxe malvado que por culpa dos cartos e da ambición de chegar a vivir moitos anos, decidiu matar a moita xente. 

A parte que máis me gustou foi cando o dono da pousada matou a Walter McGregor xa que me gusta ler libros nos que morre xente xa que provoca medo. E a parte que menos me gustou foi cando Morgana comeu aos mozos dos ``Fillos De Hamlet´´ porque provoca demasiado medo e tensión. 

Este libro recomendaríallo a tódalas persoas que lle gusten as historias de medo, tamén é moi entretido e moi doado de ler.

Brais Bouzas Leis (3º ESO)

Balda de Libros (LII): Reencontro, de Fred Uhlman.

Reencontro. Fred Uhlman. Galaxia

Na miña opinión, o momento máis importante de toda a obra foi cando, despois de 30 anos, Hans atopa a carta. Paréceme que toda a historia cobra sentido. Tamén me pareceu moi importante cando no texto se menciona que os pais de Hans se suicidaron con gas e que  Konradin, o seu amigo, acabou asasinado por  conspirar contra Hitler.

Realmente non faría ningún cambio. Trata un tema realista que perfectamente puido ser real. Ademais o tema da Segunda Guerra Mundial paréceme un tema interesante. En canto ao final, foi o que máis me gustou. Pareceume un final inesperado.

Sobre a lingua, pareceume un libro fácil de entender, había algunha palabra moi culta pera en xeral foi bastante fácil.

Eu recomendaríallo a xente de entre a miña idade e dous anos máis porque aínda que me pareceu un libro fácil de entender, hai palabras demasiado cultas para xente que ten  un ou dous anos menos.

Marcos García López (3º ESO)

A min este libro pareceume un libro fácil de entender excepto algunhas palabras no cal se poden sacar polo contexto e tamén me pareceu un dos mellores libros que lin en toda a miña vida á parte de que trata sobre os nazis e é moi motivado. 

Ademais é coma se fora un vicio como por exemplo a parte na que todos os amigos de Konradin van por el para que os nazis non o levasen pero non puideron porque algúns dos seus amigos intentando salvalo morreron, excepto Hans que foi o único dos que sobrevivu  dos seus amigos. 

A parte que me interesou máis foi cando os nazis levaron ao mellor seu mellor amigo que é Konradin para o exército nazi e Hans estaba moi enfadado e fixo todo o posible para que o seu mellor amigo non fora para o exército e ademais el tiña gañas de matar a Hitler. 

Eu non faría ningún cambio e tampouco non me resultou moi difícil de entender. De feito, recomendaríallo a lectores no que lle gustasen os libro sobre o nazismo.

Alejandro Vásquez Fernández (3º ESO)

Balda de Libros (LI): ¡Vaiche boa!, de Paul Jennings

¡Vaiche boa! PaulJennings. Galaxia

A min este libro gustoume moito porque é moi divertido, as historias son todas diferentes pero todas teñen un punto divertido. Os finais das historias acompañan moi ben aos relatos e todos benefician as historias posto que todos acaban felizmente e todo o que pasou acaba ben.

O contido do libro nas historias é sinxelo pero conta todo ben e enténdese moi ben e non se para demasiado en contar todo detalle a detalle. Os momentos máis importantes son cando se van solucionando todos os problemas e todos acaban ben. 

O vocabulario pareceume fácil de entender porque non é vocabulario culto, senón do que usamos día a día. 

Eu este libro recomendaríallo a todo tipo de xente a partir de 10 anos incluída tamén a xente adulta posto que son historias que non pasarían na realidade pero tampouco é un libro infantil e é divertido.

Antía Iglesias Iglesias (3ºESO)

Balda de Libros (L): Paisaxe con fondo gris, de Pepe Carballude

Paisaxe con fondo gris. Pepe Carballude. Galaxia

O libro non é que me encantase xa que se me fixo un pouco aburrido porque o tema non é o que a min me gusta xa que non é de misterio e tamén porque se me fixo moi longo. 

A parte que máis me gustou foi cando Alfredo marcha porque seu pai non lle deixa estudar o que el quería porque a pesar de que foi duro éralle mellor marchar que seguir onda el e estudar o que el quería. 

A que menos foi cando morre a súa avoa debido a que ela era moi boa con Alfredo porque foi un momento moi triste. Cambiaría o comezo xa que se me fixo bastante aburrido. 

O desenvolvemento pareceu un pouco lento sobre todo ao principio xa que contaba case todo o que lle pasaba. O final gustoume porque Primitivo recapacita e fai as paces con Alfredo e todo queda arreglado.

