Conta de Libros (X): Senlleiras, de Antía Yáñez

Senlleiras. Antía Yáñez. Galaxia 

O libro de Senlleiras a min persoalmente gustoume moito xa que fala dun tema moi actual na sociedade e ao que se lle debería dar máis valor, ademais esta novela non só conta a historia dunha muller senón que segundo vai ocorrendo a historia vanse sumando máis mulleres. 

A historia enténdese bastante ben e non ten moitas complicacións xa que eu non sabía que significaba Senlleiras pero o interior do libro xa cho explica e así faise máis ameno porque che axuda a entender mellor as palabras, aínda así é bastante sinxelo de ler e a min enganchoume. 

Se tivera que escoller o momento máis importante sería cando se descobre toda a verdade sobre o asasinato da rapaza protagonista. Cabe destacar que a eu ao principio enredeime un pouco cos personaxes pero a medida que fun lendo xa o ía tendo máis claro. En definitiva este libro gustoume moito e pareceume moi entretido.

Sonia Muíño Riomayor (4º ESO)

Conta de Libros (IX): Dos arquivos do trasno, de Rafael Dieste

Dos arquivos do trasno. Rafael Dieste. Galaxia 

O libro está bastante ben. Son varios contos doados de ler debido a que as súas historias son moi curtas. O malo é que o vocabulario non é moi actual e algunha palabra non se entende moi ben.

A historia que máis me gustou foi a primeira “Sobre da morte de Bieito”, porque me pareceu bastante divertida.

A que menos me gustou foi “O vagabundo”, porque penso que é a máis aburrida comparando con outras.

Unha das moitas cousas que me gustou deste libro son os finais. Estes son moi abertos e non sabes exactamente como vai acabar o conto, entón pódeste imaxinar ti como queiras o desenlace, é dicir, acabar a historia ao teu gusto.

Nunca lin ningún libro de Rafael Dieste pero a verdade é que me gustou bastante a súa maneira de expresar os acontecementos e seguramente lea outras obras súas como por exemplo A fiestra valdeira.

Dos arquivos do trasno recomendaríallo a todas as persoas que queiran ler un libro nun día e pasar un entretido tempo de lectura, xa que con estes contos iso telo asegurado. 

Ana Señarís Veiras 4ºESO

A min este libro gustoume moito xa que é un libro diferente á hora de ler, porque ten varios contos e non é un só. 

A historia que máis me gustou de este libro foi a de "Sobre da morte de Bieito" xa que me parece unha situación moi ben descrita e ademais moi divertida porque non te aburres ao lela e para min é unha cousa que valoro bastante, iso de que o libro non me aburra e me siga parecendo interesante ou divertida a historia. 

Pola contra o relato de "O caso dos tres fornos", ó contrario da outra historia paréceme unha historia bastante aburrida e non me chama a atención ao ler porque non é unha narración que te atrape para seguir léndoa, todo o contrario só queres que se termine pronto para que se acabe. 

O libro pareceume moi fácil de ler e ademais ao ser historias curtas e entretidas. Un día que te atopes sen nada que facer é una boa opción para ler e pasar así o tempo sen estar co teléfono, televisión ou ordenador. 

Paula Moar Iglesias (4º ESO)

A min este libro a verdade é que me gustou bastante porque non é só unha historia senón que se narran varios contos que son moi breves. 

As historias que amosa son moi entretidas, interesantes, intrigantes e misteriosas xa que che deixan coa intriga de que puido ocorrer na historia até o final. 

Gustoume moito tamén porque deixa a túa imaxinación desenvolver e intuír o que puido ter ocorrido ao final de cada un dos contos, e é algo que persoalmente gústame bastante. 

As miñas historias favoritas deste libro son a dos señores Resende porque para min foi a que máis intriga me deixou e a da nena que se chamaba Estreliña xa que esta é a miña personaxe favorita porque me pareceu moi boa persoa. 

