Contacta connosco no mail bibliotecatrazo@yahoo.es



viernes, 17 de noviembre de 2017

Conta de Libros (II): Pel de Lobo, de Xosé Miranda



Este libro gustoume moito, xa que conta unha historia duns lobos que resultan ser lobishomes, Xosé o protagonista mais seu pai Fulxencio son os cazadores. Está baseada nunha época antiga, na cal para desprazarse usábanse cabalos e burros, para cazar usaban escopetas e machados. Conta unha trama chea de misterio e de emoción, pois dá a entender que Ana é o lobishome e ao seguir lendo aparece outro lobishome dándolle así máis emoción á lectura.

O momento máis importante do libro para min, foi cando matou o seu can, xa que iso demostra, o medo, que ten que pasar Xosé ante os lobos. Outro momento importante é cando Xosé libera da maldición a Aurora xa que demostra un gran valor baixando do faiado para queimar a pel do lobo.

Respecto ao final eu engadiríalle máis contido, xa que unha parte emocionante do libro sería o paradoiro do lobishome negro (Ana), se foi libre ou puxo o colar.

O vocabulario é actual con palabras sinxelas de fácil comprensión.

Recoméndolle esta lectura aos meus compañeiros.

Martín Dafonte Rodríguez (3º ESO)

martes, 14 de noviembre de 2017

Conta de Libros (I): Asústate, Merche!, de Fina Casalderrey


Un novo curso 2017/2018 e continuamos coa publicación deste apartado da bitácora da Biblioteca do CPI de Viaño Pequeno (Trazo) onde o alumnado de terceiro e cuarto da ESO realizará breves recensións sobre as súas lecturas para a materia de Lingua e Literatura Galega. 

Desta volta vaise chamar Conta de Libros e a primeira alumna en achegar o seu comentario crítico para o noso recuncho de lecturas foi Vannia Antelo Iglesias (3º ESO). Velaquí a recensión:

Asústate, Merche! Fina Casalderrey. Xerais

A min gustoume moito este libro, foi un dos libros que lin que máis me gustou, o único que lle cambiaría sería que non tivera un diario senón que llo fora contando a Frida. 

Paréceme un libro moi divertido porque conta que foron de excursión, que o pasaron moi ben, na viaxe pasáronlle moitas cousas pero a min a que máis mágoa me deu foi cando atropelaron o neno e aí déronse conta que o rapaz tiña problemas de oído. E na tenda a aventura que lle pasara do “mecheiro” pois eu iso quitaríallo porque eu vexo innecesario para esa parte do conto. O mesmo tempo que van contando a excursión tamén contan o que botan de menos as nais aos fillos. Tamén reflicte que non todos os curas son aburridos senón que a algúns tamén lles gustan as excursións e as aventuras. 

A parte que menos me gustou foi cando Auria se intentou suicidar por saber que Paio era seu irmán e se bicara con seu irmán, a min iso pareceume un pouco esaxerado o de intentar suicidarse por saber que tes un irmán aínda qque o bicaras iso déixao no pasado e poderíanse levar moi ben como irmáns ou como compañeiros se queren que ninguén saiba que son irmáns.


Vannia Antelo  Iglesias (3º ESO)

domingo, 12 de noviembre de 2017

Primeira reunión do Club de cine para 3º e 4º de ESO

Este mes de novembro está a presentarse como un mes cheo de actividade, e moi variada. O martes pasado inauguramos o noso Club de cine, para alumnado de 3º e 4º de ESO. Once participantes nos sorprenderon coa súa asistencia.
 Tentamos dende a biblioteca propoñer actividades diversas, e nesta ocasión convidamos a "ler" e "comprender"  películas que marcaron a historia do cinema. Por cuestións organizativas, o alumnado, tras unha breve presentacion do filme por parte do profesorado coordinador, comprométese a velo pola súa conta.  É nun encontro a posteriori cando comentamos as dúbidas, os acertos, os desacertos e as curiosidades sobre a cinta.  Un dos obxectivos principais desta nova andaina é a creación de espectadores e espectadoras de cinema máis críticos e reflexivos.


Escollemos Blade Runner (the final cut) como punto de partida destas novas xuntanzas que agardamos dean moito de si.