Recoméndollo a persoas da miña idade ou máis maiores xa que se fosen máis pequenos igual non entenderían algunhas cousas das que aparecen non libro.

Samuel Deus García (3º ESO)

Este libro pareceume moi interesante, a parte que máis me gustou foi cando Alfredo foi a velar a seu pai na tumba porque morrera cando foran a deter aos ladróns nunha tenda que xusto lle quedaba ao lado de onde traballaba e a súa morte foi porque eles estaban roubando e cando entraron dispararon sen xeito e xusto lle pegaran un tiro nas costas. Ademais el traballaba cos policías e ao seu funeral foron todos os seus amigos da policía e mais a súa familia. 

O que lle podería cambiar neste libro é que o pai de Alfredo non morrese porque foi moi triste e todos lamentaron a súa queridísima perda. 

A min este libro pareceume bo, porque ten unha linguaxe sinxela menos algunhas palabras que ben se poden sacar os seus significados polo seu contexto. 

A miña opinión é que se lle podería recomendar a rapaces ou rapazas que lle gusten os libros que van sobre a tristeza.

Alejandro Vásquez Fernández (3º ESO)

Balda de Libros (XLIX): Chamádeme Simbad, de Francisco Castro

Chamádeme Simbad. Francisco Castro. Galaxia

Gustoume moito o libro. Gustoume sobre todo porque aínda que sexa algo ficticio reflicte a realidade á hora de que queren meter ao avó nunha residencia e que non o ían ir visitar porque iso pasa moito. 

O mellor momento, para min, foi cando Paulo foi á taberna do pirata e se atopou co avó e co tío Bernardino, aínda que tamén foi o momento que máis me sorprendeu, non esperaba que aparecese. 

O final gustoume aínda que podía acabar aínda mellor. Por exemplo, que o avó fose vivir con Paulo e seus pais outra vez e que seu pai deixara o teléfono. Cambiaría o comportamento do pai, paréceme moi borde e máis centrado no traballo que na súa familia, cousa que tamén pasa na realidade, pero tampouco me parece nin medio normal que se comporte así. 

Foi fácil de ler e de entender. Eu recomendaríalla a persoas ás que lles gusten os libros divertidos e fáciles de ler.

Laura Martínez Calvo (3º ESO)

Este  libro gustoume moito debido á ambientación da historia e a realidade fala dos personaxes protagonistas e a interacción entre eles. O único motivo polo que non me gustou sería debido a que só ten 150 páxinas, para min o autor podería realizar outro epílogo dentro duns anos de como sería a relación entre os personaxes, se sería a mesma ou cambiaría. 

O personaxe que máis se parece a min sería Paolo, debido a que é un rapaz pequeno pero que pode ser moi maduro en temas importantes. 

O final é axeitado debido a que todos saen gañando pero sobre todo o principal afectado da historia, o avó.

O vocabulario é básico e fácil de entender o libro agás algunhas palabras sacadas facilmente polo contexto. 

O libro recomendaríallo ás persoas que teñen avós na casa porque eles son fontes de sabedoría, que grazas a eles esta cultura é así de inmensa pero se non se aproveita o noso patrimonio perderase.

Yago Rey Viqueira (3º ESO)

Balda de Libros (XLVIII): O gardián invisible, de Dolores Redondo

O gardián invisible. Dolores Redondo. Xerais

Gustoume o libro bastante. A min este tipo de libros non me gustan moito, pero o crime e o misterio desta obra chamou moito a miña atención. En todo momento, dubidas de quen pode ser o asasino. Pero, a min, Victor parecíame o modelo de asasino en serie.

O final é moi aberto, pero gústame que o deixara así. É o tipo de final que che fai querer saber como acaba todo, ler os seguintes libros. É unha boa forma de chamar ao público.

Creo que todo o envoltorio da historia está moi ben feito. A autora tivo que documentarse bastante para facer este libro, algo que se nota moi ben. Todo está moi ben descrito e creo que é algo moi positivo para unha escritora. A autora parece ter a habilidade de saber describir ao detalle, algo que me parece moi importante para este tipo de libros.

Faiche ler sen decatarte do paso do tempo, porque en todo momento tes que seguir lendo para saber máis. É verdade que hai momentos en que te perdes con tanta información, pero está todo moi ben escrito e non creo que haxa ningún problema para lelo.