O vocabulario que ten este libro en xeral é bastante doado pero algunha que outra palabra é algo difícil de entender para min. 

Valeria Vásquez Fernández (4º ESO)

A min este libro gustoume moito, é sinxelo de ler, xa que non se fai nada denso como outros libros que lin polo feito de estar dividido en 20 pequenos relatos. Ademais pese a ser unha obra máis antiga non ten complicacións na linguaxe.

Se tivera que escoller un só relato sería HISTORIA DUN XOGUETE xa que esta breve narración explica moi ben que antes a cativada non se podía permitir o luxo de comprar xoguetes así que usaban calquera cousa para xogar, non como agora que hai xoguetes de todo tipo. Cabe destacar que aínda así todos os relatos son entretidos.

Unha cousa que me chamou moito a atención deste libro foi que Rafael Dieste naceu en zona costeira concretamente en Rianxo onde pasou parte da súa vida, debido a iso a maioría de relatos deste libro transcorren ou sitúanse en zonas costeiras e algúns incluso falan da vida mariñeira.

Sonia Muíño Riomayor (4º ESO)

Este libro é un tanto diferente ao resto de libros, porque consta de varios contos de diferentes temas pero que comparten unha característica, que todos os contos teñen un final sen especificar ou sen rematar, como se se tratase de que detrás das historias houbera un trasno, facendo referencia ao título do libro.

É un libro rápido e sinxelo de ler aínda que algunhas palabras do vocabulario resúltanme un pouco confusas e un pouco difíciles de entender, máis ao ver o contexto no que están podo chegar a entendelas sen problema ningún.

O conto que máis me gustou foi o titulado “ Sobre da morte de Bieito”, xa que me parece un pouco estraño o ocorrido nel. Tamén outro dos que máis gustou foi “A volta”  xa que foi un conto que me deu moita intriga polo que pasa nel.

O meu personaxe preferido foi o protagonista do conto “Sobre da morte de Bieito”, pola valentía que tivo polo seu compañeiro Bieito.

O libro gustoume bastante e non lle faría ningún cambio.

Sara González Castro (4º ESO) 

Conta de Libros (VIII): Sete caveiras, de Elena Gallego Abad

Sete caveiras. Elena Gallego Abad. Xerais 

Para min, o momento máis importante o libro foi cando todos os cabos soltos comezan a encaixar. Cando o nome de Sete Caveiras gaña sentido e a historia de Paula Miranda sae á luz. Ese é o momento máis importante do libro. 

Pareceume unha novela moi interesante e entretida. Acabeina nun vira vira do aditiva que é. Por suposto, había partes aburridas, como cando a escritora decide utilizar os nomes científicos dos cogumelos que hai nos revoltos que come a protagonista. Quitado iso, foi unha historia moi fácil de entender e escrita de xeito que o lector ou lectora non se canse rápido dela. 

O final decepcionoume un pouco a primeira vez que o lin, pero agora gústame máis, é bastante realista (na vida real non sempre castigan ós delincuentes). Unha única cousa que aínda non comprendo do final: Curuxeiras. O asasino deixouno vivir en vez de matalo a pesar de saber que endexamais o descubrirían. Non volveu a por el a sabendas  de que seguía vivo e era o último Caveira. Polo demais, o libro non decepciona. 

Alicia Martínez Rodríguez (4º ESO)

Conta de Libros (VII): Memorias dun neno labrego, de Xosé Neiras Vilas

Memorias dun neno labrego. Xosé Neiras Vilas. Galaxia

A min paréceme un libro bastante interesante, porque é unha narración que está ambientada hai moitos anos atrás, xa que nesa época todo era traballo e non importaba se tiñas 10 anos como 20, e con isto, decátaste do dura que era esa vida, pero cun pequeno detalle que era un neno pequeno o cal contaba a historia.

O libro dende o meu punto de vista paréceme bastante complicado de ler, xa que había unhas palabras que descoñecía o que querían dicir, pero aparte diso paréceme unha obra moi interesante de ler e tamén hai que destacar que é un libro bastante pequeno pero que contén moita historia.

