Todas as mulleres. Todos os días.

      Cada 8 de Marzo lembramos os nosos dereitos e deberes

Imaxe vista en : www.internationalwomensday.com

A importancia do 8 de Marzo (en 3 minutos e medio)

                                         Fonte: Youtube

Andel de Libros (XXX): Males de cabeza, de Fran Alonso

Males de cabeza, de Fran Alonso, Xerais

O libro está bastante ben, ten relatos cun contido bastante variado, e sobre todo con historias bastantes reais e cercanas a nós.  Ao dicir cun contido bastante variado, quero dicir un contido que vai dende unha chamada defendendo o galego, ata cans, pasando polo fútbol e as distintas ideoloxías…

O relato que máis me gustou foi o de “Os aforros da vella”, xa que me pareceu moi graciosa a historia en si, porque que lle dera un infarto á vella protagonista só porque a caixa de aforros se traslada é moi gracioso.

O relato que menos me gustou foi o de “A tolemia é un sombreiro” xa que, ao estar dividido en anacos e no medio ter outros relatos, unha non se entera un moi ben de que vai.

Rocío Villasenín Bello (4º)

Así están as cousas: Tan só un 5% das alcaldías do mundo están nas mans dalgunha muller

Una mayor participación femenina en la esfera publica no solo mejoraría la situación de las mujeres, sino también "la calidad de vida de toda la población".

 Aquí o artigo completo

Esta semana: a muller é a protagonista

Este venres 8 de Marzo conmemoramos o  Día Internacional da Muller traballadora e ao longo destes días iremos colgando entradas relacionadas coas actividades das mulleres, mulleres que moven o mundo, o transforman e o gozan. E desgraciadamente, tamén algunhas que sofren.

Imaxe: www.pijamasurf.com

Hoxe falamos das mulleres que crean e transforman a linguaxe. Aquí 

Andel de Libros (XXIX): Cartas de amor, de Fran Alonso

Cartas de amor, de Fran Alonso, Xerais, Fóra de Xogo

O libro en xeral gustoume moito. Nunca lera libros con distintos relatos. Algunha que outra cousa custoume entendelas coma a carta “Zé, Volcán de amor”, foi un dos relatos que máis me custou entender, polo resto o libro está moi ben. O autor podía facer outro libro coas respostas ás cartas. Gustaríame moito saber se as cartas foron recibidas ou non.
Paréceme un libro bonito, entretido e sobre todo un libro que ten moitos sentimentos. Dende a primeira carta enganchoume porque é un libro no que quedas coa intriga de que vai seguir escribindo a persoa que escribe a carta. Paréceme que Fran Alonso quixo mandar mensaxes aos lectores sobre todo na carta “Confesión” que ainda que non che gusten os homes neste caso, podes confiar no teu mellor amigo ou en calquera outra persona de confianza.

Daniel González Iglesias (3º)

Cartas de amor é un libro que non ten dificultade para ler, apenas ten palabras descoñecidas.

O libro trata sobre cartas, e esas cartas conteñen a guerra, a inmigración, o franquismo, a pobreza, a prostitución, a presión social, a integración, a violencia etc.

As cartas son escritas por mulleres que viven en diferentes circunstancias vitais, persoais ou sociais.

É recomendado lelo xa que trata de varios temas diferentes.

O final non o cambiaría xa que trata cada un sobre un tema diferente e xa son apropiados os finais e comezos das cartas tal e como o teñen.

Margarita Pombo Castro (3º PDC) 

Gustoume o libro porque trata sobre temas interesantes. Gustoume o libro porque eran cartas curtas. Unha das cartas que máis me gustou foi a de “Ilegal”.
As cartas tratan sobre temas que poden suceder na vida real e indirectamente fai críticas sociais.
Gústame que trata sobre o que poden sufrir as persoas que están noutro país, porque se tivese que emigrar pasaría algo parecido. E, finalmente, tamén me gusta o libro porque é fácil de ler e é entretido e engancha.

Iria Fajín Casas (3º PDC)

El apasionante mundo de las malas traducciones

Las mejores peores traducciones entre el español y el inglés.
Es un mundo inagotable. Leed el artículo completo aquí y no os perdais los enlaces a Spanish sayings y a Flickr

Foto vista en Facebook.com/SpanishSayings

Un pouco de música para este fin de semana soleado

Visto en Youtube

Qué hambre dan Los Juegos

- Apaga a luz que é moi tarde.
- Xa vou!

