Andel de Libros (XVIII): Mentira, de Care Santos

Mentira. Care Santos. Rodeira - Edebé

Boas! Estou aquí de novo, desta vez para falarvos do libro Mentira, da escritora Care Santos. Este relato narra unha historia dunha moza de 17 anos, Xenia, que coñece un rapaz pola Internet. Non obstante, non é a típica historia que estamos tan afeitos a ler, para nada. Esta ten unha gran historia agochada.

En canto aos personaxes, o que máis me gustou foi Ric. Un mozo cunha infancia nada sinxela. Un personaxe que che amosa que verdadeiramente non todo é o que parece.

Persoalmente, o momento máis importante é cando a moza recibe o caderno.

A lingua e o vocabulario son moi sinxelos, e ao tratarse de adolescentes, non demasiado formais, o que fai a lectura máis amena.

O final é aberto, pois este relato conta cunha segunda parte, Verdade. Aínda así, é un final simple que non está nada mal.

Para rematar, dicirvos que é un libro moi curto, que engancha moito e ten detrás unha gran reflexión, polo que vos animo a que o leades.

Paula Noya Redondo (3º ESO)

Este libro gustoume moito, sobre todo polos temas dos que trata: o amor, a amizade, a solidariedade e a familia. Tamén porque che fai plantexarte cousas como: ¿que faría eu se estivese na súa situación? Ou que faria eu se fose ese personaxe?

Tamén conten un vocabulario moi sinxelo!, e ten unha letra bastante grande e isto é unha cousa que non me gusta xa que penso que semella un libro de nenos pequenos, pero polo resto encantoume!

Enganchoume dende o principio e polo feito, que xa dixen antes, de ter un letra grande acabase máis rápido.

Hai algúns momentos do libro no que me sentín mal, por exemplo cando fala Éric, xa que pasou e está pasando por cousas moi duras con tan pouca idade.

O final gustoume, non explica moito debido a que hai segunda parte “Verdade”.

Este é un libro que se debería recomendar en todos os colexios xa que trata de temas que poden ocorrer na realidade, como por exemplo mentirlle a teus pais por alguén do cal estás namorad@ ou cando Xenia e Marcelo comezan a falar pola internet grazas ó foro da biblioteca, e todo o que Marcelo lle contou era mentira e resultaba ser outra persona...

Leticia Añón Guerra (3º ESO)

Ola amig@s! Son Ahinoa e hoxe vouvos a falar dun libro moi interesante, Mentira. Este libro trata un tema algo realista, xa que o seu tema principal son as redes sociais, mellor dito o coñecemento de dúas persoas a través das redes sociais. Iso é o que lle pasa a Xenia ela coñece a Eric a través dunha paxina web para comentar un libro.

Para min o momento máis importante do libro é cando Xenia descobre que Eric non é quen di ser.

O meu personaxe favorito é Xenia, porque é unha rapaza moi boa e responsable ata que coñece a Eric. E o personaxe que menos me gusta é Ben xa que manipula a Eric.

O vocabulario deste libro resulta moi fácil de comprender.

No final non faría ningún cambio xa que me parece moi axeitado, xa que é un final feliz, ademais este libro ten unha segunda parte así que aí estarán todas as dúbidas do primeiro libro resoltas.

Como xa dixen este libro é moi interesante, e se queredes saber que fai Xenia para poder ver a Eric teredes que lelo, recoméndovolo un montón.

Ahinoa Antelo Rodríguez (3º ESO)

Andel de Libros (II): O gardián invisible, de Dolores Redondo

O gardián invisible. Dolores Redondo. Xerais

Ola! Chámome Paula, e vouvos a falar do libro O gardián invisible, de Dolores Redondo. Un relato moi entretido que recolle o misterio de numerosos asasinatos, e unha pequena parte de mitoloxía navarra, así como unha historia de amor, familiar.

Para comezar, imos falar dos personaxes. O meu personaxe preferido é Amaia Salazar, a protagonista, unha muller nova de moito criterio. Pero tamén me gusta moito o personaxe da tía desta, Engrasi, unha señora que ten moito que contar.

Persoalmente, atopo moi difícil escoller un momento con importancia destacada, pero se é necesario eu decantaríame por cando se narra o momento no que Amaia case é asasinada pola súa nai.

O final, é aberto, dado que o libro é a primeira parte dunha triloxía, O Baztán. Aínda así, gustoume moito porque non mo esperaba en absoluto.

En canto ao vocabulario, emprega unha fala moi sinxela de fácil comprensión.

E agora, só me queda dicirvos que a min me gustou moito este libro, e que vos recomendo moito que o leades. Espero que vos gustase!

Paula Noya Redondo (3º ESO)

Ola a tod@s, aquí vouvos a falar do que me pareceu o libro titulado O gardián invisible de Dolores Redondo.

Primeiro vouvos  a falar un pouco dos personaxes. O meu personaxe favorito é James Westford o home de Amaia Salazar, sen embargo o personaxe que menos me gustou foi Flora Salazar, a irmá maior de Amaia, xa que parece que só ten maldade no seu interior.

