Contacta connosco no mail bibliotecatrazo@yahoo.es



mércores, 27 de febreiro de 2013

Facebook e Twitter aumentan a ansiedade e reducen a autoestima


"Muchos de los encuestados dijeron sentir menos confianza en sí mismos al comparar sus logros con los de sus amigos en las redes sociales, o que 2 de cada 3 aceptaron tener problemas para dormir inmediatamente después de haber estado en estos sitios; y 1 de cada 4 tuvieron dificultades en sus relaciones sociales como consecuencia de un conflicto sostenido en Internet."


Aquí o artigo completo

E vós que opinades...?

martes, 26 de febreiro de 2013

Paseando polas rúas de París...



Unha viaxe polo París máis literario....

Relatos de misterio (I): A IGREXA QUE PON MEDO DE NOITE, por Margarita Pombo Castro


A IGREXA QUE PON MEDO DE NOITE

Había unha vez uns homes que estaban sempre argallando trasnadas. De noite paseaban e de día dormían.

Un día colleron e foron á igrexa, e empezaron a andar arredor da igrexa ata que se lles ocorreu ir e facer un furado nunca tumba.

Van e colleron e foron a casa, colleron unhas pas e empezaron a cavar, pero pronto chegaba o día e tiveron que cubrir todo outra vez para que ninguén os vira.

Foron cada un para a súa casa e durmían de día. Colleron outra noite e foron cavar, desta vez xa levaban as pas. Empezaron a facer o furado pero só que era moi fondo e non chegaban abaixo e tiveron que volver a tapar a lápida do morto.

Volveron outro día e como xa foran outros días xa estaba mellor de cavar a terra, e xa sabían de que profundidade era e esa noite si terminaron de facer o furado.

Ergueron a lápida e viron un cadáver pero viron que algo se movía. Co susto eles taparon o furado e puxeron a lápida porque levaran un susto tremendo. Pero despois non sabían se ir o outro día ou non, pero foron valentes e foron e viron que había un morto e que onda o morto había outra persoa que estaba viva.
O vivo falou para meterlle un susto pero eles non levaron susto ningún porque xa o levaran o día antes e xa ían concienciados de que algo había porque algo xa viran. Empezaron a facerlle preguntas ao vivo :

-¿E que fas aquí?

-¿E quen te meteu aquí?

-¿Cómo chegaches ata aquí, e estás aí dentro?

O vivo que apareceu dentro da lápida non sabía como empezar a responder as preguntas de tantas que lle facían.

Pero o vivo empezou a contarlle unha historia na que eran tres amigos contando a el, e que empezaron a facer trasnadas e un día coincidiu no que pensaron, en ir á igrexa abrir unha lápida e así o fixeron. Pero o vivo non sabía que os outros dous amigos lle estaban argallando unha trampa.

Chegou o día e foron facer o furado e logo como era tan fondo empuxárono e logo non daba saído cara fóra pero estaba xa chegando o día e para facer a broma deixárono alí dentro. Taparon rápido e alí quedou ata hoxe, que eles foron esa noite a abrir a lápida e deron con el pero como estaba tan cambiado ningún dos vivos o recoñeceu e eran os seus amigos que o deixaran alí dentro.

Eles xa non se recordaban que esa era a tumba na que o seu amigo estaba alí, delgaducho, feo, etc , todo cambiado que non se recoñecían uns aos outros.

Ata que ese día levaran unhas pas e un foi por unha corda e el agarrouse a ela e así foi saíndo cara fóra.

Cada un foi cara á súa casa pero un levou ao amigo para a súa casa e alí o escondeu para que os da familia non levaran unha sorpresa moi grande para eles porque xa había moitos días nos que xa buscaran por el, pero os amigos xa o sabían pero calaron por medo.

Chegou o día e levárono á súa casa e comentaron a verdade xa aos da familia porque era moita sorpresa xunta a volvelo a ver a el e saber a verdade do sucedido.

Desde ese día xa non volveron facer outras trasnadas, porque pensaron que por culpa dese chiste moitas persoas sufriron, pero logo recuperaron a felicidade.

Todos volveron a ser amigos outra vez como se nada pasara.

Margarita Pombo Castro (3º PDC)

luns, 25 de febreiro de 2013

O Sol e o Vento

Este é un conto do escritor ruso León Tolstoi traducido ao portugués.


