Contacta connosco no mail bibliotecatrazo@yahoo.es



lunes, 8 de octubre de 2018

Chega Outubro

Aquí de novo un curso máis. Unha das datas que nos gusta conmemorar é o Día das bibliotecas, o vindeiro día 24 deste mes.
Como cada ano, organizaremos un concurso de relatos. Para ir abrindo boca, iremos publicando estes días algúns dos relatos que máis nos gustaron o curso pasado. A condición que esiximos no último certame era "que debía aparecer algún escritor ou escritora como personaxe importante no relato". Algúns das creacións foron realmente apaixoantes, como esta de María Gigirey, alumna de 3º de ESO, agora en 4º.


RELATO: O MISTERIO DE ROSALÍA

   Dende pequena miña avoa sempre me contaba o poema de Rosalía “Airiños, airiños aires”. Sempre recordo a miña avoa con ese poema, pero dende que o lin pola miña propia conta, vexo as cousas distintas, como con outra perspectiva. Eu son escritora ou algo así, e sempre me inspirei na gran Rosalía de Castro, e iso foi grazas a miña avoa. Pero agora cando escribo non son a mesma, son como máis ela, como máis Rosalía.

24 de Febreiro

   Hoxe púxenme a escribir, e non sei como, déuseme por probar coa poesía, dáseme bastante ben.

25 de Febreiro

   Hoxe pola noite soñei con ela, con Rosalía. Non entendía o que dicía, só que seguira, Pero seguir a que? Non ma podo quitar da cabeza, iso que me gusta, pero nunca pensara tanto nela, para mín que debo tomarme unhas vacacións e ir a calquera sitio, tiña pensado Padrón, non sei, non está moi lonxe de onde eu vivo e ademais sempre quixen ir alí.

27 de Febreiro

   Xa estou instalada nunha pequena habitación dunha casa rural de Padrón. A ver se me esquezo de todo por uns días e me relaxo, que ultimamente estou que non dou para máis.

28 de Febreiro

   Hoxe volvín a soñar con Rosalía. Esta vez volveume a falar, tampouco lle entendín moito, só que volvese a escribir e que quedara alí. Ao principio non entendía ó que se refería de quedar alí, así que se me dou por investigar sobre Padrón e a súa relación con Rosalía, e resulta que naquel bonito lugar era onde Rosalía viviu durante moito tempo e onde morreu. Non sei, pero este lugar doume intriga, vouno investigar máis a fondo.

1 de Marzo

   Esta noite non podía durmir así que lle fixen caso ó que me dixera Rosalía a noite anterior, e púxenme a escribir. Pero a escribir poesía. Sen pensalo, empecei a escribir, e cando me decatei xa o tiña rematado, foi un poema no que non pensei e me deixei levar. Cando o rematei de ler, ao final da poesía estaba firmado coa firma de Rosalía de Castro. Eu non lembrara firmar, e aínda menos coa firma dela, era moi estraño. Púxenme a buscar na internet os poemas de Rosalía, e non encontrei ningún igual co que eu escribira, ou co que supostamente escribira.

2 de Marzo
   Esta mañá fun á casa de Rosalía, para informarme un pouco máis. Despois pola tarde fun dar unha volta por Padrón, a paisaxe é preciosa, non me estraña que Rosalía se namorara deste lugar, é magnífico. Estou esperando a que chegue a noite e que volva Rosalía e me conte o que necesita de min.

3 de Marzo

   Esta noite non vía a hora na que me durmira. Daba voltas e voltas na cama e non me durmía. Empecei a ler un libro de Rosalía que me dera miña avoa, e que levo a tódolos lados, xa que me recorda a ela, anque xa o lin moitas veces encántame e non me canso de lelo.
   Ao durmir soñei con Rosalía e díxome que volvera á súa casa, que mirara con atención nas paredes do seu cuarto. O problema é que hoxe non podo ir, xa que a casa-museo de Rosalía non está aberta. Ademais, quero durmir un pouco máis, que esta noite non durmín case nada, e estou moi cansa.