Neste artigo podedes coñecer todo acerca desta película que marcou a historia do cinema do século XX



viernes, 20 de octubre de 2017

Primeiro concurso do 2017 - 2018 polo Día da Biblioteca

O día 24 de outubro celébrase o Día da Biblioteca. Leva conmemorándose dende 1997, xa hai vinte anos. Xurdiu en recordo do incendio da Biblioteca de Saraxevo, durante o conflito dos Balcáns, para trasladar á opinión pública a importancia da biblioteca como lugar de encontro dos lectores de todas as idades coa cultura, a importancia dos libros para a memoria colectiva e como instrumento de mellora da formación e convivencia humana.

Con motivo desta celebración, e como vimos facendo cada ano, convocamos un concurso de relatos no que algún dos elementos da creación narrativa, está moi moi relacionado co funcionamento da biblioteca. Nos últimos cursos disfrutamos disfrutamos e trememos de medo con relatos ambientados no espazo da biblioteca. Podedes entretervos aquí co interesante e terrorífico relato de Lucas da
convocatoria de 2015 - 2016, que tanto nos gustou.


Agardamos que de novo, as vosas mentes pensantes e creadoras nos sorprendan. Agasallaremos cun detalliño ao alumnado participante, sempre e cando o seu relato presente unha mínima calidade de presentación, ortografía e expresión. 

Estas son as condicións para a vosa creación (empapelaremos as paredes do CPI a partir do luns para recordárvolo):

- O elemento narrativo necesario é un personaxe. Na historia un escritor ou escritora debe ter un papel relevante. 

- A lingua empregada pode ser o galego ou o castelán.

                         - A data límite de entrega é o 10 de novembro.

viernes, 29 de septiembre de 2017

Seguimos a viaxar a través dos libros nos clubs de lectura

O club de 2º de ESO, con novas incorporacións e "re-novas", alumnos que van tentar reengancharse de novo, arrincou hoxe cunha primeira reunión de curso. Decidimos abordar a lectura do Diario de Ana Frank do que tanto temos escoitado falar.

Pincha aquí para saber máis sobre esta obra, recoñecida mundialmente, e que aborda uns feitos reais que non deben ser esquecidos. Recomendamos especialmente o vídeo que pon imáxenes ao artigo. É moi breve e resume perfectamente o contido xeral da historia.


lunes, 26 de junio de 2017

20 anos acompañados de Harry Potter

Foto: biobiochile.cl


Con once años el planeta es un lugar gelatinoso.

No tienes suficientes recuerdos como para que la vida te pese y el futuro es algo tan inmenso como la idea que tiene de una manzana una hormiga.

Con once años Harry Potter descubrió que era un mago.

Y nosotras, nosotros, con él.

Cogimos ese tren hacia un lugar requerido: Un lugar en el que sentirnos especiales.

Porque todas y todos necesitamos un lugar que exista lejos de aquí, de objetos que caen al suelo y se rompen, de la seguridad de que después del día vendrá la noche, de las fronteras y los pagos trimestrales, de la certeza de que un río no puede desembocar en su origen, de que el polvo volverá.

Harry nos dio un mundo.

Y con once años un mundo lo es todo.

Para todas y todos aquellos que un día nos negamos con furia a la seca realidad.

Que hicimos de lo extraño y oscuro y loco, un fuerte.

Desde el que poder combatir la normalidad.

Harry nos dio hechizos mientras dormíamos.

Y que aún hoy repetimos en silencio cuando las cosas no salen de la manera que deseamos.
Nos hicimos mayores. Todas y todos, lo hicimos

Nos ha costado tanto, Harry.

Fuera del mundo mágico la gente se sigue convirtiendo en humo negro y tienes que coserte las ganas de abrazarles al estómago y tapártelo con un abrigo para que nadie lo note.

Fuera la gente ya no cree en nada y se pelean por todo.

Fuera no nos dejan volar porque tenemos un grillete y una bola hecha de dinero.

Fuera somos fantasmas que ya no recuerdan que alguien un día les recordó que eran brujas y magos.

Fuera siempre parece que te has dejado algo encendido o que no has acabado algo o que algo no funciona.

Pero a veces, Harry, fuera te encuentras con personas que estuvieron contigo ahí.

Que te miran a los ojos y dentro de los ojos está Honeydukes.