O sol e o vento discutiam sobre qual dos dois era mais forte. 
O vento disse: 
- Provarei q sou o mais forte. 
Vê aquela mulher q vem lá embaixo com um lenço azul no pescoço? 
Aposto como posso fazer com q ela tire o lenço mais depressa do q vc. 
O sol aceitou a aposta e recolheu-se atrás de uma nuvem. 
O vento começou a soprar até quase se tornar um furacão, mas quanto mais ele soprava, mais a mulher segurava o lenço junto a si. 
Finalmente, o vento acalmou-se e desistiu de soprar. 
Logo após, o sol saiu de trás da nuvem e sorriu bondosamente p/a mulher. 
Imediatamente ela esfregou o rosto e tirou o lenço do pescoço. 
O sol disse, então, ao vento: 
- Lembre-se disso: 
“A gentileza e a amizade são sempre mais fortes q a fúria e a força.



Películas gañadoras nos Óscar de Hollywood

Esta noite pasada entregáronse os Oscar de Hollywood, lembramos hoxe as películas premiadas dende os inicios destes premios (moitas baseadas en libros dos que temos lido algún no Club de lectura, todo hai que dicilo)



Vídeo visto no Youtube

domingo, 24 de febreiro de 2013

Tal día coma hoxe...

www.fuertesdelmar.blogspot.com


Celébrase hoxe o aniversario do nacemento de Rosalía de Castro (24 de febreiro de 1837).






O festexo ten este ano un engadido porque neste 2013 cúmprense os 150 anos da publicación do primeiro libro monolingüe
contemporáneo en galego, Cantares Gallegos.


E ti...canto sabes sobre Rosalía...? Xoga connosco aquí 

aquí escoitamos a Rosalía na voz duns intérpretes ben orixinais en Fornelos de Montes (Pontevedra) que nos cautivaron


sábado, 23 de febreiro de 2013

Era una bestia negra, de mandíbula grande, dientes muy afilados...



Por Belén García Lijó (3º ESO)

El perro de los barskerville de Sir Arthur Conan Doyle

En esta novela, los personajes principales son:

Sherlock Holmes: el que tiene el papel decisivo en esta novela. Un detective inglés de gran astucia. Generalmente se levanta muy tarde y, según su compañero Watson, es alto, delgado y de complexión atlética, a pesar de que fuma mucho.

Doctor Watson: el narrador de esta novela. Se hacen pocas descripciones de él en la novela. Por lo que dice Holmes de él, se deduce que es una persona muy activa e impulsiva.

- Sir Henry Baskerville:  hombre bajo de acento norteamericano; es un verdadero caballero y sobrino de Sir Charles Baskerville, es el único heredero de su fortuna.

El Doctor Mortimer:   hombre joven, alto y delgado. Era doctor y médico de cabecera del Sir Charles Baskerville y también un gran amigo.

- Jack Stapleton: hombre de talla baja y delgado, con pensamientos sin escrúpulos para conseguir la fortuna de los Baskerville. Éste y su esposa, Beryl  Stapleton, se hicieron pasar por hermanos al llegar al páramo.

Entre los personajes secundarios, que no son tan importantes, pero sí esenciales, se encuentran:

El mayordomo Jonh Barrymore:  hombre de aspecto digno, alto y elegante. Sirviente de la familia Baskerville durante años, fue él quien encontró el cadaver de Sir Charles en el camino de los tejos.

Eliza Barrymore, su esposa:  Mujer corpulenta, impasible y con una expresión de firmeza y seguridad en la boca.

-Beryl Stapleton:  una mujer hermosa, delgada, alta y elegante. Posee algo exótico y tropical, que forma un contraste singular con la frialdad y la falta de emotividad de su esposo.

Sir Charles Baskerville:  murió hace dos o tres meses antes de la acción que desarrolla la historia. Era un hombre firme, sagaz, práctico y poco dado a las fantasías. Era el dueño de la fortuna Baskerville.

Laura Lyons: de extraordinaria belleza, pero en su rostro había algo, aunque sutil, que no encajaba; cierta vulgaridad en la expresión, dureza en sus ojos y cierta facidez de los labios, que estropeaban su perfecta belleza.

Sr. Frankland, su padre: un anciano colérico, de rostro enrojecido y pelo blanco. Su pasión es el derecho británico y ha gastado una fortuna en juícios.

- Cartwright, amigo de Sherlock Holmes:  es un joven de catorce años que fue el encargado de hacerle llegar comida al detective cuando se encontraba escondido en el páramo y quien le ayudó al principio de la investigación buscando en las papeleras de varios hoteles un periódico recortado.