O final desta novela é aberto, debido a que esta novela é a primeira obra da triloxía “O Baztán”.

Persoalmente creo que é un libro ameno de ler, de fácil compresión.

Un libro entretido que engancha dende o primeiro momento grazas á mestura de investigación criminal, tramas familiares e a mitoloxía.

Unha obra contada de forma excelente, con xiros continuos que te confunden á hora de visualizar o culpábel.

Por último só teño que agregar que  se sodes unha desas persoas ás que lles gustan as historias de intriga, misterio e policíacas este é o voso libro!

Leticia Añón Guerra (3º ESO)

Ola, chámome Ahinoa e hoxe vouvos falar do libro O gardián invisible, unha obra de Dolores Redondo. Un relato moi entretido e que engancha moito. Forma parte dunha triloxía chamada O Batzán.

O meu personaxe favorito é Amaia Salazar xa que unha muller forte e decidida, tamén me gusta moito Ros porque me parece moi boa e moi inocente. Odio a Flora xa que me parece unha persoa malvada e moi rancorosa.

O tema do libro é moi emocionante e interesante, xa que vai sobre crimes, enganos e o amor dunha familia. Tamén mestura co contido dos libros a mitoloxía vasca, cousa que a min non me gustou moito, porque esas partes parécenme moi aburridas.

Para min o momento máis importante é cando descobren quen é o asasino xa que non me esperaba para nada que fora esa persoa, e vós tampouco volo esperaredes.

Non faría ningún cambio no final xa que me parece moi axeitado.

Por último o vocabulario parece moi sinxelo e fácil de comprender.

Só me falta dicirvos que este libro encantoume, e recoméndovolo moitísimo. Espero que vos guste!

Ahinoa Antelo Rodríguez (3º ESO)

As caras d@s nos@s lector@s

Non queremos marchar de ponte sen presentarvos ao "flamante" grupo do Club de lectura de 1º de ESO. Aquí estamos na segunda reunión sobre  O Nicolasiño. As súas aventuras e falcatruadas fixéronnos rir este trimestre. As profes comentamos que ás veces, a clase de Nicolás parece a súa propia clase de 1º de ESO.

E seguimos !! Estamos a repartir a vindeira noveliña que leremos este Nadal: Unha branca de cobre para Martiño de Ramón Carredano. Esperamos rematar a lectura con tan boa cara e tan content@s como así foi coa primeira lectura. Mirade que caras !!

Seguimos a viaxar a través dos libros nos clubs de lectura

O club de 2º de ESO, con novas incorporacións e "re-novas", alumnos que van tentar reengancharse de novo, arrincou hoxe cunha primeira reunión de curso. Decidimos abordar a lectura do Diario de Ana Frank do que tanto temos escoitado falar.

Pincha aquí para saber máis sobre esta obra, recoñecida mundialmente, e que aborda uns feitos reais que non deben ser esquecidos. Recomendamos especialmente o vídeo que pon imáxenes ao artigo. É moi breve e resume perfectamente o contido xeral da historia.

As nosas letras, todos os días

Pois onte foi o Día das Letras Galegas, este ano adicado a Carlos Casares. Andivemos con pouca enerxía para elaborar unha entrada grandilocuente sobre o tema, pero dounos para reflexionar e pensar o que vai no titular deste artigo. Para nós, todos os días son os días das letras galegas, e así desexaríamos que fose para moitos máis.
Nos clubs de lectura, o galego é a lingua que priorizamos. Para mostra, un botón: aquí está o noso radiante club de 4º de ESO deste ano, na súa derradeira reunión

Tivemos a sorte de escoller unha novela que nos gustou moito e dou para debater. Recomendamos: Europa Express de Andrea Maceiras. 

Tamén en galego pecharemos a curso en 1º e 2º de ESO. 

Todos somos de Marcos Calveiro foi a opción escollida por/para o super-equipazo de 1º. Dicimos por/para porque é o grupo o que vai escollendo as súas lecturas, dunha pre-selección feita polo profesorado.

E en 2º, como xa levamos comentado estes días por aquí, estamos a gozar cunha de zombies en Galicia e en galego, Apocalipsis zombie. O principio da fin de Manel Loureiro. O primeiro dunha triloxía curiosa, rebosante de humor negro con pingas de terror. Moi recomendable tamén. 

Lendo libros dos que non hai peli...todavía

Este trailer foi feito por un fan, moi fan, de Apocalipsis zombie. O principio da fin., a primeira das tres novelas que compoñen a triloxía de Manel Loureiro. (Só dispoñemos do trailer, creado por un lector, animando, supoñemos, a algunha productora á financiación da película. Vemos a Hugo Silva como posible protagonista, claro que si.)


E aquí vamos as valentes do Club de lectura de 2º de ESO a sumarnos tamén a tantos e tantas miles de fans de Manel Loureiro en todo o mundo. Mañá empezamos, a primeira de zombies que se le no noso club de lectura. Xa vos contaremos !!

