Contacta connosco no mail bibliotecatrazo@yahoo.es



xoves, 19 de maio de 2016

Balda de Libros (XLIII): A sorte de espertar, de Xabier Alcalde.



O momento que máis  me gustou deste libro foi a festa dos curmáns de Aurora. Tamén me gustou moito que Aurora buscase amigos, non só por ser intelixentes como ela, senón por ser boas persoas, e que ela e Lidia fixeran unha boa amizade. Outra cousa que me gustou foi que Lidia fose capaz de se enfrontar a seu pai.

Os personaxes que máis me gustaron foron Aurora e Lidia, unha polo feito de ser protagonistas deste libro, e outra porque fixeron unha moi boa amizade en tan pouco tempo, tamén que ao final desta narración fosen quen de contar o que lles pasaba unha a outra. 

Este libro é divertido, aínda que ao principio a min pareceume un pouco aburrido, xa que non hai ningún diálogo. Polo resto o libro gustoume moito, aínda que se eu fose a autora do libro cambiaría a final, para que as dúas rapazas non se tiveran que separar e non ter que romper a súa  gran amizade. 

Eu recomendaría este libro a adolescentes, xa que se reflicte o importante que é axudar a unha persoa, cando está  débil, xa que é cando máis o necesita. Aos adolescentes este libro eu penso que lles vai gustar moito.

Nerea González López (3º ESO)


Paréceme un bo libro, xa que é fácil de entender e porque trata dun tema moi importante ao longo da historia: o camiño polo que te poden levar as amizades que escollas.  

O mellor momento do libro paréceme que foi cando Lidia e os seus pais aceptan o futuro de Lidia e deciden apoiala en non seguir estudando. O final non me gustou moito, xa que as dúas amigas sepáranse e a súa amizade que na miña opinión era única acábase nun momento para sempre. Eu cambiaríao por un no que Lidia e Aurora se seguisen apoiando toda a vida e que a súa relación durase para sempre. 

En canto ao desenvolvemento non faría ningún cambio. Gustaríme que houbese unha segunda parte desta historia para poder ver como lle foi a vida ás dúas protagonistas e comprobar se Aurora tivo todo o éxito profesional polo que estivo traballando.

Recomendaríalle este libro ás persoas ás que lles gusten os libro sen demasiada acción, nas que se reflexiona bastante.

Olaya Dubra Boquete (3º ESO)


A parte que máis me gustou foi cando a Aurora se lle ocorrera axudar a estudar a Lidia para setembro sobre os temas que tiña que recuperar porque á parte de que eran moi boas amigas lle daba pena que repetise. Entón ela fixo un gran esforzo e axudouna e ao final aprobara e cando chegou a onde ela deulle  un abrazo moi forte e díxolle a Aurora que lle debía unha porque se perdera todo o verán, Ademais gustoume esa parte porque foi un gran detalle pola súa parte, pòis as materias que máis lle custaban eran as Matemáticas, Sociais, Castelán e Bioloxía. 

A min este libro pareceume moi bo e á parte tamén moi interesante, fácil de comprender excepto algunhas palabras que eran moi complicadas pero que se podían sacar polo significado do contexto.

Eu non faría ningún  cambio porque me pareceu boa a narración e a miña opinión sobre este libro é que se lle podería recomendar a rapaces ou rapazas aos que lles gusten ler libros sobre os temas da escola.

Alejandro Vásquez Fernández (3º ESO)

Balda de Libros (XLII): Dragal II. A Metamorfose do Dragón, de Elena Gallego Abad



Este libro encantoume! Creo que me gustou máis ca o primeiro, que xa é dicir, porque o primeiro gustoume moitísimo. A saga Dragal, creo que se pode incluír nos meus libros favoritos.

Era case imposible interromper a lectura, xa que era como se o libro me chamara e me dixera que acabara a lectura. O libro engancha moito, porque a trama do libro é moi interesante. Hai que ter moita imaxinación para inventar un dragón como é o deste libro. E inventarlle a historia á Fraternidade...  creo que pode ser o máis complexo de inventar deste libro. Pero a autora conseguiu que todo conectara moi ben. Mellor do que eu cría!