   (Ji, ji, ji)

Foto vista en Facebook (El placer de la lectura)

Tildes, comas, puntos...e Copas de Europa

Visto en Facebook (Ostras, que perlas)

O virus dos libros está a infectar Viaño Pequeno

...ou iso comentan por aquí, especialmente dende a lectura no Clube de Los Juegos del Hambre. Lonxe de preocuparnos, @s afectad@s estamos encantad@s.

Se queres saber máis sobre este virus...pincha aquí

Internet fai máis intelixente á xente intelixente e máis tont@s a@s tont@s

Os estudios revelan que é tal cual volo contamos...

Pincha aquí para máis información

Facebook e Twitter aumentan a ansiedade e reducen a autoestima

"Muchos de los encuestados dijeron sentir menos confianza en sí mismos al comparar sus logros con los de sus amigos en las redes sociales, o que 2 de cada 3 aceptaron tener problemas para dormir inmediatamente después de haber estado en estos sitios; y 1 de cada 4 tuvieron dificultades en sus relaciones sociales como consecuencia de un conflicto sostenido en Internet."

Aquí o artigo completo

E vós que opinades...?

Paseando polas rúas de París...

Unha viaxe polo París máis literario....

Relatos de misterio (I): A IGREXA QUE PON MEDO DE NOITE, por Margarita Pombo Castro

A IGREXA QUE PON MEDO DE NOITE

Había unha vez uns homes que estaban sempre argallando trasnadas. De noite paseaban e de día dormían.

Un día colleron e foron á igrexa, e empezaron a andar arredor da igrexa ata que se lles ocorreu ir e facer un furado nunca tumba.

Van e colleron e foron a casa, colleron unhas pas e empezaron a cavar, pero pronto chegaba o día e tiveron que cubrir todo outra vez para que ninguén os vira.

Foron cada un para a súa casa e durmían de día. Colleron outra noite e foron cavar, desta vez xa levaban as pas. Empezaron a facer o furado pero só que era moi fondo e non chegaban abaixo e tiveron que volver a tapar a lápida do morto.

Volveron outro día e como xa foran outros días xa estaba mellor de cavar a terra, e xa sabían de que profundidade era e esa noite si terminaron de facer o furado.

Ergueron a lápida e viron un cadáver pero viron que algo se movía. Co susto eles taparon o furado e puxeron a lápida porque levaran un susto tremendo. Pero despois non sabían se ir o outro día ou non, pero foron valentes e foron e viron que había un morto e que onda o morto había outra persoa que estaba viva.
O vivo falou para meterlle un susto pero eles non levaron susto ningún porque xa o levaran o día antes e xa ían concienciados de que algo había porque algo xa viran. Empezaron a facerlle preguntas ao vivo :

-¿E que fas aquí?

-¿E quen te meteu aquí?

-¿Cómo chegaches ata aquí, e estás aí dentro?

O vivo que apareceu dentro da lápida non sabía como empezar a responder as preguntas de tantas que lle facían.

Pero o vivo empezou a contarlle unha historia na que eran tres amigos contando a el, e que empezaron a facer trasnadas e un día coincidiu no que pensaron, en ir á igrexa abrir unha lápida e así o fixeron. Pero o vivo non sabía que os outros dous amigos lle estaban argallando unha trampa.

Chegou o día e foron facer o furado e logo como era tan fondo empuxárono e logo non daba saído cara fóra pero estaba xa chegando o día e para facer a broma deixárono alí dentro. Taparon rápido e alí quedou ata hoxe, que eles foron esa noite a abrir a lápida e deron con el pero como estaba tan cambiado ningún dos vivos o recoñeceu e eran os seus amigos que o deixaran alí dentro.

Eles xa non se recordaban que esa era a tumba na que o seu amigo estaba alí, delgaducho, feo, etc , todo cambiado que non se recoñecían uns aos outros.

Ata que ese día levaran unhas pas e un foi por unha corda e el agarrouse a ela e así foi saíndo cara fóra.

Cada un foi cara á súa casa pero un levou ao amigo para a súa casa e alí o escondeu para que os da familia non levaran unha sorpresa moi grande para eles porque xa había moitos días nos que xa buscaran por el, pero os amigos xa o sabían pero calaron por medo.

Chegou o día e levárono á súa casa e comentaron a verdade xa aos da familia porque era moita sorpresa xunta a volvelo a ver a el e saber a verdade do sucedido.

Desde ese día xa non volveron facer outras trasnadas, porque pensaron que por culpa dese chiste moitas persoas sufriron, pero logo recuperaron a felicidade.

Todos volveron a ser amigos outra vez como se nada pasara.

Margarita Pombo Castro (3º PDC)