A min o personaxe de Balbino paréceme que está perfectamente desenvolvido, xa que ten a actitude real dun simple neno que o único que quere é ser maior. Eu sinceramente non podería dicir nada malo do libro xa que me parece de extraordinario.

Paula Moar Iglesias (4º ESO)

O momento máis importante do libro para min é cando Balbino, o protagonista da narración, lle tira a pedra á cabeza o fillo do señor, porque é como unha lección para a xente que se mete con outra que é inferior que el só por iso, e Balbino rebálase con razón porque senón ía quedar sempre asoballado por el. 

Tamén me chamou moito a atención cando Balbino cae ao río e Lelo lle agarrou a man e o salva de morrer afogado. 

O meu personaxe favorito é Balbino porque é moi traballador e axuda na casa. E tamén porque lle tirou a pedra ao fillo do señor e ademais polo cariño que lle tiña a seu padriño.

Lelo tamén me gustou moito porque é un rapaz moi bo, porque axuda a Balbino e fanse amigos. 

Rubén Goimil Parafita (4º ESO)

Conta de Libros (VI): As rapazas de Xan, de Manuel Iglesias Turnes

As rapazas de Xan. Manuel Iglesias Turnes. Xerais 

O momento máis importante do libro, para min, é cando atopan a Rafael morto, xa que non mo esperaba e sorprendeume moito, ademais, Carmela casou tranquilamente con Manuel. 

O tema deste libro pareceume moi interesante, porque amosa moi ben a vida de antes nas aldeas e as migracións. 

O desenvolvemento gustoume moito, porque non se centra só en falar dunha familia ou nun tema en concreto senon que engade todo e fai que sexa máis entretido. 

Nesta historia, os personaxes son moi variados o que crea disputas entre eles. A protagonista chámase Carmela e o seu pai Xan, Rafael tamén é outro personaxe moi importante no libro. O meu personaxe favorito é Carmela, porque ao longo da historia, pareceume unha muller moi valente e que non se condiciona polo resto de persoas. 

Este libro gustoume moito, tan só ao principio custoume entendelo porque hai moitos personaxes, pero co paso da historia, xa foi máis doado. Ademais a lingua enténdese moi ben, non emprega linguaxe moi culta. 

Lucía González Castro (4º ESO)

Book tráiler (XXXV): Corredora, de María Reimóndez. Realizado por Íker García Brea

 

Unha nova entrega no noso recuncho de realización youtubeira, velaquí o Book tráiler da novela Corredora, de María Reimóndez (col. Fóra de Xogo. Xerais, 2017). Realización youtubeira: Íker García Brea, 2º ESO, CPI Viaño Pequeno (Trazo)

Book tráiler (XXXIV): A casa do medo, de Agustín Fernández Paz. Realizado por Íker García Brea

 

Unha nova entrega no noso recuncho de realización youtubeira, velaquí o Book tráiler da novela A casa do medo, de Agustín Fernández Paz (col. Periscopio. Rodeira - Edebé, 2016). Realización youtubeira: Íker García Brea, 3º ESO, CPI Viaño Pequeno (Trazo)

Conta de Libros (V): A neve interminable, de Agustín Fernández Paz

A neve interminable. Agustín Fernández Paz. Xerais 

A min gustoume o libro, o máis importante foi cando se descubriu o da muller do hostal. É interesante por moitas razóns pero sobre todo porque ao final dá un discurso sobre a reciclaxe moi importante.

Eu faría un cambio, facer os relatos máis curtos, non tan extensos, acábanse facendo demasiado longos e non acabas desfrutando a trama do hostal que daba moito xogo.

O final é un final aberto, cousa que non me gusta porque non che conta que pasou con Rebeca e Tania e non sabes se están vivas ou mortas. Faría ese cambio, pero o libro quitando esas partes está xenial, é moi ameno e fácil de ler e ten unha linguaxe moi coloquial.