Acertando no club de lectura de 1º de ESO

Fonte imaxe

Tras un paseo entre formigas ao longo do primeiro trimestre, con moita participación do alumnado, cambiamos de tema e nos lanzamos a bucear no mundo das aulas. Julian nos deixou ver as miserias humanas que xa van agromando nas aulas dos máis pequenos.

Ahinoa fainos un excelente resumo do argumento (elaborado en castelán porque ela e outr@s compañeir@s elaboraron traballos voluntarios para esta aula):

" Por qué odia Julián a August? Lo sabremos a lo largo del libro. Julián era el mejor niño del mundo hasta que vino Augie y todo se torció. En el libro aparecen más personajes que ellos dos: la madre de Julián, que era muy sobreprotectora con él y su padre, que es muy tranquilo y formal. Julián va cambiando a lo largo del libro porque se va dando cuenta de que ha sido muy malo"

Yago opina: "¡Me parece un libro impresionante! Es increíble la forma en que te engancha, lees un poco y quieres leer cada vez más (...) es un libro que te transmite un millón de sensaciones (...) intriga, tristeza, sorpresa y alegría "

Para Ahinoa " el amarillo refleja los celos, la envidia, el egoísmo (...) La lectura me produjo sensaciones como rabia, porque no me gustaba nada como Julián trataba a August, y porque la madre de Julián era muy sobreprotectora cuando Julián no tenía razón. También tristeza, cuando la abuela cuenta la historia de Torteau a Julián"

Semaniñas de cine (entre exames e avaliacións!)

A que mola? Pois si, alá que nos fomos os do Club de lectura de 4º de ESO a comprobar canto de fidelidade ao libro había, xa que o limos a finais do curso pasado. E comprobamos que hai moita fidelidade !!!

Cando escollemos esta lectura, ademáis de vir recomendada polo profe de inglés, Francesco, o booktrailer despertou moito a nosa curiosidade. Podedes velo pinchando AQUÍ

Os comentarios do alumnado foron no seu momento moi positivos respecto da lectura. AQUÍ podedes lelos. É posible que algún ou algunha se anime a seguir coa lectura da triloxía enteira. Está na biblioteca á vosa disposición !!

Así  de guapos e guapas nos puxemos para ir ao cine, un luns, ás seis da tarde. Hora rara, mais era a que mellor nos viña a todos e a todas nun principio, aínda que ao final tivemos algunhas baixas entre alumnado e profesorado.

Libros que dan que falar

Outra das reportaxes sobre o Club de Lectura que botaremos de novo a andar nas vindeiras semanas. Este traballo foi elaborado por Lucas Paz González a finais do curso pasado, entón alumno de 3º de ESO, para a clase de Lingua Castelá e Literatura.

Unos libros que dan de que hablar    

El club de lectura hace más interesante y entretenido leer y poder comentarlo con otras personas.

Esta actividad que se lleva realizando durante bastantes años sigue atrayendo la atención de los alumnos y alumnas del C.P.I Viaño Pequeño, los cuales disfrutan leyendo y opinando entre ellos sobre los diversos temas de los libros

El club de lectura se divide en cuatro apartados, cada uno correspondiente a los cuatro cursos de la ESO, con el fin de adaptar el contenido y la dificultad de los textos en función de cada curso. Durante algunos de los recreos de los martes y viernes después de comer se intenta aprovechar el tiempo al máximo. Este año solo se realiza esta actividad en primero y tercero.

 A lo largo de este curso ya se han leído varios libros de distintas temáticas y diferentes escritores tales como: Un casoiro ben mal amañado del inglés Bali Rai, Poderosa de Sérgio Klein, El silencio se mueve de Fernando Marias, Un pueblo contra los Hamid de Glòria Vergés  y uno de los cómics de  Goscinny y Albert Uderzo: Asterix y Obelix y los normandos.

Además, como recompensa por participar en el club de lectura, se suele hacer alguna actividad conjunta para los cuatro cursos, como excursiones a museos, charlas, visitas a monumentos... Una de las actividades programadas en el anterior curso era la visita al museo de Xosé Neira Vilas, donde esperábamos contar con su presencia. Actividad que tuvo que suspenderse por causa de la salud del escritor, a finales del año pasado tuvimos la triste noticia de su fallecimiento, una gran pérdida para la cultura escrita gallega. Tuvo que cambiarse esta actividad y se visitó la ciudad de la cultura y la catedral de Santiago de Compostela.