Coma no anterior, o final aberto deixoume feita un lío. Non se fai iso, muller! Deixoume en tensión por saber o que acontecera con eles. Pero, na miña opinión, creo que o fixo moi ben. Non como noutros libros con final aberto que te deixan mal. Este libro fai moi ben o final aberto. E cada libro conecta con seguinte dunha maneira moi especial.

Durante toda a lectura experimentei moita inquietude. É como se todo o que envolve a Dragal, sexa unha escura brétema. Como se che deran calafríos.

Pese ao final aberto, demasiado aberto creo eu, o libro encantoume moito.

A forma de contar todo o que pasa, de describir cada detalle do dragón, é moi boa. A escritora fai que queiras devorar o libro e que continúes co seguinte.

A parte do dragón é xenial. A min encántame a fantasía e creo que Dragal é moi peculiar. Os seus poderes son moi interesantes. Quen me dera telos e usalos como eu quixera!

Recoméndolle este libro a quen lle guste a fantasía. Porque aos amantes deste campo, non os vai decepcionar. Creo que supera con creces o primeiro libro.

Está xenial!

Irene Noya González (3º ESO)

O momento que máis me gustou deste segundo libro de Dragal foi cando souben que Hadrián se estaba recuperando moi rápido, e que volvería a ser case normal. Tamén me alegrou saber que atoparan a Hadrián, pero o adolescente non estaba moi ben. Outra cousa que me gustou moito deste libro foi que Mónica non se separase en ningún momento do seu mellor amigo, e Hadrián puido confiar plenamente nela, porque non lle contaría a ninguén o seu segredo. 

A parte que menos me gustou foi cando o doutor lle ten que contar á nai de Hadrián, que este non ten moitas esperanzas de que sobreviva. 

Os personaxes que me parecen mellores son Hadrián e Mónica, non só polo feito de ser os protagonistas, senón porque son moi bos amigos e souberon coordinarse moi ben, durante todo o que pasaron xuntos. En cambio o personaxe que menos me gusta é Brais porque non puido aceptar que os seus compañeiros non lle fixeran caso, ademáis tiña moita envexa de Hadrián. Por iso o rapaz decidiu queimar a igrexa, pero eu penso que vai pagar polo que fixo.

Este segundo libro gustoume moito, igual que o primeiro. Xa que é moi entretido, tamén está cheo de misterio e tamén un pouco de intriga, porque acabas de ler un capítulo e tes moita curiosidade por ler o seguinte ata que se acaba o libro. Ademais ten un vocabulario moi sinxelo. 

Eu recomendaría este segundo libro de Dragal aos adolescentes que lles gusten as historias dos dragóns e a fantasía, que este vai ser o seu libro.  

Nerea González López (3º ESO)

xoves, 12 de maio de 2016

Rap das Letras Galegas: "Cando fales galego, que sexa ao pé dun rego"



Velaquí o divertido Rap das Letras Galegas, "Cando fales galego, que sexa ao pé dun rego", cantado e composto polos alumnos e alumnas do IES Fonmiñá (A Pastoriza), baixo a dirección da profesora Belén Martín Franco.

E que ben soa e que ben feitiña está a letra!

Telexornal Manuel María, elaborado no CPI dos Dices (Rois)





Excelente este informativo monográfico sobre Manuel María, o escritor homenaxeado no Día das Letras Galegas, que foi elaborado no CPI dos Dices-Rois e que visionamos nas aulas de Lingua e Literatura. Con formato de telexornal realizaron un percorrido ameno e didáctico pola biografía e pola obra de Manuel María, con entrevistas a escritores/as, profesores/as de literatura e músicos/as.

Os nosos parabéns ao profesor Luís Gómez Aldegunde e ao seu alumnado do CPI dos Dices por este traballo, que vén de recibir o premio de curtametraxes “Rosalíade Castro”, que convocou a Asociación Socio-Pedagóxica Galega (AS-PG).

Balda de Libros (XLI): Todo o peso do ceo, de Xosé Manuel Martínez Oca



Este libro non me gustou moito pero tampouco está tan mal. Eu penso que debería poñerlle un final un pouco diferente.