Como un destello.

Que cuando van de visita al mundo mágico se llenan los bolsillos y luego reparten lo que han traído en forma de regalo.

Somos la resistencia, Harry.

Porque todas y todos necesitamos creer que la infancia no fue un sueño.

Que nos devuelvan el asombro.

Al pensar.

Que todo es posible.

lunes, 19 de junio de 2017

Unha lectura de Anagnórise, de María Victoria Moreno, autora homenaxeada nas Letras Galegas do vindeiro 2018




A Real Academia Galega (RAG) decidiu no seu plenario do pasado sábado aprobar a proposta da escritora María Victoria Moreno como autora homenaxeada nas Letras Galegas de 2018.

A ampla listaxe de lecturas do Departamento de Lingua e Literatura Galega inclúe sempre dous títulos da autora: Anágnorise e Guedellas de seda e liño. E velaquí a lecrtura que fixo do primeiro volume o noso ex-alumno Tomás Beiras Rivas, naquela altura do curso 2013-2014 alumno de 3º da ESO.


Este é un libro interesante que engancha dende o principio. Non é difícil de ler e ademais ten un vocabulario bastante sinxelo. O final é pechado, (que é como me gusta) mais este non me gustou dado que me parece que quedaría máis completo facendo que os rapaces tiveran unha historia e se contara unha pequena continuación para aclarar o que vai ser deles e se fan as paces e volven saír xuntos.

Os personaxes son redondos e e completos e moi entretidos e penso que calquera se podería identificar con algún dos personaxes dado a que as historias que lle pasan son moi comúns na vida real.

A miña parte favorita é a de cando están a punto de chocar co camión e despois lles aparece a policía e se poñen todos nerviosos por se os van a multar.

Eu recomendaríalle este libro as persoas que intenten comprender mellor á xente dado a que seguro que sacan algo da súa lectura.


Tomás Beiras Rivas (3ª ESO)

Andel de Libros (LIV): Os homes só contan até tres, de Antón Lopo




A parte que máis me gustou desta obra foi cando chega Luísa da viaxe e ve que súa irmá acababa de matar ao seu mozo e non fai nada nin a denuncia e lle axuda a cortalo en anacos para tiralo ao contedor e como se non pasara nada.

Este libro gustoume pero tampouco demasiado. Está todo moi ben pero penso que debería contar máis cousas. 

Non lle faría ningún cambio agás que igual lle metía algunha máis palla polo medio contando algunha historia que lle acontecese en vez de centrarse tanto en Nico. 

O libro é moi fácil de ler e ten un vocabulario moi fácil e ademais lese en pouco tempo xa que é teatro. Gustoume que fora un texto teatral xa que é un dos primeiros aínda que leo e non está nada mal. 

Eu recoméndoo porque  aínda que penso que o final lle dá un cambio radical ao resto da historia e nunca me esperaba algo así, pasei un bo anaco léndoo.

Fernando José Couselo Noya (4º ESO)

Andel de Libros (LIII): O incerto señor Don Hamlet, de Álvaro Cunqueiro




Gustoume este libro porque me parece bastante orixinal aínda que sexa baseado noutra historia. O momento que máis me gustou foi cando xusto ao final Hamlet lle dá a entender a Polo que a partir de ese momento xa pode entrar o vento no castelo de Elsinor, pois para min simboliza que agora, aínda que só sexa por ese momento (pois logo dá a entender que se suicida), Hamlet é Rei. 

E un momento que cambiaría do libro é cando Gerda fala con Hamlet de casar con el, pois paréceme moi desagradable (é súa propia nai), nese momento móstrase quen é en realidade esa muller: alguén que faría o que fose necesario para conseguir o que desexe, ata casar co seu fillo de sangue. 

Penso que estaría ben que nalgún momento aparecese unha escena na que aparecera o Rei Vello falando (como se fora un recordo dalgún dos personaxes). E tamén me gustaría que se lle dera máis importancia ao papel de Ofelia na obra, xa que é unha persoa coa que Hamlet ten moito que ver.

Olaya Dubra Boquete (4º ESO)

jueves, 15 de junio de 2017

Andel de Libros (LII): Veladas indecentes, de Manuel Lourenzo



Veladas indecentes é un libro que fala da indecencia como indica o título. As obras están escritas con moita liberdade, son imaxinativas e ao mesmo tempo orixinais.