En el actual curso el club se desplazó a  la ciudad de Pontevedra para visitar el XVII Salón del libro en O Pazo Da Cultura en el que estaba teniendo lugar la exposición llamada "Canta Bichería!" . Dicha exposición muestra en varios espacios los diferentes paisajes de un libro infantil realizado por el propio salón llamado "As gafas de Estravaganzza Pérez"

Tras preguntar a algunos de sus participantes opinan que "es una actividad muy interesante, sobre todo si te gusta leer" . Este año desafortunadamente el número de participantes disminuyó, haciendo que en total sean catorce personas entre los dos cursos. "Aunque esto facilita el trabajo y hace que las reuniones sean más fluidas, cuanta más gente más opiniones y mejor se pasará" opina una de sus participantes. Al preguntar las razones de no participar en el club a otros compañeros sus respuestas son variadas: "no me gusta demasiado leer", "prefiero jugar al fútbol en el tiempo de recreo".

La profesora encargada de la biblioteca y de la organización del club de lectura, organiza también  otras actividades a través de la red  (Facebook  y el blog http://bibliotrazo.blogspot.com.es/:), como un reto de lectura, en el cual los participantes tienen que leer 24 libros de diferentes temáticas en todo el año, desde libros de cultura asiática hasta un libro de un autor que haya ganado un premio Nobel. En este reto participan ex-alumnos, familiares de alumnos y profes.

Retomando actividades...amodiño

Este mes botaremos a camiñar de novo o Club de Lectura, con novos títulos e, agardamos, novos membros. Para ir abrindo boca, publicaremos estes días algunhas das boas reportaxes sobre esta actividade tan celebrada do Centro que foron elaborados polo alumnado de 3º de ESO a finais do curso pasado, hoxe xa en 4º.

El Club de lectura por Irene Noya González.

 Todo el mundo a oído alguna vez en su oído alguna vez en su vida, hablar de un Club de Lectura. Y todos sabemos en qué consiste.

Un Club de Lectura es un grupo de personas que, entre todas, deciden un libro que leer y un plazo de tiempo para llevarlo a cabo. El espacio en el que se desarrolla puede ser muy variado, pero el más común, es una biblioteca.

El público es muy diverso. Hay desde clubs para niños pequeños hasta para adultos. Lo que importa es que le guste leer, no la edad que tenga.

En cada reunión, los integrantes del club, ponen en común sus opiniones sobre el libro y/o ideas y sensaciones que han sentido a lo largo de la lectura. En muchas ocasiones, hay un gran contraste entre las opiniones, lo que hace más interesante la reunión, ya que sería muy aburrido si todos tuviésemos las mismas opiniones y los mismos gustos.

Las opiniones sobre un Club de Lectura son de lo más interesantes. De los que los defienden hasta los que no le ven la utilidad a estas reuniones. Pero en general, son opiniones positivas.

Se le ha preguntado a adolescentes entre 14 a 19 años sus opiniones sobre el Club de Lectura. Y los resultados son de lo más interesantes.

La primera opinión es de una adolescente de 14 años que dice lo siguiente: “No estoy en un Club de Lectura. Porque si quiero leer algo, ya lo leeré cuando quiera y el libro que quiera, no hay porque estar en un club para leer, no lo veo interesantes. No me parecen útiles. A una persona que no sabe si apuntarse… que no se apunte, que es una mierda”

La autora de este comentario es P.R. Se puede apreciar que a esta adolescente no le gusta mucho la idea de juntarse y/o apuntarse a uno. Aunque eso no es justificación para catalogar de esa manera a un Club.

Tras la primera opinión, el resultado entre leer solo a un Club de lectura es: Persona 1-0 Club de Lectura.

La siguiente opinión es de una adolescente de 15 años que dice: “No estoy en uno. Porque prefiero leer sin ataduras o porque todos en un Club lo hacen. Está bien para conocer gente con tus mismos gustos en la lectura. Me parece útil para conocer gente. A una persona que no sabe si apuntarse… pues si le gusta mucho leer y quiere compartir sus gustos con otra gente es una buena manera”

La autora de este comentario es I.R. Con su opinión deja ver que, al ir a un Club de Lectura, puedes encontrar personas que tengan gustos para la lectura iguales y/o similares.

Con su comentario, podemos decir que hay un empate de opiniones: Persona 1-1 Club de Lectura

La siguiente opinión es de una adolescente de 14 años que dice: “Estoy en uno.  Porque la lectura me parece un pasatiempo divertido y puedo comentar libros con otra gente, es una buena forma de captar varias interpretaciones. Opino que son muy interesantes y que son muy divertidos para la gente que le gusta leer, un buen lugar para compartir el amor por la lectura. Me parece útil porque aprendo mucho. A una persona que no sabe si apuntarse…que debería apuntarse si de verdad le gusta la lectura”

La autora de este comentario es C.C.. Con su opinión, podemos apreciar que ir a un club de Lectura es divertido y que se aprende mucho.

El resultado de opiniones es: Persona1- 2 Club de Lectura

La siguiente opinión es de un adolescente de 17 años que dice: “No estoy en uno. Porque no tengo tiempo. Son buenos porque te hace ver otros puntos de vista. Me parecen útiles porque te incitan a leer más. A una persona que no sabe si apuntarse…. Que si le gusta leer que se apunte porque es divertido y una bonita experiencia”

El autor de este comentario es Tomás Beiras. De nuevo, se demuestra que apuntándose a un Club de Lectura ves distintos puntos de vista y que es divertido. Añade, además, que es una bonita experiencia.