A parte que máis me gustou foi cando empeza a saír con Amparo e bailan  xuntos. 

Foime un libro fácil de ler e que se le rápido e é entretido ata o final pero penso que está como sen acabar e precisa ser continuado falando algo máis de cando morre Manuel ou de como se sente despois de que morre ou se lle afecta algo a Sara en lugar de falar só da festa e de que o pasa ben e esquecerse así do que pasou  sen volver falar nada máis de temas que empezara antes como o problema co alcalde ou falar do que fora de Visitación, que ao morrerlle o seu mozo non se sabe nada do que pensa diso nin se o soubo que fora de Manuel. 

Cambiaría o final xa que penso que non debería morrer Manuel ou polo menos debería falar algo máis de cando morre xa que dunha vez que morre cambia de tema e non volve falar máis del. 

Fernando José Couselo Noya (3º ESO)

Balda de Libros (XL): Eu de maior quero ser, de Rosa Aneiros



O libro está ben e gustoume bastante aínda que cambiaría algunhas cousas como o final xa que á parte de ser un pouco triste me pareceu raro e non me esperaba que acabara así. 

A parte que máis me gustou foi cando Miguel  levou a Ainhoa á praia para pedirlle perdón e dicirlle que sentía algo por ela e que lle gustaba. 

Cambiaría o final como xa dixen aínda que non sabería moito o porque. Pareceume un final un pouco estraño e á vez bastante triste. Eu penso que que é un final estraño xa que non me esperaba que acabara así de triste e aínda que tamén e un pouco triste gustaríame un final algo parecido ao que puxen eu no novo final, máis feliz.

Foi moi fácil de ler e de entender e polo resto penso que non faría ningún cambio xa que non está mal así.  Eu recomendaríao xa que me pareceu un libro entretido, que se le bastante rápido e fácil e paseino ben léndoo.   

Fernando José Couselo Noya (3º ESO)

martes, 10 de maio de 2016

4º de ESO descubriendo que el crimen fue en Granada


"Cada ciudad tiene su propio vía crucis. En el caso de Granada, se trata de un camino sinuoso e inquietante: el que va desde la calle de la Duquesa hacia los alrededores de Alfacar. Fue allí donde se produjo, el 18 de agosto de 1936, el martirio del poeta Federico García Lorca junto a tres hombres más: el maestro Dióscoro Galindo y los banderilleros anarquistas Joaquín Arcollas Cabezas y Francisco Galadí.

Entre la sede del Gobierno Civil, de donde Lorca partió en coche sin saber adónde, y la fosa en que acabaron los cuatro, despojados de su vida y su dignidad, las estrechas curvas siguen sorteando todos los misterios de aquellas muertes." 


La figura del poeta Federico García Lorca está dejando cierta huella entre el alumnado de 4º de ESO. Hemos comentado parte de su vida y su obra,  y hemos visto un reportaje que hace años emitió el programa Informe Semanal: La Guerra Civil hace 70 años. El crimen fue en Granada.

Sabemos que la historia de García Lorca, la historia de España, al fin y al cabo, interesa e impresiona por los comentarios del alumnado. Queremos compartir algunos:

Laura comenta: " Me ha llamado la atención el empeño por localizar el sitio dónde está enterrado el poeta (...) Me sorprendió la pobreza y el miedo que había después de la guerra, y también que asesinaran a tanta gente"

Luis se sorprende de que "el poeta estuviera enterrado en una fosa común", al igual que Adrián Landeira: " No sabía que no estaba en un cementerio sino que estaba en un barranco". Además, Adrián destaca cierta información que se detalla en el vídeo: "Autorizaron a la gente para matar a todo aquel que no fuese de su ideología, y no los juzgarían"

sábado, 23 de abril de 2016

Tertulia aberta no Día do libro

Imaxe: www.edu.xunta.es
Non esquecemos o Día que celebramos hoxe.
Estamos a ter unha tertulia ben interesante no Facebook da biblioteca.
Vente e participa !!


xoves, 21 de abril de 2016

Catálogo (incompleto) das árbores e arbustos en Trazo



(Reprodución dun cadro do artista surrealista belga René Magritte)

Unha pequena parte do alumnado de 3º da ESO elaborou fichas para un “Catálogo das Árbores e Arbustos en Trazo” con léxico e definicións recollidas de varias persoas informantes en diferentes parroquias do Concello de Trazo. A posta en común deunos este resultado.