-Perkins, un hombre de corta estatura y rostro duro, es el cochero de la familia Baskerville, quien transporta a algunos de los personajes de la novela cuando se mueven por el páramo o hacia la estación de tren

Selden:  es el preso fugado de la prisión de Pricetown, hermano de Eliza Barrymore. Sobrevive escondido en el páramo gracias a las ayudas que recibe del matrimonio.

Lestrade: es un amigo y compañero de Holmes, de corta estatura, fuerte y con aspecto de mastín. Ayudó al detective al final de la investigación.

El perro de los Baskerville: un sabueso comprado por Stapleton en Londres, para simular que es el verdadero sabueso de la leyenda. Era una bestia negra, de mandíbula grande, dientes muy afilados, que parecía que echaba fuego por la boca. Su dueño lo pintaba con fósforo para que se pareciera más a una bestia diabólica.

Desde mi punto de vista, todos los personajes principales son redondos, porque a lo largo de la historia van descubriendo cosas interesantes y aprendiendo de los errores que cometieron. Un caso claro es el Doctor Watson, que al principio era una persona muy impulsiva, ya que se lanzaba a hacer conclusiones sin tener los datos necesarios. Cosa que fue corrigiendo a lo largo de esta misteriosa historia con la ayuda de Sherlock Holmes. En cambio los personajes secundarios, no evolucionan, aunque tampoco los describe mucho, porque no actúan lo suficiente como para eso.
Los personajes tienen carácter individual, se ayudan mutuamente pero viven independientemente. No dependen unos de otros.

El punto de vista del narrador es interno, en primera persona. Es el Doctor Watson, un personaje  que intenta resolver, junto a Sherlock Holmes, un caso muy extraño pero interesante. Interviene en los aconteccimientos transcurridos a lo largo de la historia. No es el protagonista, pero se encuentra entre los personajes principales. 

La novela se desarrolla en un espacio real. Está principalmente ambientada en Dartmoor, en Devon en el Condado Oeste de Inglaterra. Las ubicaciones principales también son:
- Baker Street, es la calle donde viven Holmes y Watson en una casa.
- Merripit House: es donde vive el matrimonio Stapleton
- Coombey Tracey, es el lugar donde vive Laura Lyons y donde se encuentra la estación de tren.

El tiempo externo se corresponde al siglo XIX. El tiempo interno son un par de meses en los que solo se dedicaron a investigar la misteriosa pero interesante historia de la familia Baskerville, que finalmente, resolvieron como verdaderos detectives británicos de aquellos tiempos.  



Imaxes vistas en http://www.komic.es

venres, 22 de febreiro de 2013

"Fagamos que o fútbol axude a romper barreiras"


Verónica Boquete, a futbolista galega do Tyresö sueco e da Liga profesional norteamericana  pide a EA Sports que inclúa xogadoras no FIFA pola igualdade no deporte» e reúne 20.000 firmas en 24 horas.


Vero quere contribuír a erradicar a discriminación sexista do fútbol. A deportista galega acaba de lanzar unha proposta a través da plataforma Change.org para que o FIFA, un dos videoxogos máis vendidos do mundo, inclúa mulleres xogadoras e equipos femininos.

Todo o mundo coñece o famosísimo e espectacular videoxogo FIFA, con todas as innovacións imaxinables. Pero… ten una inexplicable omisión: a do fútbol feminino, practicado por máis de 30 millóns de mulleres no mundo.
Por iso, Boquete non dubidou nin un instante en enviar unha petición as altas esferas da EA norteamericana cunha solicitude directa: “Rogo inclúan xogadoras de fútbol na próxima edición do seu videoxogo FIFA”. 

Os argumentos da santiaguesa: “Son muller e futbolista. De pequena entrenaba cos meus compañeiros, pero nos partidos deixábanme no barquillo por ser rapaza. Nestes anos teño visto como a moitas freáronlles soños e ilusións ao non ter oportunidade de xogar. Simplemente por ser chica. Creo que é un problema de base, de educación. E que podemos facer moito para avanzar en igualdade por medio do deporte. Eu quero contribuír con esta petición. Por iso pídolle a EA Sports contribúa con a igualdade no deporte e inclúa a mulleres xogadoras no su videoxogo FIFA”.

«¿Por qué non se representa tamén ao fútbol femenino no xogo máis famoso de fútbol?», pregúntase. «Fagamos que o fútbol axude a romper barreiras», remata.

A iniciativa de Vero Boquete calou fondo e en menos de 24 horas rexistráronse máis de 20.000 mil firmas virtuais no enlace da petición.