El resultado de opiniones es: Persona 1- 3 Club de Lectura

La siguiente opinión es de un adolescente de 16 años, que, siendo más breve, dice: “Sí estoy en uno. Porque me gusta leer. Son guays. A una persona que no sabe si apuntarse…que venga que se pasa muy bien “

El autor de esta opinión es B.C. Con su breve opinión, de nuevo se ve, que yendo a un Club de Lectura se pasa bien, algo que realmente se aprecia.

El resultado de opiniones: Persona 1- 4 Club de Lectura

La siguiente opinión es de una adolescente de 15, que dice: “No estoy en uno. Porque en el instituto al que voy, no hay. Son interesantes porque te mandan leer libros, opinar sobre ellos y así aprendes más. Me parecen muy útiles. A una persona que no sabe si apuntarse…. Pues que va a ser una actividad muy interesante, que lo va a pasar bien, que va a conocer más libros y que va a hacer su vida mucho más interesante”

La autora de este comentario es Irea Ríos. De nuevo, se dice que es muy interesante y que lo va a pasar muy bien. Añade, además, que va a hacer su vida más interesante. La razón de ello, es que, al leer, será mucho más culta y podrá charlar sobre más temas.

El resultado de opiniones es: Persona 1- 5 Club de Lectura

Y la última opinión es de una adolescente de 19 años: “No estoy en uno. Porque no suelo leer mucho. Opino que me parece una buena manera de aprovechar el tiempo entre gente que le gusta leer. Me parecen útiles”

La autora de este comentario es A.G. De nuevo, es una buena manera de pasar el tiempo.

Por lo tanto, tenemos un resultado de: Persona 1- 6 Club de Lectura. La victoria es para la lectura en el Club.

Con este resultado, se puede decir que el Club de Lectura, es una buena preferencia para leer y compartir opiniones con los demás integrantes del mismo. En las reuniones, se pueden comentar diferentes puntos de vista y aspectos del mismo libro.

La gran pregunta es: ¿Por qué se hacen Clubs de Lectura?

La razón, es para llenar el tiempo libre de los alumn@s, con algo de lo que luego les puede valer de algo. Leyendo, haces reflexionar a tu cerebro y aprendes nuevas cosas. También se puede conocer a gente con los mismos gustos e intercambiar libros y opiniones.

Estar en un Club de Lectura llena la vida de las personas, las hace más interesantes y, en algunos casos, uno se puede dar cuenta de un hobbie.

Los datos recogidos, afirman lo ya dicho. Se puede decir que el 95% de las personas, están o han estado en un Club de Lectura a lo largo de su vida.

Como dice Joseph Adison: La lectura es a la mente lo que el ejercicio al cuerpo.

Leyendo, ejercitas la mente y la entrenas para actos futuros. La lectura es una forma de canalizar las energías.

Se siguen haciendo Clubs de Lectura y se seguirán haciendo, concienciando a los jóvenes de que, un buen libro en vez de la consola, puede ser una buena elección.

Así, en los ratos libres, se puede coger un libro y sumergirse en un mundo nuevo, siendo testigo de las distintas historias. Los libros dejan ver todo lo que la vida real no tiene y lo que muchos humanos desean.

Da igual la edad y el idioma, todos los libros atraen de igual forma.

¿Cuándo vas a empezar a leer?

Aún no es tarde para hacerlo. Coge un libro y déjate llevar por la lectura.

¿A qué esperas para leer?

Balda de Libros (XLVIII): O gardián invisible, de Dolores Redondo

O gardián invisible. Dolores Redondo. Xerais

Gustoume o libro bastante. A min este tipo de libros non me gustan moito, pero o crime e o misterio desta obra chamou moito a miña atención. En todo momento, dubidas de quen pode ser o asasino. Pero, a min, Victor parecíame o modelo de asasino en serie.

O final é moi aberto, pero gústame que o deixara así. É o tipo de final que che fai querer saber como acaba todo, ler os seguintes libros. É unha boa forma de chamar ao público.

Creo que todo o envoltorio da historia está moi ben feito. A autora tivo que documentarse bastante para facer este libro, algo que se nota moi ben. Todo está moi ben descrito e creo que é algo moi positivo para unha escritora. A autora parece ter a habilidade de saber describir ao detalle, algo que me parece moi importante para este tipo de libros.

Faiche ler sen decatarte do paso do tempo, porque en todo momento tes que seguir lendo para saber máis. É verdade que hai momentos en que te perdes con tanta información, pero está todo moi ben escrito e non creo que haxa ningún problema para lelo.

Recomendo este libro porque penso que lle pode gustar a moita xente. Sobre todo a aquelas persoas que teñan a mente psicópata. Creo que lle pode gustar moito á xuventude de agora.

Está moi ben!

