Contacta connosco no mail bibliotecatrazo@yahoo.es



mércores, 28 de xaneiro de 2015

Andel de Libros (XVIII): Miss Ourense, de Bieito Iglesias



A min persoalmente este libro non me gustou moito pero tampouco me desgustou de todo. As historias que conta en si gústanme bastante, pero despois a forma en que está contado fai que perda todo o seu interese, xa que se enguedella demasiado, e pérdeste moitas veces lendo.

A escena máis importante penso que foi cando se reconciliou con Tina, a súa muller, xa que despois de se pelexar, Sindo tiña que durmir fóra da casa, e a el iso facíaselle moi duro.

O tema é emocionante, porque relata os sucesos que ten que resolver un inspector, e todo o proceso que leva a cabo ata chegar á solución.

Algún cambio si que faría, como cambiar a forma en que está narrado, e facelo dunha maneira máis sinxela. Con respecto ó final, prefiro o do libro e non o que inventei eu, porque o meu paréceme bastante aburrido.

A lingua non foi especialmente fácil de entender, xa que había bastantes palabras que non entendía.

Jennifer López Becerra (4º ESO)

Andel de Libros (XVII): Os dous de sempre, de Castelao


Os dous de sempre. Castelao. Galaxia

Para min Os dous de sempre é un libro bastante entretido de ler, pese a estar escrito en galego doutra época, mais aínda que hai algunhas palabras que me resultaron difíciles de comprender, moitas delas, lográbanse sacar polo contexto.

Desde o principio engancheime moitísimo ao libro, xa que, os capítulos non son moi longos e están ao final acompañados dun debuxo do autor.

A parte máis importante do libro, e ademais, a que máis me gustou foi cando Pedriño e Rañolas se atopan despois de tanto tempo.

Páreceronme moi divertidas a maioría das intervencións da sogra, aínda que ás veces Pedriño me daba un chisco de pena.

O que menos me gustou do libro foi cando a tía Ádega non quería que Pedriño andase con Rañolas polo simple feito de estar eivado.

Recomendaríalle este libro ás persoas que quixeran saber como eran a sociedade da época de Castelao

Noelia Casas García (4º ESO)

A min persoalmente gustoume moito este libro. Gustoume tanto como está estruturado, por capítulos curtos e un debuxo que ten que ver con algo do capítulo ao final, xa que isto fai máis entretida a lectura, como a historia dos dous personaxes principais.

Houbo varias escenas que me chamaron a atención á vez que me emocionou. Unha delas foi cando Rañolas lle axuda á señora na feira cando a outra señora lle tirara as cousas da cesta, e outra delas foi cando Pedriño e Rañolas se encontran despois de tantos anos sen verse.

A escena que menos me gustou foi cando a tía Ádega non lle permitía a Pedriño estar con Rañolas xa que este tiña un problema nunha perna.

Penso que é un libro fácil de ler , xa que é entretido e engancha pronto, por iso eu non lle faría ningún cambio.

Este libro eu recomendaríallo a calquera persoa xa que a todo o mundo lle gusta ter amigos e este libro represéntao moi ben.

Sandra Noya Redondo (4º ESO)

A min persoalmente este libro gustoume moito, tanto o relato en si, coma a forma en que está deseñado, xa que os capítulos son de cómo máximo tres páxinas, e antes deles hai un debuxo que ilustra o seu contido, e isto permite que a lectura sexa máis fácil, e á vez entretida.

A escena máis importante penso que foi cando Pedriño e Rañolas se reencontraron despois de tanto tempo, xa que é un momento moi emotivo.

O tema penso que é emocionante, xa que conta as aventuras de Pedriño e Rañolas, e non podes deixar de lelo, engancha dende a primeira páxina. Pero por outra banda penso que é triste, xa que amosa o mal que o tiveron que pasar os dous personaxes para gañar a vida.

Non faría ningún cambio, penso que todo está moi ben así

No referente á lingua, había algunhas palabras que non se entendían, pero en xeral foi bastante fácil de ler.

Este libro sen dúbida  recomendaríallo a toda a xente, aínda que non lle guste ler, xa que é moi entretido, e pasas un bo momento.

Jennifer López Becerra (4º ESO)

martes, 27 de xaneiro de 2015

Especialistas de cine en acción: esceas arriscadas e espectaculares

Hoxe queremos presentarvos o Proxecto (programa/canal/páxina web...) CinElmotion. Se che gusta o cine, queres aprender a entendelo, analizalo, e/ou incluso facelo. Esta é a túa páxina.