Recomendo este libro porque penso que lle pode gustar a moita xente. Sobre todo a aquelas persoas que teñan a mente psicópata. Creo que lle pode gustar moito á xuventude de agora.

Está moi ben!

Irene Noya González (3º ESO)

Encantoume. Pareceume un gran libro que engancha moito porque ao ser un libro de misterio que ten mortes polo medio, desde o comezo da historia queres saber quen é o asasino. E a medida que a historia avanza, as túas opinións sobre os personaxes van mudando. Quero ler xa os outros dous para saber como continúa esta historia. Sen dúbida algunha xa forma parte dos meus libros favoritos.

Para min o momento máis importante do libro é cando Amaia se atopa co Basajaun no bosque xa que el, é dalgunha maneira o protagonista de toda a triloxía.

O final foi algo que verdadeiramente non me esperaba. Nunca sospeitei de Víctor. Nin del nin de James. Ao longo de toda a historia sempre estás pensando sobre quen pode ser o asasino, sospeitas de alguén todo o tempo, pero ao final resulta ser o que menos te esperas Nese momento todo pasa moi rápido pero á vez lento, porque non sabes que é o asasino ata que o di.

Penso que para escribir un libro como este hai que ter unha gran mente, sobre todo unha parte psicópata para describir uns escenarios do crime tan polo miúdo.

Nerea Portos Balsa (3º ESO)

Para min o mellor momento desta historia, aínda que non o teña moi claro, porque hai máis que un, creo que foi cando Amaia tivo que interrogar á súa irmá Flora e o peor momento para o meu gusto foi cando apareceu o cadáver de Fredi colgado. 

O tema deste libro está moi ben escollido, e ademais é moi intrigante ao longo de toda a historia. Sobre todo por a forma en que o asasino deixa a todos os cadáveres, xa que é unha forma un tanto peculiar. 

O desenvolvemento tamén está bastante ben, a pesar do largo que é o libro, xa que non se fai demasiado pesado. 

O final do libro non estivo mal, pero eu preferiría un final do estilo que eu propuxen no meu final inventado, porque me parece máis bonito e entretido. 

E coa lingua que usaron para este relato non hai problemas, xa que é un léxico que non ten dificultade algunha, e é perfectamente entendible.

Adrián Brea Martínez (3º ESO)

Balda de Libros (XLVII): Cartas a Lelo, de Xosé Neira Vilas

Cartas a Lelo. Xosé Neira Vilas. Galaxia

Pareceume interesante este libro, á parte de que quería saber o que ía a ocorrer ao final porque cada vez ían pasando cousas máis relevantes como por exemplo cando Tamboril e mais a súa pandilla ían facer unha pelexa nun barrio pechado contra os de Viralonga na cal ao final gaña o equipo de Tamboril. 

A parte que máis me gustou a min foi cando a Toño se lle ocorrera unha idea para comunicarse entre si e a idea era boa xa que eles non se podían comunicar coma nós agora polo Whatssap e ademais non tiñan móbiles, por iso ocorréuselle comunicarse por cartas co seu mellor amigo que era Lelo. Polo demais eu non lle cambiaría ningunha parte ao libro porque está ben.

A min este libro pareceume fácil de entender porque ten unha linguaxe sinxela, menos algunhas palabras que non se entenden moi ben pero pódense sacar o significado polo contexto. 

A miña opinión sobre este libro é que se lle podería recomendar a rapaces ou rapazas que lles gustaran historias sobre persoas que lles mandan cartas a outras.

Alejandro Vásquez Fernández (3º ESO)

Balda de Libros (XLVI): Poderosa, 2, de Sérgio Klein

Poderosa, 2. Sérgio Klein. Xerais

Penso que este é un bo libro xa que amosa como as persoas maiores poden ter unha vida totalmente plena ao igual que o resto das persoas nun sentido romántico, namórandose.

Para min o mellor momento é cando, xa ao final do libro, os catro homes máis importantes nesta historia, o pai de Joana, Joao, Henrique e Apolo, lle cantan unha sereata escrita por Henrique a Nina.

Non cambiaría o final deste libro, xa que na miña opinión acaba dunha boa maneira, pero si que cambiaría unha parte do desenvolvemento: cando secuestran a Joana e a Joao , esta é ainda unha vella de 70 anos. Eu penso que sería mellor que se convertese nunha rapaza de 13 anos nalgún momento anterior.

Na miña opinión este é un libro que mantén a tensión ata o final ,e é un pouco máis emocionante que a primeira entrega desta saga (Poderosa 1).

