Contacta connosco no mail bibliotecatrazo@yahoo.es



martes, 14 de febrero de 2017

Lecturas para 1º de ESO

Este trimestre toca internarnos en el mundo de la ciencia ficción, con la lectura de dos relatos de Isaac Asimov. 

Dedicamos varias clases a conocer más sobre este prolífico autor y ahora vamos a conocer su obra.



Robbie, el primer relato que os proponemos. No desvelaremos mucho para no hacer "spoilers", pero algunas alumnas de 1º ya nos han comentado que les ha gustado mucho.
Pincha AQUÍ y empieza a leer.



Sally, un curioso relato de "coches fantásticos" con vida propia que no os dejarán indiferentes.
Pincha AQUÍ y empieza a leer.

A quen guste de celebralo... Feliz e libre San Valentín !!

lunes, 30 de enero de 2017

Andel de Libros (XXIV): A quinta de Saler, de Antón Riveiro Coello



O momento que máis me gustou do libro de Antón Riveiro Coello foi a gran idea que tivo Manuel Mouteira, pois escribir un libro entre dous escritores non se lle ocorre a moitas persoas. Tamén me gustou moito o saber escoller a dous bos escritores, por iso lle pediu axuda a Laura, que foi quen de dicirlle que escollese a un home e a unha muller. Tamén me gustou a gran amizade que se formou entre Manuel e Helena, xaque coincidían en moitas cousas e coñecíanse dende facía pouco tempo. Esa amizade foi grazas a Laura, pois foi ela quen elixiu para o libro a Helena Otero. 

O único momento do libro que non me gustou moito foi que o autor de libro só vise que a única forma de rematar fose coa morte dos personaxes. Pois podería continuar un pouco máis co libro e saber que foi deles.Por iso gustaríame que se non morreran os protagonistas houbese unha segunda parte, porque me quedou moita intriga, de saber que vai ser deles e da súa vida.

Os personaxes parécenme todos moi bos, pero en especial elixo a Manuel e a Helena, xa que entre eles notábase que había algo que os unía e os facía inseparables. A historia que escribiron Helena e Bieito tamén me gustou moito, pero tamén estaría ben que continuase,pois queda aí parada no tempo e nada se sabe dos personaxes.

O vocabulario do libro paréceme moi axeitado, para que sexa comprendido por todo o mundo. 

A trama que narra o libro está moi ben, pois mantente sempre con intriga durante o tempo que les o libro. Ademais é un libro moi entretido, xa que rematas de ler un capítulo e necesitas ler o seguinte, porque tes esa curiosidade por dentro que che di que sigas lendo.

Este libro gustoume moito e pódese dicir que é un dos meus libros preferidos. Recomendaría este libro a todas aquelas adolescentes que lles guste ler , porque penso que tamén lles vai gustar como me gustou a min.

Nerea González López (4º ESO)

miércoles, 25 de enero de 2017

Andel de Libros (XXIII): Dos arquivos do trasno, de Rafael Dieste




Dos arquivos do trasno é un libro no que está bastante ben desenvolvida a idea e gustoume lelo xa que o pasei ben. 

Aínda que non teñen nada que ver uns relatos cos outros gustáronme bastante todos, a pesar de que a maioría déixanche como ganas de seguir a historia. A que máis me gustou foi a de "Once mil novecentos vinteseis" xa que aínda que parece que todo é normal mais ou menos, pois ao final resulta ser todo un soño. 

Eu creo que non lle faría ningún cambio a ningunha das historias xa que, aínda que penso que deberían seguir un pouco, están ben así porque te fan pensar un pouco como continuaría a historia.

Paréceme que todas teñen un final axeitado aínda que ás veces déixante coa intriga. 

Paréceme un libro doado de ler e que ten un vocabulario bastante fácil de entender. Recomendo a súa lectura, xa que me gustou bastante e está ben escrito.

Fernando José Couselo Noya (4º ESO)

viernes, 20 de enero de 2017

Andel de Libros (XXII): Poderosa 2, de Sérgio Klein



A novela ao principio ten un ritmo axeitado, pero despois empezan  a pasar demasiadas cousas: A avoa Nina volve vivir, aparece un home que leva toda vida namorado de Nina, Dany sofre anorexia, aparece Adalguisa, Joana convértese en señora maior, secuestro de Joana e Joao…

O momento máis importante é cando aparece Henrique no ceminterio e se presenta a Joana contándolle a súa historia de amor con Nina. 

