Contacta connosco no mail bibliotecatrazo@yahoo.es



jueves, 20 de diciembre de 2012

Agradecemento de Alfredo López "Tokio"




O ilustrador Tokio (pseudónimo artístico do biólogo mariño Alfredo López), que tivo un encontro connosco para falar da novela gráfica Cabana de Balieiros, enviounos esta mensaxe de agradecemento. Velaquí: 

Olá:

Moitas grazas, fiquei moi contento do recibimento e da participación, tamén de saber que o conto deu que reflexionar e para debater, é o mellor premio!
 
 Ademais agora xa sei onde está Trazo, volvín por Chaián, cantas lembranzas dos traballos desenvolvidos no Tambre alá polo 1992.

Saúdos para tod@s.

Tokio

miércoles, 19 de diciembre de 2012

Encontro con Alfredo López "Tokio", biólogo mariño e autor da novela gráfica Cabana de balieiros


Onte tivo lugar un encontro do alumnado de 3º, 3º PDC e 4º da ESO co autor de banda deseñada Tokio (pseudónimo artístico do biólogo mariño Alfredo López), para falar da novela gráfica Cabana de Balieiros, publicada por Demo editorial, e tamén da súa aprendizaxe e posterior evolución no mundo da ilustración.Lembrounos os seus primeiros debuxos no Instituto, as primeiras colaboracións en fanzines e revistas e xa logo como chegou a vivir profesionalmente do seu traballo como ilustrador científico.
Deseguida recuperamos un anaco da anotación de fixemos o curso pasado sobre a publicación da novela gráfica gráfica Cabana de Balieiros:
"No trailer as ilustracións aparecen con música de Manel Cráneo. Non debería faltar en ningún andel de libros e en ningún centro de ensino esta novela gráfica que conta unha historia de acción e aventuras ambientada na Costa da Morte durante o século XIX. Os trazos de Tokio son espléndidos, non o imos descubrir agora, e o guión está moi ben documentado, mesmo con referencias a acontecementos históricos como a traxedia do buque Serpent a carón do cabo Vilán (Camariñas)".
E moitas grazas a Alfredo López Tokio por se achegar ata Viaño Pequeño (Trazo) desde os nosos mares do Sur de Galicia.



Andel de Libros (XXIII): O único que queda é o amor, de Agustín Fernández Paz





Gústame moito este libro, pero o último relato non moito. Porque todos os relatos son tristes menos ese último que a min non me parece moito.
E o autor creo que pensou demasiado no pasado e está ben pero debería alternar algo.
Gústanme todos os relatos moito pero o que máis me gustou foi o de “Loanza da filatelia” porque o autor creo que aí pensou moito, porque non é que teña moito sentido meter un diamante nunha caixa de mistos. E despois o que máis me gustou foi o primeiro porque é unha historia moi atractiva, xa que trata dun rapaz que lle demostra que a quere dunha forma que nunca oín, gústame sobre todo por iso.
 
Alba Docampo Noya (3º PDC)

Andel de Libros (XXII): Trece anos de Branca, de Agustín Fernández Paz




Trece anos de Branca, de Agustín Fernández Paz, Rodeira-Edebé

Este libro xa o lera en quinto de primaria pero non me lembraba do contido. Pareceume un libro entretido, divertido, e que che fai pensar sobre o que pode facer un simple álbum de fotos. O capítulo que máis me gustou foi o quince “Unha conversa no pombal” porque xa case é o desenlace e porque explica todo o que ocorrera entre Lois e a Víbora. Para min este é un dos que máis me impresionou pero non é o meu libro favorito porque hainos mellores. Este libro é recomendable xa que che fai reflexionar sobre as cousas que se pode facer estando enfermo. O que non me gustou do libro foi que ten un vocabulario un pouco difícil e contiña moitas palabras que non entendía.


Penso que podíase quitar un pouco máis do tema de explicar as fotos que poñía no álbum e ampliar máis o tema de Lois e de Branca porque ao final explica un pouco sobre o que lle pasa a Lois coa profesora e podíase explicar un pouco máis sobre que pasou despois.

