Contacta connosco no mail bibliotecatrazo@yahoo.es



martes, 11 de diciembre de 2018

Book tráiler (X): “Cartas de inverno", de Agustín Fernández Paz. Realizado por Brais Pena Docampo



Unha nova entrega no noso recuncho de realización youtubeira, velaquí o Book tráiler da novela Cartas de inverno, de Agustín FernándezPaz (col. Fóra de Xogo. Xerais, 1995. 36ª ed. 2018). Realización youtubeira: Brais Pena Docampo, 2º ESO, CPI Viaño Pequeno (Trazo)



Book tráiler (IX): “Tonecho de Rebordechao", de Breogán Riveiro. Realización por Nerea González Rey



Unha nova entrega no noso recuncho de realización youtubeira, velaquí o Book tráiler da novela Tonecho de Rebordechao, de Breogán Riveiro (col. Árbore. Galaxia, 2014). Realización youtubeira: Nerea González Rey, 2º ESO, CPI Viaño Pequeno (Trazo)



Book tráiler (VIII): “Cartas de inverno", de Agustín Fernández Paz. Realización por Sara Pena Gutiérrez



Unha nova entrega no noso recuncho de realización youtubeira, velaquí o Book tráiler da novela Cartas de inverno, de Agustín FernándezPaz (col. Fóra de Xogo. Xerais, 1995. 36ª ed. 2018). Realización youtubeira: Sara Pena Gutiérrez, 2º ESO, CPI Viaño Pequeno (Trazo)



Andel de Libros (XIV): Criminal, de Xurxo Borrazás.



O libro estivo bastante ben, e gustoume moito. Lese rápido e enténdese ben, aínda que a min algunhas cousas custoume entendelas, porque este libro, non é unha narración coma outra calquera. É un relato dos que lle chaman “flash back”, no que a historia a contan do revés. Primeiro cóntannos o que pasou nun pasado e despois o que está sucedendo agora mesmo.

A lingua e o vocabulario son fáciles de entender e se non entendes unha palabra sácala ben polo contexto.

O único cambio que faría é que Chucho non lle fixera o que lle fixo á pobre familia enteira, e que se o tiña que facer que tivera algún motivo.

Gustáronme varias cousas do libro e unha delas é que Dani era un neno moi obediente, e cando lle mandaban facer algo os seus pais, sempre o facía e nunca protestaba.

Gustaríame que Chucho tivera outro tipo de comportamentos, que non fixese o que lle fixo á rapariga, a Lola. A maneira que tiña de falar e actuar e mais o que lle fixo á pobre familia. Se queredes saber que lle fixo Chucho a esa familia só tedes que ler o libro, animádevos!

Lydia Rey Varela (4º ESO)

miércoles, 5 de diciembre de 2018

Book tráiler (VII): Palabras de Caramelo, de Gonzalo Moure. Realización por Sara González Castro e Valeria Vásquez Fernández



Unha nova entrega no noso recuncho de realización youtubeira, velaquí o Book trailer da novela Palabras de Caramelo, de Gonzalo Moure (Xerais, 2003). Realización youtubeira: Sara González Castro e Valeria Vásquez Fernández (1º ESO) CPI Viaño Pequeno (Trazo)





Book tráiler (VI): Aire negro, de Agustín Fernández Paz. Realizado por Gloria Pena Gutiérrez




Unha nova entrega no noso recuncho de realización youtubeira. Velaquí o Book trailer da novela Aire negro, de Agustín Fernández Paz (col. Fóra de Xogo. Xerais, 2012). Realización youtubeira: Gloria Pena Gutiérrez, 3º ESO, CPI Viaño Pequeno (Trazo)




Andel de Libros (XIII): Agosto do 36, de Xose Fernández Ferreiro




Este libro gustoume moito xa que conta unha historia de guerra mestutada coun secuestro se se lle pode chamar así.

O momento máis importante para min é cando Gregorio fai o canto da perdiz por primeira vez xa que lle dá ánimos a Sara para continuar a saber que a está `"protexendo" desde lonxe e que en calquera momento pode atacar aos falanxistas e librarse dese inferno.