«Dende sempre, parece que hai unhas cousas para rapaces e outras para rapazas, non entendo por que un neno pode escoller o su equipo ou o seu xogador preferido e unha nena nin sequera pode ter a posibilidade de ilusionarse nun xogo. Trátase de igualdade, de xustiza, de cambio de mentalidade, de igualdade de oportunidades e de fomentar a ilusión. Igualdade mediante deporte, non pode haber mellor forma», engadíu onte a La Voz de Galicia, ao tempo que insistía: «É unha petición amable».
«Parece unha tontería, pero non o é. Incluír xogadoras no FIFA animaría as rapazas que, como eu, amamos o fútbol a desarrollar a súa paixón».

A futbolista pide a @s internautas que, co seu voto, contribúan a «facer que o fútbol axude a romper barreiras».

QUERES ASINAR A PETICIÓN? Vai a este enlace:

https://www.change.org/es/peticiones/ea-sports-incluyan-jugadoras-en-su-videojuego-de-f%C3%BAtbol-fifa?alert_id=mkYiFgyUju_gkrxQAmPma&utm_campaign=18677&utm_medium=email&utm_source=action_alert

A Voz de Galicia, 22 de febreiro, 2013






Tal día coma hoxe....



El día 22 de febrero de 1943, muere Sophia Magdalena Scholl, más conocida como Sophie Scholl, fue una dirigente y activista del movimiento de Resistencia Rosa Blanca en la Alemania nazi.


Con su apariencia inofensiva y discreto atractivo, Sophie se encargó de trasladar a otras ciudades propaganda del movimiento y ayudar a conformar células a nivel nacional.


La Gestapo colocó a una prisionera política alemana de nombre Elsa Gebel a espiar a Sophie con la intención de obtener más nombres de miembros del grupo; sin embargo, Elsa fue captada por el movimiento y cambió sus convicciones ante la dictadura, a quienes no proporcionó información alguna. Tras la guerra, dirigió una carta a los padres de Sophie, a quienes hizo saber que, durante los últimos cinco días de la vida de su hija, le había cambiado toda su forma de pensar y marcado para siempre.




Imaxe e texto visto en Facebook- Tiempo de mujeres


Aquí podes ver unha película que reflicte o interrogatorio e o xuicio que sufriu.


xoves, 21 de febreiro de 2013

Twitter en galego! (No Día Internacional das Linguas Maternas)


(Fonte: Twitterengalego)

Despois dun longo camiño, que xa vai para dous anos. Este 20 de febreiro do 2013, a rede social Twitter pon a disposición das e dos seus usuarios a lingua galega. Non foi sinxelo, nin moito menos conseguir que isto fora posíbel. Moitas persoas poden pensar que Twitter estea en galego é a cousa máis normal do mundo, máis non se enganan nada. Pero a verdade sexa dita, tivo que pasar moito tempo e as reivindicacións ser constantes para que poidamos “chíar” polo Twitter.


Pode gustar ou non, que en vez de tweets falemos de chíos. Máis o termo chíos, foi empregado de forma espontaneamente dende o inicio da iniciativa, levando consigo un afán máis que de orixinalidade. Chío, non é o mesmo que piar. Non é polo seu significado morfolóxico, nin pola súa definición establecida, aínda que pío lle sente mellor o paxaro Larry. Pois o chío é un “berro” na rede social, que intentaba pasar da forma que fora a indignación de moitos usuarios e usuarias, que non dispoñían da súa propia lingua nesta rede. Ante a polémica de que aparezan termos “inventados”, como o exemplo anterior ou rechío, é froito da libre decisión das decenas de tradutores e tradutoras que empregaron o seu tempo traducindo, que elixiron de forma democrática estes novos termos para nomear a unhas palabras que xa viñan determinadas e que finalmente se puideron mudar. Esta nova terminoloxía pode gustar máis ou gustar menos, pero non hai que esquecer que foi a elección de toda esa xente que participou na tradución, merecendo só por iso, respeto pola súa labor. Máis non hai que esquecer que o Centro de Tradución está aberto para quen quixer axudar na tradución e votar os termos máis correctos. Aínda así, a nova versión está gustando a todos eses tuiteiros e tuiteiras que xa mudaron a súa lingua de Twitter ó galego.

Andel de Libros (XXVIII): La rosa del Kilimanjaro, de Carlos Puerto

 

La rosa del Kilimanjaro (Edelvives), de Carlos Puerto

Este libro llamado La rosa del Kilimanjaro es un libro que podía gustarle a cualquiera que lo leyera porque trata sobre animales como pelícanos, serpientes, guepardos ,elefantes búfalos, cebras , ranas, leones, rinocerontes y muchos más, que trae esta historia.