AUTORES: Fernando José Couselo Noya, Nerea González López, Laura Martínez Calvo e Samuel Vieites Abelenda.

INFORMANTES:
María Castro Landeira, 72 anos (Albar, Xavestre)
Avelino M. Martínez Bello, 46 anos (Benza)
Josefa Miramontes Noya, 73 anos, e José Vieites Candeira, 78 anos (Casal, Vilouchada)
María Josefa López Pérez, 42 anos (Ponte, Chaián)

CATÁLOGO (INCOMPLETO) DAS ÁRBORES E ARBUSTOS EN TRAZO

A
Abeleiro: Árbores que adoitan ser pequenas. As follas son anchas e ovaladas, terminadas en punta. Caduca. Dá abelás.
Abeneiro (Ameneiro): É unha árbore de folla caduca. O seu tronco é alongado. Medra en zonas húmidas. A súa madeira é aproveitable para diversas cousas. // Adoita habelos na beira do río e dá unha especie de flor alongada de cor marrón, folla redonda e grande. // Árbore de folla ancha e ovalada. Altura media. En lugares con moita auga. Caduca. Sen froito.
Acacia: Árbore que chega a 35 m. Normalmente. As súas follas son alongadas. Poden ocupar moito espazo. Da familia das mimosas. Perenne. Sen froito coñecido.
Acivro: É un arbusto de folla perenne, a súa madeira é moi dura, ten unhas follas pinchosas que se usan para decorar. O seu froito é de cor vermella, pero é tóxico. // Árbore que pode medir ata 20 m. E vivir ata 500 anos. As follas son ovaladas con puntas que teñen espiñas. Perenne. Dá boliñas vermellas que son velenosas.
Alcolitro* / Alcuelito* (Eucalipto): É unha árbore de folla perenne de crecemento rápido. As súas follas desprenden un cheiro que ten propiedades medicinais. Ten unha pel moi lisa, a súa madeira é aproveitable. //  De tronco adoita ser moi longo e dereito, ten poucas pólas e dá unhas boliñas nas que dentro ten a semente.
Ameixeira: É unha árbore froiteira de folla caduca. Ten unhas follas verdes e pequenas. As súas flores son brancas, bota un froito, a ameixa, que pode ser morada ou verde. // Tronco liso e dá un froito que son as ameixas e son vermellas. // Árbore de pouca altura e estreita. Follas pequenas e redondas. Caduca. Dá ameixas.
Ameixeiro: No tronco ten espiñas e dá un froito negro con forma de oliva.

B
Bedueiro (Bidueiro): É unha árbore de folla caduca, medra nas zonas húmidas. Ten un tronco recto, ten a pel branca e lisa. A súa madeira é aproveitable. // Cortiza branca e a madeira tamén. Dá un froito parecido a unha piña pero máis alongado. // Árbore de folla pequena e arredondada. En calquera lugar. Caduca. Sen froito.
Bieiteiro: É un arbusto, medra en zonas rochosas. Ten unha flor branca, que dá como un racimo* de bólas negras. Ten un tronco foco cunha substancia esponxosa dentro. //  É unha especie de arbusto que ten flores brancas e o interior das súas pólas é como esponxoso. // Arbusto baixo de altura. Follas alongadas e delgadas. Utilízase para cando te picas coas estrugas (ortighas*). Caduca. Dá unhas boliñas negras.
Buxo: É un arbusto de folla perenne. O seu crecemento é lento, a súa madeira é moi dura e moi apreciada. Utilízase para facer cerrados nos xardíns. Ten unhas follas moi pequenas e verdes. Ten as ramas moi compactas. // É tipo arbusto con follas miudiñas e bastas, tronco retorcido e con moitas ramificacións. Non dá froito. O tronco é verdoso. // Arbusto pequeno. As follas son pequenas e redondas. Perenne. Dá potes. // Dá pequenas boliñas tóxicas.