Gustoume moito e espero que axiña poida ler o tercero libro. Eu recomendaríalle este libro ás persoas abertas de mente.

Olaya Dubra Boquete (3º ESO)

Balda de Libros (XLV): Camiños sen fin, de Pablo Antón Marín Estrada

Camiños sen fin. Pablo Antón Marín Estrada. Editorial Galaxia

Este libro gustoume bastante, ainda que ao principio non me convenceu moito porque o tema que trataba non era do meu gusto. Sen dúbida é un gran libro por parte do seu autor Pablo Anton Marín Estrada. 

Desenvólvese a trama principalmente no mar, pero a maior parte da narración do propio protagonista sobre os seus sentimentos, emocións, recordos… desenvólvense antes de embarcar en terra firme. 

Para min o mellor momento foi cando Pedro saiu por primeira vez ao mar porque reflectía bastante ben o seu entusiasmo pero ao mesmo tempo a desesperación dun traballo coma a pesca de baixura.

O principal cambio e penso que máis importante é o final xa que me pareceu bastante triste e para un libro coma este sería necesario un final máis bonito coma que se volve atopar con Sara e casan ou algo así. 

Ten un vocabulario medianamente difícil porque mestura moitos alcumes, nomes e vulgarismos. 

Martín González Castro (3º de ESO)

Balda de Libros (XLIV): Unha rosa é unha rosa, de Suso de Toro

Unha rosa é unha rosa. Suso de Toro. Xerais

Este obra de teatro gustoume moito porque a historia que conta é moi entretida, e os personaxes, na miña opinión, son os xustos para comprender ben unha historia e que sexa boa, nin sobran, nin faltan.

A parte que máis me gustou foi o final, porque Rosiña, a máis nova é a que menos se enteraba da historia, grazas á axuda da tía Rosa consegue quedarse coa herdanza, non morrer e conseguir noivo.

Os personaxes que máis me gustaron foron Rosiña e a tía Rosa, xa que son as que conseguen os seus obxectivos aínda sendo as que menos se entraban. No caso da tía Rosa, a vinganza por matala e no caso de Rosiña sobrevivir aos seus curmáns, xa que a querían matar para repartirse a herdanza entre os dous e esquecerse de Rosiña.

Recoméndolle ler este libro a todos, xa que é doado de ler, a historia é entretida e consegue que as gañas que tes de lelo aumenten pouco a pouco ata engancharte por completo.

José Barreiro Hernández (4º ESO)

Gustoume moito porque é un libro moi interesante e entretido e fácil de ler, cunha linguaxe moi coloquial e  moito humor, á parte de que o seu autor é Suso de Toro, un escritor que ten libros moi bos. 

A miña escena favorita é cando entra Borja e están seus pais e seu pai fálalle moi moderno como el di e só sabe dicir catro palabras. Non é das escenas máis importantes pero si das máis divertidas, xa que me fan graza os diálogos que manteñen os dous nos que case non saben facer unha frase. 

Eliminaría a escena na que están preparando a festa porque é unha parte bastante aburrida e sen ningunha graza. 

O único cambio que faría dos personaxes da obra, sería darlle un pouco máis de importancia e protagonismo a Borja porque me fai graza como fala. 

Este libro recoméndollo a todos porque é unha obra que pode entender calquera, é moi entretida e acabase de ler moi rápido.

Alicia Guillín Casal (4º ESO)

Remataremos o curso con aires de literatura e hip hop

O mestre e músico Narci Rodríguez virá visitarnos o vindeiro Xoves 9 de xuño para impartir un obradoiro de beat boxing en 1º e 2º de ESO. 

 E iso que é? 

 O beat boxing é un estilo musical, moi conectado coa cultura hip hop, baseado na habilidade de producir beats coa boca. Pode incluir tamén canto, a simulación do vento e de instrumentos musicais.

 En 1º de ESO ademais do obradoiro, gravaremos a ritmo de hip hop unha composición poética que titulamos Romancerrap de 1º de ESO e que escribimos nas aulas de Lingua e literatura castelá.

Podemos ver e escoitar a Narci nunha das súas últimas gravacións, poñendo a guitarra, e a voz, en amplo rexistro para producir diversos efectos vocais,  acompañando a Nastasia Zürcher nun dos temas do seu disco. 

"Unha nova Supermuller", por Anabel Dafonte

E velaquí a narración "Unha nova Supermuller" de Anabel Dafonte Iglesias que foi premiada no XI Certame de Narración Curta Concello de Curtis.