Trata de una chica que conoce a un chico en África y que juntos vivirán una emocionante aventura actuando en defensa de la naturaleza. Al final de cada capítulo hay adivinanzas, mensajes y acertijos que ayudan a vivir la aventura de Rosa.

Este libro no tiene muchas palabras desconocidas (y si las tiene se miran en el diccionario). Por lo tanto, es fácil de leer y le podría gusta a mucha gente. porque a quien no le gusta algún animal?

Margarita Pombo Castro (3ª PDC)

Convocatoria para ghaiteiros e ghaiteiras !!!

Este ano cúmprese o 150 aniversario da publicación de Cantares Gallegos. Desde a Fundación Rosalía, a Real Academia Galega, a Universidade de Vigo e a Asociación de Gaiteiros Galegos estamos a organizar para o 24 de febreiro (Día de Rosalía e aniversario do seu nacemento) a Alborada para Rosalía de Castro, para o que facemos un chamamento a todos os gaiteiros e gaiteiras de Galicia para dar unha alborada de gloria na súa honra. Se es un gaiteiro ou gaiteira, na mañá do 24 de febreiro sae ás rúas, camiños, prazas ou lugares simbólicos para botar unha peza na honra de Rosalía (a Alborada ou outra). Se non tocas a gaita, en primeiro lugar disfruta da Alborada e logo difunde: faille fotos ou grava vídeos (vale co móbil, claro). Logo compárteo nas redes sociais (e aquí, por suposto).

 Aquí toda a información e instruccións para facelo

mércores, 20 de febreiro de 2013

¿Morrer de amor...? Tonterías!!

Por Irea Ríos Casas (1º ESO)

CANCIÓN : El desamor de Mesalla y Manuel Carrasco.

COMENTARIO :

Eu opino que este sentimento é incorrecto. Ela está triste porque a deixou, pensa que sin el non pode seguir a súa vida, que sin el non pode seguir adiante, como se fose toda a súa vida...pero non é así, tonterías. As mulleres deberían ter voz e voto e non ser esclavas de ninguén. Deberían ser felices e non enamorarse do primeiro que pasa.




Vídeo visto no Youtube

LETRA :


EL:
amiga mia, no quiero verte llorar
ya vendran mejores dias
no te refugies tras tu soledad
y abre los ojos
y olvida ya de una vez el pasado
y vive tu vida
el desamor es parte de un desengaño
ELLA:
no puedo olvidarlo
las noches son tan frias
siento que aun me ama
y mas me duele esta herida
lo e querio tanto que parece mentira
q este aqui llorando
viendo pasar los dias
se que no volvera a la vera mia
que pena la mia
ESTRIBILLO:
el amor sigue un camino
cuando siente un corazon herido
asi el dolor de un desamor
hacia un atajo por el olvido
el amor sigue un camino
cuando siente un corazon herido
asi el dolor de un desamor
hacia un atajo por el olvido
EL:
que pena que pena
tu no m llores morena
que pena que pena siendo tan guapa y tan bella
amiga mia, porque te llora la pena
deja que el tiempo cumpla del amor tu condena
y abre los ojos
y mira al frente
que hay cientos de amores
que no han conocido un desamor
y van buscando corazones
ELLA:
no puedo olvidarlo
las noches son tan frias
siento que aun me ama
y mas me duele esta herida
lo e querio tanto que parece mentira
q este aki llorando
viendo pasar los dias
se que no volvera a la vera mia
que pena la mia
ESTRIBILLO:
el amor sigue un camino
cuando siente un corazon herido
asi el dolor de un desamor
hacia un atajo por el olvido
el amor sigue un camino
cuando siente un corazon herido
asi el dolor de un desamor
hacia un atajo por el olvido
ESTRIBILLO:
el amor sigue un camino
cuando siente un corazon herido
asi el dolor de un desamor
hacia un atajo por el olvido
el amor sigue un camino
cuando siente un corazon herido
asi el dolor de un desamor
hacia un atajo por el olvido

luns, 18 de febreiro de 2013

Dicindo NON a pensar en negativo

Por Fabiola González Viqueira (1º ESO)


Comentario:
Paréceme un horroroso amor.  Nótase que un home está triste porque pensa que non vai a volver ver a muller, cousa que lle senta moi mal.
El pensa que é  un amor  imposible.
Nunca se debe pensar en negativo, porque se te esforzas consigues ser feliz.


                                                     Vídeo visto no Youtube