4 de Marzo

   Onte non seguín escribindo, porque non me apetecía nada. Cando me deitei a durmín a sesta, volveu Rosalía e díxome que tiña que ir á súa casa hoxe e que fora axiña, e que anque non estivera aberta tiña que ir si ou si, e que na parede do cuarto había algo importante que tiña que coller e que ninguén o encontrara, xa que era un lugar moi escondido.
   Así que collín unha mochiliña e fun correndo á casa de Rosalía. Cando cheguei, estaba o xardineiro alí, pero estaba ao seu e non me viu. Non sabía por onde entrar, xa que a porta principal estaba pechada. Busquei a ver se había algunha fiestra aberta ou pola que se puidera entrar, pero nada. Déuseme por buscar a porta de servizo, e encontreina, estaba aberta xa que o xardineiro a debera de abrir. Entrei con coidado, por se había alguén máis dentro da casa. Por sorte non había ninguén dentro, así que tiña vía libre. Pero tiña que estar atenta por se o xardineiro marchaba e me fechaba dentro.
   Fun correndo á habitación de Rosalía. Fixeime nas paredes por se había algo, pero non encontrei nada raro. Así que recordei o que me dixera Rosalía a ver se ma daba algunha pista por onde buscar. Lembrei que era un lugar moi escondido. Púxenme a palpar a parede por se había algún sobresaínte, pero non encontrei nada. Déuseme por pensar a ver onde era o sitio que puidera ser máis lóxico, pero ao mesmo tempo que non fora sospeitoso. Para min que sería ao lado da caña así que mirei na parede que está a cama, e vin unha pequena rañura case detrás da cabeceira da cama, movina un pouco e intenteina abrir. E alí estaba, un diario. Collino e marchei da casa correndo.
   Cando cheguei á casa rural, fun á miña habitación e empecei a mirar que había nese diario. Había un montón de cartas; algunhas fotos dela, do seu home, e dunha persoa que non sabía quen era. Así que antes de empezar a ler o diario, mirei na internet a ver quen podía ser, pero non encontrei nada. Pero aínda así, seguín mirando o diario, a ver se dicía algo desa persoa. No diario só había os poemas que escribiu ela en sucio; os seus noivos escondidos de moza,... pero nada do home da foto.
 Xa era tarde así que fun durmir, que estaba moi cansa, o día fora moi longo.

6 de Marzo

   Onte non escribín porque estiven todo o día revisando folla por folla o diario de Rosalía. Ademais  non soñei con ela, penso que espera a que acabe de ler o seu diario. Encontrei moitas cousas íntimas que ninguén coñece de Rosalía, e obras dela que ninguén sabe que existen. E sobre o home da foto resulta que estaba buscando a seu pai, e ese era el. Ela acordábase dunha señora que a coidara de pequena, antes de vir para Padrón, e que sospeitaba de que era algo da súa familia, pero súa nai non lle quixera dicir máis. Quería encontrar a esa señora a ver se a través dela o podía encontrar ou tan sequera saber del. Súa nai só lle dixera que non o podía coñecer porque era un matrimonio prohibido. E a pobre Rosalía estivo buscando ao seu pai durante case toda súa vida, iso que fora corta. Tamén falaba dos seus fillos e de que algúns deles morreran. Do seu querido home tamén falaba de que estaba moi namorada del, e sempre a tratara ben e con respecto. O que máis me quedou coa intriga é o do pai, porque non sei se ao final o coñeceu, só sei que tiña a foto e agora téñoa eu.

7 de Marzo

   Aínda non é día, pero esta  noite non durmín nada. Rosalía faloume nos soños, e que quería saber se ese home da foto era realmente o seu pai. Nas súas pesquiñas só conseguiu esa foto. Agora quería confirmar se ese home era seu pai e que fora cura de verdade. Agora teño que seguir investigando sobre ese home, pero non sei como. Vou ir a Santiago e vou mirar nos arquivos do concello, e mirar o entorno da familia de Rosalía, a ver que encontro. Espérame un longo traballo.

Grazas Rosalía, seguirei soñando contigo.

martes, 26 de junio de 2018

Adeus ao escritor e mestre Xabier P. Docampo



Esta mañá soubemos polo diario dixital Sermos Galiza do pasamento do escritor e mestre Xabier P. DoCampo, que alén de amigo e de boa persoa tamén estaba sempre presente nas listaxes de lecturas recomendadas na materia de Lingua e Literatura Galega. Velaquí a triste nova no devandito xornal:

Faleceu aos 72 anos de idade. Era unha das voces máis particulares da literatura galega, que logrou recoñecementos como o  Premio Nacional de literatura infantil e xuvenil por Cando petan na porta pela noite,

Foise Francisco Xabier Puente Docampo, Xabier P. DoCampo (Rábade,1946), voz de referencia na literatura galega infantil e xuvenil, da que foi un dos grandes narradores. En 1995 obtivo o Premio Nacional de literatura infantil e xuvenil por Cando petan na porta pela noite, seleccionada así mesmo como unha das cen mellores obras do século XX no estado español, segundo a Fundación Germán Sánchez Ruipérez.