Irene Noya González (3º ESO)

Encantoume. Pareceume un gran libro que engancha moito porque ao ser un libro de misterio que ten mortes polo medio, desde o comezo da historia queres saber quen é o asasino. E a medida que a historia avanza, as túas opinións sobre os personaxes van mudando. Quero ler xa os outros dous para saber como continúa esta historia. Sen dúbida algunha xa forma parte dos meus libros favoritos.

Para min o momento máis importante do libro é cando Amaia se atopa co Basajaun no bosque xa que el, é dalgunha maneira o protagonista de toda a triloxía.

O final foi algo que verdadeiramente non me esperaba. Nunca sospeitei de Víctor. Nin del nin de James. Ao longo de toda a historia sempre estás pensando sobre quen pode ser o asasino, sospeitas de alguén todo o tempo, pero ao final resulta ser o que menos te esperas Nese momento todo pasa moi rápido pero á vez lento, porque non sabes que é o asasino ata que o di.

Penso que para escribir un libro como este hai que ter unha gran mente, sobre todo unha parte psicópata para describir uns escenarios do crime tan polo miúdo.

Nerea Portos Balsa (3º ESO)

Para min o mellor momento desta historia, aínda que non o teña moi claro, porque hai máis que un, creo que foi cando Amaia tivo que interrogar á súa irmá Flora e o peor momento para o meu gusto foi cando apareceu o cadáver de Fredi colgado. 

O tema deste libro está moi ben escollido, e ademais é moi intrigante ao longo de toda a historia. Sobre todo por a forma en que o asasino deixa a todos os cadáveres, xa que é unha forma un tanto peculiar. 

O desenvolvemento tamén está bastante ben, a pesar do largo que é o libro, xa que non se fai demasiado pesado. 

O final do libro non estivo mal, pero eu preferiría un final do estilo que eu propuxen no meu final inventado, porque me parece máis bonito e entretido. 

E coa lingua que usaron para este relato non hai problemas, xa que é un léxico que non ten dificultade algunha, e é perfectamente entendible.

Adrián Brea Martínez (3º ESO)

O Principiño festexa o seu 73 aniversario

Tal día coma onte... así que cun día de retraso, lembramos ao noso querido Principiño. Cantos e cantas de vos coñecestes a súa historia da man dos profes na escola...

A súa historia foi publicada por primeira vez hai xa 73 anos, o  6 de abril de 1943. 

Esta obra é un dos libros máis vendidos na historia, con máis de 140 millóns de copias, ademáis de que ten sido traducida a máis de 250 idiomas, pasando a ser o libro francés máis lido e traducido.

Fonte: amqueretaro.com

Imaxe: Facebook (Un tipo macanudo - Liniers)

Aproveitamos para presentarvos o traballo de Liniers. Se che gusta esta tira cómica, pásate pola súa páxina web http://www.porliniers.com/

Que é iso das "gafas violeta"?

Hoxe poñeremos as gafas violeta e faremos unha foto no recreo para a posteridade. Estivemos elaborando as lentes estes días, pero escoitando comentarios polos corredores, non estou moi segura de que todo o mundo teña claro de que vai isto ....

As gafas violeta é un símbolo empregado pola escitora Gemma Lienas no seu libro O Diario Violeta de Carlota. O xesto de poñer as gafas violeta implica mirar o mundo tentando ver as situacións de inxustiza, de desventaxa, de menosprezo hacia a muller; situacións que por repetidas durante anos e anos son moitas veces invisibles e invisibilizadas.

Fonte: http://www.gemmalienas.com/

Na súa páxina web a autora comenta sobre a súa obra: 

No es una novela, tampoco un diario íntimo cualquiera: estamos ante una guía subversiva que nos invita a reflexionar a veces con humor, otras con rabia y muchas veces con impotencia sobre la situación de la mujer en el mundo actual. Carlota, animada por el juego que le propone su abuela, observa el mundo con las “gafas violeta” y comprueba cómo situaciones que parecían incuestionables resultan injustas y discriminatorias.

Hai uns anos, no curso 2011/2012 algunhas alumnas do centro tiveron a oportunidade de falar coa autora. Limos o libro no Club de lectura de 3º de ESO e foi un pracer participar no programa de Radio Ordes Sumando todas entrevistando a Gemma. Desgraciadamente, o enlace no que se podía escoitar o programa parece que xa non está activo.

E por que violeta???   (Pincha, PINCHA !!!)

Lembrando o Reto de lectura 2016

Lembramos o Reto de lectura de 2016 no que aquí a bibliotecaria, Paula (ex-alumna), Raquel (nai de alumno), Ana (ex-profe do centro), Ana (seguidora do blog e profe de LCL no IES de Carril, en Vilagarcía de Arousa) e Rosa (a nosa profe de Relixión) xa estamos anotadas. Alguén máis se apunta? Enviádenos un mail ou unha mensaxe de Facebook para ir actualizando a lista de participantes aquí !!

En "comentarios" podemos ir contándonos algunha das recomendacións/lecturas que imos facendo. 