"El segundo capítulo de cinELmotion está dedicado a conocer el trabajo de los especialistas de cine, responsables de realizar las escenas más arriesgadas y espectaculares de las películas de acción principalmente"



Cinelmotion 2 – European and Latinoamerican cinema in motion from EAVI on Vimeo.

domingo, 25 de xaneiro de 2015

Planazo para 7 e 8 de Febreiro

Os obradoiros organizados pola AC Senunpeso no Laboratorio Audiovisual de Vedra (LAV), ao ladiño de Compostela,  pretenden poñer ao alcance de todos e todas a formación no sempre cambiante mundo do audiovisual e a tecnoloxía da comunicación. Os cursos son impartidos por grandes profesionais na súa área, con anos de experiencia facendo o seu traballo, e a formación é inminentemente práctica e intensiva.

O LAV é tamén unha oportunidade para poñerse en contacto con profesionais a través da intensidade da convivencia durante todo un fin de semana de traballo intensivo. De feito, de anteriores edicións do LAV teñen saído interesantes colaboracións entre alumnos e profesores.

Este ano a oferta formativa é de 11 obradoiros. Como todos os anos, o destinado ao alumnado de ESO, é gratuito. Videocreación con móbiles, interpretación, maquillaxe Fx, vídeo con reflex... Botádelle un ollo. Aquí.


sábado, 24 de xaneiro de 2015

Nen@s lector@s

 
Visto en Facebook (Literatura + 1)
           

                       Estatua do Parque en King Street. Shippensburg, Pennsylvania (EEUU)

venres, 23 de xaneiro de 2015

Grandes poetas en 2º de ESO

A profesora de LCL propúxolle ao alumnado elaborar grupalmente unhas coplas, en lingua castelá. O tema era libre.

As coplas debían axustarse ao esquema métrico  correspondente:

Copla: catro versos de 8 sílabas, arte menor, rima asonante, – a – a

Ademais, deberían empregar algúns dos recursos literarios explicados na aula.

Velaquí os resultados:

A temática futbolística foi unha das escollidas polo grupo formado por Brais, Adrián, Alex e Marcos.

En la Liga Española                               
ni Elche ni Recreativo
le ganan al Barcelona, 
pero sí al Deportivo

E máis tarde, puxéronse cariñosos:

Digas tú, lo que sientes,
digas tú, mi amorcito,
dímelo tú, cuando quieras, 
dímelo tú, cariñito

Tamén Yago, David e Damián se decantaron polo tema deportivo:

Las gradas dicen sí o no,
el triunfo ya está aquí.
Listos para triunfar.
¡Lo vamos a conseguir!

                     
Olaya, Samuel V., Lucas, Nerea, Nerea e Fernando estiveron moi campestres e agrícolas:

                                              La ensiladora ensila,
                                              y con un tractor al lado
                                             enganchado a un remolque.
                                             No sabemos si ha acabado.



Samuel D., Martín, Antía, Laura e Irene amosaron a súa vea romántica. Amor e desamor, un eterno tópico no universo poético:




Te echo mucho de menos           
como el sol al invierno.
Te echo mucho de menos
como al bien en el infierno.




He visto como el agua
disfrazaba a las rocas.
He observado como tú
te divertías con otras.









Moi bo traballo, rapaces e rapazas. 

¡ Noraboa !   !!!A seguir cultivando esa vea poética !!!

mércores, 21 de xaneiro de 2015

Triste despedida en Viaño Pequeno


Hoxe despedimos con moita dor a Andrea 


Entre as súas palabras favoritas estaban paz e esperanza


Dicía que os adxectivos que mellor a definían eran positiva, caprichosa e alegre 


Imposible esquecerte







luns, 19 de xaneiro de 2015

O diario violeta de Carlota, de Gemma Lienas


O diario violeta de Carlota, de Gemma Lienas, Galaxia

Este libro gustoume moito, porque á parte de ser curto é bastante fácil de ler, reflicte unha realidade grande como é a desigualdade que existe entre mulleres e homes.

Eu creo –e paréceme xenial– que a súa protagonista trata este tema como se non quixese que en si existisen ‘’machismo’’ e ‘’feminismo’’, senón soamente a igualdade entre ambos os dous sexos.

O que máis me gustou desta historia foi esa complicidade que Carlota ten ca súa familia, especialmente coa súa avoa. Aínda que co seu irmán tamén; ‘’envéxoa’’ un pouco, porque eu non teño ningún irmán ou irmá co/coa que levarme así de ben.