Ten unha linguaxe sinxela e fácil de entender. Toda a novela é clara, pero ó final é moi estraño e demasiado aberto ademáis que non ten moita importancia, debería ser máis claro e que ocorrera algo que demostrase que é o final. 

A novela non está mal pero para min era moito mellor a primeira, pois nesta hai demasiada fantasía, aínda así recoméndolle este libro para todas as idades, especialmente para a mocidade.

Alba López González (3º ESO)

Andel de Libros (XXI): Noite de voraces sombras, de Agustín Fernández Paz



O libro gustoume moito porque en todo momento é moi entretido, ao principio faise un pouco pesado, despois ten un ritmo normal e ao final acaban pasando demasiadas cousas para o meu gusto. 

O meu personaxe preferido é o da protagonista porque dende o principio ao final ten un cambio significativo na súa personalidade: Ao principio é una rapaza inmadura e ao final é moi madura, tamén me gusta a intelixencia que parece ter e a súa curiosidade polo que a rodea, outra rapaza non lle daría importancia ao que sucedeu en cambio ela aproveitouno para madurar e aprender. 

O personaxe de seu tío tamén me gusta porque mostra as dificultades da guerra sobre todo para as persoas do bando perdedor e recórdanos todas as parellas que se separaron. 

Recoméndolle esta novela a todas as idades especialmente ós adolescentes pois a protagonista ten 16 anos.

Alba López González (3º ESO)

lunes, 19 de diciembre de 2016

Andel de Libros (XX): O corazón de Xúpiter. Ledicia Costas



Este libro gustoume bastante xa que trata de temas moi actuais e moi adolescentes. Nomea o bullying, a homosexualidade e sobre todo quere facer ver aos adolescentes que non se debe confiar nunha persoa que non coñecemos, e menos, por Internet. 

A parte que máis me gustou do libro foi cando Isla, Anxo e Mar foron ao paseo marítimo e o rapaz contoulles unha historia que lle sucedera na súa infancia, hai demostrouse a confianza e a amizade que tiñan entre eles. O que non me gustou moito foi o final tan tráxico porque os lectores desta novela ou narración están esperando o momento de encontro entre os dous namorados, e que acabe deste xeito non é moi adecuado. 

Polo resto pareceume un libro xenial e moi ben escrito que te engancha dende o primeiro momento e non perde a forza en ningunha parte da historia. É un libro moi recomendable para os adolescentes.

Iván Rivas Suárez (3º ESO)

Na miña opinión a novela é moi interesante, está moi ben para os adolescentes porque lle fai aprender que non se poden fiar de internet e das persoas, porque poden acabar mal. 

Gustoume moito porque fala da amizade e do amor entre os adolescentes e faiche aprender moitas cousas sobre a xente de internet. Penso que os pais deberían apoiar máis a súa filla. 

O personaxe que máis me gustou foi Mar, porque e unha rapaza moi segura de si mesma e é unha boa amiga na que se pode confiar e che daría moi bos consellos. O personaxe que menos me gustou foi  Isla porque é algo infantil é fiase de todo o mundo e vive nunha fantasía que non existe, debería confiar máis nos seus amigos Anxo e Mar, porque se se fiara dela non lle pasaría o que pasou. 

Eu cambiaríalle o final porque  non me gusta cando as novelas acaban mal, Isla non debería morrer e ela máis Xúpiter tiñan que acabar xuntos. 

É moi fácil de ler, entendese moi ben todo. Recoméndolle esta lectura a todos os adolescentes para que non fagan o que fixo Isla e os pais para que souberan o perigo que ten internet sobre os seus fillos.

Nerea Rodríguez Deus (3º ESO)

Andel de Libros (XIX): O centro do labirinto. Agustín Fernández Paz



Na miña opinión a novela é moi entretida xa que é de aventura. A miña parte favorita é cando Sara vai á casa na que está recluído o seu fillo porque descubre que o único que quería esa familia é vela e falar con ela. 

Os personaxes son serios pero ao mesmo tempo interesantes. Por exemplo, Sara, é un dos meus personaxes favoritos porque despois de que desaparecera o seu fillo non deixou de buscalo e nunca se rendeu. Penso que algúns personaxes deberían ter máis diálogos e ser máis divertidos, porque así non habería momentos ou partes da novela non serían aburridas. 