Pola nosa parte, velaquí as ligazóns das recensións que fixo o noso alumnado da súa obra nestes últimos cursos.








Que a Terra che sexa leve, mestre!








jueves, 21 de junio de 2018

Book trailer (XXIV): O único que queda é o amor, de Agustín Fernández Paz. Realizado por Tania Villasenín Bello



Unha nova entrega no noso recuncho de realización youtubeira, velaquí o Book trailer da novela O único que queda é o amor (Xerais, 2018) de Agustín Fernández Paz. Realización youtubeira: Tania Villasenín Bello, 3º ESO, CPI Viaño Pequeno (Trazo)


Conta de Libros (XLVII): O enigma de Embívicus, de Xosé Antonio Perozo



Este libro a min gustoume bastante pero tampouco tanto, trata sobre dúas vilas, nas que dende hai moito tempo están enfrontados os cidadáns e ninguén sabe o porquí nin cando comezou todo. Nunha das vilas hai un grupo de rapaces que un día foron visitar o río que separa ambas vilas e atopáronse con outro grupo da outra vila que eran moi malos rapaces e entón atacáronos a pedradas e paus.
Pero estes rapaces ao final cambian a súa maneira de ser xa que o xefe do grupo ten unha irmá que se namora do capitán do outro grupo. Ao longo do relato vaise contando a historia destes namorados.

A parte que máis me gustou deste libro foi cando Cali desapareceu misteriosamente no embigo, e non lle cambiaría nada desta historia. 

A linguaxe é moi doada de entender e a historia tamen é doada de entender, por iso é moi recomendable.

Damián Regueiro Liste (3º ESO)

martes, 19 de junio de 2018

Book trailer (XXIII): Fantasmas de luz, de Agustín Fernández Paz. Realizado por María Gigirey Iglesias



Unha nova entrega no noso recuncho de realización youtubeira, velaquí o Book trailer da novela Fantasmas de luz (Xerais, 2013) de Agustín Fernández Paz. Realización youtubeira: María Gigirey Iglesias, 3º ESO, CPI Viaño Pequeno (Trazo)



Book trailer (XXII): Anagnórise, de María Victoria Moreno. Realizado por María Gigirey Iglesias






Unha nova entrega no noso recuncho de realización youtubeira, velaquí o Book trailer da novela Anagnórise (Galaxia, 1988. 3º ed. 2018) de María Victoria Moreno. Realización youtubeira: María Gigirey Iglesias, 3º ESO, CPI Viaño Pequeno (Trazo)






Conta de Libros (XLVI): O contador de estrelas, de Jaureguízar


Boas! Son Uxía e hoxe vouvos falar sobre o libro O contador de estrelas, de Jaureguizar. O momento máis importante é o final, alí enténdese todo, a historia de Enver, a do pai de Antía e incluso a de súa nai. O libro ábrenos as portas á vida dunha adolescente en pleno verán, Antía, coa súa lectura descobres os moitos misterios e as moitas emocións e sentimentos que afloran nesta época tan importante e marcada nas nosas vidas.
O libro é interesante, emocionante e incluso algo romántico, pois hai un triángulo amoroso un pouco estraño.
Antía é a máis importante das personaxes, pois é a protagonista, pero Nito é un “crack”.
Para min, unha das partes máis graciosas é cando Nito atropela a Antía para poder falar con ela, polo que se ve, el, listo... non é.
O final paréceme moi axeitado, pois descóbrense todos os misterios que aparecen co transcurso do libro. Se puidera cambiar algo, sería que aparecese máis Nito, porque me cae moi ben.
A lingua é moi faciliña e trae moitas expresións da rapazada que nos farán unha lectura máis amena.
Con isto só me queda dicirvos que se non sabedes que ler probedes con este libro. Espero que vos guste!
Uxía Iglesias Vázquez (3º ESO)

Conta de Libros (XLV): Fantasmas de luz, de Agustín Fernández Paz



Este libro trata de un home chamado Damián, que lle encanta o seu traballo: operador de cabina, no Cine Soñadores, o mellor cine da cidade. Un día recibe unha mala noticia: o Cine Soñadores ía desaparecer, debido a que ía ser vendido e faríanse no seu lugar uns departamentos. Damián experimenta uns cambios na súa vida, que tamén lle afectan a Marga, a súa muller. Dunha forma progresiva vanse facendo transparentes. Chegan a un momento en que de tan transparentes que se fan, ata a roupa que poñen, a maquillaxe e as cousas que collen, fanse invisibles. 