En conclusión esta novela é bastante recomendable para persoas que están empezando a ler, e non saben por que libro empezar.

Ana Viqueira García (3º ESO)

Na miña opinión este libro gustoume moito, porque é de misterio e de terror e a min ese tipo de libros gústanme bastante.

Tamén me gustou que haxa varias historias, xa que todas son interesantes e tamén fai que te enganches ao libro moi facilmente.

Para min o momento máis importante do libro é cando se empezou a sospeitar que os donos do hotel eran vampiros porque iso deulle máis misterio á historia.

A min o libro pareceume interesante, xa que é un libro de misterio, e emocionante porque queres saber o que pasa ao final pois o autor consegue engancharte, e cólleslle cariño aos personaxes. O único cambio que eu lle faría sería poñer un final máis cerrado, xa que non se dixo que pasou ao final cos donos do hotel.

Esta novela pareceume bastante fácil de ler, xa que máis ou menos se entendían todas as palabras e estaba todo redactado de maneira moi ordenada.

Lucía Grela Seoane (3º ESO)

Este libro ten bastantes páxinas e o léxico é moi fácil e cando o empezas a ler xa case o estás acabando. Tamén me pareceu moi interesante porque a trama ofrece todo tipo de emocións e se te enganchas non podes deixar de lelo, porque cando acaba unha aventura xa hai outra e cando te dás conta acabaches o libro.

O desenvolvemento deste libro é moi interesante porque está repleto de historias, anécdotas dos personaxes principais, de moitas aventuras e de misterios.

A este libro non lle faría moitos cambios pero si que hai dúas cousas que cambiaría na historia que conta, primeiro o de que dous deles marchan e poñería que dous deles desapareceran sen avisar.

E o segundo cambio que faría é o de que o personaxe principal da historia se dese conta do segredo que ocultaba a dona do hostal, e poñería que pasou pola cociña e escoitou voces pero que non lle fixera moito caso porque pensara que era outro hóspede que tamén quedara atrapado pola tormenta.

Íker Señarís Suárez (3º ESO)

A min pareceume o libro máis divertido e interesante dos que levo lidos deste autor, xa que conta varias historias á vez como a da súa infancia na casa azul, a súa voda, as historias de terror,....

Tamén é moi entretido e cada vez canto máis avanzas na súa  lectura máis e máis que vai enganchando. A min a historia que máis me gustou foi cando o protagonista  descubriu que seu tío e el mesmo eran vampiros.

O que cambiaría desta obra foi cando o noso protagonista encontrou pegados debaixo dunha mesa os recortes de periódicos dunha reportaxe que falaba dun accidente de coche no cal morrera un matrimonio.

Por outra parte a min sorprendeume o final do libro xa que eu non me imaxinaba ese desenlace senón outro moi diferente e tamén eu creo que é moi  axeitado. No caso da linguaxe é moi adecuada para os rapaces e é moi fácil de entender.           

Jorge Lavandeira Vilares (3º ESO)

A min este libro pareceume moi interesante e entretido porque os personaxes deciden facer a súa propia historia de drama mentres están illados e hai algunhas historias xeniais, a historia de Ruth foi a que máis me gustou de todas elas.

Eu a este libro non lle faría ningún cambio agás que podería falar un pouco máis dos personaxes e non só das historias que fan.

Ten un final axeitado xa que os escritores durante o tempo de illamento só escribiron as historias para despois lelas todos xuntos ou un día unha historia e outro día outra.

Os meus personaxes favoritos son Ruth e o protagonista porque me gusta moito como son, o que máis me gusta de Ruth é como a describen e a súa forma de escritura e o tipo de relato que fixo, mentres que o que máis me gustou do protagonista foi que aaínda que fose nunha historia non se esquecía da súa familia.