C
Carballo: É unha árbore de folla caduca, dáse principalmente nos montes, a súa madeira aprovéitase para diversas cousas. O seu froito son as landras. // Madeira moi dura e pólas moi torcidas. Dá un froito que é a landra. Cáenlle as follas (caduca). // Árbore que pode chegar aos 50 m. Ocupa moito espazo. As follas son dentadas, “lobuladas”. Caduca. Dá landras.
Castaño / Castiñeiro): É unha árbore de folla caduca. O seu tronco é groso e aprovéitase a súa madeira para facer mobles. O seu froito, a castaña, está dentro dos ourizos. As súas follas son verdes e alongadas. // Follas grandes e alongadas e o froito, que é a castaña, vén nun ourizo. // Árbore que pode chegar aos 40 m. As follas son ovaladas e dentadas, con bordes en forma de serra. Caduca. Dá castañas.
Cebro (Acivro): Follas con espiñas e dá un froito con forma de bólas pequeniñas e vermellas.
Carqueixa / Queirogha*: Non ten follas, é unha especie de arbusto duro, de cor marrón e dá unhas flores de cor tirando a viño.
Cereixeira: Árbore froiteira, baixa e de copa ancha. Dá cereixas.
Chorón: É unha árbore de folla caduca. Pode alcanzar varios metros de altura. Ten un tronco groso e as súas ramas tenden a colgar para abaixo. As follas son verdes e alongadas.
Cirighueleira* (Cerdeira): Árbore de pouca altura e estreita. A folla é pequena e ovalada. Caduca. Dá ciruelas*.
Claudieira: Tronco rugoso, pólas bastas e dá un froito que é a claudia e é amarela.
Codesos: É un arbusto de folla perenne. Alcanza sobre dous metros. As súas follas son pequenas e con flores amarelas. Medra nos montes.

F
Figheira* (Figueira): É unha árbore froiteira de folla caduca. O seu tronco é groso e ten a madeira de cor branca. As súas follas son grandes e de cor verde. Non ten flores, pero ten un froito, o figo, que o ten dúas veces ao ano. // A madeira por dentro ten unha especie de esponxa ou espuma. Ten as follas moi grandes e fan tres esquinas. Dá un froito que é o figo. // Árbore froiteira, con follas grandes. Caduca. Dá figos.
Freixo: É unha árbore de folla caduca. O seu tronco alcanza pouca, ten unha madeira branca. Medra nas beiras dos ríos ou en zonas húmidas. Ten unhas follas pequenas. // altura Árbore. Planta de 15 a 20 m. De altura. Madeira moi dura. Follas alongadas e con dentes. Caduca. // Daba madeira para facer os carros antigos.

L
Laranxeira: Árbore froiteira, baixa e de copa ancha. Dá laranxas.
Limoeiro: Árbore froiteira, baixa e de copa ancha. Dá limóns.
Loureira: Loureiro moi pequeno.
Loureiro: É unha árbore de folla perenne, as súas follas son utilizadas na cociña como condimento ou para a mediciña*. Pode ter unhas flores brancas e as súas follas son verdes e ovaladas. Hai dous tipos de loureiro, o común e o real. // Árbore de talla baixa. Follas alongadas e delgadas. Perenne. Dá unhas boliñas negras.

M
Maceira: É unha árbore froiteira de folla caduca. Ten un tronco pequeno e de copa redondeada. O seu froito é a mazá, hai varias clases, de cedo ou de tarde. Reprodúcense por semente ou por enxertos. Ten unha flor branca. Hai varios tipos como a filluda, tren en rama... // Árbore froiteira, baixa e de copa ancha. Dá mazás.
Mimosa: É unha árbore de folla perenne. Ten unhas follas compostas verdes, botan uns racimos* de flores amarelas perfumadas. Caracterízanse pola súa madeira leñosa e porque se reproducen con facilidade. //Tronco delgado e alto, dá moitísimas flores amarelas, con pelusa ao redor.