Este libro trata da exclusión social dunha parte da sociedade, de como as persoas exclúen a outras polo simple feito de ser diferentes ou pertencer a un colectivo.

Gustoume porque a min gústame a maneira como trata este tema, que hoxe en día é un dos grandes dramas desta sociedade tan superficial e como o explica comparando co problema do protagonista.

Este libro recoméndoo, xa que che abre os ollos deste problema tan común nestes tempos.

María Gigirey Iglesias (3º ESO)

lunes, 18 de junio de 2018

Conta de Libros (XLIV): Sangue 12, de Cris Pavón



Este libro gustoume moito, o momento máis importante do relato paréceme cando coñece a Váneas porque a partir de aí comeza todo. Paréceme un libro un tanto interesante porque ocorreron cousas moi peculiares como por exemplo que se coñecesen desa maneira tan rara, cando Palmira a vira por primeira vez e días despois empezan a falar por un despiste de Palmira de deixar a tableta encima dun asento de autobús mentres que ía ao baño. 

Non lle faría ningún cambio porque me gustou moito, o único que talvez si que lle cambiaría sería que non saltase do pasado ao presente tan a miúdo porque iso fai que che líe a cabeza. E o final paréceme moi axeitado. 

É doado de ler porque a súa lingua é axeitada para a nosa idade, pero ao mesmo tempo paréceme algo difícil de entender por culpa de que cambie tanto de tempo de pasado para presente e viceversa, mais aínda así é un libro moi bo. E para quen non lle guste ler é moi fácil a lectura.  

Alicia González Lage (3º ESO)

viernes, 15 de junio de 2018

Conta de Libros (XLIII): Ideas de bombeiro, de Andreu Martín



Este libro gustoume moito xa que a historia é moi divertida, cun "plus", porque podes lela de tres maneiras diferentes xa que ten as opcións de lelo segundo os números romanos, os números normais e por último como todos os libros de diante cara a atrás, o cal a min paréceme difícil de lograr que cadre. 

O momento que máis me gustou foi cando empezaron a falar en clave porque foi arriscado e ao mesmo tempo foi un acto de valentía ao desafiar aos ladróns, xa que ao falar en clave pois crease un misterio porque a rapaza non entendía nada do que dicía e parecíalle que estaba louco. E os ladróns déronse de conta pero nunca souberon que dicían xa que nin a rapaza nun principio se decatara. 

É fácil de ler e engancha desde os primeiros capítulos, por iso non lle faría ningún cambio, para min está perfecto. Recomendo ler este libro a toda a xente que lle gusten o humor e as cousas sen sentido xa que este libro está cheo disto e ademais ten un pouco de intriga.

Martín Dafonte Rodríguez (3º ESO)

Conta de Libros (XLII): O único que queda é o amor, de Agustín Fernández Paz



Este libro composto por moitos relatos gustoume moito porque todos teñen unha unidade interna que é o amor, aínda que me gustaría máis se os relatos estiveran unidos e non foran independentes. 

Os relatos que máis me gustaron foron o de “Un radiante silencio” porque está cheo de misterio ao non se saber quen lle escribe as notas cos poemas a Sara que a ela tanto lle gustan e o de “Unha historia de fantasmas” aínda que me quedei con gañas de saber o que acontecía despois. 

Hai personaxes que me impactaron moito como por exemplo Diana que ía tirando fotos por aí para que se alguén as atopaba pensase nela ou como o pai de Laura que era o xefe do protagonista e o botou por saír coa súa filla. 

Recoméndoo moito porque é moi fácil de ler pero o que cambiaría é que os relatos tivesen algo que ver porque á hora de resumir resulta máis complicado. Tamén cambiaría que algunha historia, acabase con outro final, xa que se o comezas a ler xa sabes como acaban os seguintes, entón algo inesperado, como por exemplo que a historia do final, acaben xuntándose.

Paula Lema Domínguez (3º ESO)

Este libro, composto por diferentes historias, gustoume moito, aínda que á súa vez, dáme pena. Os finais sempre acaban similar. Deberían loitar máis polo que queren. 

O momento máis importante non sabería dicir cal é, supoño que en todos os capítulos hai algún, por exemplo cando comeza o namoramento, de non ser así, non tería ningún sentido. Grazas a ese momento, segue transcorrendo a historia, que vai sobre amores que nunca saen adiante, ou ben porque é imposible, ou senón porque non o intentan. 

É moi interesante, xa que, sempre estás esperando polo intre en que polo menos nunha historia acaben xuntándose, cumpríndose ese amor. Faría o cambio de que ocorrese algo inesperado, nalgunha historia, por exemplo a do final.