Sergio Señarís Suárez (3º ESO)

Book tráiler (XXXIII): Palabras de Caramelo, de Gonzalo Moure. Realizado por Ángel Castro Noya

 

Unha nova entrega no noso recuncho de realización youtubeira, velaquí o Book tráiler da novela Palabras de Caramelo, de Gonzalo Moure, con ilustracións de Fernando Martín Godoy. Tradución de Ignacio Chao. (col. Sopa de Libros. Xerais, 2003). Realización youtubeira: Ángel Castro Noya, 1º ESO, CPI Viaño Pequeno (Trazo)

Book tráiler (XXXII): Trece anos de Branca, de Agustín Fernández Paz. Realizado por Ángel Castro Noya

 

Unha nova entrega no noso recuncho de realización youtubeira, velaquí o Book tráiler da novela Trece anos de Branca, de Agustín Fernández Paz (col. Periscopio. Rodeira - Edebé, 1994). Realización youtubeira: Ángel Castro Noya, 1º ESO, CPI Viaño Pequeno (Trazo)

Book tráiler (XXXI): Palabras de Caramelo, de Gonzalo Moure. Realizado por Laura Rodríguez Seoane

 

Unha nova entrega no noso recuncho de realización youtubeira, velaquí o Book tráiler da novela Palabras de Caramelo, de Gonzalo Moure, con ilustracións de Fernando Martín Godoy. Tradución de Ignacio Chao. (col. Sopa de Libros. Xerais, 2003). Realización youtubeira: Laura Rodríguez Seoane, 1º ESO, CPI Viaño Pequeno (Trazo)

Book tráiler (XXX): Trece anos de Branca, de Agustín Fernández Paz. Realizado por Laura Rodríguez Seoane

 

Unha nova entrega no noso recuncho de realización youtubeira, velaquí o Book tráiler da novela Trece anos de Branca, de Agustín Fernández Paz (col. Periscopio. Rodeira - Edebé, 1994). Realización youtubeira: Laura Rodríguez Seoane, 1º ESO, CPI Viaño Pequeno (Trazo)

Conta de Libros (IV): A cacería. Amadeo Cobas. Xerais

A cacería. Amadeo Cobas. Xerais 

A min pareceume un libro moi divertido, interesante e entretido de ler. Dá algo de terror como pelexan as persoas e as tribos entre eles para conseguir algo. Pero tamén aprendes como pelexaban as persoas naquela época e como se organizaban as tribos e tamén como participaban en cacerías. 

A portada do libro pareceume moi ben elaborada e as cores tamén moi ben escollidas porque se relaciona moi ben co contido do libro. 

O contido do libro pareceume moi ben escrito. Eu os cambios que lle faría sería que o final que fora outro que en vez de que a Zairo o rescatara a súa familia morreran todos pero que Zairo o coñeceran como o valente. Outro cambio que lle faría é que a namorada de Zairo lle traizoara e matara toda a súa familia incluído o seu amigo. E outro cambio que lle faría a este libro é que as tribos non pelexaran entre eles. 

Jorge Lavandeira Vilares (3º ESO)

Conta de Libros (III): Silencio. Fran Alonso. Xerais

Silencio. Fran Alonso. Xerais 

Na miña opinión esta narración gustoume bastante. Paréceme un libro que o empezas a ler e cólleslle o ritmo de lelo rápido e vaiche enganchando ata acabalo, xa que queres saber o final. 

Para min o momento máis importante do libro é cando o protagonista descobre que os seus veciños o que fan pola noite é invocar ao espírito da fame, xa que así sóubose o que en realidade eles facían. O tema do libro pareceume interesante, xa que é de misterio e gústanme ese tipo de libros e ademais saber o que facían os veciños tíñame bastante intrigada. 

Eu ao desenvolvemento do libro non lle faría ningún cambio xa que o autor conta as cousas brevemente e enténdese todo moi ben a excepción de algunhas palabras. En cambio o final si que o faría máis pechado, xa que me pareceu bastante aberto porque non explica nada o que pasa co "Papa". 

A lingua pareceume bastante fácil, aínda que con algunhas palabras que non entendía. 