Tamén me gustou que explicara tan ben todas as cousas que pasan no día a día que son machistas, sen usar palabras moi difíciles, conseguindo así que non se faga aburrido e que aprendas que esas situacións que posiblemente non considerabas machistas, realmente si que o son.

Algo que me pareceu moi interesante foi que tratase o tema dos apelidos (que nuns países cando dúas persoas se casan a muller teña que adquirir o apelido do home), pois é algo que nun principio eu nunca considerei que resultase unha cousa ‘’machista’’. Por iso tamén creo que O diario violeta de Carlota, nos fai reflexionar e darnos conta de cousas que parecen insignificantes se te paras a pensar son mostras de machismo.

O que menos me gustou deste libro foi cando lle regalaron a boneca ao curmán e que os pais do rapaz lla quitaran.

O vocabulario é fácil, se algunha palabra non a entendes facilmente se saca polo contexto no que se
atopa ou tamén no glosario que hai no final do libro.

Creo que todo o mundo debería ler este libro, porque ensina moitas cousas e permíteche abrir un pouco máis a mente.


Noelia Casas García (4º ESO)

xoves, 15 de xaneiro de 2015

Cadriños: "Atrapado pola lectura"


Curioso estudio sobre os beneficios da lectura da saga de Harry Potter


Imaxe: articles.latimes.com



"El estudio, publicado en el Journal of applied social psychology, determina que en dos grupos distintos de alumnos en centros italianos, con los que se habían realizado jornadas intensivas de lectura del bestseller, se mostraban mucho más comprensivos y desprejuiciados para con la inmigración, la diferencia racial o la homosexualidad que otros niños o adolescentes de su edad. La identificación de los alumnos con el mago no era solo debida a su gran popularidad y protagonismo, sino también a sus bondades: él comprende a los seres diferentes, él se muestra benévolo y sensible incluso ante sus enemigos, él es capaz de amar a personajes que en un principio podrían resultar repulsivos, sólo porque no son humanos."

Aquí o artigo completo

martes, 13 de xaneiro de 2015

El olor de la lluvia sobre la tierra seca y otras 28 cosas que no sabías que tenían nombre

"Hasta ahora, cada vez que te ponías a coser botones clavabas las agujas que no utilizabas en lo que tú llamabas “cojincico” o “la cosa esa de las agujas”. Gracias a esta lista, podrás usar el nombre correcto tanto de esta almohadilla (que es un acerico) como de otras 28 cosas imprescindibles para tu vida diaria o para tus partidas de Scrabble, como la espuma de la cerveza o ese maravilloso olor que deja la lluvia después de caer en un lugar seco. (...)





18. Lúnula. El espacio blanquecino semilunar de la raíz de las uñas.

19. Óbelo. Signo de división. El de multiplicar es una más común “aspa”.

20. Petricor. El olor de la lluvia en sitios secos."

Aquí o artigo completo

venres, 9 de xaneiro de 2015

Outro mundo é posible

Non podemos deixar de amosar a nosa dor polos feitos acontecidos en París estes días.  De todo o que temos visto polas redes sociais, gustounos especialmente esta campaña "Non no meu nome" que pretende facer visibles a quen, sendo musulmáns, rexeitan todo acto violento e terrorista.









Imaxes vistas en Facebook (The Post Internazionale)

sábado, 20 de decembro de 2014

Tiempo de milagros

Por Jennifer López Becerra de 4º ESO

www.pasajeslibros.com


Me gusta la portada, la imagen refleja muy bien el contenido del libro: un accidente de tren, un mapa que muestra el recorrido de Kumail, y una cruz con el nombre de “Madre”, que además está en relieve. Supongo que es para darle más importancia. En la parte inferior los colores son oscuros, pienso que es para reflejar las tragedias, y todo el sufrimiento a lo largo de este relato.