Outro detalle importante é que Sara nunca di onde está Gregorio, o cal lle dá máis valor ao personaxe por protexelo dese modo e baixo ningún concepto dicir onde está, o que a ela non lle causa ningún ben senón o contrario.

Eu no desenvolvemento só cambiaria que o final estea no fin non no principio xa que así non saberías que vai pasar. Por esta razón o final non me gusta moito pero non llo cambiaría.

A lingua é moi fácil de entender e non ten palabras raras. Este libro e moi fácil de resumir e lese moi rápido xa que engánchate dende o primeiro momento. Anímovos a que o leades.

Martín Dafonte Iglesias (4º ESO)

Andel de Libros (XII): A punta de pistola, de Fran Alonso


Un momento importante é cara ao final cando van a camioneira Camelia e o seu amigo camioneiro que lle axuda a deter a parella formada polo Varas e Rica, cos camións dese amigo camioneiro e de Camila. Camila axudoulle porque estaba pensando que a parella fora quen lle roubara a mercadoría nun transporte. Esse momento do libro foi o me máis gustou porque era inesperado, emotivo e moi sinxelo de ler.
O tema paréceme moi axeitado para a mocidade, porque polo que lin parece que é de suspense e emocionante a historia da parella. 
O asunto da camioneira Camila pareceume que era un pouco máis aburrido pero era máis para ensinar como era ela e como facía ante algunhas circuntancias. 
Eu cambiaria que Varas fose algo menos agresivo, sobre todo cos rapaces, pero así dáballe un toque de ambiente a esta historia. 
O final é aberto, así que podes imaxinar o que vai pasar e paréceme que é axeitado.
A lingua é moi fácil de ler, aínda que conten alguns palabróns.

Miguel Mariño Martínez (3º ESO)

Andel de Libros (XI): O camiño da Estadea, de Ramón Caride Ogando



Para min o momento máis importante foi cando descubriron o que había no sétimo piso, do centro comercial de Bambari (Africa). Nel había material radioactivo traído dunha central nuclear no Brasil, porque como esa central estaba parada debido a que houbera un fallo na produción do uranio. Ese material pertencía a Sandro Qwintvarzc, o pai de Anahí, tamén organizador do evento ÁfricaNostra. 

Cando Said, Sheila, Irina e Edu foron investigar o que había nesa sétima planta e porque sucedera aí a morte de Atuanya encontráronse con iso e rapidamente déranse de conta de que fora cousa de Sandro. Entón Said púxose a investigar sobre Sandro e máis todo o que estivera relacionado con el.

Ao final sucedeu que Said e o resto foran a por Anahí e mais o seu pai, pero estes sabíano e tendéronlles unha trampa. Cando estes encontraran o paradoiro de Anahí mailo seu pai, unha morea de sicarios estaban a apuntarlle. Pero de súpeto apareceu a policía para acabar dunha vez con todo iso.

Pablo García López (3º ESO)

Andel de Libros (X): Unha presa de terra, de Marilar Aleixandre.



O momento máis importante paréceme que é, dende o meu punto de vista, cando entran ao final no piso de Lulú, se non ben, pasaría outra vez a mesma historia. Salváronlle a vida. 

Os personaxes están moi ben descritos. Pareceume un libro moi interesante e emocionante. Gustoume moito, e sobre todo para a xente que lle gustan os libros de crimes. 

Con todo, o final non me gustou moito, porque a pesar de que intúes o que ía pasar, non queres que pase. É un libro que reflicte moi ben a sociedade de hoxe en día. É un claro exemplo de violencia de xénero, que, como non se pillou a tempo, logo non houbo solución. Tamén nos ensina o machismo que hai, xa que o detective pensa que Ana non ía ser capaz de resolver o crime polo simple feito de ser unha muller. Estaba enganado. 

Está moi ben estruturado. A lingua é moi fácil de entender e é un libro que se le moi rápido, ademais, os capítulos son moi pequenos. 

O que tamén me gustou foi que en tódolos capítulos hai unha ilustración, isto faiche a lectura máis amena e divertida. Recoméndovolo a tod@s vós.