O final gustoume porque acabou bastante ben e non foi aburrido, o final foi unha das parte que máis me gustou. 

Eu recomendaríallo a quen lle gusten as aventuras. Eu non lle cambiaría nada. É un libro bastante fácil de ler porque non ten moitas palabras descoñecidas.

Anabel Dafonte Iglesias (3º ESO)

Andel de Libros (XVIII): Sobrevives?, de Fina Casalderrey



O momento máis importante foi cando Moni empezou a ler o diario de Marianxo porque senón o xogo non podería seguir.

Gustoume o tema dun rapaz diferente, porque non se ve moito.

O momento que máis me gustou foi no que Moni estaba nunha festa e falaba cuns alemáns, porque me pareceu bastante graciosa.

O personaxe que máis me gustou foi Moni porque me identifico nalgunhas cousas con el. O que menos me gustou foi Marianxo polo xogo do final do libro, que me pareceu algo que non ten sentido na historia.

Cambiaría que na historia se notase máis que é lineal, porque non está moi ben indicado. Tamén cambiaría o final a algo que fora un pouco máis realista.

O final non me gustou nada porque me pareceu moi surrealista que todo o final fora un xogo de Marianxo.

Ten unha lingua moi fácil de entender.

Recoméndolle este libro porque ten bastantes escenas de humor que entreteñen e fan que te enganche máis a ler o libro.

Eloy Castro Deus (3 ºESO)

Andel de Libros (XVII): Poderosa. Sérgio Klein



A novela gustoume moito pois ten moita imaxinación e ademais serve para darlle importancia ás palabras, 

Cambiaría o personaxe de Joana por un personaxe máis aberto, é dicir que se puideran saber máis os seus pensamentos e os seus gustos. Gustoume moito o personaxe da avoa Nina porque aínda que é unha persoa maior ela ten o corazón de unha rapaza nova e mostra que a idade non é un obstáculo

Ao principio ten un desenvolvemento lento describe moito e faise algo pesado pero despois empezan a ocorrer os feitos mais rápido e pasa a ser máis entretido e rápido.

Ten un final aberto e orixinal, pero demasiado aberto para o meu gusto, pois a historia entre Joana e Joao queda no aire e non se sabe se acaban xuntos. 

Ten unha linguaxe sinxela e fácil de entender.

Recomendo este libro para todas as idades pero especialmente para a xuventude.

Alba López González (3º ESO)

Andel de Libros (XVI): Ruído. Relatos de guerra, de Miguel Anxo Murado



A min persoalmente este libro gustoume, aínda que é un libro moi triste porque faiche ver a realidade e a tristeza da guerra.

En tódolos relatos está a morte presente, case tódolos personaxes dos diferentes relatos intentan dalgunha maneira fuxir dela. Tamén viven co medo no corpo, pensando en ser asasinados ou caer nalgunha das minas antipersoas.

Tódolos relatos teñen finais tráxicos e dramáticos que nos fan entender a crúa realidade da guerra.

Este libro tamén te fai ver e entender o comportamento das persoas en situacións límites.

O libro foime moi bo de ler aínda que hai moitas siglas e palabras croatas que me confundiron, algún relato tíveno que ler dúas veces.

Recoméndollo a tódalas persoas que lles gusten os libros baseados na realidade.

Brais Bouzas Leis (4º ESO)

Andel de Libros (XV): Morning Star, de Xosé Miranda



Para min, a mellor parte non foi o final, senón que foi cando a gavela de Lázaro estaba asaltando a casa do cura, e despois o Xudas e o Valente intentaron violar a Helena, porque nese momento Lourenzo fartouse e armouse de valor para pegarlle un tiro ao Valente, un golpe na cabeza ao Xudas e marchar coa moza.

Realmente non faría ningún cambio, ao contrario, gustoume moito cando insultaban e dicían palabras feas porque fai que a historia pareza máis orixinal que se dixesen palabras cultas, xa que mostran como era realmente os asaltos da época. Paréceme un final feliz, e a min gústanme máis os tráxicos, pero aínda así gustoume moito o libro.

O único que non me gustou nada da historia, foi o nome de Lázaro, xa que como Lourenzo e Lázaro comezan pola mesma letra custoume distinguilos ao principio.

O libro era bastante sinxelo de entender, empregaba linguaxe sinxela. Eu  recomendaríalle este libro a xente de 13 ou 14 anos, porque non ten ningunha dificultade con respecto á lectura.