Lembro o que fomos comentando ata o de agora:

Paula tiña claros algúns:

6. Libro de autora africana.
Americanah, de Chimamanda Ngozi Adichie.

8. Libro que tiña que ter lido.
Momo, de Micharl Ende.

12. Libro ambientado no futuro.
1984 de George Orwell.

19. Libro dun autor dun país do que non lera a ningún autor.
Algún de Jaled Hosseini, seguramente Cometas en el cielo.

2.Libro escrito en lingua cooficial. 
SPrako tranbia de Unai Elorriaga

Rosa propoñía Carol como libro para o punto número 13. Libro cuya adaptación cinematográfica llegue este año a los cines e Raquel comentou que o empezara pero lle parecía aburrido. Para o punto número 23. Un clásico de la literatura asiática Rosa tamén falaba de El dios de las pequeñas cosas, e para o punto número 16. Un libro ambientado en el futuro falaba tamén de 1984, novela á que tamén lle tiña ganas Raquel. Comentou tamén para o punto número 24. Un libro de un autor contemporáneo de tu país que ela xa leu Un perro d Alejandro Palomas e eu falei de El Silencio se mueve de Fernando Marías, que estamos a ler no club de 1º de ESO.

Eu prometo poñer a miña escolla en "comentarios" nos vindeiros días.

Falamos Rosa e máis eu que sería estupendo poder vernos nalgún momento para comentar cara a cara algunhas das lecturas. A ver se o damos conseguido !!

Balda de Libros (XXIX): Poderosa, de Sérgio Klein

Poderosa. Sérgio Klein. Xerais

A historia que conta o libro está xenial e, para min, non cambiaría nada da historia. Estou segura de que, se cambiara algo, xa non me gustaría tanto.

Non atoparía ningún momento que non me gustase, xa que a historia realmente gustoume moito. Así que, pódese dicir que non teño ningún momento que non me guste.

A mellor parte é cando Júnior fala con Joana e acaba dicíndolle que el é o autor das notas que ela recibe. Foi un momento que non me esperaba! Pero creo que foi unha escolla moi axeitada.

As personaxes están moi ben elaboradas. Gustoume o xiro que tornaron as cousas con respecto ao triángulo Guto-Joana-Júnior. Realmente sorprendeume.

É un libro moi bo, narrado dunha forma moi sinxela, que fai que a lectura sexa máis levadeira. Sen dúbida, o libro lino moi rápido grazas á forma na que o autor o narra.

O vocabulario do libro é un pouco difícil, xa que había palabras en portugués, o que fixo que o dicionario estivese ao lado durante a lectura.

Recomendaría o libro a rapaces e rapazas da miña idade, xa que creo que lles pode gustar este libro.

Un libro moi entretido!

Irene Noya González (3º ESO)

Para min, o momento máis importante é cando Salete lle di a Joana que é poderosa porque a partir de aí, todo o que Joana escribe faise realidade. O momento que menos me gustou foi cando o pai de Júnior vai á casa de Salete e mata ao can do rapaz, aínda que tamén foi moi emocionante porque despois Salete chama a Joana e a rapaza descobre que é moito máis poderosa do que pensaba xa que, pode revivir a seres vivos.

Este libro gustoume moito e desfrutei coa súa lectura porque case sempre pasan cousas. Aínda que esta historia non é das miñas preferidas, porque a min gústanme as historias de  misterio, e esta é de aventuras con algo de fantasía, pareceume moi boa. 

Os personaxes, polo menos para min, son bastante cómicos, sobre todo o pai cando se pon en modo romántico grazas a súa filla.

Recomendaríallo aos rapaces e rapazas máis ou menos da miña idade porque a protagonista da historia tamén é unha adolescente.

Nerea Portos Balsa (3º ESO)

Para o meu gusto o mellor momento deste fragmento resulta ser cando Joana viu a súa avoa mais a Guto bicándose porque Guto era o mozo que lle gustaba a nosa protagonista, Joana. Paréceme que o tema está ben escollido xa que así ten moitas oportunidades de tema sobre Joana, os mozos, os problemas na casa, a súa avoa Nina, o centro de beleza... 

Eu creo que se desenvolve bastante ben este libro, xa que non se enreda moito nin se queda curto á hora de explicar calquera cousa. 

A min gustoume moito o final porque non me esperaba o que Junior fixo, é dicir, acaban saíndo con Joana, porque fora el quen lle mandara as cartas. E ela pensaba que era o rapaz que lle gustaba ao comezo do libro, que era o que menos esperaba que fose, Junior. 

Pareceume que a lingua que escolleron, moi coloquial, resulta fácil de entender aos rapaces e rapazas da miña idade.

Adrián Brea Martínez (3º ESO)

Gustoume moito este libro porque mostra o poder que teñen as palabras aínda que sexa dunha maneira esaxerada e con maxia polo medio.

O momento máis importante do libro penso que é cando Joana non fai caso do que lle din os demais e segue lendo a súa redacción de Xoana de Arco e lea de todas maneiras, ainda que non sexa unha redacción tradicional.