UNHA NOVA SUPERMULLER

Érase unha vez un país chamado as Mil Fantasías no que vivían todos superheroes e seres fantásticos que nós no día a día vemos nas películas. O que pasa é que ninguén cre que estes seres existan porque nunca os viron en persoa, pero hoxe ides saber o lugar no que viven e ademais ides descubrir que hai moitos superheroes que non oirades falar deles nunca.

No país das Mil Fantasías viven Batman, Superman, Spiderman... e moitos máis. Cada un ten a súa casa e a súa vida, cada un polo seu lado, menos cando teñen que facer algo para salvar o seu país.

Un día chegoulles unha carta ao parlamento das Mil Fantasías informando que o seu país ía ser destruído. Entón o presidente reuniu a todos os superheroes e díxolles o que ocorría. Todos os que estaban alí quedaron pasmados co que estaba a ocorrer e pedíronlle ao presidente que buscara a alguén que lles axudase. Así que o presidente convocou a unha das mellores superheroínas da universidade de Superheroes ao ataque, onde se preparaban todos os novos superheroes. Esta rapaza era a salvación do seu país así que o presidente decidiu mandarlle unha carta dicindo:

Querida Chloe:

Esta carta vai dirixida a vostede coa esperanza de que poidas salvar o noso país que está en perigo así que eu, o Presidente, pidolle a vostede Chloe, que pense un nome para poñerlle no seu diploma oficial de superheroina.

                                                                          Att: Señor Presidente.

Chloe ao recibir a carta quedou patidifusa e accedeu despois de pensalo coidadosamente. Ao seguinte día chamou ao alcalde e confirmou que ía ir ao parlamento para negociar sobre o seu nome de superheroína. Ao chegar estaban todos ao redor da mesa e comezou a falar o presidente:

-        - Moi bos días a todos, hoxe imos proceder á decisión do nome da nosa nova compañeira  porque claro está que unha superheroína non pode estar sen o seu nome especial polo que ser coñecida.

-        -  Estou de acordo.- dixo Catwoman

Chloe tiña a capacidade de dar cor ao mundo. Ela convertía as nubes negras en rosadas, as armas en rosas e os insultos en poemas de amor.

Superman, que ultimamente estaba moi creativo, propuxo un nome totalmente ridículo.

- Que tal friquiwoman? Ha ha ha.- burlouse el-        

- Pois... eu tiña pensado un nome que me podería quedar ben, como xa sabedes eu son a que loita contra as guerras e as tormentas.

-          - Ti polo que loitas é pola cor rosa non por outra cousa. Igual ca esta lambona que non fai nada e aínda así ten por nome Catwoman. Así que, señor presidente, eu propoño buscar a un home feito e dereito para loitar como é debido porque o que estamos aquí a demostrar é que calquera pode ser superheroe e eu penso que non é así.- dixo Batman interrompendo.

-          - Calade todos! Temos que ser pacíficos ou senón vannos derrotar antes de empezar. Así que Chloe por favor continúa.

-          - Pois gustaríame chamarme Pazwoman xa que polo que loito é a paz.

-          - A min gústame.- afirmou Catwoman.

Todos os homes estaban en desacordo, a pesar de ser superheroes e loitar contra o mal era un país cheo de machismo.

-         -  Paréceme ben. Xa tes nome agora firma e imos falar do plan de defensa.

Despois de firmar comezaron a falar do plan de defensa.

-       - Eu como presidente penso que debemos poñer todo o noso empeño en acabar con eses seres malvados que nos queren destruír. Así que alguén ten algo pensado.

-          - Si... eu algo si que pensei. - dixo Chloe con desconfianza e medo.

-          - Ti que vas pensar se só serves para cociñar, limpar e pouco máis.- volveu interromper Batman.

-     - Queres deixar o machismo de lado dunha vez, non ves que quizais ela teña un plan xenial.- defendeuna Catwoman.

-          - Ben, eu dicía que podemos poñer neste mapa que trouxen todos os puntos nos que hai máis perigo que se nos entren.

Procederon a colocar todos os puntos, nos que se tiñan que colocar, no mapa.

Algún máis contentos ca outros.

O enfrontamento estaba planificado para dentro de dúas semanas pero adiantouse un pouco e tiveron que protexerse como puideron. A guerra comezou nese instante, Spiderman púxose diante e encheu de teas de araña a un dos atacantes. Iso xa non era un equipo, iso era unha loita entre membros do mesmo equipo. Chloe non se rendeu e fixo o que se propoñía. Así foi como ela salvou o seu país sen facerlle dano a ninguén.