Tania Villasenín Bello (4º ESO)


Este libro gustoume moito, chámase "Unha presa de terra", escrito por Marilar Aleixandre. 

Ten unha linguaxe moi sinxela e ten poucas páxinas, pero a autora soubo perfectamente desenvolver unha historia incrible.

Trata sobre unha muller, que apareceu morta no ascensor do edificio no que ela vivía co seu marido dende anos atrás. Despois uns policías puxéronse a investigar o caso pero ao ser difícil non lle puxeron moito interese, e debido a isto a curmá da morta contratou a unha detective privada para que conseguise resolvelo ela.

Despois duns dias de moi duro traballo por parte da detective conseguiuse resolver o caso. Resultou ser o marido da morta o asasino. Todo se resolveu grazas a que o cadáver tiña unha presa de terra na cabeza e o marido tiña esa mesma terra  nas súas plantas. 

A parte que máis me gustou foi no final, cando todo se resolveu e o marido foi a cárcere. E o personaxe que máis me gustou foi a detective por todo o esforzo que fixo por resolver o caso  e por conseguilo.

Damián Regueiro Liste (4º ESO)

O momento máis importante do libro paréceme o final porque se dá a casualidade de que Ana tiña razón dende un principio no que comezou a mirar se había algo raro durante os anos entre a parella e ela foi capaz de enfrontarse a todo ela soa.

Os personaxes que máis me gustaron foron a protagonista chamada Ana pola súa valentía de enfrontarse a todo soa, despois tamén me gustou a señora maior porque me pareceu súper riquiña, e o que menos me gustou foi Couto o outro detective porque pasou de Ana por ser unha novata e deixou que ela fixera todo.

Este relato pareceume moi emocionante, non faría ningún cambio no libro. O final non o cambiaría porque é a parte do libro que máis me gusta e a linguaxe foi moi fácil de entender.

Alicia González Lage (4º ESO)


Andel de Libros (IX): A esmorga, de Eduardo Blanco-Amor



A esmorga baixo o meu punto de vista é un libro moi entretido que conta a historia de tres homes (o Bocas, o Milhomes e Cibrán) que se pasan un día de esmorga e ao longo del ocórrenlle diversas cousas, como acabar queimando un pazo ou decatarse de que unha muller da que se namorara o Bocas era unha boneca. Para min ese momento onde se decataron diso é o máis importante debido a que o Bocas ao descubrilo desespérase e dá pé a que se produza o desenlace. 

Os meus personaxes favoritos son o Bocas e o Milhomes porque me encanta a súa relación, a pesar de que cando están xuntos andan a golpes, non poden vivir un sen o outro.  

Eu no tocante ao contido cambiaría o final porque me parece bastante tráxico. 

A lingua ao principio pareceume un pouco difícil de entender pero a medida que segues lendo vaise facendo máis amena e paréceme que iso é o que fai da novela un libro orixinal.

Paula Lema Domínguez (4º ESO)


Este libro é moi bonito e con temáticas moi variadas, non é fácil de ler porque non é un galego actual pero se lle prestas atención entendelo.

O libro trata sobre tres borrachos que teñen problemas como queimar un pazo, arruinarse e moitas cousas máis que tamén son entretidas, só que se as queredes saber tendes que ler o libro.

O final pareceume axeitado porque non te esperas para nada este desenlace e cando o les quedas moi sorprendida.

Eu soamente lle faría un cambio e que a historia fora narrada por outra persoa non polo personaxe principal porque ao final se non estás moi centrado non sabes quen fixo que nin quen o contou.

O libro non é moi grande o vocabulario é axeitado para a nosa idade.

A quen lle gusten os libros de aventuras este si que é un bo libro para que o lea , tamén a quen lle gusten os libros de misterio porque o desenlace é un pouco misterioso xa que non sabes que final lle van dar a historia. Recoméndolle este libro a calquera persoa, espero que vos guste.

Vannia Antelo Iglesias (4º ESO)


Para min, o momento máis importante do libro son as mortes do Milhomes, O Bocas e Cibrán, porque son os protagonistas e morren os tres, aínda que non ao mesmo tempo.