Non faría moitos cambios no desenvolvemento pero si algún, como que Joana tivera o valor para enfrontarse a Dany e poñela no seu sito dunha vez por todas. Non cambiaría o final pois é un perfecto exemplo de que ainda que as cousas ao final non saen como as tiñas planeadas poden ser tan boas ou incluso máis.

Penso que é un libro fácil de ler , xa que o seu vocabulario non é moi difícil e conta as cousas de maneira sinxela e directa.

Recomendaríalle este libro ás persoas ás que lle gusten os libros realistas pero cun toque de fantasía e de humor, á vez que critica as situacións da vida real.

Olaya Dubra Boquete (3º ESO)

É un libro de fantasía xa que ninguén pode ter eses poderes na vida real pero está moi ben e a min gustoume moito.   

A parte que máis me gustou foi cando a avoa pinta o cabelo de vermello e pon un piercing na cella porque é moi gracioso que non lle deixaran e ao día seguinte aparecera xa con el.   

Non houbo ningunha parte que non me  gustara ou que me parecera que estivese mal redactada excepto cando Joana rexeita a Guto e lle dí que a esqueza para sempre.   

Non lle faría niungún cambio e gustoume moito así como está. Tamén me pareceu un final axeitado e bonito aínda que non me imaxinaba que acabaría así.

Foime doado de ler e non ten un vocabulario difícil de entender. Recoméndoo porque está moi ben e penso que lle pode gustar a xente de calquera idade tanto como me gustou a min.

Fernando José Couselo Noya (3º ESO)

O gardián invisible de Dolores Redondo

Esta é definitivamente a seguinte escolla dos membros do Club de 3º de ESO. A primeira novela da chamada triloxía de Baztán. E aquí o profesorado que lemos con eles, estamos tan contentos !!

O Blog da Editorial Xerais comenta cousas como as seguintes sobre esta obra:

Unha novela impactante, seductora, aditiva e misteriosa construída por unha autora navarra de ascendencia galega, capaz de conxugar na súa novela a investigación científica coas lendas vascas.

A escritora Dolores Redondo Meira, de nai galega e con familia en Corme, editou simultáneamente en 2013 a súa novela en dez idiomas, entre eles o galego a través de Xerais.

O productor da saga ‘Millennium’ mercou os dereitos de El guardián invisible para o cine

Nova lectura no Club de lectura de 1º de ESO

"El guardián invisible" de Dolores Redondo

Aquí andamos á procura de novas lecturas para os membros do club de 3º de ESO. Esta podería ser unha das opcións. Misterio con algo de realidad e algo de fantasía, una combinación difícil, pero que resolve a gusto de todos e todas. E algo que resolve tamén a favor de todos e todas, está traducida ao galego.

Balda de Libros (XXIV): Un casoiro ben mal amañado, de Bali Rai

Un casoiro ben mal amañado. Bali Rai. Sotelo Blanco

Paréceme un libro moi interesante xa que mostra un concepto que está á orde do día, o mal que o pasan os fillos dos emigrantes ao estar entre dúas culturas, a do país no que se atopan actualmente e a do seu país de orixe, e non sentirse completamente identificados con ningunha das dúas.

É un libro fácil de ler xa que non propio libro que resolven todas ou case todas as dúbidas que poidas ter en canto ao vocabulario mediante unha explicación. 

Con todo cambiaría o final no cal Manny deixa á rapaza india plantada no día da súa propia voda, sen ter a culpa da mala situación do rapaz, e se cadra ela si que quería casar. Tamén faría algún cambio no desenvolvemento, como que Manny coñecera ao seu tío Jag dende o principio da historia, xa que lle puido ter axudado moito. 

Recomendaaría este libro sobre todo á xente que se atope  en contacto con emigrantes na súa vida diaria, para así coñecer aínda máis a súa situación, o que lles axudaría a ver se teñen dificultades co seu contorno máis facilmente.

Olaya Dubra Boquete (3º ESO)

Para min o mellor momento desta historia foi cando chegan borrachos a clase o protagonista, Manny, e o seu amigo Adri, porque me resulta canto menos gracioso. Tamén me gustou o tema que escolleron, os sufrimentos dun rapaz porque seguro que moitos rapaces e rapazas pasan pola mesma situación que Manny que non é para nada agradable, xa que a súa familia o fai sufrir moito en case todos os momentos da historia.

Na miña opinión tamén foi un bo desenvolvemento porque non se fai moi pesado polo seu contido nin se fai moi lixeiro pola falta de detalles na historia. O que si que non me gustou moito foi o seu final, xa que eu prefería que acabase a historia con Manny e Lisa saíndo xuntos e non que Manny acabase saíndo coa outra moza, Jenni, a cal non especifican nada dela na historia practicamente. 

A lingua a min non me resultou para nada complicada ou descoñecida, xa que se entende á perfección.             

Adrián Brea Martínez (3º ESO)