Daniel González Iglesias (3º ESO)
Este libro gustoume porque fala sobre unha rapaza e os acontecementos que lle suceden durante trece anos de vida por culpa dunha enfermidade que lle chamaban hepatite vírica e que lle impedía ir á escola e facer diversas cousas, xa que tiña que manter repouso completo, dieta, etc., durante dous meses completos.

O libro é fácil de ler porque apenas ten palabras descoñecidas. Poderíao ler quen quixera porque ves como foron transcorrendo os anos dunha rapaza segundo ve as fotografías que lle dá súa nai nunha caixa para que vaia completando o álbum que lle regalou unha amiga polo seu aniversario e así dese xeito poderá ver como foi a súa vida e así non se aburrirá mentres estea na casa sen poder saír.

Margarita Pombo Castro (3º PDC)

  O momento máis importante do libro é cando Lois lle conta a Branca o que fixera a profesora, a víbora, porque foi cando acusaron a Lois de que lle escribira unha carta insultándoa. A min gustoume moito este libro e telo que ler porque o relato lese rápido e é moi fácil de entender. Gústame porque a min encántanme os libros de adolescentes e non lle faría ningún cambio porque o autor o fixo así e así debe quedar. A lingua na que está escrita a novela é fantástica, ademais o seu galego é moi bonito. Eu aconsello ler este libro a aquelas personas que estean desesperadas e se queren ler un libro rápido esta é a lectura perfecta.

Martín Mesías Remuiñán (3º PDC)

martes, 18 de diciembre de 2012

Andel de Libros (XXI): Erros e Tánatos, de Gonzalo Navaza



Erros e Tánatos, de Gonzalo Navaza, Xerais.

O libro gústoume bastante porque a min os libros de relatos non me gustan moito pero este sorprendeume moito. Os relatos están cheos de intriga e anímante a seguir lendo e non che leva moito tempo lelos todos. Outra cousa pola que me gustou foi porque tratan todos sobre mortes e asasinos e non rematan como eu cría que ían rematar.
O libro non foi moi complicado de ler aínda que tiven que buscar varias palabras no dicionario. Eu recomendollo ás persoas que lle gusten os relatos sobre a morte.
 
Alejandro Bello Andreo (4º ESO)

Andel de Libros (XX): A sombra cazadora, de Suso de Toro


A sombra cazadora, de Suso de Toro, Xerais.



O libro, en si, é moi interesante. Aínda que hai un concepto que non me gusta nada, que é que cada capítulo está narrado por un personaxe diferente, e así hai partes que é moi difícil entender. Aínda así, está moi ben escrito.
O máis importante do libro é o final, aínda que se tivera a elección, cambiaríao polo que inventei eu. Porque o final do libro non está claro como aconteceu todo e porque pasou, en cambio non meu, inténtase explicar como suceden as accións dos personaxes. Polo que non me gustou moito o seu final, gustaríame máis se polo menos, Teseo tivera algunha opurtunidade de saír daquela pantalla.
Respecto ó resto do contido, está moi ben.


Belén García Lijó (3º ESO)

Andel de Libros (XIX): Salitre, de Santiago Jaureguizar




 
A miña valoración sobre este libro é moi positiva, porque os problemas que ten Eduardo, o protagonista, porderíamos telos calquera adolescente de hoxe en día.
Na miña opinión, está moi ben narrado todo o libro; enténdese todo moi ben. O único defecto que lle puiden ver a este libro é que se tivera un pouco máis de acción ou misterio ou aventura, sería moito máis interesante do que é; e creo que ganaría máis lectores. Porque creo que así está un pouco soso, polo medio non acontece nada na que o lector poida captar a súa atención. Eu poñeríalle máis acción, aínda que o final prefiro o que ten o libro, é un pouco máis realista e interesante.
Polo resto, o libro está moi ben; a min, en concreto, gustoume moito.


Belén García Lijó (3º ESO)