Gustoume moito a "Velada de Londres", porque é un lance breve pero fascinante no que a imaxinación chega ata Drácula. É surrealista pero ten algo que te engancha.

O personaxe que máis me gustou foi Míster Peaboy que estaba metido en todos os enredos e culpábano da venda doas edificios, era o que lle gustaba a todos e a todos. O segundo que máis me gustou foi Harker porque estaba posuído por Drácula e non quería facer o amor coa súa esposa.

Este libro é moi bo de ler, aínda que a min persoalmente non adoitan gustarme os libros teatrais, porque para min son envolventes e aburridos, pero este gustoume, pois ten un aire de misterio no que está reflectida a realidade de tódolos dias.

Recomendaríallo a calquera persoa á que lle gusten os libros de teatro.

Brais Bouzas Leis (4º ESO)


lunes, 12 de junio de 2017

Atrapad*s pola lectura


Andel de Libros (LI): A lagarada, de Ramón Otero Pedrayo



O momento do libro de Ramón Otero Pedrayo que máis me gustou foi que Delmiro tramara un plan para se librar do Señor Vences. Todo isto por amor a unha criada da casa, Basilisa, para poder estar xuntos. Penso que o momento da obra que menos me gustou foi a morte de Señor Vences. Por unha parte comprendo que decidiran sacalo de diante, xa que o vello non lle quería pasar ningún diñeiro. Pero tamén podían ter esperado algún tempo máis, xa que o Señor Vences xa ía bastante maior, e podían agardar ó seu falecemento, para conseguir o que en realidade querían del, os seus cartos.

Tamén houbo outro momento do libro que non me gustou moito, foi que Delmiro e Basilisa se separasen e que cada un collese un camiño diferente. Pois eu penso que facían unha moi boa parella e podían continuar xuntos, a pesar das súas pequenas diferenzas. Outro momento da obra que non me gustou moito foi que a Señora Bubela lle botase a culpa da morte do Señor Vences ao arqueólogo, xa que el non tivo nada que ver con ese acontecemento. A pesar de que fose escavar ao monte do Medelo. 

Da parte dos personaxes non sei moi ben a cales elixir como os mellores,pois moitos deles teñen moitas diferenzas que se ven a simple vista. Aínda así elixiría a Delmiro e a Basilisa, polo feito de que se criaron xuntos e porque formaron unha moi boa amizade, pero todos sabíamos que había algo máis. Penso que todos os personaxes en si, son medianamente bos , pero para o peor sería o Señor Vences. Pois penso que se fose mellor persoa, non lle terían feito o que lle fixeron, xa que quería as cousas así e tiñan que ser desa maneira, senón xa non lle valían. Gustaríame saber que foi de Basilisa e de Delmiro, pois cada un toma o seu propio camiño e non se sabe nada máis deles. 

O vocabulario deste libro paréceme adecuado para a época na que o autor o escribiu. Se había algunha palabra que non se entendía moito, podíase sacar facilmente polo contexto. 

Este libro non me convenceu moito, xa que esperábame algo máis del. Pero aínda así eu recomendaría esta obra de teatro á xente que lle guste ler, porque lle pode gustar a algunha persoa.

Nerea González López (4º ESO)

Gustoume moito este libro porque mantén a intriga ata o final. A parte que máis me gustou de toda a obra foi cando o arqueólogo entra no velorio e a Bubela o acusa de matar ao seu home ,xa que me pareceu un dos momentos do libro que máis emoción tiña. Pola contra, non me gustou o momento no que o señor Vences lle di ao arqueólogo que non lle deixa investigar nas súas terras e ademais menospreza a súa muller, pareceume moi egoísta por a súa parte. 

Non cambiaría a parte na que ao final de todo (cando Delmiro e Basilisa están na estación listos para marchar e Basilisa lle di que o quere e que quere marchar con el para onde sexa que vai pero Delmiro dille que non) porque non me parecería xusto que lle perdoara todos os desprezos que Basilisa lle fixera, pero tamén me parece que é un final triste para eles dous.

Recomendaríalle este libro ás persoas ás que lle guste o drama.

Olaya Dubra Boquete (4º ESO)