Contacta connosco no mail bibliotecatrazo@yahoo.es



lunes, 18 de marzo de 2019

Repasando clasificación de la oración simple por su estructura

Pincha en los enlaces

http://www.xtec.cat/~jgenover/predic1.htm

http://www.xtec.cat/~jgenover/predic2.htm

Andel de Libros (XXVI): Made in Galiza, de Séchu Sende



Este libro gustoume moito e foi moi entretido. Pareceume moi divertido por estar feito por moitos contos máis pequenos. É dicir, aínda que teña sempre algo en común (a defensa da lingua galega), as historias son totalmente diferentes. Os capítulos son moi pequenos e lense moi rápido. 

Houbo unha historia que me gustou moito a pesar de ser moi breve, ía sobre namorarse, e como o fixeran dúas persoas. Faría de cambios que, xa que se está a defender o galego, poñer menos contos noutros idiomas, por exemplo o castelán, xa que hai varios que falan en castelán. Aínda así, gustoume moito. 

Séchu sabe moi ben como poñerse na pel dos protagonistas (porque en cada historia hai uns diferentes), e faicho pasar moi ben mediante a lectura. 

O libro é moi emocionante, e ás veces tamén contraditorio, por exemplo, nun capítulo defende moito a lingua galega, e noutro, pola contra, fala todo o tempo en castelán, supoño que isto estará feito adrede para que nos decatemos. 

É un libro que lle recomendo a calquera persoa de calquera idade e ten unha lingua moi fácil de entender.

Tania Villasenín Bello (4º ESO)


A min o libro Made in Galiza pareceume xenial e foi un dos libros que máis me gustou ata agora xa que toca un tema moi vixente no galego e faiche reflexionar bastante. 

Non se trata dun libro ao que estemos acostumados porque non consta dun principio, nó e desenlace, senón que é un conxunto de relatos. Relatos moi pequenos e cunha lingua moi sinxela polo que son moi fáciles de ler, cada un cuns personaxes diferentes: uns vellos, outros novos, uns reais, outros imaxinarios... pero todos teñen un tema común que é a lingua. 

Penso que o que pretendeu Séchu Sende ao escribir esta obra era facer chegar aos seus lectores o que lle está acontecendo ao galego xa que é unha lingua minoritaria e estase vendo invadida polo castelán, e facernos reflexionar sobre iso para que tentemos difundila e coidala ó máximo posible para que non desapareza.

Paula Lema Domínguez (4º ESO)

Este libro gustoume moito, é moi interesante e entretido. Son un conxunto de relatos de diferente temática. Ten unha linguaxe moi doada de entender polo que se le moi rápido e sen problema.

Neste libro non hai relación entre portada e contido, na portada aparecen unhas bombonas cunhas caras pintadas e no libro non aparece isto.

Este obra recibiu un premio, o chamado premio Anxel Casal. Xusto llo deron no ano en que se publicou, en 2007. Foi o mellor libro do ano.

O relato que máis me gustou de este libro foi “A agulla de marear “ porque me pareceu moi divertido.

En canto aos personaxes, un dos que máis me gustou é o rapaz de "A agulla de marear", porque foi o relato que máis me gustou. Outro personaxe que tamén me gustou moito foi Luis de "Fixen unha ouiha co espirito de Castelao", porque foi moi gracioso que acabara falando o galego.

Recomendo este libro sen dúbida ningunha porque seguro que lle vai encantar a todo aquel que o lea.

Damián Regueiro Liste (4º ESO)

Andel de Libros (XXV): Miss Ourense, de Bieito Iglesias




Este libro foi moi interesante porque cada historia enganchábate moito mais debido aos casos ían sucedendo. 

Para min o momento máis importante desta historia foi cando o protagonista resolveu os 3 problemas.

A min o personaxe que mais me gustou foi o detective xa que resolvía os problemas moi facilmente e sen ningún problema. Os outros personaxes que mais me gustaron foron Claudina e mais o seu home xa que lle axudaron moito ao detective a resolver un dos crimes e en concreto non teño ningún personaxe que non me gustara. 

Sobre o seu desenvolvemento non cambiaría nada porque para min persoalmente penso que este libro está ben escrito. E sobre o final poñeríalle a cada historia unha distinta. 

Con respecto á lingua para min non foi moi difícil de entender xa que penso que ten unha vocabulario bastante xeral. 

Eu recomendaríallo a persoas que lles gusten os temas sobre os crimes.

Alejandro Vásquez Fernández (4º ESO)

A min o momento máis importante do libro pareceume a escena no que entra a rapaza e está o detective dentro falando coa muller de Aquilino sobre o seu asasinato e se había algunha persoa que lle tivese tirria, entón entrou a rapaza cunha roupa demasiado inadecuada para o momento no que mataron a o seu pai. Este momento paréceme o mais importante porque é o que mais me gustou xa que a rapaza é moi "pasota", así coma nós.

Polo demais, parécenme unhas historias moi interesantes e gustáronme moito, só que custa moito comprender o que está a contar en cada momento xa que a lingua é moi complicada, cambiaría a linguaxe do conto porque era moi custoso seguir a trama.  

O final pareceume axeitado xa que conseguiron resolver os asasinatos dos asasinados.

Eu este libro só o recomendo para persoas maiores de 19 anos xa que na miña opinión é moi doado de entender para elas, pois como xa dixen a lingua era demasiado complicada para as a nosas idades. 


Alicia González Lage (4º ESO)