A miña opinión sobre este libro e que é interesante, divertido e fácil de ler.

Eu penso que non faría ningún cambio na historia, pois a obra é así polos feitos e as cousas que pasan, se as cambiaran non tería o mesmo valor nin a mesma gracia.

O final paréceme axeitado porque non é o típico final feliz e gústame.

A lingua paréceme moi difícil, enténdese se lle dás unha volta ou polo contexto, pero paréceme complexo.

En definitiva, un libro totalmente recomendado pero, se non che gusta ler ou non queres pasar traballos nin o abras, traballos en van!
                                                                                                         
Uxía Iglesias Vázquez (4º ESO)


Para min o momento máis importante desta historia foi cando os tres personaxes se matan porque se seguían a vivir creo que seguirían a provocar máis maldades. A min o momento que máis me fixo rir foi cando o Bocas quedou pasmado e á súa vez babexando mirando cara a aquela muller moi fermosa.

E o momento que máis me impactou foi cando, ó rematar Cibrán o relato dos feitos, o xuíz ordénalle voltar ó cuartelillo, pero desesperado, Cibrán colle a navalla que servira como proba e cravouse con ela. Cibrán morreu tras declarar ante o xuíz, aínda que o autor da obra infórmanos que non se soubo claramente como morreu.

Sobre o seu desenvolvemento, o único cambio que lle faría a esta historia sería que, en vez de que os dous sen emborrachasen todo o tempo, que fosen buscar un emprego no cal poder gañar algo de cartos e comprarse unha casa e non vivir debaixo dunha ponte.

Sobre a lingua, este libro non tivo ningunha complicación nin foi tan difícil de entender.

Este libro recomendaríallo persoalmente a persoas ás que lles gusten os temas que estean relacionados coa bebedela ou os crimes.

Alejandro Vásquez Fernández (4º ESO)


martes, 4 de diciembre de 2018

Andel de Libros (VIII): Cartas de inverno, de Agustín Fernández Paz


Cartas de invernoAgustín Fernández Paz. Xerais

O libro pareceume moi interesante. Trátase dun libro no que es capaz de meterte da historia e ter tanto medo como teñen os personaxes, nesa casa que ten tanto que agochar. Que estea narrado en cartas faite sentirte como si ti foras o receptor delas. E o bo que ten tamén é que ten varias perspectivas de ver o conto; Tareixa, Adrián e Xabier.

O papel de Tareixa é breve, pero nel pódese ver que é unha muller forte e moi apegada a seu irmán Xabier. Tamén nos conta que Adrián, o mellor amigo do seu irmán, é o seu amor platónico. Adrián é o meu personaxe preferido, xa que en busca de inspiración meteuse nunha casa encantada que é protagonista desta historia

O libro en xeral gustoume moito, aínda que o final pareceume demasiado aberto e iso é o que menos me gusta do libro.

O momento que máis me gustou do libro foi cando Tareixa queimou o libro, xa que me pareceu que se acabaran todos os problemas que provocara a maldición desa casa.

O tema pareceume emocionante, co final demasiado aberto, e daríalle máis protagonismo a Tareixa. 

A lingua é moi fácil de entender.

Iria Boquete Sánchez (3º ESO)

Penso que é un libro ben narrado, non é un dos libros que máis me engancharon, Gustoume bastante en xeral pero non me gusta que teña un final aberto e que os protagonistas non aparecesen ao final. De feito pódeste asustar un pouco xa que semella que te metes no libro.

Os personaxes principais son dous. Deles o personaxe que máis me gustou foi Adrián, xa que conta todo o sucedido naquela casa encantada mediante cartas ao seu mellor amigo Xavier. A  irmá de Xavier Tareixa, non é moi fundamental na historia pero aínda así ten certa importancia no desenlace da historia.

Sobre o tema gustoume en especial que fose de misterio porque ao ser unha historia deste tipo deixa ideas abertas que logo vai resolvendo o protagonista principal.

Ten unha linguaxe expresiva e sinxela , polo tanto ten poucas palabras incomprensibles. 