Marcos García López (4º ESO)

Andel de Libros (XIV): O porco de pé, de Vicente Risco



O autor deste libro é Vicente Risco e esta é unha das súas obras mais emblemáticas e coñecidas. Este libro a min persoalmente gustoume moito porque é unha crítica de como estaba antes a sociedade, calquera podía chegar ao poder, os campesiños vivían de mala maneira e os ricos facían o que querían cos cartos e coas leis. 

Aínda que me gustou bastante é un pouco difícil de entender e non é porque teña vocabulario complicado, é porque está escrito como se escribía antes, con moitos dialectalismos, hipergaleguismos, etc. Tamén hai moitos personaxes e iso fai que envurulle un pouco pero aínda así é moi entretido.

E como engancha  a partir das dez primeiras páxinas acábase de ler moi rápido. A parte que mais me gustou foi a última páxina porque o final é moi inesperado por iso animo a xente a ler este libro. 

Este libro recomendaríallo á xente que lle gusten os libros de crítica e que ao mesmo tempo sexan graciosos ou teñan retranca.

José Luís Mirás Otero (4º ESO)

Gustoume moito o libro O porco de pé porque é moi fácil de ler, xa que non ten un vocabulario difícil nin unha trama complicada. 

Na miña opinión a historia que conta é moi curiosa, pero creo que si pasa na realidade: mentres que unha persoa que non ten ambición ou ningún talento chega á cima, mentres que outra persoa que se esforza e ten talento vive por baixo do nivel que se merecería. 

O meu momento favorito foi cando o Conde lle día ao seu fillo con todo o tacto e a delicadeza que pode, que xa non pode seguir saíndo coa filla de Don Celidonio e este lle contesta dunha maneira un pouco graciosa, como se non lle importara nada.

Non cambiaría nada desta historia, agás que tivera un final aberto para así ter unha segunda parte. 

Recomendaríalle esta obra ás persoas ás que lle gustase o humor un pouco negro (xa que hai un pouco neste libro) e os libros curtos.

Olaya Dubra Boquete (4º ESO)

Andel de Libros (XIII): Pensao nao, de Anxo Angueira


Pensao nao. Anxo Angueira. Xerais

Este é un libro que me gustou moito, mais penso que ten un vocabulario difícil, posto que na miña opinión é demasiado específico no referido ao campo. 

Penso que reflicte moi ben o que senten os personaxes ao final do libro, a desesperación cando os franquistas toman o control da aldea de Sernanselle, unha aldea que resistiu moito. 

O meu momento preferido do libro é cando xa ao final as nais de Ramón e de María lle ditan á nada (como se lle ditara a súa filla , quen normalmente escribe o que súa nai lle di) a carta na que xa non lle pide a Ramón que volva, coma sempre o fixo, senón que lle di que non se lle pase pola cabeza volver a Sernanselle, pois este xa non é un lugar seguro. 

Só cambiaría unha cousa en todo o libro, que o vocabulario non fose tan específico, xa que así máis xente podería entendelo e acabaría gustándolle moito, pois o argumento é moi emocionante e está moi ben desenvolto.

Olaya Dubra Boquete (3º ESO)

viernes, 16 de diciembre de 2016

Andel de Libros (XII): Galván en Saor, por Darío Xoán Cabana


Este libro gustoume porque mestura moi ben os relatos da Galicia antiga cos da Galicia moderna, así como as aventuras e o amor.
Non houbo personaxes que non me gustasen. Para min cada un ten as súas partes boas e as súas partes malas, como todo o mundo. A parte que máis me gustou foi o capítulo final, cando Galván sobrevoa o pobo no que estivo mentres non comeza a loita final polo reino de Artur.
Recoméndollo ás persoas que lle gusten os libros que traten as lendas do Rei Artur e o seu Reino, e tamén que mesturen o amor e a aventura. 
É un libro moi faciliño de ler, só hai unhas poucas palabras que poden resultar raras, difíciles á hora de ler, pero case ningunha. Pareceme un libro bastante apropiado para o curso no que estamos, 4º de ESO, xa que fala cousas que non son nin para nenos pequenos, nin para xente adulta.
Finalmente darlle a noraboa a Dario Xohán Cabana por esta obra que está moi ben feita e moi ben lograda tamén.
Samuel Vieites Abelenda (4º ESO)