A lingua é moi fácil de entender, pero ten erros de imprenta, nalgunhas palabras. Lese moi rápido. O malo é que para facer un resumo, é algo complicado, xa que son historias completamente diferentes, aínda que nun fondo, sempre están todas unidas por un fío, o amor.

Tania Villasenín Bello (3º ESO)

A verdade é que é moi triste o libro, mais é interesante e tamén emocionante porque conta dramas
de amor que sufriron os personaxes en cada momento das súas vidas. 

A historia mostra un pouco a realidade de que non todo o mundo ten final feliz ou non podemos estar coa persoa que queremos, mais ben é algo ao revés que mostra máis a vida diaria e que tamén
podemos vivir así, menos a traxedia e o sufrimento amoroso que non creo que debería pasarlle a
ninguén. 

Había algúns personaxes que para ser sincera foron demasiados dramáticos e outros que foron un pouco tristes. O autor conta como son e como senten os protagonistas.

Gustoume moito o libro, aínda que tiña unha linguaxe moi culta e é algo difícil de entender porque tiven que volver ler o capítulo por causa de que non pillei algunhas historias. Eu cambiaría algo o final, porque había demasiada dor e lágrimas e bastaba e que algún relato acabara cun final un pouco máis feliz.

Eduarda Andrade Marinho (3º ESO)

jueves, 14 de junio de 2018

Conta de Libros (XLI): Anagnórise, de María Victoria Moreno


AnagnóriseMaría Victoria Moreno. Galaxia

Este libro trata dun rapaz chamado Nicolau, que decide marchar a Madrid para poder deixar atrás os seus problemas. Fai autostop e recólleo unha muller, aínda que el non está moi de acordo que o recolla unha persoa do xénero feminino, xa que segundo el as mulleres non conducen ben. 

Esta muller non lle quere dicir o seu nome nin quen é. Durante o seu traxecto a Madrid fixeron varias paradas, e en cada unha vivía unha cousa diferente e cada vez íase unindo máis a aquela muller.

Cando chegaron a Madrid, os dous compañeiros de viaxe, tivéronse que separar, Nicolau foi co seu amigo o Marcos, que o esperaba alí. Pero non pasou moito tempo, para que Nicolau fose buscar outra vez a aquela muller, que durante un tempo foi a súa compañeira de viaxe. Pero este atópase cunha sorpresa.

Recomendo este libro, xa que a autora explica moi ben o que lle pasa pola cabeza a Nicolau, e conta moi ben os problemas que pode ter un adolescente a punto de cumprir a maioría de idade. Por iso me gusta esta obra, por como a autora conta todo este relato.

María Gigirey Iglesias (3º ESO)

O momento máis importante ao meu ver é cando morre a muller porque é a situación máis intrigante, porque queres saber como, e que pasará despois.

A min o libro ao principio parecíame moi aburrido porque era sempre o mesmo ata mediados da historia que empeza a ser interesante o contido.

No referido aos personaxes os que máis me gustan son Nicolau e a muller porque ambos son moi parecidos e por iso me gustan tanto e ademais son os protagonistas, os máis importantes e sen eles a historia non tería sentido, e todo iso de que pouco a pouco se descubriran mutuamente segredos un do outro parecíame máis interesante e gústame.

Se eu fose a autora poñeríalle algo de acción ao comezo xunto con algo de comedia, faríao máis interesante e sería moito máis divertido. Algo semellante faría co final porque xa sería perfecto e gustaríalle a moita máis xente e máis xuventude.

No tocante á lingua o libro en si enténdese bastante ben, non ten palabras raras ou difíciles de comprender.

Jennifer Parente Pena (3º ESO)

Este libro gustoume moito, xa que conta a historia de un rapaz que quere escapar da súa rotina e dos pensamentos facendo autostop cara Madrid, cunha inesperada compañeira de viaxe intrépida.

Para min, o momento máis importante foi no que Xulia e Nicolau se despedían por última vez e cada un marchaba polo seu camiño. Tamén me gustou o momento no que estaban no restaurante e Nicolau soltou todos os seus sentimentos até chorar.

No tema, é interesante e emocionante, polas historias na estrada, polos acontecementos con Xulia e a súa implicación no traxecto.

No desenvolvemento non faría ningún cambio, o único na parte do final que é un pouco lenta e non se entende moi ben.

O final é marabilloso, polo reencontro de Natalia e Nicolau, non o cambiaría por nada do mundo.

Conforme á lingua, é fácil de entender e non ten palabras moi complicadas, polo que facilita a lectura.


Daniel Balsa Balsa (3º ESO)