Lucía Grela Seoane (3º ESO)

Na miña opinión este libro gustoume moito dende o principio, xa que engancha dende a primeira folla. Este autor (Fran Alonso) non o coñecía e sorprendeume bastante.

Hai algunhas palabras que me foron algo complexas de entender.

Para quen lle guste ler libros de misterio, este é adecuado para el, sen ningunha dúbida e tamén entretén moito.

Se teño que elixir só un dos moitos momentos máis intrigantes e misteriosos que hai no libro escollería cando o protagonista vai cada día atopando uns deses rapaces regordechos e rechonchos con caixas que lle mandaba comprar seu pai, e non sabía o que contiñan no interior, e co paso do tempo íao descubrindo todo.

O que máis me gustou é que Ofelia (unha amiga da infancia) o apoia en todos os seus malos momentos e o que menos foi que tivera un final aberto, pero despois polo resto é un dos relatos que máis recomendo en todos os aspectos.

Irene Iglesias Domínguez (3º ESO)

Conta de Libros (II): Memoria do silencio. Eva Mejuto. Xerais

Memoria do silencio. Eva Mejuto. Xerais 

Na miña opinión este libro gustoume bastante, xa que vai sobre os nazis e a min ese tema paréceme moi interesante. Ademais tamén porque ten algo de misterio, pois os nazis intentan descubrir quen son as persoas que levan aos xudeus á fronteira con Portugal para que escapen deles. E a min persoalmente gústanme os libros de misterio, e este ten un pouco diso. 

Eu ao libro non lle faría ningún cambio xa que me gustou o seu desenvolvemento, xa que me parece que a autora ía directa a contar a historia sen contar detalles innecesarios. Ademais o final gustoume xa que foi un final bastante pechado e tamén me gustou por outro motivo que non podo dicir porque senón fago spoiler. 

A lingua pareceume bastante fácil de ler, con algunhas palabras algo difíciles, pero en xeral doado de ler. 

Este libro recoméndovolo ler xa que se le moi ben, e ademais é bastante interesante e ten un final que me gustou moito. 

Lucía Grela Seoane (3º ESO) 

A min este libro gustoume moito. Ao principio non entendía moi ben o que sucedía. Cada vez que o ía lendo ía entendendo todo mellor. Ao comezo da lectura non estaba segura se Frieda era cristiá ou xudía.

Frieda como personaxe pareceume incrible. Era unha muller lesbiana e en ningún momento se avergonzou de mostralo. No principio da historia ela contaba a súa perspectiva narrando unha carta a unha persoa chamada Bob, o cal nun principio pensei que era sua parella.

Lola gustoume moito como personaxe. Foi a miña irmá preferida (entre Xulia, Amparo e ela). Dende que Lola coñeceu a Frieda sempre as emparellei.

A personaxe que menos me gustou foi o axente López. Unha persoa moi superficial e machista.

A escena que máis me gustou foi cando celebraron unha festa en honor á despedida de Frieda. En xeral o libro gustoume moito e iso que a min non me gustan os libros de nazis nin nada polo estilo.

Raquel Dafonte Rodríguez (3º ESO)

Este libro ten moi poucas páxinas aínda que o seu léxico é un pouco difícil porque hai expresións do alemán. A narración pareceume moi interesante porque fala da historia de como se vivía cando Hitler tomou o poder en Alemaña e empezou a capturar os xudeus e tamén fala dun grupo de valentes mulleres que axudaban a escapar aos xudeus utilizando o seu negocio como tapadeira.

Este libro ten un desenvolvemento moi interesante porque ten un sen fin de tramas e de aventuras das protagonistas para conseguir ocultar os xudeus dos nazis e que ninguén sospeite delas. Tamén me gustou porque demostran que traballando en equipo e non rendéndose nunca pódese conseguir de todo.

A este libro non lle faría ningún cambio porque ten unha historia perfecta con moitas aventuras que nunca aburren.

Íker Señarís Suárez (3º ESO)