Chloe, despois de que o presidente a considerase a que mellor exemplo deu aos estudantes, tivo que dar un discurso que foi o seguinte:

-          Hoxe foi un día moi importante e alegre porque conseguimos acabar co mal sen recorrer á violencia cousa que ten o seu mérito, pero isto só foi unha das cousas que vos demostrei. A outra é algo que en moitos lugares está presente que é o machismo, todos os heroes dubidaban de min tan só por ser muller e agora demostreille que son tan forte coma eles. Desde aquí quero mandarlles a todas as mulleres unha mensaxe, a mensaxe é que nunca  deixedes que vos menosprecen por ser mulleres e que todos temos os mesmos dereitos.

Este discurso conmoveu a miles de persoas e Chloe foi nomeada Supermuller pola Unión dos Xéneros, que era una asociación que loitaban pola igualdade entre homes e mulleres.

Anabel Dafonte gañadora na categoría A do XI Premio Narración Curta Concello de Curtis

O pasado venres soubemos que Anabel Dafonte Iglesias (2º ESO) foi a gañadora na categoría A (Dos 12 aos 18 anos) do XI Premio Narración CurtaConcello de Curtis, que nesta edición tiña por tema “Supermulleres e Superheroínas”. Polo seu relato titulado “Unha nova Supermuller” recibirá un premio en metálico de 200 euros, cuxa entrega será o vindeiro 10 de xuño.

A participación no certame foi moi alta e desde o CPIViaño Pequeño enviamos una ducia de narracións, así que lle damos os parabéns ao alumnado que se animou a participar e de maneira moi especial a Anabel Dafonte Iglesias polo seu galardón.

No sitio web do Concello de Curtis sinálase que:

Máis dun centenar de obras presentáronse este ano ao Premio Narración Curta Concello de Curtis, creado hai once anos co fin de promocionar as letras galegas. Nesta XI edición, dedicada ás ‘Supermulleres e Superheroínas’ o número de traballos presentados supuxo un 'récord' de participación.

O fallo do galardón e a entrega de premios terá lugar nunha cerimonia que se celebrará o próximo 10 de xuño.

O premio, de carácter temático, quixo este ano pór o acento nas capacidades das mulleres convidando aos participantes a escribir ben sobre algunha coñecida, da súa contorna ou non, que destaque polo seu traballo, valores, aptitudes ou accións, que sexa exemplo de loita ou superación, ou ben a través dun relato no que o autor cre a que sería a súa propia heroína.

Para poder concursar, os traballos debían estar escritos en galego, ser orixinais, inéditos e non ter sido premiados en ningún outro certame.

E aquí a resolución do xurado:

O Concello de Curtis entregará o día 10 de xuño os premios do XI Certame de Narración Curta, que este ano centrou a súa temática nas ‘Supermulleres e Superheroínas’ como unha homenaxe e unha chamada de atención sobre todas esas mulleres que destacan pola súa labor, valores, aptitudes ou accións, xa fosen personaxes reais ou imaxinarias. O galardón foi creado hai once anos para promocionar as letras galegas.

O xurado fallou xa os premios nunha deliberación difícil tanto pola calidade dos traballos como polo número xa que os máis dun centenar de relatos presentados supuxeron un récord de participación. Das obras, destaca que a gran maioría están baseadas en mulleres reais, tanto na categoría de adulto coma na da xente máis nova. Gran parte dos relatos versan sobre as loitas e esforzos de nais e avoas.

Os gañadores este ano foron:

Categoría A, de 12 a 18 anos:

o    Primeiro premio (200 €): ‘Unha nova supermuller’, de Anabel Dafonte Iglesias, do CPI Viaño Pequeno (Trazo, 2002).

o    Segundo premio (100€): ‘Bronce e pedra’, Amaia Tomé Tomé, do IES Francisco Aguiar (Betanzos, 1999).

Categoría B, a partir de 19 anos:

o    Primeiro premio (350 €): ‘ A parte polo todo’, de Paula Xirasola (Vigo, 1985).

o    Segundo premio (150€): ‘Engurras de aceiro’, de Ricardo Cid Paz (Ourense, 1974).

O xurado estivo formado por:

o    Manuel Rico Verea, lingüista, músico e musicólogo.

o    Eva Lens, bibliotecaria do Concello da Coruña.

o    Lara Dopazo Ruibal, xornalista, poeta, e gañadora na anterior edición deste certame.