Eu recomendo lelo aínda que haxa cousas que non me encanten no nó pero se queres saber os feitos acontecidos só tes que ler o libro

Mirian Otero Sande (3º ESO)

Andel de Libros (VII): Nubes de evolución, de Andrea Maceiras



Creo que é un libro que está xenial contado, cun gran tema. É un libro que te mete dentro da historia, está contado por  tres persoas que relatan o que lles atormenta a cada un deles. 

Sobre o tema dos personaxes gustáronme en especial a protagonista Amanda e Luis. Todo sucede na estación de autobuses onde se coñecen por primeira vez.

Ten unha linguaxe sinxela e coloquial incluso mellor sería dicir que chega á xente sen dificultade.

Agora en termos xerais é un libro estupendo no que podes incluso sentir a historia e visualizar os personaxes, imaxinas o que vén sendo o súa contorna, sentimentos que non revelan ata o final da historia….

Eu recoméndollo a todo o mundo que lle gustan as historias un pouco diferentes no xeito de contar o acontecido e as historias cun peso que os fai tentar resolver os seus problemas pasados.

Mirian Otero Sande (3º ESO)

Andel de Libros (VI): ¡Maldito D.N.I!, de Pepe Carballude



Este libro gustoume moito, dende o contido ata que te invita a continuar a ler a súa historia. A min foime moi fácil de ler.

O momento que máis me gustou foi cando Leonor xa sabía que Olimpio morrera, e este lle manda a carta a Leonor dicíndolle que está ben, e dándolle as explicacións precisas para que todos sigan pensando que está morto e así poder morrer legalmente dos papeis, para deixar de pagar impostos, estar vixiado...

Este momento gustoume moito debido a que foi cando se descubriu o que lle pasaba pola cabeza a Olimpio. Mais por outra parte Leonor deume pena porque sen sabelo, fíxose cómplice do tolo do seu marido.

Pareceume un libro moi interesante, con momentos de tensión que logo se ían disipando, e acaban sendo de risa.

Persoalmente o final gustoume, pareceume unha boa forma de acabar un relato tan interesante, pero non vos vou dicir como acaba pois para sabelo teredes que lelo vós mesmos.

Alba Dafonte Rodríguez (3º ESO)


Ola! Aquí vos deixo o que me pareceu o libro ¡Maldito DNI!, de Pepe Carballude.


Primeiro dicirvos que este libro gustoume moito, sobre todo polo tema do que fala.

Este é un libro moi curto, pero ao mesmo tempo é entretido e divertido, mantén o lector atrapado polas situacións disparatadas dun home que ao principio todo lle parece moi sinxelo pero que co paso do tempo se vai volvendo complicado. Móstranos o importante que é ter un documento de identidade como por exemplo o D.N.I., sen el non poderíamos facer nada!

Un dos personaxes que máis me gustou foi Leonor unha das protagonistas, xa que non se deixa intimidar por ninguén.

O vocabulario é moi sinxelo e por iso é moi fácil de ler.

O final gustoume moito xa que  non mo esperaba para nada! E claramente non lle faria ningún cambio.

E por último só dicirvos que se vos gustou o que lestes máis vai gustarvos o libro.

Leticia Añón Guerra (3º ESO)

Andel de Libros (V): Dragal 1. A herdanza do dragón, de Elena Gallego Abad



Hoxe vou falar do libro de fantasía Dragal, este libro é parte dunha triloxía de Elena Gallego Abad, a min persoalmente gustoume e recoméndollo a todas as persoas que lles guste minimamente a fantasía.
O seu protagonista, Hadrián é un rapaz ao que lle acaba de morrer o pai e el mais súa nai múdanse a Galicia, onde sucede todo o que acontece no libro.
O tema deste libro é un pouco intrigante ao principio pero eu creo que é cara o final cando comeza a ser emocionante. Eu creo que ao principio enrédase un pouco, xa que os personaxes fan unha investigación sobre o medallón que posúe o protagonista, e entre que investigan na casa ou noutros lados faise un pouco pesado, pero de cara ao final paréceme que se volve bastante emocionante.
A verdade é que despois de ler este libro quedei coas gañas de ler a segunda parte xa que posúe un final aberto.
Yago Leis Ríos (3ºE SO)