Kumail vive con Gloria, en el Cáucaso, en un inmueble para refugiados, con malas condiciones de vida, pero aún así juega con los otros niños y aprende cosas de las personas mayores.
Cada noche Gloria le cuenta su historia: Cuándo era más joven, trabajaba en los huertos de su padre, un día se encontró  con ZemZem y se enamoraron.  Pero una vez que estaban paseando junto a las vías del tren, se produjo un fatal accidente, donde Gloria vio a una mujer con un niño en brazos (Kumail), lo rescató y cogió los pasaportes que llevaban.  Gloria abandona la casa paterna con el niño, para protegerlo de la guerra.
Una noche, tienen que huir del inmueble en el que vivían, debido a que los militares rastrean la zona. Entonces se van a Suma-Sula, un pueblo entre las montañas. Allí, Kumail trabaja buscando níquel, y Gloria conduciendo un camión. Luego se van para Sujumi, allí consiguen los pasaportes falsos, además el hombre que los falsificó le dio a Kumail un libro sobre Francia. Y se enamoró por segunda vez, de Fátima, una chica que no quería abrir los ojos. Antes de atravesar la frontera un hombre los engaña, y permanecen en una granja toda la noche. Por la mañana, los dueños le dan de comer y en la televisión ven noticias sobre la guerra, donde sale ZemZem.
Después en Odesa, cogen un tren para ir a Moldavia, y le roban el samovar y la radio.
Cuándo llegan a Moldavia, no tienen que comer y Kumail roba huevos en una granja, pero el granjero lo ve y le comienza a berrar, mas Gloria, lo ve y lo abofetea.
Más tarde llegan a Rumanía, allí Kumail se hizo amigo de unos gitanos, y posteriormente tanto él como Gloria, se fueron a vivir con ellos.
Llegan a la frontera húngara, en un camión griego, y allí Gloria negocia con otro camionero para que los ayude a atravesar la frontera, este acepta, pero Kumail tiene que esconderse en el camión, de forma que el conductor no se dé cuenta. Pero con tan mala suerte que lo encontró una patrulla aduanera, y lo llevó a Francia, a un centro de acogida.
En Francia, todo era diferente, Kumail echaba mucho de menos a Gloria, y a toda la gente que conoció por el camino, pero un día Prudence, una compañera de clase, comenzó a hablar con él, y desde ese momento fueron inseparables.
Al cumplir los 18 años, consiguió la nacionalidad francesa, y viajó hasta Saint Michel, donde supuestamente vivía su madre biológica, pero luego se fue porque ya no le importaba encontrarla.
Kumail seguía intentando encontrar a Gloria, y después de varios, años le dijeron que posiblemente estuviese en el Cáucaso, este sin dudarlo se traslada a Tiflis (en el Cáucaso), se dirige al hospital en el que está desde hace mucho tiempo Gloria, con mal estado de salud, y sin hablar. Al encontrarse con ella, no lo reconoció, pero luego se echó a llorar, y para su sorpresa, recuperó el habla. Entonces le contó su verdadera historia:
Gloria era hija de un trabajador de los huertos, entonces un día trabajando Gloria se enamoró de ZemZem, y tiempo después tuvieron un hijo (Kumail), todo iba bien, hasta que un día el poder de Moscú se debilitó. ZemZem quiso tomar la justicia por su mano, y junto a Gloria pusieron una bomba en la vía férrea, que hizo descarrilar el tren. La supuesta madre de Kumail, era una mujer que había en el tren con su hijo, a la que Gloria le cogió la maleta, que contenía los pasaportes, y demás cosas. Gloria se sentía insegura al lado de ZemZem. Entonces tomó la decisión de huir junto a Kumail, y fue el padre de este el que los llevó a otra ciudad. Al poco tiempo Gloria se muere.

Este libro me encantó, es muy entretenido y fácil de leer. Además mezcla de una manera muy didáctica, diferentes temas, como son la guerra, las dificultades de vida, y el amor de una madre.

Esta lectura me produjo muchas sensaciones y muy diversas, como pueden ser:

-   El cariño que había entre Gloria y Kumail, tanto antes, como después de conocerse toda la verdad.
-   La solidaridad de muchas de las personas que encontraban en su camino hacia Francia, pues les ayudaban en todo lo que podían.
-  El rencor de Gloria hacia ZemZem, ya que nunca se le borrará de la cabeza lo que hizo por su culpa.
-  La melancolía: cuando Kumail estaba solo en Francia, se acordaba todos los días de Gloria, y de los buenos momentos que pasaran juntos.

La verdad es que hay muchas citas que me gustan, pero me quedaría con esta:

“Sabe que no hay que romper mis sueños, si no perderé un trozo de mi corazón y solo quedarán sus migas”


Elegí esta cita porque pienso que si dejamos de soñar, una parte de nosotros se morirá, y si seguimos soñando seremos mucho más felices, aunque sepamos que nuestros sueños nunca se van a cumplir.