N
Nogueira: É unha árbore caducifolia de gran tamaño. Ten unha madeira dura con cortiza gris e lisa. Non dan froito ata que teña dez anos. As súas follas son verdes e grandes, en forma de triángulo. Ten unha flor en forma de verme, despois ten o froito, a noz, que está protexida por unha casca moi dura. // Cortiza medio branca, follas redondas e dá un froito que é a noz e vén envolta nunha cortiza verde. // Árbore de follas anchas e grandes. Altura media e madeira moble. Caduca. Dá noces.

O
Olmo: É unha árbore froiteira de folla caduca. O seu tronco pode chegar a ser moi alto, a súa madeira é branca e pódese aproveitar. Reprodúcese moi fácil por espetos. Ten unhas follas grandes e verdosas. //  Árbore alta e con poucas pólas, coas follas case redondas e parecidas ás do abeneiro. Cortiza verdosa clara e fibra.
Oliveira: Especie de arbusto, follas miudiñas e moitas pólas. Dá olivas.

P
Pereira: É unha árbore froiteira de folla caduca. Ten un tronco pequeno e de copa redondeada. O seu froito é a pera. Dá unha flor branca. As súas follas son pequenas e verdes. Hai varias clases como limoeira, manteca*... // Árbore froiteira, baixa e de copa ancha. Dá peras.
Pexegueiro: É unha árbore froiteira de folla caduca. É de tamaño pequeno. Ten unhas flores rosas que orixinan o seu froito, o pexego.
Picón: Árbore moi alta. Perenne. Sen froito.
Pino / Piñeiro: É unha árbore de folla perenne, de crecemento lento, ten unha madeira ríxida que se aproveita para a construción de mobles. O seu froito son os piñóns. As súas follas son puntiagudas, denominadas iscas: // Ten unha cortiza gorda e dura de cor marrón escuro. Dá un froito que é a pina. Tamén se chama piñeiro. // Árbore conífera. As follas son coma púas. Perenne. Dá piñas e piñóns.
Pinotea: Árbore moi alta. Perenne. Sen froito.

Q
Queiroa: Arbusto, entre 20 e 50 cm. Follas miúdas e numerosas. Perenne. Cápsula redondeada con peluxes que contén sementes.

S
Salgueiro: É unha árbore de folla caduca, que medra cerca dos ríos ou en brañeiras. É unha árbore ramificada. Ten unhas flores amarelas antes de ter as follas. Reprodúcese por espetos. // Árbore alta e con poucas pólas, coas follas case redondas e parecidas ás do abeneiro. Cortiza verdosa, clara e fina.
Sangriños: Árbore baixa. Dá froitos moi agres, os abruños.
Silveira: É un arbusto de folla caduca. Todo o seu tronco é delgado, que está cuberto por espiñas. Ten unhas follas pequenas e algo redondas. Bota unhas flores brancas e despois bota o seu froito, a amora.
Sobreira: Árbore. Dela sácase o corcho* (a cortiza). Coma un carballo de altura. Follas redondas e medianas.

T
Teixo: Árbore entre 12 e 15 m. de altura. As follas son como agullas febles e planas. Perenne. Sen froito.
Toxo: É un arbusto de folla perenne. As súas follas son pinchosas, dá unhas flores amarelas. Pode alcanzar ata dous metros de altura. A súa madeira é moi dura. Medra nos montes. // Arbusto. Planta de pouca altura. Ten moitas espiñas. Perenne.

V
Vimbieira: É un arbusto de folla caduca. Ten moitas pólas longas e moi xuntas, que se chaman vimbios, que se utilizan para facer cestos.

X
Xesta: É un arbusto de folla perenne. O seu tronco é leñoso de cor verde, ten unhas ramas pequenas e flexibles. As súas follas son puntiagudas, de cor verde. Ten unha flor amarela. Pode alcanzar ata dous metros de altura ou máis. // Ten moitas ramificacións, é tipo arbusto e ten un cheiro forte. Ten flores que poden ser amarelas ou brancas e dá unha especie de froito alongado como o froito das fabas e nel ten as sementes.